initial commit of ebook 30719HEADmain

2 files changed, 5267 insertions, 0 deletions

diff --git a/old/20091220-30719-0.txt b/old/20091220-30719-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..e1cc262
--- /dev/null
+++ b/old/20091220-30719-0.txt
@@ -0,0 +1,5267 @@
+The Project Gutenberg EBook of Clouds, by Aristophanes
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Clouds
+
+Author: Aristophanes
+
+Translator: Polyvios  Dimitrakopoulos
+
+Release Date: December 20, 2009 [EBook #30719]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CLOUDS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinidis
+
+
+
+
+Note: The tonic system has been changed from polytonic to monotonic.
+A table with typing mistakes at the end of the book has been taken
+into account.  All footnotes have been transferred at the end of the
+book. Any references to book pages have been described in a different
+way.  Italic fonts have been included in underscores, while remarks or
+corrections have been included within //.
+
+Σημείωση: Ο τονισμός έχει αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Ένας
+πίνακας με παροράματα στο τέλος του βιβλίου έχει ληφθεί υπόψη και έχει
+διαγραφεί.  Οι υποσημειώσεις στο τέλος των σελίδων έχουν μεταφερθεί
+στο τέλος του βιβλίου. Τυχόν αναφορές σε σελίδες έχουν περιγραφεί με
+διαφορετικό τρόπο.  Λέξεις γραμμένες με πλάγιους χαρακτήρες έχουν
+συμπεριληφθεί σε _. Τυχόν σχόλια ή διορθώσεις έχουν συμπεριληφθεί
+σε //.
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ
+ΝΕΦΕΛΑΙ
+
+
+ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
+ΠΟΛΥΒΙΟΥ Τ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ   ΦΕΞΗ
+ΑΡΧΑΙΩΝ   ΕΛΛΗΝΩΝ   ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ
+ΝΕΦΕΛΑΙ
+
+
+ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΦΡΑΣΙΣ
+ΠΟΛΥΒΙΟΥ Τ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
+(POL ARCAS)
+
+
+
+
+ΕΙΣΑΓΩΓΗ
+ΕΙΣ ΤΑΣ «ΝΕΦΕΛΑΣ»
+
+
+
+
+Η κωμωδία αύτη επεδίωξεν ως αποκλειστικόν σκοπόν την διακωμώδησιν της
+Σχολής του Σωκράτους• μάλιστα δε η δριμύτης της γλώσσης του ποιητού
+είνε τοιαύτη, ώστε ο Αιλιανός παρέδωκεν ημίν, ότι ο Αριστοφάνης
+επληρώθη προς συγγραφήν της κωμωδίας από τους εξυφαίνοντας τότε την
+κατά του Σωκράτους γνωστήν κατηγορίαν Άνυτον και Μέλητον. Ούτως ή
+άλλως αι «Νεφέλαι» περιλαμβάνουν εν σκανδαλώδει ευρύτητι σάτυραν και
+κατηγορητήριον κατά του μεγάλου σοφού, ως εισάγοντος νέας θεότητας,
+οίον τον Αέρα, τον Αιθέρα, τας Νεφέλας, κλπ., διαστρέφοντος διά της
+διδασκαλίας του πάσαν παραδεδεγμένην λογικήν, το δίκαιον και τον ορθόν
+λόγον, και εξωθούντος τους νέους εις παντοειδείς ηθικάς παρεκτροπάς.
+Τούτο χαρακτηρίζεται σαφέστατα διά του αληθώς χυδαίου δεδομένου του
+έργου, ότι νεαρός Αθηναίος, κατάφορτος από χρέη, εκμανθάνει εις την
+σωκρατικήν Σχολήν τον τρόπον της αποφυγής της αποτίσεως αυτών. Εξ
+αιτίας της δριμύτητος ταύτης, λέγεται ότι οι περί τον Αλκιβιάδην
+επέδρασαν τόσον επί των κριτών, ώστε ούτοι ν' απονείμουν το βραβείον
+εις τους δύο ανταγωνιστάς του Αριστοφάνους, τον Κρατίνον εις την
+κωμωδίαν «Πυτίνη» και τον Αμειψίαν εις τον «Κόννον»• διά τούτο δε
+παρέστησε και διά δευτέραν φοράν τας «Νεφέλας» επιδιωρθωμένας, ως έχει
+το παρόν κείμενον (στιχ. 524). Περιλαμβάνει ωσαύτως σάτυραν παντοειδών
+κοινωνικών πληγών των Αθηνών, ιδία δε της ιπποτροφίας των αριστοκρατών
+και των οψιπλούτων.
+
+
+ΠΡΟΣΩΠΑ
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ γηραιός αστός.
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ, υιός του.
+ΘΕΡΑΠΩΝ τον Στρεψιάδου.
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ του Σωκράτους.
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+ΠΑΣΙΑΣ  )
+        )δανεισταί
+ΑΜΥΝΙΑΣ )
+ΜΑΡΤΥΣ τον Πασίου.
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+(ΜΑΘΗΤΑΙ του Σωκράτους)
+
+
+
+
+ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ
+
+
+Ν Ε Φ Ε Λ Α Ι
+
+
+
+Μ Ε Ρ Ο Σ  Π Ρ Ω Τ Ο Ν
+
+
+
+[Θάλαμος ύπνου πλουσίως διεσκευασμένος. Προς το δεξιόν παρασκήνιον
+κλίνη πολυτελής, επί της οποίας κοιμάται ο ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ, υπό όγκον
+σκεπασμάτων, προς αριστερά και έναντι ετέρα κλίνη πενιχρά και
+αγροτική, επί της οποίας κάθηται οκλαδόν και αγρυπνών ο ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ.
+Εις το βάθος και αριστερά κατάκειται επί του πατώματος και κοιμάται ο
+ΘΕΡΑΠΩΝ. Είνε εξημερώματα]. {1}
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Α'
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (κοιμώμενος) — ΘΕΡΑΠΩΝ (κοιμώμενος)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ωχ! ωχ! ωχ! Ζευ βασιληά!
+                τι ατέλειωτη δουλειά
+  πουν' η νύχτες! ποτέ τάχα δεν θα ξημερώσ' η μέρα;
+  τα κοκκόρια ελαλήσαν τόσην ώρα, κ' [εκεί πέρα]
+                τα κοπέλλια μου [ακόμα]
+                ροχαλίζουνε [στο στρώμα].
+  Μα δεν ήταν έτσι πρώτα. Πόλεμε, κακή σου ώρα
+  για πολλά, μα και για τούτο: που δεν επιτρέπεις τώρα
+  και τους δούλους μου να δείρω.{2} Μα κι' ο νηός ο προκομμένος
+                τούτος 'δω, κουκουλωμένος {3}
+                σε παχειά γουναρικά
+  πέντε, δεν ξυπνάει ακόμα, μόνο κλάνει τακτικά.
+
+(Τυλίσσεται και αυτός μιμούμενος τον Φειδιππίδην)
+
+  Χεμ, λοιπόν αφού είν' έτσι, [να κ' εγώ θα ξαναρχίσω]
+  και θα τυλιχθώ και πάλι για να ξαναρροχαλίσω.
+
+(Πίπτει επί της κλίνης, αλλά μετά στιγμήν εγείρεται και επανακάθηται).
+
+                Ωχ! δυστυχισμένος πούμαι!
+                πώς μπορώ και να κοιμούμαι,
+  που τα έξοδα του γυιου μου [όλη νύχτα] με τσιμπάνε,
+                όσα για το στάβλο πάνε
+                κι' όσα πάνε για τα χρέη.
+  Γιατί αυτός γυρεύει τώρα [όπως οι καβαλλαρέοι]{4}
+                νάχη τα μαλλιά μεγάλα,
+  κι' άλογα στον ύπνο βλέπει κι' αμαξάδες και καβάλλα.
+  Μα εγώ σε στενοχώριες πέφτω σήμερα βαρειές,
+                βλέποντας εικοσαριές
+                να τραβάη το φεγγάρι, {5}
+  γιατ' οι τόκοι δρόμο παίρνουν.
+
+(Προς τον κοιμώμενον Θεράποντα:)
+
+                           — Παιδί! άναφ' το λυχνάρι,
+  φέρε το κατάστιχό μου, να το πάρω να διαβάσω
+  πού χρωστάω, και τους τόκους να τους καλολογαριάσω.
+
+(Ο Θεράπων εγείρεται, ανάπτει τον λύχνον και παρουσιάζει το
+κατάστιχον• μετά τούτο αποσυρόμενος εις το βάθος, κάθηται εκ νέου εις
+το στρώμα του).
+
+                Φέρε το λοιπόν εδώ
+                και τα χρέη μου να ιδώ.
+
+(Εξελέγχει το κατάστιχον)
+
+                Δώδεκα μνας εις τον Πασία {6}..
+                δώδεκα μνας;... και για τι πράμα;...
+                τάλογο [για την ιππασία]
+                πούταν και σφραγιστό με γράμμα.{7}
+                Αλλοί! κάλλιο να το 'χε πάρη
+                μέσα στο μάτι ένα λιθάρι!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ παραμιλών καθ' ύπνον)
+                Δεν πας, Φίλων, με το νόμο•
+                τράβα στο δικό σου δρόμο!...
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να τούτο με κατάστρεψε [περσσότερο από τάλλα]:
+  κοιμάται κι' ονειρεύεται όλο πως πάει καβάλλα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (ως άνω)
+  Τάρματα τα πολεμικά {8} πόσο τραβούν δω πέρα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς τον Φειδιππίδην.)
+  Μωρ' έννοια σου, και μ' έκαμες, [το δόλιο σου] πατέρα,
+  να παίρνη [απ' τα χρέη του] δρόμους πολλούς
+
+(Ερευνά το κατάστιχον)
+
+                          Να ιδούμε
+                τι χρήματα χρωστούμε
+                ύστερ' απ' του Πασία;...
+                Τρεις μνας στον Αμυνία {9}
+  για τους τροχούς [που πήραμε] και για το αμαξάκι.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (ως ανωτέρω)
+  Τράβα στο σπίτι τάλογο να κυλισθή λιγάκι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Έννοια σου, φίλε, κι' αρκετά μούκαμες συ κυλίματα
+                με τα δικά μου χρήματα,
+  σε άλλους δίκες να χρωστώ, και για τους τόκους πάλι
+  που έγιναν, ενέχυρα να μου γυρεύουν άλλοι.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+
+(αφυπνιζόμενος και καθήμενος επί της κλίνης)
+
+                Πες μου, γιατί, πατέρα;
+  στριφογυρνάς στενόχωρα την νύκτα [αυτού πέρα;]
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κάποιος δικαστικός κλητήρ {10} μ' εδάγκωσε στο στρώμα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (χασμώμενος)
+  Ευλογημένε, άφησε να κοιμηθώ ακόμα.
+
+(επαναπίπτει)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μπορείς και να κοιμάσαι,
+                μα τούτο να θυμάσαι:
+                τα χρέη πούχεις βάλη,
+  μια 'μέρα θα σου σωριασθούν απάνω στο κεφάλι.
+  Αλλοίμονο! δεν έσκαζε η προξενήτρα εκείνη
+  που 'κανε τη μητέρα σου γυναίκα μου να γίνη! . . .
+                Εγώ καλά περνούσα
+                στην εξοχή που ζούσα,
+                μένοντας μουχλιασμένος
+                και παραμελημένος,
+  και όπως μου κατέβαινε, με πρόβατα περίσσια,
+                σταφύλια και μελίσσια.
+  Και μ' όλα αυτά την ανηψιά του Μεγακλή επήρα,
+  που ήταν γυιός του Μεγακλή — , κι' αυτή σαν την Κοισύρα {11}
+                ήταν καμαρωμένη
+                και καλομαθημένη,
+  πρωτευουσιάν' αυτή σωστή κ' εγώ ένας χωριάτης•
+  όταν λοιπόν παντρεύθηκα, επλάγιασα κοντά της,
+                εγώ βρωμώντας κρασουλιά
+                ξερόσυκο κι' αρνιού μαλλιά,
+  κ' εκείνη κρόκους μύριζε, και μύρα [κι' άλλα τόσα]•
+  [ήξερε τα] γλειψίματα [που κάνουν] με τη γλώσσα,
+  πολυφαγίες, έξοδα [διάφορα στο σπίτι],
+  και τέλος πάντων κάθε τι που θέλ' η Αφροδίτη.{12}
+  Τεμπέλα; α, δεν ήτανε. Τον αργαλειό εστήλωνε
+  και το σπαθούσε το πανί — μα και το παραξήλωνε! {13}
+  Κ' εγώ, ετούτο, δείχνοντας 'ς αυτήν, το φόρεμά μου,
+  εύρισκα πρόφασιν να ειπώ• για ιδές, νοικοκυρά μου,
+  πολύ το παραξήλωσες!
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                          Αυτός ο λύχνος σβύνει•
+  δεν έχει λάδι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Γιατί αυτόν που τόσο λάδι πίνει
+                να πας, μωρέ, ν' ανάψης;
+                Έλα κοντά να κλάψης!
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Γιατί λοιπόν;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Γιατί παχύ φυτίλι έχεις βάλει!
+
+(Στρεφόμενος προς το κοινόν:)
+
+                Κατόπιν λοιπόν πάλι
+  αφού εγώ και η καλή γυναίκα μου γεννήσαμε
+  αυτόν τον γυιο, τρανό καυγά για τώνομά του αρχίσαμε.
+  Εκείνη ήθελ' όνομα με  ί π π ο ν  να του βάλλη:
+  ή  Ξ ά ν θ ι π π ο ν, ή  Χ ά ρ ι π π ο ν  ή
+    [Κ α λ λ ι π ί δ η ν •{14} πάλι
+  εγώ ήθελα όνομα για το παιδί δικό μου,
+  του Φειδωνίδη, που ήτανε και πατρογονικό μου.
+  Στήσαμε για πολύν καιρό καυγάδες και βρισίδι,
+  αλλά συμβιβασθήκαμε, και τέλος Φειδιππίδη
+  τον βγάλαμε. Τον έπαιρνε λοιπόν στην αγκαλιά της,
+  και μέσ' στα χάδια τού λεγε και μέσα στα φιλιά της:
+  «Όταν μεγάλος θα γενής, θα μου πηγαίνης τακτικά»
+  μ' αμάξια σαν τον Μεγακλή, με ρούχα όλ' αρχοντικά».
+  Κ' εγώ του έλεγ' από κει: «Αχ! να σε ιδώ μια μέρα
+                ντυμένον του πατέρα
+  »το αρνιακό, κι' όπως αυτός έτσι και συ τα ίδια
+  »εις του Φελλέα {15} το βουνό να πας να βόσκης γίδια».
+  Όμως, αυτός δεν τάκουσε τα λόγια τα δικά μου,
+  κ' η αλογοαρρώστια του μου τρώει τα χρήματά μου.
+  Σκεπτόμενος λοιπόν κ' εγώ χωρίς να κλείσω μάτι,
+  ευρήκα ένα διαβολικό στο τέλος μονοπάτι,
+  όπου να μπη μέσα 'ς αυτό, αν ίσως και τον πείσω,
+  θα βρω την σωτηρία μου. Αλλά να τον ξυπνήσω
+  πρέπει προτήτερα. . . Μα πώς;... Να βρούμε κάποιον τρόπο
+                να μη του κάνη κόπο.
+
+
+
+(Προς τον Φειδιππίδην ηδέως:)
+
+  Άκουσε, Φειδιππίδη μου! άκου, Φειδιππιδάκη!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+
+(αφυπνιζόμενος και ημιεγειρόμενος)
+
+  Ε, τι πατέρα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Δόσε μου [παιδί μου] ένα φιλάκι
+  και το δεξί σου χέρι.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (παρέχων τα αιτούμενα)
+                Να, τι τρέχει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ένα λόγον
+  για πες μου: μ' αγαπάς πολύ εμένα;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Στων αλόγων
+  τον Ποσειδώνα ορκίζομαι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μη τούτη τη φορά
+  αλογοποσειδώνες, μη! . . .! [αυτή τη συφορά]
+  ο Ποσειδώνας μούφερε και τούτα τα κακά•
+                μ' αν μ' αγαπάς πραγματικά
+  με την καρδιά σου, άκουσε, παιδάκι μου, κ' εμένα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Σε τι ν' ακούσω σένα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Άλλαξε τρόπους γρήγορα και μάθε να πορεύης
+  όπως θα σ' ορμηνέψω εγώ.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Για λέγε, τι γυρεύεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Θ' ακούσης ε;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Μα το θεό, θ' ακούσω, [ναι, πατέρα]
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(δεικνύων την έναντι οικίαν του Σωκράτους).
+
+  Για κύττα• το σπιτάκι αυτό το βλέπεις εδώ πέρα
+  με την πορτούλα;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Βλέπω, ναι• μα τούτο τι σημαίνει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Αυτό είνε φροντιστήριο, κι'από εδώ μέσα βγαίνει
+  η κάθε μια ψυχή σοφή. Άνδρες δω μέσα μένουν
+                οπού στον κόσμο βγαίνουν
+  και λένε, πως ο ουρανός, που γύρω μας ορίζει,
+  σαν το καρβουνοκούπωμα {16} μας περιτριγυρίζει,
+  κ' είμαστ' εμείς τα κάρβουνα. Αν πάρουνε λεφτά,
+  λόγια μπορεί να μάθουνε καθέναν, που μ' αυτά
+  δικά τους ναν' τα δίκαια και τ' άδικα δικά τους.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Ποιοι είνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τώνομά τους
+                καλά δεν ξέρω ακόμη,
+  μα είνε άνθρωποι καλοί, κ' έχουν για όλα γνώμη.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Τους ξέρω τους παμπόνηρους, τους ψευτοπαινεψάρηδες•
+  τάχα για τους ξυπόλυτους αυτούς και κιτρινιάρηδες
+  δεν λες, που είν' ο Χαιρεφών {17} με τον παληο-Σωκράτη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σώπα, μη λες ανόητα• αν στην ψυχή σου κάτι
+  αισθάνεσαι για το ψωμί
+  το πατρικό σου, πήγαινε μ' εκείνους [στη στιγμή],
+  κι'άφησε της καβάλλες σου [που τρέχεις μέχρις ώρας].
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Δόσε μου τους φασιανούς {18} που τρέφει ο Λεωγόρας•
+  αλλοιώς, μα τον Διόνυσο, καθόλου δεν πηγαίνω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πήγαινε, σε παρακαλώ, που σ' έχω αγαπημένο
+                απ' τους ανθρώπους πειο πολύ,
+                να μάθης ό,τι σ' ωφελεί.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Να μάθω τι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Διδάσκουνε δυο λόγους: και τον _κρείττονα_
+                ποιος είνε, και τον _ήττονα_•
+  και όσο για τον _ήττονα_, τα άδικα [και τα κακά]
+                τα ποιο μεγάλα, τα νικά.
+  Αν μάθης συ τον λόγο αυτόν τον άδικο [και μη σωστό],
+                για όλα αυτά που χρεωστώ
+                ως σήμερα για σένα,
+  μα ούτε κ' έναν οβολό θα δώσω σε κανένα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Α, δεν θα σου την έκανα ποτέ αυτήν τη χάρι•
+  πώς θα μπορούσα πειά να ιδώ τον κάθε καβαλλάρη
+  έχοντας μαυροκίτρινο [καθώς αυτοί] το χρώμα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (εν οργή:)
+  Ε, τότε μα τη Δήμητρα, δεν θα μου φάτε ακόμα
+                από το βιός μου κι' άλλα,
+  συ, τάλογό σου τ' αμαξιού κι' αυτό για την καβάλλα.
+  Να πάτε στην οργή! κανείς στο σπίτι δεν θα μείνη.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ο θειος μου ο Μεγακλής εμένα δεν μ' αφίνει
+  να μείνω δίχως άλογο. Μέσα λοιπόν πηγαίνω,
+  κ' όσο για σε, ούτε λεφτό δεν δίνω τσακισμένο.
+
+(Εγκαταλείπει την κλίνην και εισέρχεται)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ μόνος και μετά μικρόν ο ΜΑΘΗΤΗΣ του Σωκράτους:
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μα η πλάτη μου ακόμα
+                δεν θ' αφήσω να φάη χώμα.{19}
+  Προς το φροντιστήριό του πάω το λοιπόν [με τάχος]
+  και με των θεών τη χάρι θαν τα μάθω εγώ μονάχος.
+  Μα πώς πάλι, το κεφάλι ενός γεροξεχασιάρη
+  και κουτού, ψιλοκουβέντες σαν αυτές μπορεί να πάρη;
+  Ας τραβήξω [επί τέλους]• τι τα ψιλοκοσκινάω
+                και την πόρτα δεν χτυπάω;
+
+(Λακτίζει την θύραν.)
+
+  Ε, παιδί! . . . . παιδί! . . . . παιδάκι! . . . .
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ (έσωθεν πάντοτε:)
+                          Στην οργή λοιπόν να πάη!
+                ποιος τη θύρα μας κτυπάει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Στρεψιάδης Φείδωνος, απ' το δήμο Κικυννής.{20}
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Πρέπει μόνο αγράμματος, μα τον Δία, νάν' κανείς
+  για να μου κλωτσά τη θύρα τόσο πρόστυχα ν' ανοίξω,
+  την ιδέα που γεννούσα να με κάνη ν' απορρίξω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Με συμπάθειο• στα χωράφια εσυνήθισα να μένω•
+  μα τι πράμα τάχα έχεις, όπως λες, απορριγμένο;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Εις τους μαθητάς μονάχα επιτρέπεται να ειπώ.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Καλέ πες το και 'ς εμένα, γιατί ήλθα με σκοπό
+  μαθητής κ' εγώ να γίνω μέσ' στο φροντιστήριο.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  θα 'ς το ειπώ, μα να το ξέρης• είν' αυτό μυστήριο.
+  Τώρα δα τον Χαιρεφώντα ο Σωκράτης τον ρωτάει
+  για τον ψύλλο, πόσ' αχνάρια του ίδιου του ποδιού πηδάει.
+  Γιατί αφού τον Χαιρεφώντα τον ετσίμπησε [στην άκρα]
+  του φρυδιού,{21} πήδησε τότε στου Σωκράτη τη φαλάκρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μπα! χεμ κ' ένα τέτοιο πράμα να μετρήση πώς μπορεί;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Με μεγάλη δεξιότη• [πήρε κ'] έλυωσε κερί,
+  όπου, παίρνοντας τον ψύλλο, τού βαλε το ποδαράκι
+  μέσα στο κερί• εκείνο εξεράθη [σε λιγάκι]
+  κ' έγινε καθώς παντούφλα περσική• λοιπόν τραβάει
+  την παντούφλ' από του ψύλλου το ποδάρι, και μετράει.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βασιληά μου Ζεύ! αλήθεια, τι λεπτό μυαλό [και γνώσι]!
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Αμ τι θα λεγες αν μάθης κι' άλλο, πούχει κατορθώση
+  ο Σωκράτης;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τι; για πες μου, σε παρακαλώ πολύ.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Τον ρωτούσε ο Χαιρεφώντας:{22} τι νομίζει; πως λαλεί
+  απ' το στόμα το κουνούπι, ή από τα πισινά του;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ε, λοιπόν για το κουνούπι τ' είπ' αυτός [απάνου-κάτου];
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Έχει, λέει, το κουνούπι το κωλάντερο στενό,
+  κι' ο αγέρας ίσια πάει και με βιά στον πισινό•
+  με το νάνε στενό μέρος στο βαθούλωμα κοντά,
+  έρχεται με βιά ο αγέρας, και ο κώλος να! βροντά!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ώστε του κουνουπιού ο κώλος
+                ως είδος σάλπιγγα είν [όλος]!
+  Τρεις φορές μακαρισμένη νάνε τούτη η δική σας
+                αντερανακάλυψί σας!
+  Τότ' αυτός, όπου εχώθη και του κουνουπιου κυττάει
+  τάντερο, θα ξέρη τρόπο πώς μπορεί και να γλιστράη,
+  σαν τον κυνηγούν για δίκη.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Λίγη ώρα θάνε πάλι
+  που κοψ' ένα σαμιαμύθι μιαν ιδέα του μεγάλη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Με ποιόν τρόπο τάχα; πες μου, [κάνε μου αυτήν τη χάρι].
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Να, εγύρευε τους δρόμους όπου κάνει το φεγγάρι
+  και τους κύκλους• μα τη νύχτα, όπου χάσκοντας κυττούσε,
+  να σου κ' ένα σαμιαμύθι απ' τη στέγην επερνούσε
+  και τον έχεσε από πάνω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Να, αυτό πολύ μ' αρέσει,
+  οπού ένα σαμιαμύθι το Σωκράτην έχει χέση.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Να, εχθές το βράδυ πάλι
+  δεν δειπνήσαμε καθόλου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μπα! και δεν σας είχε βγάλη
+  φούρνους με καρβέλια;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Άσπρη στάχτη στο τραπέζι απλώνει,
+  παίρνει κ' ένα διαβήτη, και με τρόπο αγκιστρώνει,
+                με μια σούβλα λυγισμένη,
+  κάποια χλαίνα, όπου ήταν στην παλαίστρα [κρεμασμένη, — όπου τα
+παιδιά πηγαίνουν και γυμνάζονται γδυτά].{23}
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Σαν ήν' έτσι όλ' αυτά,
+  να θαυμάζουμεν ακόμα για πειο λόγο το Θαλή;
+                [Σε παρακαλώ πολύ],
+                το σχολείο να μ' ανοίξης
+                γρήγορα, και να μου δείξης
+  τον Σωκράτη, για να γίνω μαθητής 'ς αυτόν κ' εγώ.
+  Άνοιξε, άνοιξε την θύρα• γρήγορα να μην αργώ.
+
+(Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ανοίγει την θύραν, ταυτοχρόνως δε αποσύρεται προς το
+παρασκήνιον ή προς τα κοινόν πλευρά του περιβόλου του οικίσκου του
+Σωκράτους. Ούτως εμφανίζονται εν τη αυλή Μαθηταί τινες, κύπτοντες προς
+τα κάτω και παρατηρούντες ακίνητοι το έδαφος• άλλοι δε κύπτουσι
+πλειότερον, ώστε το πρόσωπόν των να εγγίζη επί του εδάφους, τα δε
+οπίσθιά των να ευρίσκωνται εστραμμένα προς τον ουρανόν. — Άνωθεν της
+αυλής αιωρείται μέγας κότινος, εντός του οποίου ευρίσκεται ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ,
+παρατηρών προς τον ουρανόν. — Εις τον τοίχον του οικίσκου
+φαίνεται μέγας χάρτης της Ελλάδος, επί δε του εδάφους υπάρχουν
+διαβήται, κανόνες και μία έδρα, εφ' ης στέφανος δάφνης. — Εισέρχονται
+ΜΑΘΗΤΗΣ και ο ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Γ
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — Ο ΜΑΘΗΤΗΣ — ΣΩΚΡΑΤΗΣ (εντός του κοφίνου.- (ΜΑΘΗΤΑΙ)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ω Ηρακλή! τι ειν' αυτά τα ζώα;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                          Σου φαντάζουνε
+  παράξενα; Έλα λοιπόν! σαν τι θαρρείς πως μοιάζουνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σαν Λάκωνες αιχμάλωτοι της Πύλου.{24} Ε, κι' αυτοί
+  γιατί κυττάν' όλο τη γη και στέκονται σκυφτοί;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Ψάχνουν τη γη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Γυρεύουνε βουρβιά;
+
+(Προς τους κύπτοντας:)
+
+                          Ε!... φςςς! τους κόπους
+  μη χάνετε• μόνον εγώ ξέρω καλά τους τόπους,
+  που τα ωραία τα βουρβιά και τα μεγάλα βγάνουνε.
+  Κι' αυτοί εδώ, πούνε σκυφτοί περσσότερο, τι κάνουνε;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Καθένας απ' αυτούς της γης τα Τάρταρα εξετάζει.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Καλά• κι' ο κώλος τους γιατί τον ουρανό κυττάζει;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Αυτός μονάχος του από 'κεί
+                σπουδάζει αστρονομική.
+
+(Προς τους ούτω τοποθετημένους μαθητάς:)
+
+  Ελάτε, μπήτε μέσα σεις, μην τύχη και σας πάρη
+  το μάτι του.
+
+(Οι μαθηταί εγείρονται και εισέρχονται εις τον οικίσκον)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ακόμα, μη! [για κάνε μου τη χάρι]
+                να μείνουνε, πούχω σκοπό
+  για μια υποθεσούλα μου μικρή να τους ειπώ.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Α, πολλήν ώρα δεν μπορεί να μείνουν [εδώ πέρα]
+                απ' έξω στον αγέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(περιεργαζόμενος τα εργαλεία:)
+
+  Για το θεό! τι είν' αυτά, για πες.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                          Αστρονομία
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κι' αυτά πουν' από δώθε, τι;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                          Αυτά; γεωμετρία.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Καλά• ποιά έχουν χρήσι;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  [Μ' αυτά μπορεί κανείς] τη γη να την καταμετρήση.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τάχα ποια γη; του κλήρου; {25}
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Του κόσμου ολοκλήρου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Θα χωρατεύης. Μα κι' αν μπη η γνώμη σου σε χρήσι
+                τον κόσμο θα ωφελήση.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ (δεικνύων εις τον χάρτην:)
+  Να, βλέπεις; η γραμμή αυτή όλην τη γη την τριγυρνά.
+  Να κ' η Αθήνα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μωρ' τι λες! δεν το πιστεύω• πουθενά
+  τους δικαστάς να κάθωνται (δεν διακρίνω [τώρα].
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Και μολαταύτα είν' αυτή της Αττικής η χώρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Και πού είν' οι Κικυννιώτες
+                οι δικοί μου συνδημότες;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ (δεικνύων εις τον χάρτην:)
+  Να, εδώ• κ' εκείθε πάλι [φαίνεται ζωγραφισμένη]
+  και η Εύβοια, που, βλέπεις, αρκετά είνε τεντωμένη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ξέρω• έχει γίνη τόση
+  γιατί κι' απ' τον Περικλή, κι' από μας τάχει
+                                  [τ ε ν τ ώ σ η.{26}
+  Και πού ειν' η Λακεδαίμων;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ (ως ανωτέρω:)
+                          Πούνε; να τη, [κύτταξέ την].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σαν πολύ κοντά μας είνε• Σκέψου το και τράβηξέ την
+  παρά πέρα.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Δεν μπορούμε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Θα βρεθήτε μπερδεμένοι.
+
+(Βλέπων τον αιωρούμενον Σωκράτην:)
+
+  Και αυτός ποιος είνε πάλι, όπου στην κρεμάστρα μένει;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Να, Αυτός.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Αυτός; ποιος τάχα;
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Ο Σωκράτης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ε, Σωκράτη!
+
+(Προς τον Μαθητήν):
+
+  Έλα συ και φώναξέ τον με φωνή σου πειο γεμάτη.
+
+Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Φώναξέ τον μόνος τώρα•
+                δεν μου περισσεύει ώρα.
+
+(Εισέρχεται εις τον οικίσκον)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — ΣΩΚΡΑΤΗΣ (αιωρούμενος)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σωκράτη! Σωκρατάκη μου!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (με στόμφον:)
+                          Θνητέ! τι με φωνάζεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Για πες μου, σε παρακαλώ, τι κάνεις [πού κυτταζεις];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Παρατηρώ τον ήλιον και αεροβατώ.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Α, τους θεούς περιφρονείς απ' το καλάθι αυτό,
+  και όχι από τη γη — αν και....
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Ποτέ δεν θα μπορούσα
+  να κρίνω τα ουράνια, αν ίσως δεν κρεμούσα
+  τον νου μου και τη σκέψι μου, πούνε λεπτή κ' εκείνη,
+  εις τον αγέρα τον λεπτόν, ένα μ' αυτόν να γίνη.
+  Στα κάτω αν καθόμουνα κ' εκύτταζα ταπάνω,
+  δεν θα μου ήταν δυνατόν εφεύρεσι να κάνω•
+  γιατί τραβά της σκέψεως την υγρασία το χώμα,
+  πράμα που και στα κάρδαμα παρατηρείται ακόμα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τι λες; [ποιος θα πιστέψη]!
+  τραβά λοιπόν στα κάρδαμα την υγρασία η σκέψι;
+                Για έλα, Σωκρατάκη,
+                κατέβα [και λιγάκι]
+                και δίδαξε 'ς εμένα
+  αυτά, πούρθα ζητώντας να μάθω από σένα.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Κ' ήλθες γιατί;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Να μάθω του λόγου κάθε τρόπον,
+  γιατί των δανειστών μου, αυτών των κακοτρόπων,
+  με κάμανε οι τόκοι εδώ κ' εκεί να τρέχω,
+  κ' ενέχυρα έχω βάλη ό,τι έχω και δεν έχω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Και πώς εσύ γελάσθηκες
+                και μέσ' 'στα χρέη πιάστηκες;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Η αλογοαρρώστεια [μου είνε κολλημένη
+  και] μ' έχει καταστρέψη, που τρώει και δεν χορταίνει.
+  Από τους δυο σου λόγους μάθε 'ς εμέ τον ένα:
+  εκείνον που δεν δίνει κανείς τα δανεισμένα,
+  κι' ό,τι μισθό γυρέψης, εις τους θεούς σου κάνω
+  όρκο, πως θα τον δώσω [και με το παραπάνω].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και οι θεοί, που θέλεις συ να ορκισθης, ποιοι θάνε;
+  πρώτον, θεών νομίσματα δω πέρα δεν περνάνε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και όρκο σεις πού κάνετε; μήπως στα σιδερένια {27}
+  του Βυζαντίου είδωλα;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Θέλεις να έχης έννοια
+  ποια θεία είνε πράγματα τα πειο σωστά και καθαρά;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα το θεό, περσσότερο και από κάθε άλλη φορά.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Και θέλεις τάχα, [πες μου],
+  με της Νεφέλες να μιλής, πούνε θεές δικές μου;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βέβαια.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Κάθησε λοιπόν εις το σκαμνί το ιερό. {28}
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(καθήμενος εις την υποδεικνυμένην έδραν).
+
+  Να, κάθουμαι.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Πάρε κι' αυτόν τον στέφανον.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (φορών τον στέφανον:)
+                          Γιατί φορώ
+  στεφάνι; ωχ, Σωκράτη μου! μήπως λοιπόν θα πιάσης
+  και συ, σαν τον Αθάμαντα, να μη με θυσιάσης;{29}
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Όχι• μα έτσι κάνουμε σε όσους θα μυήσουμε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πολύ καλά• και ύστερα μ' αυτό τι θα κερδίσουμε;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Μύλος, ροκάνα, σκόνη, {30} στα λόγια μου θα γίνης,
+  και ήσυχος να μείνης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ό,τ' είπες, μα τον Δία, είνε πολύ σωστό•
+  θα γίνω σκόνη όλος, εάν πασπαλιστώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Τώρα πρέπει, γέροντά μου, απ' τους λόγους αποχή,
+                και ν' ακούσης την ευχή.
+
+(Υψών τας χείρας προς τον ουρανόν:)
+
+       Βασιληά και δεσπότη, αμέτρητε Αγέρα,
+       που τη γη την κρατείς κρεμασμένη, κ' Αιθέρα
+       λαμπερέ, και Νεφέλες, θεές σεβαστές,
+       κεραυνομπουμπουνίστρες, [απάνω] αναβήτε,
+       στο φιλόσοφο δάσκαλο [τώρα] φανήτε,
+                ω κυράδες [εσείς] κρεμαστές!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(τυλισσόμενος εις την χλαίναν του:)
+
+       Όχι ακόμα, προτού στο κορμί μου
+       τυλιχτώ με το ρούχο μου αυτό•
+       γιατί σκούφο {31} δεν πήρα μαζί μου
+       ο φτωχός, για να μη μουσκευτώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (εξακολουθών ως ανωτέρω:)
+
+       Ω σεις, Νεφέλες πολυτιμημένες,
+       εδώ 'ς αυτόν ελάτε να δειχθήτε,
+       είτε στης ιερές και χιονισμένες
+       της κορυφές του Ολύμπου κατοικείτε, —
+       ή με της Νύμφες στήνετε χορό
+       στους κήπους του Ωκεανού πατέρα, —
+       είτε στο Νείλο βγάζετ' εκεί πέρα
+       με της χρυσές υδρίες σας νερό—,
+       ή στη Μαιώτι λίμνη κατοικείτε, —
+       του Μίμαντος την πέτρα την ψυχρά {32} —
+       ακούστε τη θυσία, και δεχθήτε
+       ευχάριστα τα λόγια τα ιερά.
+
+(Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ κατέρχεται μετά του κοφίνου εκ του ύψους. — Ακούονται
+μακρόθεν βρονταί και η σκηνή φωτίζεται βαθμηδόν από αστραπάς. — Ο
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ έμφοβος αποσύρεται εις το πρόσθιον της σκηνής, καλυπτόμενος
+με την χλαίναν του).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'.
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ — ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ (έξωθεν:)
+  Νεφέλες ατελείωτες, ας σηκωθούμε φανερές
+                ευκίνητες και δροσερές
+                απ' τον ωκεανό [εδώ πέρα]
+  τον βαρυστέναχτο πατέρα,
+  εις των βουνών της κορυφές της πυκνοφυτεμένες,
+  από σκοπιές να βλέπουμε παντού φανερωμένες
+                τη γη την ιερά,
+                που τρέφει δένδρα καρπερά,
+                της θάλασσας [τα κύματα] _
+                με τα βαρηά βροντήματα, —
+                και τα τραγούδια [των νερών]
+                των ποταμιών των ιερών,
+                λαμποκοπάει ακούραστο το μάτι
+                της μέρας, με το φως το αστραφτερό•
+                η συγνεφιά, πούνε βροχή γεμάτη,
+                από το σώμα μας ας βγη,
+                να ιδούμε σαν θεές τη γη
+                με μάτι καθαρό.
+
+(Αστράπτει και βροντά)
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ω σεμνότατες Νεφέλες, σας προσκάλεσα κοντά μου
+  κ' η ευχή εισακούσθη φανερά.
+
+(Προς τον Στρεψιάδην)
+
+                          Συ, [γέροντά μου],
+                άκουσες και τη φωνή τους
+                και τη θεϊκή βροντή τους
+                πούρθε με μπουμπουνισμό;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς το μέρος των βροντών:)
+  Πολυτίμητες! σας έχω σε μεγάλο σεβασμό,
+                στης βροντές σας ν' απαντήσω
+                μια πορδή κ' εγώ θ' αφήσω.
+  Σας φοβούμαι και σας τρέμω, και, δικαίως είτε μη,
+  νοιώθω τώρα την ανάγκη για να χέσω στη στιγμή.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Πρόσεξε μην κοροϊδέψης και ποτέ σου να μην πράξης,
+  σαν τους ποιητάς εκείνους, όπου λεν «τα εξ αμάξης». {33}
+                Σώπα• συντροφιά μεγάλη
+  από της θεές εκείνες, τραγουδώντας μας προβάλλει.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ (έσωθεν και πλησιέστερον:)
+                Εμείς, παρθένες βροχερές,
+                στης Αθήνας της λιπαρές
+                της χώρες ας ελθούμε,
+                την πόλι την ευχάριστη,
+                που βγαίνουν άνδρες άριστοι,
+                του Κέκροπος να ιδούμε, —
+                που σέβονται τα ιερά
+                μυστήρια, κάθε φορά
+                [που ο λαός πηγαίνει]
+                στην άγια την τελετή,
+                κι' ο μυστικός {34} ναός κρατεί
+                την θύρα του ανοιγμένη• —
+                που έχουν δώρα οι θεοί, —
+                πούν' υπερύψηλοι ναοί
+                και που τ' αγάλματα είνε [μύρια] —
+                που γίνονται στεφανωτές
+                θυσίες κ' ιερές γιορτές,
+                κι' όλον το χρόνο πανηγύρια• —
+                κι' όταν η άνοιξις προβάλλη,
+                στα Διονύσια [και πάλι,] {35}
+                καλοτραγούδιστοι χοροί
+                συναγωνίζονται πολλοί,
+                και των αυλών αντιλαλεί
+                η μούσα η βροντερή.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πες μου, για όνομα θεού, Σωκράτη, σε παρακαλώ,
+  ποιες είν' αυτές που είπανε αυτό το πράμα το καλό;
+  Μην είνε ηρωίδες;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Μπα! Ουράνια Νεφέλη
+  η κάθε μια, τρανή θεά κάθε σοφού τεμπέλη,
+  που σκέψι και διάλεξι και πνεύμα δίνουν [ταχτικά]
+                και λόγια δοκιμαστικά
+                τρανές ψευτιές, σοφίσματα,
+                λογοστριφογυρίσματα. {36}
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ωχ δεν το λες; γι' αυτό λοιπόν επέταξ' η ψυχή μου
+  την ώρα που τα λόγια τους ήλθαν στην ακοή μου,
+                και μου γυρεύει τώρα, να,
+                λόγια να ψιλοκοσκινά,
+                και να ψιλοκουβεντιάζη
+                και για τον καπνόν ακόμη,
+  κι' από τη γνωμίτσα, γνώμη
+  και αντίλογο να βγάζη.
+  Ώστε αν είνε δυνατό σου, κάμε τούτη τη φορά,
+  γιατί τόχω επιθυμία, να της 'δω στα φανερά.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Να, της βλέπω, κύτταξέ τες προς την Πάρνηθ' [από 'δω],
+  κατεβαίνουν μ' ησυχία.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Πού; για δείξε μου [να ιδώ].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Η πολλές, που προχωρούνε απ' τα δενδροφυτευμένα
+  κι' απ' της ρεματιές, στα πλάγια.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (παρατηρών:)
+                          Τι τα λες αυτά 'ς εμένα,
+                που το μάτι μου δεν βλέπει;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Να, στην είσοδο. .
+
+  ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (παρατηρών:)
+                Ναι, τώρα διακρίνω μόλις.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Πρέπει
+                τούτη πλέον τη φορά
+                να της βλέπης καθαρά,
+  έξω αν έχης εις τα μάτια τσίμπλες, σαν τα κολοκύθια.
+
+(Εμφανίζονται αι Νεφέλαι εις το βάθος της σκηνής ως γυναίκες
+καλυπτόμεναι από πολυχρώμους πέπλους).
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ω της πολυτιμημένες! Μα τον Δία, ναι, αλήθεια
+                όλα τάχουν κουκουλώση!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Συ δεν είχες πίστι δώση
+  πως θεές είνε και τούτες, ούτε ο νους σου το είχε βάλη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Όχι, όχι μα τον Δία• εγώ είχα γνώμην άλλη,
+  πως καπνός, δροσιά κι' ομίχλη ήτανε μονάχ' αυτές.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Όχι• μάθε πως ετούτες βόσκουνε τους σοφιστές,
+  όλους τους θουριομάντεις,{37} τους γιατροπασαλειμμένους, {38}
+  κι' όλους τους νυχοδαχτυλιδοτεμπελοχτενισμένους, {39}
+  τους στριφοτραγουδιστάδες {40} κάθε κυκλικού χορού,
+  και τους ψευδοαστρολόγους που τους βόσκουν [προ καιρού]
+                δίχως τίποτα να κάνουν,
+  κ' επειδή της έχουν μούσες κ' ύμνους [κάθονται και] φτιάνουν.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Α, για τούτην την αιτία, ωδές γράφουν [ταχτικές]
+  στης ορμές της φωτοπνίχτρες, στης ορμές της εχθρικές
+                των υγρών των Νεφελών, —
+  και στων εκατό [ακόμη] του Τυφώνα {41} κεφαλών
+                της πλεξίδες, — και στης μπόρες
+  της τρελλές, — και στης Νεφέλες της υγρές κι' αεροφόρες,
+  της αεροκολυμπήτρες, όπου με τα όρνια μοιάζουν, —
+  στης νεροποντές, που νέφη δροσερά [της κατεβάζουν].
+  Και για όλ' αυτά κομμάτους ρίχνουν μέσα τους μεγάλους
+  από τσίχλες και ορνίθια και της θάλασσας κεφάλους.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ε, 'ς αυτό δεν έχουν δίκηο;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μα σαν είν' αυτές Νεφέλες,
+  πώς τους ήλθε, πες μου, κ' ήλθαν όπως κ' η θνητές κοπέλλες,
+                με το να μην είν' κι' αυτές
+                σαν και τούτες της θνητές;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Τι λογής να ειν' εκείνες;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μα δεν ξέρω και καλά•
+                μοιάζουνε [κατά πολλά]
+  με μαλλιά ξαντά, μα όχι, μα τον Δία, και με κόρες,
+  γιατί αυτές εδώ [που βλέπω] είνε όλες μυτοφόρες!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ε, απάντησέ μου τώρα εις αυτά που θα ρωτήσω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ρώτησέ με ό,τι θέλεις και ευθύς θα σ' απαντήσω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Παρατήρησες Νεφέλες που να μοιάζουν με κενταύρους,
+  ή να μοιάζουν με παρδάλεις, ή με λύκους, ή με ταύρους;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βέβαια• και τι με τούτο;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Γίνονται ό,τι θελήσουν•
+  κι' αν [συμβή] ποτέ] κανένα μακρομάλλη ν' αντικρύσουν,
+                κι' αγριεμένον απ' αυτούς
+                τους μαλλιαροτριχωτούς,
+  σαν το γυιο του Ξενοφάντου, {42} τη μανία του γελούνε
+  παίρνοντας μορφή κενταύρου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Και τι φτιάνουν σαν ιδούνε
+  και το Σίμωνα, {43} που τρώει το δημόσιο το χρήμα;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Για να δείξουνε ποιος είνε, παίρνουνε του λύκου σχήμα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Να λοιπόν γιατί κι' αυτές
+                και τον ρίψασπιν εχτές
+  τον Κλεώνυμο {44} σαν είδαν, με το να του καταλάβουν
+  τη δειλία, [εφροντίσαν] του λαφιού μορφή να λάβουν.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Να, γι' αυτό λοιπόν και τώρα, όπου είδαν τον Κλεισθένη, {45}
+  κύτταξέ τες, σαν γυναίκα βγήκε κάθε μια ντυμένη.
+
+(Αι Νεφέλαι προχωρούν και λαμβάνουν θέσιν πλησιεστέραν προς τον
+Σωκράτην και Στρεψιάδην κατά μέτωπον της σκηνής).
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς τας Νεφέλας, υποκλίνων:)
+                Ω Δέσποινες, σας χαιρετώ!
+                Και τώρ', αν ίσως κι' άλλοι
+                τ' ακούσανε ποτέ αυτό,
+  για μένα, ω Παμβασίλισσες, βάλτε φωνή μεγάλη.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ (προς τον Στρεψιάδην:)
+  Χαίρε, ω γέροντα συ του παληού του καιρού, όπου λόγια σο
+                                            [φίας ψαρεύεις, —
+  μα και συ, ιερέα της κάθε λεπτής ομιλίας, και πες τι γυ
+                                                 [ρεύεις;
+                σοφιστή των νεφών [πειο μεγάλον]
+                από σε δεν θ' ακούσωμεν άλλον,
+  παρά μόνο τον Πρόδικο {46} αυτόν, που σοφή έχει σκέψι και γνώμη,
+                                                       [και σένα,
+  που τα μάτια σου στρίβεις λοξά, περπατώντας στο δρόμο σου
+                                               [καμαρωμένα,
+  που προβάλλεις μπροστά μας σεμνός, και στους δρόμους ξυ-
+                                        [πόλυτος τρέχεις,
+                και στους πόνους αντέχεις!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ω γη! τι λόγος ιερός!
+                και τι σεμνός και φοβερός!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Είνε θεές μονάχ' αυτές•
+                τάλλα ψευτιές• όλες κουτές!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πες μου, για όνομα της γης: ο Ζευς λοιπόν που άρχει
+  στον Όλυμπο . . .
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Καλέ ποιος Ζευς; βλακείες! δεν υπάρχει.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι λες εσύ;! τότε λοιπόν ποιός βρέχει; να λοιπόν αυτό
+  απ' όλα πειο προτήτερα να μου εξηγήσης σου ζητώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Αυτές λοιπόν, και ημπορώ
+                να στ' αποδείξω στο φτερό,
+                μα και με δείγματα τρανά.
+                Συ τάχα είδες πουθενά
+                και 'ς οποιαδήποτ' εποχή,
+                χωρίς τα σύνεφα βροχή;
+  γιατί αλλοιώς έπρεπε ο Ζευς, με δίχως συνεφιά [βαρειά],
+                να βρέχη και στην ξαστεριά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Εινε σωστός ο λόγος σου και καλοταιριασμένος
+  πολύ, μα τον Απόλλωνα• κύττα! κ' εγώ [ο καϋμένος]
+  επίστευα το πως ο Ζευς, [σαν βρέχη και βροντάη],
+  πως μέσ' από το κόσκινο [μας ψιλο]κατουράει.
+  Μα πες μου τότε ποιος βροντά, που τρέμω εγώ;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Αυτές
+                όπου κυλιώνται με βροντές.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Άνθρωπε τολμηρότατε! πες μου τον τρόπο πάλι.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Σαν παίρνουνε πολύ νερό, κ' έχουνε βια μεγάλη
+  να κινηθούν, γκρεμίζονται χωρίς να το θελήσουν
+  γεμάτες από τη βροχή• κι' αφού λοιπόν κυλίσουν
+                απάνω η μια στην άλλη,
+  σκάζουν ευθύς και γίνονται οι βρόντοι οι μεγάλοι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και τάχα πώς; δεν είνε ο Ζευς, όπου τας αναγκάζει
+  η μία να κατρακυλά στην άλλη [και να σκάζη];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Α, μπα! είν' [εκεί πέρα]
+                ο στρόβιλας {47} του αιθέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ο στρόβιλας!; [τι να σου ειπώ;] ποτέ στο νου δεν θάχα,
+  πως βασιλεύει ο Στρόβιλας και όχι ο Ζευς μονάχα.
+                Μα δεν μου είπες [πρώτο];
+  ούτε πώς γίνετ' η βροντή, ούτε και για τον κρότο.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Μα πώς; δεν άκουσες λοιπόν που σου 'λεγα [τόσον καιρό]
+  πως η νεφέλες, πέφτοντας γεμάτες με πολύ νερό
+                απάνω η μια στην άλλη,
+  βροντούν απ' την πυκνότητα [που έχουν τη μεγάλη];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και πώς θα το πιστέψω αυτό;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Θαποδειχθή και στη στιγμή
+  από τον ίδιο σου εαυτόν. Όταν τηλώνεσαι ζουμί
+  εσύ στα Παναθήναια, και η κοιλιά σου πρήσκεται,
+  σε ξαφνικό γουργουρητό και κλονισμό δεν βρίσκεται;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι λες. Μα τον Απόλλωνα! ενόχλησι μου κάνει
+  παρά πολλή και γρήγορα, και ταραχή με πιάνει,
+                και σκούζει [σε λιγάκι],
+  και κάνει κρότο σαν βροντή εκείνο το ζουμάκι!
+  Παξ! κάνει στην αρχή σιγά• παππάξ! κατόπιν κάνει•
+  κ' ύστερα κάνει παπαππάξ! κι' όταν χεσό με πιάνη.
+  όλα βροντούν παπαπαππάξ! σαν τούτα [τα κορίτσα].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Σαν γίνονται τέτοιες πορδές σε τόση δα κοιλίτσα,
+  για σκέψου στον απέραντο τι γίνεται αγέρα,
+  και πώς μπορεί να μη τραβά τέτοιες βροντές [κει πέρα];
+  γι' αυτό τα δυο ονόματα «βροντή» «πορδή» αντάμα,
+                είνε το ίδιο πράμα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πούθε' έρχεται κι' ο κεραυνός όπου λαμποκοπάει
+  από φωτιά; αυτό να ειπής, και όταν μας χτυπάη
+  μας καίει σαν τα φρύγανα, και τσουρουφλίζει φοβερά
+  τους ζωντανούς; Τον στέλνει ο Ζευς στους επιόρκους φανερά.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ανόητε! κρονόληρε {48} και γεροξεκουτιάρη! {49}
+  τους επιόρκους σαν χτυπά, δεν θάχε [λόγου χάρι]
+  το Σίμωνα, το θεωρό, τον Κλέωνα {50} σκοτώση;
+  Μ' όλο που έκαναν αυτοί επιορκία τόση,
+  στο Σούνιο, των Αθηνών το ακρωτήρι, [πάει],
+                και το ναό χτυπάει
+  πούνε δικός του, κι' όπου βρη βελανιδιά, [της δίνει]!
+  Τι του 'ρθε; η βελανιδιά επίορκη έχει γίνη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Δεν ξέρω [απ' αυτά πολλά],
+                μα, φαίνεται, τα λες καλά.
+  Και τ' είνε τάχα ο κεραυνός;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Όταν αγέρας σηκωθή
+                ξερός, και μέσα τους χωθή,
+  τότε σαν φούσκα της φυσά, όπου με βια της σπάει
+  κι' απ' την πυκνότητα βαρύς έξω ευθύς πηδάει,
+                και τούτο γίνετ' αφορμή,
+                απ' τη μεγάλη την ορμή
+                κι' από τον κρότο τον δικό του,
+                να καίη αυτός τον εαυτό του.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ω, μα τον Δία! να γιατί
+                στων Διασίων {51} τη γιορτή
+  το ίδιο πράμα έπαθα χωρίς να το νοήσω.
+  Έβαλα για τους συγγενείς κάποια κοιλιά να ψήσω,
+  κι' αμέλησα το σχίσιμο• όπου [λοιπόν κ'] εκείνη
+       φουσκώνοντας μια δίνει και σκάει σε κομμάτια,
+  μου καίει και το πρόσωπο, μου πιτσιλάει τα μάτια.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Άνθρωπε, που τη σοφία από μας γυρεύεις [τώρα],
+  θα γενής ευτυχισμένος και στων Αθηνών τη χώρα
+  και στους Έλληνας τους άλλους: μνήμη και φροντίδα αν έχης,
+                στην ψυχή σου αν αντέχης, —
+                κούρασιν αν δεν γνωρίζης,
+                είτε στέκεις ή βαδίζεις, —
+                ούτε κόπο να σου κάνη,
+                όταν τούρτουρας σε πιάνη, —
+                να μην τρως, όταν δεν έχης,
+                και από κρασί ν' απέχης
+                και γυμναστικές [μεγάλες] —
+                κι άλλες κουταμάρες, [κι' άλλες]•
+                κι' αν για καλήτερο φρονής
+                πως, όταν άξιος είν' κανείς,
+                του αρμόζει να νικήση
+                με τη πράξι και την κρίσι,
+                και τη γλώσσα του [να λύνη],
+                και τον πόλεμο να στήνη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς τας Νεφέλας:)
+                Α! ου! όσο για ψυχή
+                με μεγάλην αντοχή, — μα και σκέψιν [αν ζητάτε]
+                που να δυσκολοκοιμάται, — [κι' αν ζητάτε] και στομάχι
+                όπου για τροφή του νάχη
+                μόνο θρούμπι, — μη μας μέλη,
+                να, εδώ 'μαι, κι' οποίος θέλει
+                — το κορμί μου [δεν πονάει], —
+                ας το σφυροκοπανάη!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και θεούς δεν θάχης άλλους τώρα πλέον για λατρεία,
+  παρά μόνο τους δικούς μας• δηλαδή αυτά τα τρία:
+  χάος, γλώσσα και νεφέλες.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μπα, ποτέ δεν θα μιλήσω
+  ούτε λέξι με τους άλλους, κι' ούτε θα τους απαντήσω
+  κι' ούτ' [απ' τους θεούς] κανένας τη θυσία μου θα ιδή,
+  δεν θα κάψω ούτε λιβάνι, δεν θα κάνω ούτε σπονδή.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                Τώρα με θάρρος λέγε 'ς εμάς
+                σαν μας θαυμάζης και μας τιμάς
+                και θέλης άνθρωπος άξιος να ζήσης,
+                πώς θα σε κάνουμε να ευτυχήσης;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ω δέσποινές μου! δεν σας ζητώ,
+                μα το μικρούλι [μονάχ'] αυτό:
+                νάμαι στους Έλληνας ο πιο λαμπρός,
+                κ' εκατό στάδια απ' όλους 'μπρός.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                Λοιπόν και τούτο θα τώχης τώρα•
+                την κάθε γνώμη σου [τέτοια θα κάνω],
+                όπου κανένας άλλος στη χώρα
+                δεν θα κερδίζη μια παρά πάνω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Α, μπα! δεν θέλω καμμιά να βγάλη
+                η κεφαλή μου γνώμη μεγάλη•
+                στρεψοδικίες θέλω ν' αρχίσω,
+                τους δανειστάς μου να ξεγλιστρήσω.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                Κι' αυτό που θέλεις θα κατορθώσης•
+                μεγάλο πράμα δεν μας ζητάς•
+                αρκεί μονάχα να παραδώσης
+                τον εαυτό σου στους σοφιστάς.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(Προς τας Νεφέλας, εννοών τους Σοφιστάς:),
+
+                Α, σας πιστεύω• θα το κάμω
+                γιατ' η ανάγκη με βαστά
+                για τάλογα τα σφραγιστά,
+                ακόμα και γι' αυτόν το γάμο,
+                που μου 'φερε μεγάλη μπόρα.
+                Ας κάμουν ό, τι θέλουν τώρα.
+                Να, ας μου πάρουνε το σώμα•
+                εγώ τους το χαρίζω, ακόμα
+                και για κοπάνισμ' ας το πάρουν
+                και σαν ασκί ας μου το γδάρουν•
+                ας τουρτουρίσω• ας πεινάσω•
+                ας ξεραθώ και ας διψάσω.
+                {52} Από τα χρέη μου [ως τόσο]
+                αν κατορθώσω να γλυτώσω,
+                ου, θα φανώ εις τους ανθρώπους
+                πολύ ξετσίπωτος στους [τρόπους]
+                εύγλωττος, τολμηρός [ακόμα],
+                αυθάδης, κάθαρμα και βρώμα,
+                κάθε ψευτιά θα συγκολλώ,
+                θα βρίσκω λόγια [να πουλώ],
+                όπου δίκες κι' όπου νόμοι•
+                δεν θα μου ξεφεύγη γνώμη,
+                λογάς, τρυπάνι, πονηρός
+                και τιποτένιος, γλιστερός,
+                την ειρωνεία θάχω στο στόμα,
+                ψωροπερήφανος κι' [όλος] βρώμα
+                ανεμοστρόβιλος, οχληρός,
+                τσανακογλείφτης, σιχαμερός!
+  Ας μου λέη απ' όλα τούτα ο καθείς που μ' απαντάει,
+                κι' ας μου κάνη ό,τι αγαπάει.
+  Μα τη Δήμητρα! κι' αν θέλη στους δασκάλους, κοκορέτσι
+  τάντερά μου να προσφέρη, θα δεχτώ• [ας γίνη κ' έτσι]!
+
+ΧΟΡΟΣ
+                Άτολμη καρδιά δεν έχει
+                κι' όπως φαίνεται αντέχει.
+                Ξέρε το: πως τη στιγμή
+                όπου θάχης μαθημένα
+                όλα τούτα από μένα,
+                κάθε δόξα και τιμή
+                που ο κόσμος θα σου κάνη,
+                ως τον ουρανό θα φθάνη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Και θα κάνω λοιπόν τι;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Μόνος από τους ανθρώπους τη ζωή πειο ζηλευτή
+  όλον τον καιρό μ' εμένα θα περνάς εσύ [εδώ].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Αχ! μια τέτοια ευτυχία εγώ τάχα θα τη ιδώ;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Και πολλοί θα κάθωντ' όξω απ' την θύρα τη δική σου,
+  θέλοντας να σ' ανταμώσουν, και να συζητούν μαζύ σου
+  δίκες και αντιδικίες, και να σου εμπιστευθούνε
+  πράματα πολλών ταλάντων, κι' όλο γνώμες να ζητούνε.
+
+(Προς τον Σωκράτην:)
+
+  Άρχισε συ, στο γέροντα λοιπόν το μάθημά του,
+  απ' όσα πρέπει στην αρχή να μάθη [απάνου κάτου].
+                Κούνα το νου του [στη στιγμή]•
+                κάνε στη σκέψι δοκιμή.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Εμπρός, πες μου τους τρόπους σου ποιοί είνε να τους ξέρω,
+  καινούργια μηχανήματα [πολεμικά] να φέρω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα πώς; για όνομα θεού! τώρα λοιπόν θα πάθω
+  πολιορκία;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Όχι δα• τη μνήμη σου να μάθω
+  θέλω με μέθοδον απλή.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μα το θεό, είνε διπλή:
+                τη μνήμη έχω μεγάλη
+                σαν μου χρωστούν οι άλλοι.
+                Μα το μνημονικό σωστό
+                ποτέ δεν τώχω σαν χρωστώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  [Για πες μου] είνε φυσικό στη γλώσσα σου να λέη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να λέη; όχι και πολύ• αλλά ναρνήται [χρέη].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Εμ, πώς θα μάθης συ [πολλά];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                [Θα μάθω] έννοια σου, καλά.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Έλα λοιπόν, νάσ' έτοιμος• και 'ς οποίον λόγο κάνω
+  σοφόν για τα μετέωρα, συ χύμηξέ του απάνω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πώς; τη σοφία το λοιπόν θα γεύωμαι σαν το σκυλλί;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Τι αμαθής που είν' αυτός, κι' άνθρωπος βάρβαρος [πολύ]!
+                Ο νους μου, γέρο, νοιάζεται,
+                πως ξύλο σου χρειάζεται.
+                Και τι κάνεις, πες μου εμένα,
+                σαν της τρως από κανένα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να, της τρώγω, [τίποτ' άλλο]• κι' αφού λίγο κρατηθώ,
+  [συλλογίζουμ' ότι πρέπει] να διαμαρτυρηθώ,
+                και, μη χάνοντας την ώρα,
+  κάνω έπειτα και δίκες.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Βάλ' το ρούχο κάτω τώρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Έκαμ' άδικο και τι;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Όχι• αλλά εδώ μέσα όλοι μπαίνουνε γδυτοί.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα εγώ δεν θα μπω μέσα για να κάνω και κλοπές.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Άφησε της φλυαρίες κ' έλα γδύσου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (εκδυόμενος τον χιτώνας)
+                          Μα για πες:
+  Αν θα μάθω μ' ευκολία, κι' αν επιμελής θα γίνω
+  με ποιό μαθητή θα μοιάζω;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Με τον Χαιρεφώντα {53} εκείνο
+  απαράλλακτος θα γίνης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ωχ! ο κακομοιριασμένος!
+                θάβγω μισοπεθαμένος!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Σώπα κι' ακολούθησέ με γρήγορα 'ς αυτά τα μέρη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(Προχωρών και ιστάμενος προ της θύρας του οικίσκου:)
+
+  Τότε να μου δώσης πρώτα και μελόπιττα στο χέρι,
+  σαν στου Τροφωνίου {54} τάντρο, γιατί φόβο πολύ επήρα
+  για να μπω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (ωθών αυτόν προς την θύραν:)
+                Έλα, προχώρει! τι χαζεύεις 'μπρος στη θύρα;
+
+(Τον ωθεί και εισέρχονται)
+
+  ΑΥΛΑΙΑ
+
+
+
+  ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ
+
+
+(Σκηνογραφία η αυτή).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Α'
+
+
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+(Προς το μέρος εκ του οποίου εισήλθεν ο Στρεψιάδης μετά του
+Σωκράτους:)
+
+                Ας χαίρετ' η καρδιά σου!
+                με την παλληκαριά σου!
+                Πήγαινε! κι' ας γενή αιτία
+                στον άνθρωπο για ευτυχία,
+                που, κι' όταν φθάνη στα γεράματα,
+                γυρεύει να μαθαίνη ακόμα,
+                και πασαλείφεται με χρώμα
+                απ' τα νεώτερα τα πράματα.
+
+(Παράβασις)
+
+  Θεαταί! θα σας μιλήσω την αλήθεια καθαρά,
+  μα το Βάκχο, που εμένα είχε θρέψη μια φορά:
+  Θέλοντας για να νικήσω και σοφός να σας φανώ,
+  σας τους θεατάς μου άξιους να με κρίνετε φρονώ,
+  και την κωμωδία τούτη, πούν' απ' όλες πειο καλή
+  όσες έγραψα ως τώρα, και την δούλεψα πολύ,
+  θέλησα να την προσφέρω πρώτα στη δική σας πείρα•
+  μολοντούτο, παρ' αξίαν, τα βρεμένα μου επήρα,
+  κ' οι σαχλοί μ' είχαν νικήση.{55} Και γι' αυτό κατηγορώ
+  σας [τους πρώτους τους κριτάς μου], πούχετε μυαλό γερό,
+                και που για δική σας χάρι
+                τέτοιο θέμα είχα πάρη.
+                Μα εγώ πάλιν [ως τόσο],
+  σας τους άξιους [κριτάς μου] θέλοντας δεν θα προδώσω.
+  Γιατί απ' τον καιρό εκείνο, που ακούσθηκαν μ' επαίνους
+  και ο Ά σ ε μ ν ο ς [ο νέος] κι' ο Σ ε μ ν ό ς {56} πούχα γραμ
+                                                         [μένους
+                από άνδρες, που πολλή
+  ευχαρίστησι λαβαίνει όποιος μπρος 'ς αυτούς μιλεί,
+  κ' εγώ τότε, με το νάμαι [ντροπαλός] ωσάν παρθένα
+                και να μη μου πρέπη γέννα,
+  έκθετους τους είχ' αφήση, και τους πήρε κόρη άλλη•
+                μα τους θρέψατε σεις πάλι
+  μ' αφθονία, και σοφία έχετε 'ς αυτούς χαρίση,
+  γι αυτό τώρα στη δική σας εμπιστεύομαι την κρίσι.
+  Κ έτσι πειά, σαν την Ηλέκτρα {57} και η κωμωδία αυτή
+                θεατάς σοφούς ζητεί,
+  όπως [τους παληούς] εκείνους, που ευθύς θα τους γνωρίση
+  την αδελφική πλεξίδα όταν τύχη ν' αντικρύση.
+  Και τι φρόνιμη! για ιδέτε! δεν εβγήκε με ραμμένο
+                και παχύ και κρεμασμένο
+                πετσί,{58} κόκκινο στην άκρα,
+  τα παιδιά για να γελάνε• δεν κορόιδεψε φαλάκρα•
+  ούτε κόρδακα έχει σύρη• ούτε και κανένας γέρος,
+  που τους στίχους απαγγέλλει προς του θεατού το μέρος,
+                δίνει [κάποιους] ραβδισμούς,
+  όταν θέλη να σκεπάζη βρωμερούς αστεϊσμούς.
+                Δάδες στη σκηνή δεν μπάζει,
+                ούτε «αχ και βαχ» {59} φωνάζει,
+  μα στους στίχους της μονάχα και στην τέχνη τη δική της
+                έχει την πεποίθησί της.
+  Είμαι ποιητής, και όμως μακρυά δεν φέρνω κόμη,
+                και να σας γελάσω [ακόμη]
+  ούτε θέλω [σαν τους άλλους], λέγοντας το ίδιο πράμα
+                δυο και τρεις φορές αντάμα•
+                άλλα σκέπτομαι ιδέες
+                να σας φέρνω πάντα νέες
+  και με φρόνησι [μεγάλη],
+  που ποτέ η μια [ιδέα] να μη μοιάζη με την άλλη.
+  Γιατί εγώ, όταν ο Κλέων {60} είχε δύναμι αποχτήση,
+  ε! τον είχα [δίχως φόβο] στο στομάχι του χτυπήση•
+  όταν όμως είχε πέση δεν τον χτύπησα ποτέ.
+                Αλλά τουτ' [οι ποιηταί], —
+  ο Υπέρβολος {61} αιτία είχε δώση μια φορά,
+  και τον εκλωτσοπατούσαν τον φτωχόν [εις τα γερά],
+  και τη μάννα του• και πρώτος στη σκηνή τον Μαρικά
+  είχ' ο Εύπολις {62} τραβήξη, μα εστρέβλωσε κακά,
+  σαν κακός [κι' αυτός που ήταν], τους «Ιππείς» μου, και για
+                                                       [χάρι
+                του ασέμνου του χορού {63}
+                επί πλέον είχε πάρη
+                μια γρηά και μεθυσμένη,
+  που την έτρωγε το κύτος, σαν αυτήν που προ καιρού
+                είχε ο Φρύνιχος {64} φτιασμένη.
+  Μα κι' ο Έρμιππος,{65} κ' εκείνος κωμωδία είχε βγάλη
+  στον Υπέρβολον απάνω. Στηρίχθηκαν κι' όλ' οι άλλοι
+  στον Υπέρβολον επίσης• μα και την παραβολή
+  πούχω κάνη με τα χέλια, {66} την μιμήθηκαν [πολλοί].
+                Όποιος στο αστείο πάρη
+  όλα τούτα, στα δικά μου δεν θα βρη καθόλου χάρι.
+  Μα κι' αν πάλι 'ς όσα γράφω ευχαρίστησι θα βρήτε,
+  φρόνιμοι στους άλλους χρόνους, όπου θάρθουν, θα φανήτε.
+
+ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                Πρώτα στον Δία επίκλησι θα κάνω
+                εις των θεών τον βασιληά [τον φεβερό],
+                που κατοικεί απάνω —
+                για [να βοηθήση] το χορό.
+                Και στον πανίσχυρο, που διαφεντεύει
+                την τρίαινα, και άγρια αναμοχλεύει
+                και της στεριές, και τ' αρμυρά
+                της θάλασσας νερά.
+                Και στον σεπτό μας τον Αέρα,
+                τον μεγαλόδοξο πατέρα,
+                που την τροφή σε όλους δίνει•
+                και στον αρματηλάτη ακόμα,
+                που [άφθονες] στης γης το χώμα
+                υπέρλαμπρες αχτίνες χύνει, —
+                θεόν μεγάλον στους θνητούς
+                και στους θεούς αυτούς.
+
+ΧΟΡΟΣ (Παράβασις)
+  Δόσατ', ω θεαταί σοφοί, 'ς εμέ την προσοχή σας:
+  μας αδικείτε, κ' έχομε παράπονα μαζύ σας.
+  Μ' όλο που περισσότερο την πόλιν ωφελούμε
+  από τους άλλους τους θεούς, και σας διατηρούμε,
+  μόνο 'ς εμάς απ' τους θεούς δεν κάνετε καμμία
+                σπονδή, ούτε θυσία.
+  Όταν πολέμους κάνετε τρελλούς, εμείς [αρχίζουμε]
+                βροντές, και ψιχαλίζουμε•
+                κι' όταν ψηφίζατε όλοι
+                τον φαφλατά, {67} τον τομαρά
+  και τον θεοκατάρατον, για στρατηγό [στην πόλι],
+  εμείς εσκουντουφλιάζαμε και με σημεία φοβερά.
+  Άστραψε [τότε] κ' έσκασε βροντή! μα κ' η Σελήνη
+  εβγήκε από το δρόμο της [τον ταχτικό κ' εκείνη]•
+  κι' ο ήλιος το φυτίλι του τραβώντας το κοντά του,
+  [αυτός] ο Κλέων στρατηγός αν ήθελε γενή,
+                έλεγε πως ['δω κάτου]
+                δεν θα ξαναφανή. {68}
+  Και όμως τον εκλέξατε• γιατί 'ς αυτή την πόλι
+                ανόητ' είσθε όλοι•
+  και μολαταύτα οι θεοί, σαν κάνετε κάτι τρελλό,
+                σας το γυρίζουν σε καλό.
+  Μα θα σας μάθουμε κι' αυτό, που θα σας φέρη προκοπή:
+  να πιάσετε τον Κλέωνα για δώρα και κλοπή,
+  το γλάρο! και το σβέρκο του στο ξύλο, σαν προτήτερα,
+                και πάλι να του βάνετε,
+                όπου, και σφάλμ' αν κάνετε,
+  η πόλι σας [απ' τα κακά] θα πέση στα καλλίτερα.
+
+ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                'Σ εμένα Φοίβε [ήλιε],
+                ω βασιλέα Δήλιε,
+  όπου της Κύθνου κατοικείς την πέτρα την ψηλή —
+                Μακάρια θεά και συ, {69}
+                που κατοικία έχεις χρυσή
+  στην Έφεσο, και των Λυδών η κόρες σε τιμούν πολύ.
+       Και η εγχώρια θεά, που την αιγίδα κυβερνά,
+                η πολιούχος Αθηνά.
+                Και συ, που κατοικία έχεις, [πάλι],
+                στου Παρνασσού την πέτρα [τη μεγάλη],
+                και με της Δέλφισσες Μαινάδες {70}
+                φωτίζετε χειροπιαστοί
+                με πεύκινες λαμπάδες —
+                ω Βάκχε γιορταστή!
+
+ΧΟΡΟΣ (Παράβασις)
+                Όταν ετοιμαζόμαστε να ρθούμε,
+                ανταμωθήκαμε με τη Σελήνη,
+                και τότε μας παράγγελλεν εκείνη
+                [αυτά τα πράματα] να σας ειπούμε:
+                τους Αθηναίους πρώτα χαιρετάει
+                και τους συμμάχους• και μας είπε πάλι
+                ότι θυμό πολύ με σας κρατάει,
+                γιατί σας κάνει ωφέλεια μεγάλη,
+                όχι με λόγια, μα πραγματικά,
+                και σεις πολλά της κάνετε κακά.
+                Και πρώτον, κάθε μήνα κέρδος έχετε
+                όχι πειο λίγο από μιας δραχμής δαδί•
+                και όταν έξω από τα σπίτια τρέχετε
+                το βράδυ [που φωτάει], λέτε σεις: «Παιδί!
+                »του φεγγαριού το φως είνε ωραίο•
+                »δαδί απόψε να μην πάρης [νέο]».
+                Κι άλλα καλά σας έχει κανωμένα,
+                μα σεις στης μέρες σας δεν καταφέρνετε
+                πράμα σωστό να φτιάνετε κανένα,
+                και της γιορτές σας άνω—κάτω φέρνετε. {71}
+                Για τούτο κ' οι θεοί τη φοβερίζουνε
+                σαν χάνουν ένα δείπνο, και γυρίζουνε
+                πάλι στην κατοικία τους χωρίς γιορτή,
+                όπως το νέο γιορτολόγι απαιτεί.
+                Κι' όταν είνε καιρός να θυσιάζετε,
+                σεις κάνετε στρεβλώσεις και δικάζετε.
+                Και για τον Μέμνωνα όταν κρατούμε,
+                και για τον Σαρπηδόνα,{72} τη νηστεία,
+                και οι θεοί εμείς γι' αυτούς πενθούμε,
+                σεις κάνετε σπονδές και άλλ' αστεία.
+                Γι' αυτό, σαν τον Υπέρβολο είχε βγάλη
+                ιερομνήμονα {73} ο κλήρος, οι θεοί
+  του πήραν το στεφάνι απ' το κεφάλι, — {74}
+                με της ημέρες της Σελήνης πάλι
+  να μάθη να μετράη τη ζωή!
+
+(Εξέρχεται εκ του οικίσκου ο Σωκράτης)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ — ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ και μετά μικρόν ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Μα το χάος! τον αέρα! την αναπνοή! — κανένα
+  με μυαλά δεν είδα ως τώρα τόσον αποβλακωμένα,
+  πρόστυχο και ξεχασμένο κ' έτσι να χονδρομιλάη!
+  Το ελάχιστο που ακούει, πριν το μάθη το ξεχνάει,
+                Ας τον φέρω κ' εδώ πέρα
+                εις την θύρα, πούνε μέρα,
+  Πούσαι... Στρεψιάδη!.. .έβγα!... Τράβα έξω και την κλίνη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(Εμφανιζόμενος εις την θύραν και κρατών σανίδας κλίνης:)
+
+  Δεν μ' αφίνουν οι κορέοι να τη βγάλω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Ε, ας μείνη.
+  Έλα συ, κ' έχε το νου σου γρήγορα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(ρίπτει τας σανίδας εντός του οικίσκου μετά θορύβου και εξέρχεται:)
+
+                          Εδώ 'μαι• [ρώτα].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Απ' αυτά, που συ δεν ξέρεις, τι να μάθης θέλεις πρώτα;
+  Έλα, πες μου: για τα μέτρα, για τους στίχους θέλεις
+                                               [τάχα.
+  ή για τους ρυθμούς [να μάθης];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Για το μέτρημα μονάχα•
+  γιατί ο αλευράς — θα είνε λίγες μέρες — μούχει φάη
+  δύο χοίνικας {75} [στο ζύγι απ' ταλεύρι].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Δεν ρωτάει
+                για τον αλευρά κανείς•
+  αλλά ποιο από τα μέτρα: το  τ ε τ ρ ά μ ε τ ρ ο φρονείς
+  ή το  τ ρ ί μ ε τ ρ ο  πως είνε [από τάλλα πειο καλό];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Περί του  δ ω σ ε κ α μ έ τ ρ ο υ  μόνο [σε παρακαλώ,
+  για να μη με τρων στο ζύγι], να με μάθης πειο μπροστά.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Τίποτε δεν λες σωστά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ε, στοιχηματείς [αδίκως]
+  πως ημίεκτο {76} δεν είνε το τετράμετρο;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Αγροίκος
+                είσαι κι' αμαθής
+                άντε να χαθής!
+  μολαταύτα θα μπορούσες για ρυθμούς να έχης γνώσι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κι' ο ρυθμός, για το αλεύρι τι ωφέλεια θα μου δώση;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Πρώτον μεν κομψός θα βγαίνης
+  εις της συναναστροφές σου• μα και θα καταλαβαίνης
+  από τους ρυθμούς ποιός είνε ο πολεμικός, και ποίος
+                κατά δάχτυλον {77} [ομοίως].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κατά δάχτυλο; τον ξέρω.
+
+  /ΣΩΚΡΑΤΗΣ/
+                          Ε, για λέγε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(δεικνύων προς το μέρος των αιδοίων του:)
+
+                          Και ποιο άλλο,
+                παρά τούτο [το μεγάλο]  δ ά χ τ υ λ ό  μου, που το
+                                                             [είχα
+  και από παιδί ακόμα όταν ήμουν;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Είσ' αγροίκος [κ' έχεις] βάναυσο [το στόμα].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Όχι, κακομοιριασμένε, απ' αυτά που λες, κανένα
+                να μη μάθης συ εμένα.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και τι θέλεις [να σου μάθω];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Τούτο, τούτο [σου ζητώ:]
+  Τον πειο άδικο το λόγο.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Μα πρωτήτερ' απ' αυτό
+                πρέπει άλλα να γνωρίζης:
+  μεταξύ των τετραπόδων καθαρά να ξεχωρίζης
+  τα αρσενικά ποιά είνε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Αν δεν έχη αγέρα πάρη
+  το μυαλό μου, τα γνωρίζω: τράγος, ταύρος, το κριάρι,
+                ο αητός {78} και το σκυλλί.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Εγελάσθηκες πολύ.
+                Βλέπεις; το αρσενικό
+  είπες του «αητού» το ίδιον, όπως και το θηλυκό.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πώς; για πες μου, [πώς το είπα];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Ο αητός και η αητός.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα τον Ποσειδών' αλήθεια. και το θηλυκό του [αυτός
+  πώς το κάνει];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Η «α η τ ί ν α»,
+                κι' ο «αητός» είνε το άλλο.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Εύγε σου! μα τον Αέρα, πράμα μού μαθες [μεγάλο] —
+                η αητίνα;! — [θα φροντίσω]
+  τη σκαφίδα σου αλεύρι ως τα χείληα να γεμίσω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Να κ' έν άλλο: τη «σκαφίδα», ενώ είνε θηλυκή,
+  συ αρσενική την είπες.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Με ποιον τρόπο αρσενική
+  είπα την σκαφίδα;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Όπως τον Κλεώνυμον επίσης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Πώς; να μου το εξηγήσης.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Μα «Κλεώνυμος» και «σκάφη» ένα είνε.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Βρε κουτέ,
+  δεν απόχτησε σκαφίδα ο Κλεώνυμος ποτέ, {79}
+  μα ζυμώνει πάντα μέσα σε τσανάκι στρογγυλό.
+  [Πες μου τώρα συ] πώς πρέπει του λοιπού να την καλώ;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Πώς; «σκαφίδα», όπως λέμε [και το Σώστρατο] Σ ω
+.                                 [σ τ ρ ά τ η {80}
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ποιο σωστό ε!νε να λέμε τη «σκαφίδα,» [ω Σωκράτη],
+  θηλυκή• και είν' ακόμα πειο σωστό και παστρικό
+  [τον Κλεώνυμο να λέμε] Κλεωνύμην, [θηλυκό]{81},
+  Όπως λέμε και τη σκάφη.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Πρέπει και ταρσενικά
+  τα ονόματα να μάθης, όπως και τα θηλυκά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα τα θηλυκά τα ξέρω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Λέγε [τα μου] λοιπόν [τώρα].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Λύσιλλα και Δημητρία, Φίλιννα και Κλειταγόρα {82}.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και αρσενικά ποια είνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Τόσα κι' άλλα: Μιλητίας,
+                [όπως είνε κι'] Αμυνίας
+                και Φιλόξενος {83}.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Κουτέ!
+  αλλ'  α ρ σ ε ν ι κ ά  εκείνοι δεν υπήρξανε ποτέ.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πώς; αρσενικά δεν είνε και για σας αυτά [επίσης];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Όχι• αν τον Αμυνία [λόγου χάριν] απαντήσης,
+  πώς θα τον ειπής;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πώς; έτσι, [σαν να ήτανε κοπέλλα]: — Έλα, Α μ υ ν ί τ σ α, έλα! {84}
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Βλέπεις [το λοιπόν] κι' αυτό;
+  σαν γυναίκα τον φωνάζεις.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Σαν δεν πάη στο στρατό . . . .
+                Μα γιατί μαθαίνω τώρα
+  τέτοια πραμάτα, που όλοι τα γνωρίζουμε [στη χώρα];
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Δεν πειράζει• έλα τώρα και ξαπλώσου εδώ πάνω.
+
+(Τον οδηγεί μέχρι του θρονίου και τον καθίζει επ' αυτού).
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (καθήμενος)
+                Ε, και τώρα τι θα κάνω;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Έλα, βάλε μέσ' στο νου σου
+                ένα πράμα του σπιτιού σου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (διατιθέμενος να εγερθή)
+  Όχι εδώ, σε ικετεύω• άφησε να ξαπλωθώ,
+  εάν ήν' ανάγκη, χάμου, για τα ίδια να σκεφθώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (τον καθίζει εκ νέου)
+  Δεν μπορεί αλλοιώς να γίνη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ωχ! αλλοί και τρισαλλοί μου!
+  Τι εκδίκησι θα κάνουν οι κορέοι• στο κορμί μου!
+
+(Κλειεί τους οφθαλμούς και φαίνεται βυθιζόμενος εις σκέψεις. — Ο
+Σωκράτης εισέρχεται προς στιγμήν εις τον οικίσκον)
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Βλέπε λοιπόν και σκέψου•
+                μέσα στο νου μαζέψου
+                και σαν τη σβούρα να γυρνάς•
+                κι' αν ίσως σε καμμία
+                θα πέσης απορία,
+                σε άλλη σκέψι να περνάς.
+  Και διώξε από τα μάτια σου τον ύπνο το γλυκό.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (αναπηδών όρθιος)
+       Πωπώ!
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Ποιο έπαθες κακό;
+  Τι υποφέρεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Χάνομαι ο δύστυχος! [όσ' ήσανε]
+  Κορίνθιοι {85} μέσ' στο σκαμνί, απάνου μου γλιστρήσανε
+                και με δαγκώνουν [στα γερά]•
+                μου κατασχίζουν τα πλευρά, —
+                ταρχίδια μου τραβάνε,
+                και την ψυχή ρουφάνε, —
+                μου σκάφτουνε τον κώλο
+                και μ' αφανίζουν [όλο]!
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Άφησε τα κλαψίματα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Και πώς, πού παν' τα χρήματα,
+       κ' η όψι {86}, κ' η ψυχούλα μου,
+       και η παντούφλες, [κι' ούλα μου]!
+  Και 'ς όλα τούτα τα κακά, αν ίσως και θ' αρχίσω εδώ,
+       σαν τους φρουρούς να τραγουδώ,
+       [μην τύχη κι' αποκοιμηθώ]{87}, —
+       εμ δεν θ' αργήσω να χαθώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+
+(εξερχόμενος και βλέπων τον Στρεψιάδην όρθιον και δυσανασχετούντα).
+
+  Τι κάνεις συ; δεν σκέπτεσαι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ναι, μα τον Ποσειδώνα.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και τι εσκέφθηκες λοιπόν; [για λέγε].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                            [Τούτα μόνα:
+  αν οι κορέοι κάτι τι θα μου αφήσουν.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                                        Χάσου!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να, τώρα μόλις χάθηκα.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Μη δειλιάς• σκεπάσου•
+                για ναύρης τρόπο αρνητικό {88}
+  και πονηρό [τους δανειστάς να μην πληρώσης].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                                 Τι κακό!
+  Ποιος τάχα με σοφίσματα θα με σκεπάση   α ρ ν η τ ι κ ά
+                από [προβιές και] αρνιακά!
+
+(Πίπτει πάλιν επί του θρονίου και φαίνεται βυθιζόμενος εις σκέψεις).
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (μετά στιγμήν:)
+                Και τώρα για να ιδώ,
+                τι κάνει αυτός εδώ.
+
+(Παρατηρεί τον Στρεψιάδην άνωθεν και τον ωθεί εις τους ώμους),
+
+  Ε συ! αποκοιμήθηκες;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Όχι, μα τον Απόλλωνα.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Τίποτε δεν θυμήθηκες;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ω, μα τον Δία, τίποτε.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Τίποτε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Έχω φέρη, —
+  αυτό και μόνο: την ψωλή μέσ' στο δεξί μου χέρι.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Πώς; γρήγορα δεν θα σκεφθής κουκουλωμένος κάτι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και σαν τι πράμα [να σκεφθώ]; για λέγε μου, [Σωκράτη].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Συ πρώτα πρέπει να μας πης: τι αγαπάς [ως τόσο]
+  ν' ανακαλύψης;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Κανενός τους τόκους να πληρώσω
+  δεν θέλω, και το άκουσες χίλιες φορές.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                                        Σκεπάσου,
+  σχίσε τη σκέψι σου λεπτή, κι όλα τα πράματά σου
+  εξέτασε σιγά-σιγά, αφού τα διαιρέσης
+                ορθώς και [ημπορέσης
+  να τα] παρατηρήσης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Αχ! αλλοίμονό μου, ο δυστυχής!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Έλα και μην ανησυχής•
+  κι' αν 'ς απορία θα βρεθή η σκέψι σου [μεγάλη],
+  άφ' την, και ξανακίνησε την ίδια σκέψι πάλι,
+                και κλείσ' τη σε λιγάκι
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (αιφνιδίως:)
+                Ω φίλε Σωκρατάκη!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Τι, γέρο;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Μια  α ρ ν η τ ι κ ή  για τόκους μούρθε γνώμη.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Φανέρωσέ τη μου λοιπόν.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Για πες μου τούτο ακόμη:
+                Αν πληρώσω [λόγου χάρι]
+                μια μαγίστρα Θεσσαλή, {89}
+                και τη νύχτα το φεγγάρι
+  κατεβάσω και το κλείσω σε μια θήκη στρογγυλή,
+                και το έχω σαν καθρέφτη ....
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  [Ε, καλά]• με τούτο τάχα τι ωφέλεια σου πέφτει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι; μα όταν δεν θα βγαίνη το φεγγάρι κάθε τόσο,
+                εγώ τόκους δεν θα δώσω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Και γιατί;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Γιατί τους τόκους δίνουν και τα δανεικά
+                κάθε μήνα [τακτικά]{90}.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Εύγε! θα σου ειπώ κ' έν' άλλο
+                πειο σοφό και πειο μεγάλο:
+  Αν σου γίνη καμμιά δίκη πεντατάλαντος [επίσης]
+                πώς θα κάνης να τη σβύσης;
+  Λέγε μου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (σκεπτόμενος)
+       Πώς;... πώς;., δεν ξέρω... να σκεφθώ...
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                                  Το λογισμό σου
+  μη τον φέρνης εσύ πάντα γύρω από τον εαυτό σου•
+  άφ' τη σκέψι απ' τον αγέρα νάρθη ψηλοκρεμαστή, —
+  σαν το μπούρμπουλα δεμένη απ' το πόδι με κλωστή.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(σκεπτόμενος προς στιγμήν λέγει αιφνιδίως:)
+
+                Βρήκα μια καταστροφή
+                για τη δίκη, πιο σοφή,
+                οπού και συ επίσης
+                μ' εμέ θα συμφωνήσης.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Και ποια λοιπόν απ' όλες;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Εις τους φραρμακοπώλες
+                είδες την πέτρα την καλή,
+  τη διάφανη, που την φωτιάν ανάφτουν;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Λες για το γυαλί;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Βέβαια.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Και με τούτο τι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Αν έπαιρνα λοιπόν αυτή,
+                κ' εκείνη την ημέρα
+  που θα 'γραφε ο γραμματικός, την πέτρα παρά πέρα
+                στον ήλιο ν' αντικρύσω,
+  και [στη στιγμή] τα γράμματα της δίκης μου να σβύσω {91};
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ω, μα της Χάριτες! {92} σοφόν!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(τρίβων τας χείρας με ευχαρίστησιν)
+
+                          Πω, πω, πω, πω! τι γλύκες!
+  που [μ' ένα πουφ!] θα σβύνωνται πέντε ταλάντων δίκες!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (αιφνιδίως)
+  Άρπαχ' το γρήγορα κι' αυτό!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Τι; ποιο;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                              Πώς σε μια δίκη.
+  όπου δε είναι μάρτυρες μπροστά, την καταδίκη
+  θα εμποδίσης;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Εύκολα κι' αυτό μπορεί να γίνη
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Για λέγε το.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       θα σου το ειπώ. Μια δίκη μόλις μείνη
+                προτού εγώ να δικασθώ,
+                θα τρέξω και θα κρεμασθώ.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (με έκφρασιν απογοητεύσεως)
+  Τίποτε!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Ναι, μα τους θεούς! όταν εγώ πεθάνω
+                δίκη με ποιόν θα κάνω;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (ως ανωτέρω)
+                Η κάθε λέξι σου κουτή•
+                α να χαθής!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Αλλά γιατί,
+  Σωκράτη μου; σου λέω ναι!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Μα συ ξεχάνεις το ταχύ
+  ό,τι κι' αν μάθης• λέγε μου, τι σούχα μάθη στην αρχή;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τώρα θα ιδώ . . . για στάσου . . .
+
+(Σκεπτόμενος και ξύων την κεφαλήν του)
+
+  ποιο πρώτο τάχα ήτανε [απ' τα μαθήματά σου]; . . . •
+
+(Αιφνιδίως)
+
+  Εκείνο που ζυμώνουνε ταλεύρι πώς το λένε;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Δεν πας λοιπόν να χάνεσαι, γεροξεμωραμένε
+  και ξεχασιάρη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Συφορά! Τι μού ' μελλε να πάθω!
+  Εχάθηκα, το στρίψιμο της γλώσσας αν δεν μάθω!
+
+(Προς τας Νεφέλας:)
+
+                — Μα σεις, Νεφέλες, μια καλή
+                πέστε μου τώρα συμβουλή.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+  Γέρο! σου συμβουλεύουμε, αν έχης γυιο κανένα
+  αναθρεμμένο, στείλε τον να μάθη αυτός για σένα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Έχω ένα γυιο, καρδιά χρυσή,
+  μα δεν μαθαίνει τίποτε. Αχ! τι να κάνω!
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                                         Πώς εσύ
+                το επιτρέπεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Γιατί αυτός,
+                είναι τρανός και δυνατός,
+  κι' από της Κοισύρες {93} μία μου τον εχει γεννημένο
+  της ελαφροπεταλούδες. Ε, λοιπόν εγώ πηγαίνω
+                εις αυτόν, κι' αν δεν θελήση —
+                ε, μα δεν θα μ' εμποδίση
+  τίποτε, από το σπίτι να μη τον πετάξω [τώρα].
+
+(Προς τον Σωκράτην:)
+
+  Έμβα και περίμενέ με μέσ' στο σπίτι λίγην ώρα.
+
+(Απέρχεται ταχέως και εισέρχεται εις τον έναντι οίκον του).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ — ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Καταλαβαίνεις τάχα,
+                ότι εμείς μονάχα
+                απ' όλους τους θεούς, πολλά
+                θα σου δωρήσουμε καλά;
+                Σαν τάχη αυτός χαμένα
+                και κρέμεται από σένα,
+                και τη δική σου προσταγή
+                να εκτελέση δεν θ' αργή, —
+                γλείφ' του το γρηγορώτερο
+                ό,τι μπορείς περσσότερο.
+                Να γίνη δεν πολυαργεί
+                σε τέτοιες σκέψης αλλαγή.
+
+(Ο Χορός των Νεφελών αποσύρεται . — Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ εισέρχεται εις τον
+οικίσκον του. — Εκ του έναντι οίκου εξέρχεται ο ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ μετά του
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΟΥ).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Γ
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (εν οργή:)
+  Μα την καταχνιά! να μείνης πειά δω πέρα, δεν θα γίνη:
+  πήγαινε στο Μεγακλή, {94} [σου• — του 'χουν] η κολόνες [μείνη]
+                άντε φά 'τες [εκεί πέρα].
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Τι έπαθες, καλέ πατέρα;
+  Μα τον Δία του Ολύμπου, δεν είσαι καλά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(με ειρωνείαν και αγανάκτησιν:)
+
+                                               Να, να!
+  καλέ τι κουτός! τον Δία του Ολύμπου κοπανά!
+                Να! σε τέτοια ηλικία
+  πούνε τώρα, να πιστεύη στον Ολύμπιο τον Δία!
+
+(καγχάζει).
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Τι γελάς γι' αυτό;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Που βλέπω πως παιδί εισ' απ' τώνα μέρος,
+                μα στης σκέψεις είσαι γέρος.
+  Έλα δω λοιπόν [μαζύ μου] για να ξέρης πειο πολλά,
+  και για να σου ειπώ και πράμα, που αν το μάθης συ καλά,
+                σωστός άνδρας θα γενής•
+  μα δεν πρέπει να το μάθη από σέν' αυτό κανείς.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ε, καλά λοιπόν, τι είνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Συ ωρκίσθης «μα τον Δία».
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Βέβαια.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Λοιπόν το βλέπεις τι καλό πούν' η παιδεία;
+  Δεν υπάρχει, Φειδιππίδη, Ζευς.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          [Καλά, και] τι υπάρχει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σ τ ρ ό β ι λ α ς {95}, οπού τον Δία πέταξε και τούτος άρχει.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Μπα! παραλαλείς;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Να ξέρης πως είν' έτσι [κι' όχι αλλοιώς].
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ποιος τα λέει αυτά [για πες μου];
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ο Σωκράτης ο  Μ η λ ι ό ς {96}
+  και ο Χαιρεφών, που ξέρει να μετράη του ψύλλου αχνάρι {97}
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Και η ζούρλια η δική σου τέτοιον δρόμον έχει πάρη,
+  που 'ς εκείνους να πιστέψης τους υποχονδριακούς;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να μιλάς καλά, και λόγους να μη λες ποτέ κακούς
+  για τους άνδρες τούτους, πούχουν νου και γνώσι και σοφία.
+                Γιατί από οικονομία
+  δεν κουράσθηκαν ποτέ τους, ή με μύρα ν' αλειφθούνε,
+  ούτε πήγανε ως τώρα στο λουτρό για να πλυθούνε.
+  Ενώ συ μου καταλούζεις [διαρκώς] τα χρήματά μου,
+  σαν να ήμουν πεθαμένος. Έλα γρήγορα [κοντά μου]
+  να τα μάθης συ για μένα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Τι καλό [και κολοκύθια]
+  θα μπορέση για να μάθη απ' αυτούς κανείς;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (ειρωνικώς:)
+                                          Αλήθεια;
+  Μα την κάθε μια σοφία πούχει ο άνθρωπος [θα λάβης],
+                που [ευθύς] θα καταλάβης
+  τι χονδρός ο εαυτός σου κι' αμαθής που είνε [τώρα].
+  Στάσου και περίμενε με εδώ πέρα λίγην ώρα.
+
+(Εισέρχεται μετά σπουδής εις τον οίκον του).
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (μόνος:)
+  Δυστυχία! τι να κάνω; ο πατέρας μου ετρελλάθη!
+                και μ' αυτό που έχει πάθη
+                [σκέπτομαι] διπλό σκοπό:
+  ή να πάω στους νεκροθάφτες και την τρέλλα του να ειπώ,
+  ή σε δίκη να τον φέρω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(εξέρχεται κρατών υπό την μίαν μασχάλην πετεινόν και υπό την ετέραν
+όρνιθα:)
+
+                          Για να ιδούμε, [το γνωρίζεις];
+
+(Δεικνύων τον πετεινόν:)
+
+                Λέγε μου, σαν τι νομίζεις
+                πως είναι τούτο που κρατώ;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Πουλερικό {98}.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (δεικνύων την όρνιθα:)
+                          Καλά• κι' αυτό;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Π ο υ λ ε ρ ι κ ό.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       [Μπα! Ετσι αι;] Ώστε τα δυο αντάμα
+                είναι το ίδιο πράμα;
+  Είσαι γελοίος! τα παληά που ξέρεις πάν' εκείνα {99}•
+  αυτό το λένε πετεινό και τούτο π ε τ ε ι ν ί ν α.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (καγχάζων:)
+  Πώς; π ε τ ι ν ί ν α; και αυτά τα γνωστικά μαθαίνεις
+  εδώ 'ς αυτούς τους γηγενείς τους [ασεβείς] {100} που μπαίνεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κι' άλλα πολλά• μα ό,τι εγώ κι' αν μάθω μια φορά καλά,
+  την άλλη ώρα τα ξεχνώ, από τα χρόνια τα πολλά.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Μπα, και για τούτο έχασες λοιπόν το φόρεμά σου;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Το  κ α τ α φ ι λ ο σ ό φ η σ α {101}, δεν το 'χασα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                                           [Για στάσου]•
+  κι' η παντούφλες σου, κουτέ, πού τάχα παίρνουνε ψωμί;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Α, σαν τον Περικλή [κ' εγώ θα σου το ειπώ εις τη στιγμή]:
+
+(με κωμικόν στόμφον)
+
+   «Της έχασα όπου έπρεπε {102}!» — Και σφάλμ' αν είν' ακόμη
+  τράβα να πάμε, κι' άκουσε την πατρική τη γνώμη.
+  Κ' εγώ θυμούμαι μια φορά, που ήσουν έξη χρόνων
+  παιδί, και όμως σ' άκουσα — τραύλιζες τότε μόνον —
+  και με τον πρώτον οβολό που πήρα του ηλιαστή {103},
+  έν' αμαξάκι {104} αγόρασα στων Διασίων {105} τη γιορτή.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Για όλ' αυτά, [πατέρα],
+  θα λυπηθής μια μέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (ενθουσιωδώς:)
+  Εύγε σου! που επείσθηκες [το πως δεν είνε τρέλλα
+  αυτά που άκουσες να ειπώ].
+
+(Εισέρχεται εις την αυλήν του Σωκράτους, σύρων εκ της χειρός τον
+Φειδιππίδην, και σπεύδει εις την θύραν του οικίσκου:)
+
+                           — Σωκράτη! έλα! έλα!,
+                του άλλαξα τη γνώμη
+  του γυιου μου, και στον κουβαλώ και άθελά του ακόμη.
+
+(Εξέρχεται ο Σωκράτης)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ και οι ΑΝΩΤΕΡΩ
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ακόμ' είν' άμυαλο παιδί, και δεν είνε τριμμένο
+  εις της κρεμάστρες μας εδώ.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+
+(δεικνύων τον κρεμάμενον κόφινον:)
+
+                          Αν σ' είχαν κρεμασμένο,
+                θάσουν τριμμένος πειο καλά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Δεν χάνεσαι [κρεμανταλά],
+  που έβρισες το δάσκαλο;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+
+(μιμούμενος εις την έκφρασιν τον Φειδιππίδην:)
+
+                           «Αν σ' είχαν κρεμασμένο!»
+                Τι άσχημα ειπωμένο,
+  και με τα χείλια χάσκοντας!... Μια δίκη [εναντία]
+  πως θα γνωρίζη να γλιστρά, ή και μια μαρτυρία
+  και στον αντίδικο γερά να βγάλη επιχειρήματα {106};
+  το έμαθ' ο Υπέρβολος {107} μ' ενός ταλάντου [χρήματα].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ησύχασε και μάθε τον• έχει εξυπνάδα φυσική.
+  Ήτανε τόσο δα παιδί, και μέσ' στο σπίτι μας εκεί,
+  και καραβάκια σκάρωνε, κ' έφτιανε και σπιτάκια,
+                και πέτσιν' αμαξάκια,
+                και βατραχάκια [τόσα να]
+                από ροϊδόφλουδ' αδειανά, —
+  άμ' τι θαρρείς; Όταν λοιπόν τους λόγους σου, — τον
+                                         [«Κρείττονα»
+                ποιος είνε, και τον «Ήττονα»              εκείνος θα
+γνωρίζη,
+  τα δίκαια με τάδικα θαναποδογυρίζη.
+  Και αν να μάθη και τους δυο τους λόγους βρίσκη κόπο,
+  ε, μάθε του τον Άδικο λοιπόν με κάθε τρόπο.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                [Σώπα]• κι' απ' τους δυο αντάμα
+                θα τα μάθη το παιδί σου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ε, πηγαίνω• μα θυμήσου
+  ότι [πρέπει] ν' αντιλέγη 'ς όποίο [βρίσκει] δίκηο πράμα.
+
+(Ο Στρεψιάδης αποσύρεται και εισέρχεται εις τον οίκον του. — Δύο
+Μαθηταί του Σωκράτους εξάγουν εκ του οικίσκου τον ΔΙΚΑΙΟΝ ΛΟΓΟΝ και
+τον ΑΔΙΚΟΝ ΛΟΓΟΝ, έκαστον εντός κλωβού, και τοποθετούντες αυτούς
+έναντι αλλήλων, αποσύρονται. — Ο Άδικος είνε ακμαίος ανήρ, ο δε
+Δίκαιος γέρων).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ. — ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ. — ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ. — ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+
+(προς τον Άδικον Λόγον προκλητικώς:)
+
+  Έλα και στους θεατάς μας να φανής ποιος είσαι, συ
+                με το ύφος το θρασύ.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Τράβα κι' όπου θέλεις πάμε• 'ς όσο πειο πολλούς μιλήσω,
+                πειο πολύ θα σε νικήσω.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Συ εμέ; ποιος είσαι τάχα;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Λόγος.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+       Μα ο «Ήττων» [λόγος, ο κατώτερος μονάχα).
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Μα κι' αν λες πως είσαι ο «Κρείττων» [κι' ο ανώτερος], η
+                                                     [νίκη
+                εις εμένα μόνο ανήκει.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Τι σοφό θα κάνης;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Νέας θαύρω σκέψεις.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ (δεικνύων το κοινόν)
+                                                  Εις αυτούς
+  τους κουτούς περνούνε τέτοια.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Τους σοφούς, κι' όχι κουτούς.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Θα σε καταστρέψω.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Πες μας, πώς;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Τα δίκηα θα μιλήσω.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Μα κ' εγώ μ' αντιλογίες θα ταναποδογυρίσω.
+  Σου το λέω: δεν υπάρχει πουθενά δικαιοσύνη.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Δεν υπάρχει, λες;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Για πες μας, που υπάρχει τάχα εκείνη;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Στους θεούς.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Και αν υπήρχε τέτοιο πράμα [εκεί πέρα],
+                πώς ο Ζευς, που τον πατέρα
+  είχε δέση, δεν εχάθη;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Πω, πω, πω! ως εδώ φθάνει
+                το κακό;! φέρτε λεκάνη!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Σαχλέ, γεροφαντασμένε!
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Πούστη συ και ντροπιασμένε, —
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Ρόδα είν' τα λόγια εκείνα!
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Με βρωμόλογα στο στόμα {108} —
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Μ' εστεφάνωσες με κρίνα.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Πατροκτόνος είσαι ακόμα!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Μωρέ δεν καταλαβαίνεις
+                με χρυσάφι πως με ραίνεις;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Το χρυσάφι αυτό μολύβι ήταν στον παληό καιρό.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Τώρα όμως με στολίζει.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Έχεις θράσος φοβερό!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Και συ είσαι μουχλιασμένος.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                                  Και συ είσαι η αιτία,
+  που δεν θέλουν πειά οι νέοι να πηγαίνουν στα σχολεία.
+                Μα κι' οι Αθηναίοι αυτοί
+  θα το νοιώσουν τι μαθαίνουν από σένα, οι κουτοί!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Εξεράθης πεινασμένος!
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Και συ είσ' ευτυχισμένος.
+                Μολονότ' [συνεχώς]
+
+
+                ήσουν στην αρχή φτωχός,
+  λέγοντας πως είσαι όμοιος του Τηλέφου {109} απ' τη Μυσία,
+  κ' έτρωγες απ' το ταγάρι, Πανδελέτου {110} πονηρία.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ (θριαμβευτικώς:)
+
+  Πώπω! για την εξυπνάδα και τη γνώσι μου λες τώρα!
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ (ειρωνικώς:)
+  Πώπω! για την τρέλλα λέω, πούχεις συ και τούτ' η χώρα
+                που την αφεντιά σου τρέφει,
+                τα παιδιά να καταστρέφη.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ (εννοών τον Φειδιππίδην).
+  Δεν θα τον διδάξης τούτον εσύ, γεροκουτομόγια.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Πρέπει να σωθή, και όχι να μαθαίνη μόνο λόγια.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+
+(προς τον Φειδιππίδην δεικνύων τον Δίκαιον Λόγον)
+
+                Έλα δω, [και μη σε μέλη]•
+                κι' ας ζουρλαίνεται όσο θέλει.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Μα να κλάψης [θα σε κάνω],
+                αν του βάλης χέρι απάνω.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                Να παύσετε τον πόλεμο, [τα πάθη],
+       και τα βρισοκοπήματα.
+
+(προς τον Δίκαιον Λόγον:)
+       — Συ δείξε, στους παληούς τι έχεις μάθη —
+
+(προς τον Άδικον Λόγον: )
+
+       — Δείξε και συ τα νέα τα μαθήματα,
+       κι' αυτός από τα λόγια σας θα κρίνη
+       ποιου απ' τους δυο σας μαθητής θα γίνη.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+       Ω, ναι! κ' εγώ αυτό θέλω να κάνω.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+       Κ' εγώ το θέλω με το παραπάνω.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Έλα, ποιος θ' αρχίση
+                πρώτος να μιλήση;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Ας αρχίση αυτός• και όσα
+                η δική του θα ειπή [γλώσσα],
+  θα τα καταπολεμήσω με λογάκια όλο νέα
+                και σοφίσματα [σπουδαία].
+                Και στο τέλος, αν [μπροστά μου]
+       ένα γκιχ θα κάνη μόνο, από τα σοφίσματά μου
+                θα γενή [ευθύς] κομμάτια,
+  σαν να τον κεντρώσαν σφήκες και στα μούτρα και στα μάτια.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+       Σεις, πούχετε το θάρρος στη ρητορική,
+       δειχθήτε και ο ένας και ο άλλος
+  με λόγια επιτήδεια και λογική {111},
+  να ιδούμε ποιος θα βγη ο πειο μεγάλος.
+                Γιατί στην ώρα αυτή
+                κίνδυνος φαίνεται τρανός
+                για τη σοφία καθενός,
+  που με αγώνα τρομερόν ο κάθε φίλος μου ζητεί.
+
+(Προς τον Δίκαιον Λόγον:)
+
+  Και τώρα συ, που τους παληούς ανθρώπους
+  τους εστεφάνωσες με τίμιους τρόπους,
+  βάλε λοιπήν, όση αγαπάς, φωνή,
+  ο λόγος σου ποιος είνε να φανή.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Για την παληά θα σας ειπώ εκείνη
+  παιδεία, σαν η νειότη μου ανθούσε,
+  όταν μιλούσα με δικαιοσύνη
+  κι ο κόσμος φρονιμάδα την περνούσε.
+  Απ' τα παιδιά 'ς εκείνον τον καιρό
+  ούτ' ένα γκιχ δεν άκουγες [ξερό].
+  Μισόγυμνοι, μα και σεμνοί εβγαίνανε
+  μαζύ—μαζύ στους δρόμους οι γειτόνοι,
+  και στης κιθάρας το σχολειό πηγαίνανε,
+  κι' αν έπεφτε σαν πίτουρο το χιόνι.
+  Κ' εκεί μαθαίνανε να τραγουδούνε,
+  ή «την Παλλάδα [Αθηνά] την τρομερή» {112}
+  ή «τον αχό της λύρας τον βαρύ», {113}
+  χωρίς σφιχτά τα πόδια να κρατούνε•
+  και δίνανε στην αρμονία τον τόνο,
+  που παίρνανε απ' τους γονηούς τους μόνο
+                Κι' αν έλεγαν καμμιά φορά
+                λόγια σαχλά και βρωμερά,
+                ή τη φωνή τους λύγιζαν ποτέ,
+                — όπως του Φρύνι {114} τώρα οι μαθηταί
+                με τη δυσκολολύγιστη στροφή
+  και τα στρεβλά και πούστικα τσακίσματά {115} τους, -
+  γι' αυτή της Μούσας την καταστροφή
+  πολλές ραβδιές ετρώγαν στα πλευρά τους!
+  Και, καθισμένοι στη γυμναστική τους,
+  οι νέοι, επροβάλλαν το μερί τους,
+  κανείς από τους έξω να μη βλέπη
+  εις το κορμί τους πράμα που δεν πρέπει.
+  Κι' όταν εσηκώνοντο, εσιάζανε
+  την άμμον, [όπου ήσαν καθισμένοι,
+  στους εραστάς που απ' έξω [τους κυττάζανε],
+  της νειότης τους σημάδι να μη μένη.
+  Ο νέος άλειφε το σώμα [στα μισά]
+  κι' από τον αφαλό ποτέ πειο κάτου,
+  κι' ανθούσε εις τα μέλη τα κρυφά του,
+  όπως στα μήλα, χνούδι και δροσιά.
+  Και ούτε την κατέβαζε στα μαλακά
+  σαν περπατούσε, ο νέος, τη φωνή του,
+  να προξενεύη με τα μάτια [τα γλυκά]
+  τον εαυτό του εις τον εραστή του.
+  Ούτ' ήτανε δικαίωμα [του κάθε νηού],
+  στην ώρα του φαγιού, ν' απλώνη χέρι
+  σε άνηθο ή σε κεφάλι ραπανιού
+  ή σέλινο, εκεί που ήσαν οι γέροι,
+  κι' ούτε φαγιά και τσίχλα κατεβάζανε,
+  ούτε το πόδι απάνω στ' άλλο εβάζανε.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Αυτά τα κάνανε θαρρώ
+                στων Διπολίων {116} τον καιρό,
+  και μυρίζουνε Κηκείδην {117} και Βουφόνια {118} [περισσά]
+  και τζιτζίκια [που φορούσαν στα κεφάλια τους, χρυσά].
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+
+  Κι' όμως τούτη μόνον ήταν η παιδεία μου [κ' η σκέψι],
+  που τους Μαραθωνομάχους [τους μεγάλους] είχε θρέψη.
+                Συ τον έχεις μαθημένον
+                τον σημερινόν τον νέον
+                μεσ' στα ρούχα τυλιγμένον, —
+  οπού πνίξιμο με πιάνει, μέσα στων Παναθηναίων
+                σαν χορεύη [τη γιορτή]
+                [το χορό] στην Αθηνά {119},
+                την ασπίδα του κρατεί,
+
+(ειρωνικώς:)
+
+  και χαλάει το χορό του, κρύβοντας τα μπροστινά.
+
+(Προς τον Φειδιππίδην:)
+
+  Για όλ' αυτά, παιδάκι μου, [που έχεις ακουσμένα],
+  τον Λόγον τον καλήτερον διάλεξε συ, — εμένα.
+                Και θα μισής την αγορά,
+                θαπέχης κι' από τα λουτρά,
+  στο κάθε πράμα πούν' αισχρό συ θα αισθάνεσαι ντροπή
+  κι' όλος θανάφτης, αν κανείς λόγο πειραχτικό σου ειπή,
+  και θα μισοσηκώνεσαι από το κάθισμά σου,
+  όταν οι γεροντότεροι περνούν από μπροστά σου.
+  Μη κάνης στο γονηό κακό, μη κάνης πράματ' απρεπή,
+                γιατί προσβάλλεις τη Ντροπή•,
+  Και ούτε στης χορεύτριες αρμόζει να πηγαίνης,
+                γιατί εκεί που χάσκοντας θα μένης,
+  με μήλο ένα πορνίδιο μπορεί να σε χτυπήση,
+                και την υπόληψί σου να τη σβύση.
+  Μήτε και στον πατέρα σου ναντιλογής ποτέ,
+  ή να του πης καμμιά φορά «[γέρω]»-Ιαπετέ {120}»,
+  ούτε και για τα χρόνια του να τον χλευάσ' η γλώσσα σου,
+                αυτόν, που ήταν η κλώσσα σου.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Αν όσα λόγια είπ' αυτός, παιδί μου, ακολουθήσης,
+  τότε, μα τον Διόνυσο, και συ θα καταντήσης
+  σαν τα παιδιά [που γέννησε] ο Ιπποκράτης {121} [ο γιατρός] —
+  και θα σου λέν' πως βλίτα {122} τρως.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+
+(εξακολουθών ν' αποτείνεται, προς τον Φειδιππίδην:)
+
+                Με δυνατό και ανθηρό το σώμα
+                στα γυμναστήρια θα είσαι [ακόμα]•
+                ούτε από το στόμα σου θα βγαίνη
+                ανοησία — σαν κι' αυτούς — στην αγορά,
+       ούτε θα παρασύρεσαι [κάθε φορά]
+       σε δίκη μικραντιλογοχαμένη {123} .
+  Μα στην Ακαδημία συχνά θα κατεβαίνης
+  και στης εληάς τον ίσκιον [εκεί] της ιερής {124},
+  με συνομήλικόν σου σεμνόν που θα πηγαίνης
+  από καλάμι άσπρο στεφάνι θα φορής•
+  πυκνοφυλλούσσας λεύκας {125} και σμιλαγγιού μαζύ σου
+  και «αμεριμνησίας» {126} θάχης μοσχοβολιά,
+  κ' η άνοιξις σαν έλθη θα χαίρετ' η ψυχή σου,
+  που ο πλάτανος συρίζει κοντά εις τη φτελιά.
+                          Αν ίσως κάνης συ αυτά
+                          οπού εγώ σου λέω,
+                          θάχης τα στήθηα δυνατά,
+                          το χρώμα σου ωραίο,
+                          θάχης τον ώμο σου μακρύ,
+                          θάχης τη γλωσσά σου μικρή,
+                          θάχης πλατειά τα πισινά
+                          θάχης κοντά τα μπροστινά.
+                          Κι' αν από τους σημερινούς
+                          παράδειγμα θα πάρης,
+                          θάχης τους ώμους αχαμνούς,
+                          θα γίνης κιτρινιάρης,
+                          θάχης τα στήθηα σου λεπτά,
+                          μεγάλα τα μεριά σου [αυτά],
+                          θάχης στενά
+                          τα πισινά,
+                          και ψηφίσματα και γλώσσα
+                          θάχης τόσα κι' άλλα τόσα.
+  Το κάθ' αισχρό, καλό πως είναι θα σε πείση,
+  και το καλό, πως είν' αισχρό θάχης νομίση,
+  και εις το τέλος θα γεμίσης κι' από κείνη
+  του Αντιμάχου {127} του αισχρού την πουστοσύνη.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+       Συ, που καλλιεργείς τη δοξασμένη
+       σοφία και την καλοπυργωμένη,
+       ω τι σεμνό λουλούδι και γλυκύ
+       υπάρχει μέσ' στα λόγια σου [εκεί]!
+       Μα βέβαια κ' ευτυχισμένοι ήσανε
+       όσοι στην εποχή σου τότε ζήσανε!
+
+(Προς τον Άδικον Λόγον:)
+
+  Συ, με τη Μούσα την κομψή, κάτι καινούργιο τώρα
+  πρέπει να ειπής, γιατί αυτός σ' ενίκησε [ως την ώρα]•
+  αν θέλης από πάνω του να ρθης [εις την εντέλεια],
+  σου πρέπει σκέψι δυνατή, χωρίς να φέρης γέλια.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ (προς τον Φειδιππίδην:)
+  Τα σπλάχνα μου επνίγονταν [για τούτη την αιτία],
+  και να γκρεμίσω ήθελα με λόγια εναντία
+  τα όσα είπε• γιατί εδώ, σε τούτους τους δασκάλους
+  ο «Ήττων» ωνομάσθηκα, που πρώτος απ' τους άλλους
+                βρήκα τη μέθοδο εγώ
+                στους νόμους για ναντιλογώ
+  και εις τα δικαστήρια• όταν λοιπόν η νίκη
+  στο λόγο, τον περσότερο αδύνατον, ανήκη,
+  δέκα χιλιάδες  τ ά λ η ρ α {128} και πειο πολύ βαρύνει.
+  Κύττα πώς τη σοφία του θα κουρελιάσω εκείνη,
+                που τόσο την πιστεύει.
+                Νάτος! αυτός γυρεύει
+  και να λουσθής με το θερμό νερό να μη μπορής.
+
+(Προς τον Δίκαιον Λόγον:)
+
+  Για πες μας, το θερμό λουτρό γιατί κατηγορείς;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Είνε κακό• φτιάνει δειλόν τον άνδρα
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                                       Στάσου, στάσου!
+  δεν μου ξεφεύγεις• πιάστηκες [στα λόγια τα δικά σου].
+  Για πες μου: από του Διός, σαν πειό απ' όλα τα παιδιά
+  κόπους δοκίμασε πολλούς και έχει την πειο τρανή καρδιά;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Τον Ηρακλή εκείνο
+                για πειο μεγάλον κρίνω.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Κ' είδες Ηράκλεια λουτρά
+                ως τώρα πουθενά ψυχρά;
+                Παλληκαράς ποιος άλλος
+                εβγήκε πειο μεγάλος;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Αυτά κι' αυτά, που σήμερα οι νέοι σαλιαρίζουν,
+  αδειάζουν της παλαίστρες μας και τα λουτρά γεμίζουν.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Κατόπιν [επροχώρησες
+  και 'ς άλλο], και την αγοράν [ακόμα] κατηγόρησες•
+  μα εγώ την επαινώ αυτή•
+  γιατί αν ήτανε κακόν, ο Όμηρος αγορευτή
+  δεν θάκανε τον Νέστορα, και τους σοφούς τους άλλους.
+  Στη γλώσσα τώρα έρχομαι, που λόγους, λέει, μεγάλους:
+  δεν πρέπει να γυμνάζωνται οι νέοι — αλλά πρέπει!
+  και νάνε, λέει, φρόνιμοι• εδώ [καθένας βλέπει]
+  δύο κακά• εξέτασε και πες μου [σε παρακαλώ]:
+  τη φρονιμάδα είδες ποτέ να βγαίνη σε καλό;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Ω, σε πολλά• και ο Πηλεύς {129}, γιατ' ήταν μυαλωμένος,
+  επήρε ξίφος.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Ξίφος, αι; ωχ! ο δυστυχισμένος!
+                αστεία, πήρε χάρι.
+                Κέρδισ' απ' το λυχνάρι
+  τάλαντα ο Υπέρβολος {130}, μα με την πονηρία•
+  και όμως δεν εκέρδισε και ξίφος, μα τον Δία!
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Μα ο Πηλεύς της Θέτιδος ο άνδρας είχε γίνη,
+  που ήταν φρόνιμος.
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Γι αυτό του το 'σκασε κ' εκείνη.
+  Γιατί δεν ήταν τολμηρός, κι' ούτε γλυκύς [ακόμα
+                          της νύχτες εις το στρώμα.
+                          και η γυναίκα δεν ποθεί
+                          παρά το πώς να γαμηθή, —
+  και σ' είσ' ένα ψωφάλογο!
+
+(Προς τον Φειδιππίδην:)
+
+                          Ο νους σου τώρ' ας κρίνη,
+  παιδάκι μου, πόσα καλά η φρονιμάδα κλείνει!
+  Τι ηδονές θα στερηθής! παιδιά, γυναίκες, φαγητά,
+  τι γέλια και τι χάχλανα και τι παιγνίδια {131} και πιοτά!
+                Τότε γιατί κανείς να ζη
+                στερούμενος αυτά μαζύ;
+  Ας είνε^ τώρ' ας έλθουμε 'ς ό,τι απαιτεί κ' η φύσι•
+  Αν ίσως και αμάρτησες, αν έχης αγαπήση,
+  και σε τσακώσουνε ποτέ γυναίκα να μοιχεύης,
+  εχάθηκες• και να σωθής με λόγια μη γυρεύης.
+                Μαζύ μου όμως [θα μπορής]
+                και να πηδάς και να χαρής
+                ό,τι είνε πράμα φυσικό,
+  και να γελάς, και τίποτα να μη νομίζης για κακό.
+                Κι' αν σε τσακώσουν για γαμιά,
+  να ειπής πως αδικία συ δεν έκαμες καμμιά,
+  κι' αμέσως το παράδειγμα να φέρης εις τον Δία,
+  πούχει κι' αυτός στον έρωτα [μεγάλη] αδυναμία
+  και στης γυναίκες• πώς λοιπόν θα γίνης συ, πούσαι θνητός,
+                απ' το θεό πειο δυνατός;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Κι' αν πίσωθε ραπανωθή {132}
+                και με τη στάχτη μαδηθή,
+  θα έχη επιχείρημα κανένα να μας μάθη
+  πώς δεν είν' ανοιχτόκωλος;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                                     Και τι κακό θα πάθη
+  κι' αν είναι κι' ανοιχτόκωλος;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                                  Μα κι' απ' αυτό μονάχα
+  τι είνε μεγαλείτερο;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Τι θάλεγες συ τάχα
+                'ς αυτό κι' αν σε νικούσα;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Εγώ; θα σιωπούσα.
+  Τι άλλο;
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+       Πες: τους ρήτορας {133} [αυτούς που έχουμ' όλους],
+  πού τους προμηθευόμαστε;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Απ' τους ανοιχτοκώλους!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Μ' έπεισες• και τους τραγικούς [αυτούς που έχουμ' όλους]
+  που τους προμηθευόμαστε;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Απ' τους ανοιχτοκώλους!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Σωστά• και τους δημαγωγούς [αυτούς που έχουμ' όλους]
+  που τους προμηθευόμαστε;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Απ' τους ανοιχτοκώλους!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Νοιώθεις πως τίποτα δεν λες; Για κύτταξε απ' τους θεατάς
+  τους πειο πολλούς.
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Κυττάζω, να!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Και τι λοιπόν εσύ κυττάς;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+  Μα τους θεούς! οι πειο πολλοί και από τούτους όλους —
+                απ' τους ανοιχτοκώλους!
+
+(Δεικνύων το ακροατήριον:)
+
+  Κι' αυτόν τον ξέρω εγώ καλά, καθώς κ' εκείνον [πάλι],
+                κι' αυτόν τον μακρομάλλη!
+
+Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                Τι λες λοιπόν;
+
+Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
+                          Νικήθηκα!
+
+(Εκδύεται τον χιτώνα του και αποτείνεται προς το κοινόν:)
+
+  Πάρτε, ω γαμημένοι εσείς, το ρούχο μου, που γδύθηκα•
+                κ' εγώ [θαποφασίσω]
+                σε σας ν' αυτομολήσω!
+
+(Κάμνει σχήμα προς το κοινόν ότι θα κατέλθη, και εισέρχεται εις το
+παρασκήνιον. Ο ΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ εξέρχεται αντιθέτως με έκφρασιν θριάμβου.
+— Εισέρχεται ο Στρεψιάδης).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ ς'.
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ — ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ—ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ — ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Θέλεις το γυιο σου πάλι εσύ, ή να τον μάθω να μιλή;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Τιμώρησέ μου τον πολύ,
+                μα μάθε τον επίσης,
+                και πιάσε ν' ακονήσης
+  τη γλώσσα του• και με τη μια μασσέλα, μια μεγάλη
+  να τρώη δίκη, και μικρές να τρώη με την άλλη.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Να μη σε μέλη [όσο γι' αυτό], και γρήγορα θα πάρη
+  την εξυπνάδα σοφιστού.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          θαρρώ πως κιτρινιάρη
+  στην όψι μα και δυστυχή [στο τέλος θα μ' αφήσης].
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Εμπρός λοιπόν.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (προς τον Στρεψιάδην:)
+                Αλλά θαρρώ πως θα μετανοήσης.
+
+(Εισέρχονται και οι τρεις εις τον οικίσκον του Σωκράτους).
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ (Παράβασις)
+  Στους κριτάς εσάς θα ειπούμε κάθε κέρδος [ζηλευτό]
+  που θα ιδήτε, το χορό μας αν βραβεύσετε αυτό.
+  Πρώτον, όποιος τον αγρό του θέλει να καλλιεργή
+  με την άνοιξι, θα βρέχω πρώτα τη δική του γη,
+  κ' ύστερα τη γη των άλλων• κι' όταν [έλθ' η εποχή
+                οπού] τον καρπό θα βγάλη
+  το αμπέλι, θα το σώζω απ' τη ζέστη τη μεγάλη
+                κι' από την πολλή βροχή•
+                κι' αν θνητός [αποφασίση]
+  δίχως την τιμή [βραβείου], της θεές εμάς, ναφήση,
+                ας προσέξη για να μάθη
+                τι κακά έχει να πάθη:
+  Το κρασί ή τίποτ' άλλο από κτήμα δεν θα πάρη•
+  κ η εληές του και ταμπέλια όταν ρίξουνε βλαστάρι,
+                θα βρεθούν ματακομμένα
+                με σφενδόνες από μένα.
+  Κι' όταν φτιάνετε και πλίθες [από χώμα ζυμωτές],
+                θα της βρέχουμε κι' αυτές!
+  Μα κι' αυτά τα κεραμίδια θα τα σπάζουμε καλά
+                με χαλάζια στρογγυλά.
+                Μα κι' αν απ' αυτούς κανείς
+  πανδρευθή, μα ή και φίλος ή δικός του συγγενής,
+  θα του βρέχουμ' όλη νύχτα, που μπορεί να προτιμήση
+  και την Αίγυπτον ακόμα, παρά την κακή την κρίσι.
+
+
+
+  Α Υ Λ Α I Α
+
+
+
+  ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ
+
+
+
+
+(Σκηνογραφία η αυτή)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Α'
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+Μόνος εξέρχεται εκ του οίκου του φέρων επ' ώμου σάκκον πλήρη αλεύρου
+και ίσταται προ της οικίας του σκεπτικός και στενοχωρημένος).
+
+  Πέντε, τέσσερες, τρεις μέρες και κατόπιν η δευτέρα•
+                κ' έπειτα πλακών η μέρα
+  που μου φέρνει σιχαμάρα απ' της άλλες πειο μεγάλη,
+                και με πιάνει φόβος, φρίκη, —
+  όπου το παληό Φεγγάρι και το νέο {134} να το πάλι!
+  έξοδα οι δανεισταί μου καταθέτουν για τη δίκη {135},
+                και καθένας τους αρχίζει
+                όλο να με φοβερίζη
+  πως θα καταστρέψη τάχα και τη δίκη μου και μένα,
+  μ' όλο που εγώ γυρεύω δίκηα και μετριασμένα.
+   — «Μα, καϋμένε, μην το πάρης ό,τι τώρα δα [σου δίνω]•
+  »δος μου αναβολή για τούτο, κι' άφησε μου το κ' εκείνο!»
+                Όχι! τίποτε [απ' αυτά]•
+  δεν τα θέλουν, λέει, έτσι να τα πάρουν τα λεφτά•
+  μα μου κόβουνε βρισίδι, κι' όλο μ' απειλούν εκείνοι
+  ότι θα μου κάνουν δίκη• έ, πολύ καλά• να γίνη•
+                δεν με μέλει και πολύ•
+  φθάνει μόνο ο Φειδιππίδης νάχη μάθη να μιλή.
+                Μα δεν πρέπει και ν' αργήσω
+  στο σχολείο να περάσω και την θύρα να χτυπήσω.
+
+(Εισέρχεται εις την αυλήν και κρούει την θύραν του οικίσκου του
+Σωκράτους).
+
+   — Παιδί!... παιδί!... μωρέ παιδί!...
+
+(Εξέρχεται ο Σωκράτης).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ — ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Τον Στρεψιάδη χαιρετώ!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κ' εγώ το ίδιο.
+
+(Προσφέρων τον σάκκον)
+
+                Πρώτον μεν, να πάρης το σακκί αυτό.
+  Πρέπει κανείς στο δάσκαλο να κάνη κάποια χάρι.
+  Κι' ο γυιός μου, που τον έβαλες μαθήματα να πάρη,
+  τον λόγο [τον αρνητικό] το έχει καταφέρη;
+                για πες μου.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Ναι, τον ξέρει.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (ενθουσιωδώς:)
+  Εύγε, ω παμβασίλισσα Απάτη!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                          Ώστε τώρα
+  στην κάθε δίκη θα γλιστράς.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Καλά, και αν την ώρα
+  που δανειζόμουν, μάρτυρες ήσαν μπροστά;
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                                             Και πάλι
+  θα ήταν πειο καλήτερο και χίλιοι αν ήσαν άλλοι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (μετά χαράς:)
+                θα βγάλω ένα ξεφωνητό
+                το πειο τρανό και δυνατό!
+
+(Απειλητικώς:)
+
+  Κλάφτε, ω τοκογλύφοι! — Σεις και τα κεφάλαιά σας,
+  κ' οι τόκοι από τους τόκους σας! Κακό [η αφεντιά σας]
+                δεν θα μπορή κανένα
+                να κάνη πειά 'ς εμένα!
+  Ωχ! τι παιδί που τρέφω εγώ στο σπίτι αυτό! [τι άνδρα!]
+  λάμπει με γλώσσα δίκοπη, κ' είνε για μένα μάνδρα,
+  είνε σωτήρας του σπιτιού, μα και στον κάθε μου εχθρό
+                θα ήνε σκιάχτρο τρομερό,
+  και καταλύτης στα κακά του [δόλιου του] πατέρα.
+  Για κάλεσέ τον γρήγορα για να μου ρθή δω πέρα!
+
+(εκ της θύρας:)
+
+  Άκουσε τον πατέρα σου κ' έβγ' απ' το σπίτι, γυιέ μου!
+  παιδί μου!.. ε!..
+
+(Εξέρχεται ο ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Γ'
+
+
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ — ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+                Να τος αυτός!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Φίλτατε! φίλτατέ μου!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Παρ' τον λοιπόν και πήγαινε.
+
+(Εισέρχεται εις τον οίκον του παραλαμβάνων και τον σάκκον του
+αλεύρου)
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (θωπεύων τον Φειδιππίδην).
+                          Ωχ! ωχ! παιδί μου! να χαρώ!
+                μ' αυτή την όψι που θωρώ!
+  Που μόνο να σε ιδή κανείς νοιώθει πως είσαι _αρνητικός
+                και αντιλογικός•_
+                κ' η όψι σου στολίζεται
+                μ' αυτό που [συνηθίζεται]
+  να λεν εδώ: «_μώρ' τι μας λες!_» και άδικος αν είσαι,
+  μα και κακούργος, θα φανής εσύ πως αδικείσαι.
+  Στο μάτι σου η αττική αστράφτει πονηρία•
+  εσύ που με κατάστρεψες, δος μου τη σωτηρία.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Και φόβο λόγου χάρι,
+  έχεις σε τι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Στο νέο, αχ! και στο παληό φεγγάρι.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Υπάρχει νέο και παληό φεγγάρι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Πώς; εκείνο
+  που πρέπει εγώ τα έξοδα της δίκης μου να δίνω.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  θα χάσουν όσοι δώσουνε• δεν ημπορεί, [πατέρα]
+  η μέρες και η δυό μαζύ, και μια να είνε μέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βέβαια δεν μπορεί, [καλέ]!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Και πώς μπορεί να γίνη
+  ναν' η γυναίκα και γρηά και νηά να είν' εκείνη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ο νόμος έτσι δέχεται το πράμα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Ναι, και όμως
+  θαρρώ πως δεν κατάλαβαν καλά τι λέει ο νόμος.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι λέει, αι;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Ήταν πολύ
+  φιλόδημος ο παλαιός ο Σόλων.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μα τι ωφελεί
+  κι' αν ήτανε, οπού αυτό δεν έχει σχέσι τόση
+  με το φεγγάρι το παληό και νέο;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Είχε δώση
+                για κάθε κλίσι [χάρι]
+  δυο μέρες, απ' το νέο κι' απ' το παληό φεγγάρι,
+  να γίνεται η δίκη στο νέο.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Και τι [θέσι
+  θα είχε τάχα] το παληό που είχε αυτός προσθέση;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Μια μέρα οι αντίδικοι να βρίσκωνται προτήτερα,
+  και έτσι ο συμβιβασμός να γίνεται καλήτερα•
+                ειδ' άλλως να βιάζωνται
+  κι' από της νέας το πρωί της μέρας να δικάζωνται.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και πώς δεν δέχεται η αρχή τα έξοδα να πάρη
+  της δίκης [όπου θα γενή] στο νέο το φεγγάρι,
+  αλλά στο νέο και παληό μαζύ!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Το κάνουνε [σωστά]
+  όπως και οι λιχούδηδες: για να βουτήξουν πειο μπροστά
+                τα έξοδα [εκεί πέρα],
+  για τούτο και προτήτερα τα χάφτουνε μια μέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(απευθυνόμενος προς τους θεατάς:)
+
+  Εύγε! ω παληανθρώποι σεις! τι κάθεσθε, χαμένοι!
+  που πάντοτε σας γδέρνουμεν εμείς οι διαβασμένοι,
+  και είσθε τούβλα, νούμερα ξερά, [κοπάδι] αρνιά,
+  και σωριασμένοι σαν σταμνιά;
+  Μα τώρα πρέπει να ψαλή και το εγκώμιό μου
+  γι' αυτήν την ευτυχία μου 'ς εμένα και στο γυιο μου!
+
+(Στομφωδώς:)
+
+                Ω Στρεψιάδη μου μακαρισμένε!
+       οπού σοφός και συ εβγήκες [πρώτης],
+       μα και ποιο έθρεψες παιδί θα λένε,
+       ο κάθε φίλος μου και συνδημότης,
+       από τη ζήλεια τους, που [θα γνωρίζης]
+       με λόγια δίκες να μου κερδίζης!
+       Θέλω στο σπίτι [να επιστρέψω]
+       μαζύ μ' εσένα, να σε φιλέψω.
+
+(Αποσύρεται μετά του Φειδιππίδου εις τον οίκον του. — Εισέρχεται ο
+Πασίας και ο Μάρτυς).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+ΠΑΣΙΑΣ. — Ο Μάρτυς και μετ' ολίγον ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+ΠΑΣΙΑΣ (προς τον Μάρτυρα:)
+       Πρέπει στον άλλο να πετά
+       κάνεις τα χρήματά του [αυτά];
+       Ποτέ! αλλά μπορεί να ειπή
+       πως είνε κάλλιο τη ντροπή
+       να την ξεχνά πολλές φορές,
+       παρά να βρίσκη συφορές.
+       Και να που τώρα μάρτυρά μου
+       σε παίρνω για τα χρήματά μου•
+       θα πέσω μάλιστα 'ς εχθρότη
+       μ' ένα δικό μου συνδημότη.
+  Μα εγώ ποτέ δεν θα ντροπιάσω και την πατρίδα μου όσο ζώ•
+  και εγκαλώ τον Στρεψιάδη ...
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (εξερχόμενος:)
+                          Καλέ ποιο είν' αυτό [το ζω];!
+
+ΠΑΣΙΑΣ (εξακολουθών:)
+  στο νέο και παληό φεγγάρι.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς τον Μάρτυρα:)
+                          Ακούς; δυο μέρες είπε [αντάμα]
+                μάρτυρας νάσαι!
+
+(Προς τον Πασίαν:)
+
+                          — Για τι πράμα;
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  Να, για της δώδεκα της μναις, που έλαβες [ένα καιρό]
+                να πάρης άλογο ψαρό.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μώρ' δεν ακούτε; άλογο! εγώ την ιππασία
+  δεν ξέρετε πως την μισώ;
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                          Ωρκίσθης, μα τον Δία,
+  εις τους θεούς, τα χρήματα να μου τα δώσης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                           Ναι, γιατί
+  δεν είχε ο Φειδιππίδης μου τον λόγο [αυτόν] τον νικητή
+  ακόμη μαθημένον.
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                Μπα; ώστε και τούτη τη στιγμή
+  γι' αυτόν τον λόγο σκέπτεσαι να μ' αρνηθής την πληρωμή;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και τότε απ' τα μαθήματα εγώ τι κέρδος θάχα;
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  Κι αν σε καλέσω στους θεούς να πάρης όρκο τάχα,
+  μήπως να κάνης σκέπτεσαι καμμιά επιορκία;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Σε ποιους θεούς να ορκισθώ;
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                          Να, στον Ερμή, στον Δία.
+  στον Ποσειδώνα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Θα 'δινα τρεις οβολούς ευθύς,
+  μα τον θεό, να ορκισθώ.
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                          Βρε άντε να χαθής
+                με την ξεδιαντροπιά σου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(κτυπών δια του αναστρόφου της χειρός την κοιλίαν του Πασία:)
+
+  Καλό ασκί που θάφτιανε κανείς [με την κοιλιά σου]!
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  Αλλοί μου! με περιγελάς!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μα κ' έξη [θα μπορούσε]
+  χοείς {136} να τους χωρούσε!
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  [Ε μα λοιπόν], μα τους θεούς και τον μεγάλο Δία,
+  δεν θα μου γίνη δωρεάν μια τέτοια κοροϊδεία.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (καγχάζων:)
+  Παίρνω μια ευχαρίστησι με τους θεούς μεγάλη•
+  και τι γελοίος πούν' ο Ζευς για τους σοφούς, οι άλλοι
+  όταν ορκίζωνται 'ς αυτόν!
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                          Καλά• μα θάρθη μια φορά
+                που θα τιμωρηθής [σκληρά].
+  Πες μου, θα δώσης χρήματα ή όχι, για να φύγω;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ησύχασε, και καθαρά θα σου το ειπώ σε λίγο.
+
+(Εισέρχεται εις τον οίκον του).
+
+ΠΑΣΙΑΣ (προς τον μάρτυρα:)
+  Ε, τι θαρρείς θα κάνη αυτός;
+
+ΜΑΡΤΥΣ
+                          Μα καθώς κρίνω απ' όλα αυτά,
+  θα σου τα δώση.
+
+(Εξέρχεται ο Στρεψιάδης φέρων σκάφην του ζυμώματος).
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Πούν' αυτός που μου γυρεύει τα λεφτά;
+  — Τ' είν' τούτο; πες μου.
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+                          Ποιο; αυτό; σκαφίδα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                      Κι' [από μένα],
+  τέτοιος που είσαι χρήματα γυρεύεις; σε κανένα
+  ούτ' οβολό δεν θα 'δινα, οπού το σκάφος [πάλι]
+                σκαφίδα θάχε βγάλη. {137}
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  Λοιπόν δεν δίνεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Σκέπτομαι πως όχι• μα ευθύς
+  από τη θύρα του σπιτιού δεν θα ξεκουμπισθής;
+
+ΠΑΣΙΑΣ
+  Φεύγω• μα ξέρε το κι' αυτό: και τη ζωή θα δώσω,
+  μα για τη δίκη έξοδα [θα βρω και] θα πληρώσω.
+
+(Φεύγει ακολουθούμενος από τον Μάρτυρα).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ μόνος και μετά μικρόν ΑΜΥΝΙΑΣ
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(προς το μέρος όπου έφυγεν ο Πασίας:)
+
+  Θα χάσης και τα έξοδα, μα και της μναις αντάμα•
+  και μ' όλο που δεν ήθελα να πάθης τέτοιο πράμα,
+  αφού' η κουταμάρα σου σκαφίδα μας τη λέει
+  [τη σκάφη].
+
+(Εισέρχεται ο Αμυνίας κλαίων).
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                Ωχ! αλλοίμονο!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ποιος είν' αυτός που κλαίει;
+  μήπως κανείς απ' τους θεούς, που έχει βάλη [εκείνος
+                στα δράματα], ο Καρκίνος {138};
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+  Ε, τι γυρεύεις τάχα συ; να μάθης πώς με λένε;
+  Δυστυχισμένον.
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (ωθών αυτόν:)
+                Δρόμο σου!
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                          Σκληρέ! δαιμονισμένε!
+
+  «Τροχοαπάστρες των αλόγων τύχες! Αθηνά, ω πόσο
+  με κατάστρεψες!»
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Για πες μου τι κακό έκαμε [ως τόσο]
+  ο Τληπόλεμος {139} 'ς εσένα;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                          Μη με κοροϊδεύης, φίλε,
+                μα το γυιο σου τώρα στείλε,
+  να μου δώση τα λεφτά μου οπού πήρε δανεικά,
+                γιατί βρίσκομαι κακά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Δηλαδή σαν ποια λεφτά;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                Που δανείσθηκεν, αυτά.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Φαίνετ' αλήθεια από πολλά
+                πως δεν θα ήσαι και καλά.
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+  Εξω έπεσα [ο δόλιος] οδηγώντας τάλογά μου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι γκρινιάζεις, σαν να σ' έχη γάιδαρος ριγμένον χάμου;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                Γκρίνια συ το λες αυτό
+                που το χρήμα μου ζητώ;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Δεν είσαι καλά.
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                Πώς τάχα;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Απ' τη θέσι του έχει βγη
+  το μυαλό σου.
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                [Σου το λέω]: θα σου κάνω αγωγή,
+  ναι, μα τον Ερμή, αν ίσως δεν μου δώσης της δραχμές μου.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                [Σε παρακαλώ] για πες μου:
+                Έχεις τάχα την ιδέα
+                που ο Ζευς κάθε φορά
+                είν' εκείνος, όπου νέα
+                ρίχνει απάνω μας νερά,
+  ή ο ήλιος τα τραβάει και τα ρίχνει, κάτω πάλι;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+  Τίποτ' απ' αυτά δεν ξέρω, ούτε κ' έννοια έχω μεγάλη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Κι' όταν δεν έχεις τίποτα στο νου
+       από τας υποθέσεις τουρανού,
+       τι χρήματα γυρεύεις να σου δώκω;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+  Δεν τάχεις όλα; δόσε μου τον τόκο.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Κι' ο τόκος τ' είν' αυτός, θηριό μεγάλο;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+       Θηριό; μα και τι θέλεις νάνε άλλο,
+       που μέρα, μήνας και καιρός περνάει
+       κι' όλω το χρήμα, δος του και γεννάει;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Λαμπρά! για πες μου: είνε τώρα τα νερά
+       της θάλασσας περσσότερ' απ' άλλη φορά;
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+       Μα το θεό, η θάλασσα είν' ίση•
+       δεν είνε δίκηο πράμα ν' αυγατίση.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Κι' αφού μ' όσα ποτάμια μέσα χύνονται
+       η θάλασσες περσσότερες δεν γίνονται,
+       είσαι λοιπόν, δυστυχισμένε, στα σωστά σου
+       όπου ζητείς ν' αυξήσουνε τα χρήματά σου;
+       Τώρ' από δω δεν θα ξεκουμπισθής;
+       Φέρτε μου [ένας] το κεντρί [ευθύς].
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+  Διαμαρτύρομαι γι' αυτά, [οπού μου είπες τώρα].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (τον ωθεί:)
+  Βρε, δίνε του! τι καρτερείς και δεν τράβας, σαμφόρα {140};
+
+ΑΜΥΝΙΑΣ
+                Μ' αυτό είνε πολύ
+                μεγάλη προσβολή!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Φεύγεις; γιατί εγώ
+                ευθύς θα σε τσακίσω
+                κεντώντας σ' από πίσω,
+  σαν άλογο ζευγμένο απ' όξω απ' το ζυγό! {141}
+
+(Προσποιείται ότι ζητεί γύρωθέν του κέντρον τι. — Ο Αμυνίας φεύγει
+έμφοβος).
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (μόνος)
+  Φεύγεις! γιατί θα σ' έκανα εγώ να ξεκινήσης
+  μαζύ και με τ' αμάξια σου και τους τροχούς σου επίσης!
+
+(Εισέρχεται εις τον οίκον του).
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+       Τι είνε ν' αγαπά κανείς τα πράματα
+       πούνε κακά! Αυτόν [εις τα γεράματα]
+       τον έχει πιάση πάθος, για να φάη
+       το χρήμα που δανείσθη [και χρωστάει!]
+                Και βέβαιο θάρθη κακό
+                σε λίγη ώρα εξαφνικό
+                στο σοφιστή, για τιμωρία,
+                που άρχισε την πονηρία.
+  Θαρρώ πως γρήγορα θα βρη εκείνο που γυρεύει:
+  ήθελε νανε ικανός ο γυιός του, ν' αγορεύη,
+  κι' όλα τα δίκηα να νικά με εναντία γνώμη,
+  λέγοντας και παμπόνηρα, μ' όσους βρεθή, ακόμη.
+                Μα ίσως — ίσως ευχηθή
+                [ο γυιόκας του] να βουβαθή!
+
+(Εξέρχεται εκ της οικίας του ο Στρεψιάδης καταδιωκόμενος από τον
+Φειδιππίδην και δερόμενος διά ξύλου).
+
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ ς'.
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ — ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (τυπτόμενος:)
+  Ωχ! ωχ! ωχ! ω συνδημότες!. συγγενείς μου και γειτόνοι!
+  σώστε με με κάθε τρόπο απ' το ξύλο... Το σαγόνι ...
+  το κεφάλι... συφορά μου!.. —Μωρέ σίχαμα [πού πας;]
+                τον πατέρα σου χτυπάς;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ναι, πατέρα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς το κοινόν:)
+                Για κυττάχτε! οπού τέτοιο ξύλο πέφτει
+  από τούτον, και το λέει!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (απαθώς:
+                          Βέβαια!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                             Βρε νυχτοκλέφτη!
+  πατραλοία! σιχαμένε!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Πες ακόμα, πες τα ίδια,
+  λέγε κι' άλλα• μα δεν νοιώθεις πως για μένα τα βρισίδια
+                          έχουν χάρι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Ξεκωλιάρη!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ (κτυπών αυτόν.)
+                Ω, τι ρόδα μου σκορπάς;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (αμυνόμενος:)
+                Τον πατέρα σου χτυπάς;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Μα τον Δία! και θα ειπώ
+                ότι δίκηα σε χτυπώ.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βρε σιχαμερέ! πώς δίκηα τον πατέρα σου χτυπάς;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Εγώ [τώρ' αν αγαπάς]
+  θα σ' το δείξω και με λόγια και θα σε νικήσω [επίσης]
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Συ γι' αυτό να με νικήσης;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Είνε εύκολο• από τους δυό τους λόγους διάλεξ' ένα.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Ποιους λόγους [λες 'ς εμένα];
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                [Να, δηλαδή] τον  Κ ρ ε ί τ τ ο ν α
+                [διαλέγεις], ή τον  Ή τ τ ο ν α;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Φίλε μου, εγώ σ' έστειλα να μάθης, μα τον Δία,
+                στα δίκηα αντιλογία•
+                εκτός αν συ με πείσης
+                πως είνε δίκηο επίσης
+  να τρώη ο γονηός ραβδιές κι' απ' τα παιδιά του ακόμη
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Εγώ θαρρώ πως θα πεισθής
+  και τίποτα δεν θα μου πης, αν θέλης να μ' ακροασθής.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Λέγε, ν' ακούσω δέχομαι ποιαν έχεις τάχα γνώμη.
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+       Είν' η δουλειά σου, γέρο, να φροντίσης
+       τον άνθρωπον αυτόν πώς θα νικήσης.
+       Και δεν θα ήταν τόσον δυνατός,
+       εάν δεν ήταν ασφαλής αυτός.
+       Γι' αυτό είν' η θρασύτης του βαρειά,
+       και δείχνει στην ψυχή παλληκαριά.
+  Συ θα το κάμης βέβαια, να ειπής εις το χορό
+  πώς πιάσατε τον πόλεμον αυτό [το φοβερό].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Το βρισίδι μεταξύ μας θα σας πω πούθ' έχει αρχίση:
+  καθώς ξέρετε, να φάμε είχαμε κ' οι δυο καθίση•
+  στην αρχή λοιπόν του είπα την κιθάρα του να πάρη
+       το τραγούδι να μου ψάλη
+  [το γνωστό], του Σιμωνίδη, πώς κουρεύθη το κριάρι {142}
+       Τότ' εκείνος λέει πάλι
+       ότι είνε κουταμάρα
+  πίνοντας να τραγουδάμε και να παίζουμε κιθάρα,
+  σαν γυναίκα που αλέθει [στο χερόμυλο] κριθάρι.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ε, και δεν έπρεπε τότε να σου δώσω ένα στηλιάρι
+       και να σε τσαλαπατήσω,
+       που 'θελες να τραγουδήσω,
+  λες και είχαμε τζιτζίκια στο τραπέζι;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                                              Ε, και τώρα,
+  να, τα ίδια κοπανάει που 'λεγε κ' εκείν' την ώρα•
+       και τον Σιμωνίδη [πάλι]
+  ποιητήν κακόν τον είπε• με προσπάθεια μεγάλη
+  εκρατήθηκα• κατόπιν από την μυρτιά [κλωνάρι]
+                τον επρόσταξα να πάρη,
+  να ειπή κάτι απ' τον Αισχύλο {143}. Και μου λέει εκείνος: πρώτο
+  έχω τον Αισχύλο απ' όλους, μα γεμάτος είναι κρότο,
+  ακατάστατος [στους στίχους], και τραχύς και σκληρολόγος.
+  Πόσο τάραξε, σκεφθήτε, την καρδιά μου αυτός ο λόγος!
+                Ε, λοιπόν και μ' όλ' αυτό,
+                τον θυμό μου τον κρατώ,
+                και του λέω: τότε ειπέ μας
+  τα σοφά που έχουν γράψει και οι νέοι ποιηταί μας.
+  Τότε στίχους του Ευριπίδη άρχισε και τραγουδούσε,
+  που την ομομήτριά του αδελφή, την εγαμούσε
+  [ποιος; ο ίδιος] αδελφός της {144}, — ω φρικτέ! — μα εγώ πειά
+                [σαν κι' αυτή ξαδιαντροπιά]
+  μη βαστώντας, στο βρισίδι άσχημα πολύ τον στρώνω.
+  Εννοείται [λοιπόν τώρα], ότι απ' αυτό [και μόνο],
+  τσακωθήκαμε στα λόγια• τότε απάνω μου πηδάει,
+  με τσακίζει και με πνίγει, με χτυπά και με κυλάει.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Δίκαια λοιπόν δεν ήταν, αφού τράβηξες βρισίδι
+                στο σοφώτατο Ευριπίδη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ποιον σοφώτατον; εκείνον; αχ! μωρέ τι να σου ειπώ...
+  που θα ξαναφάω ξύλο.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Μα και δίκηα σε χτυπώ.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Βρε ξαδιάντροπε! πώς δίκηα, όπου σ' έχω αναθρεμμένο;
+  κι' όταν τραύλιζες, ζητούσα πάντα να καταλαβαίνω
+  τ' ήθελες να ειπής• κι' αν ίσως  β ρ υ ν  είχες ειπή μονάχα,
+  έννοιωθα ευθύς νεράκι πως εγύρευες, [βρε χάχα]•
+  κι' αν  μ α μ ά  είχες γυρέψη, έτρεχα [εις τη στιγμή]
+                και σου έφερνα ψωμί•
+  και δεν πρόφθανες ακόμη να μου ειπής καλά τα  κ ά κ κ α,
+  οπού σ' έβγαζ' απ' την πόρτα και σε βάσταγα στη λάκκα!
+  Και συ τώρα, βρε, με πνίγεις, κ' ενώ γύρευα [να τρέξω]
+  και να χέσω, στης φωνές μου δεν με βγάζεις εσύ έξω
+  απ' τη θύρα, σιχαμένε! — μ' απ' τη στεναχώρια, χάμου
+                είχα κάμη τα κακά μου!
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+       Μ' όσα θα ειπή, νομίζω, θα πηδήση
+       των νεωτέρων η καρδιά [στα στήθη]•
+       κι' αν τέτοιο πράμα κάνοντας νικήση
+       στα λόγια, όσο κ' ένα καν ρεβίθι,
+                αξία δεν θα πάρη
+                των γέρων το τομάρι.
+       Δουλειά σου είνε, αναμοχλευτή
+       και των καινούργιων λόγων κινητή,
+       για να ζήτησης τρόπο να [μας πείσης],
+       και να φανής πως δίκηα θα μιλήσης.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ωραία να μιλή κανείς με πράγματα νεοφανή
+  και έξυπνα, και να μπορή τους νόμους να περιφρονή.
+  Εγώ, σαν είχα μια φορά στην ιππασία πάθος,
+  τρεις λέξεις δεν θα έλεγα χωρίς να κάνω λάθος•
+  να, τέτοιος ήμουν• σήμερα, όπου να την αφήσω
+  μ' έκαμε αυτός, ξέρω καλά με γνώμες να μιλήσω
+  λεπτές, μ' επιχειρήματα και λόγους να διδάξω,
+  πως πρέπει του πατέρα μου τη ράχη να τινάξω.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μα το θεό ξανάρχισε καβάλλα [σε παρακαλώ]•
+                είνε για μένα πειο καλό
+  [ολόκληρο] τετράλογο να σου κρατώ αμάξι,
+  παρά [η δόλια] η ράχη μου στο ξύλο να ρημάξη.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                Ξανάρχομαι [εγκαίρως]
+  'ς αυτό που με διέκοψες του λόγου μου το μέρος•
+  και τούτο πρώτα σε ρωτώ: δεν μ' έδερνες εμένα
+  παιδί σαν ήμουν;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Βέβαια• από πολλή για σένα
+  αγάπη και φροντίδα μου.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                          Για πες μου: και να σ' αγαπώ
+  με ίδιον τρόπο δεν μπορώ, ώστε να σε ξυλοκοπώ,
+  μια που το ξυλοκόπημα είνε κι' αγάπη [ακόμα];
+  Και πώς λοιπόν ελεύθερο θάν' το δικό σου σώμα,
+                από ξυλοκοπήματα; [μονάχα],
+                και δεν θα ήνε το δικό μου [τάχα];
+  ελεύθερος γεννήθηκα κ' εγώ• [και που το λένε]
+  πως πρέπει μόνο τα παιδιά, κι' όχ' οι γονείς να κλαίνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Μωρ' τ' είν' αυτά;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                θα ειπής εσύ πως έτσι το περνάνε,
+  και [μόνη] του παιδιού δουλειά [το ξύλο πρέπει] νάνε•
+  μα θα μπορούσα να σου ειπώ κ' εγώ, το πως οι γέροι
+  γίνονται δυο φορές παιδιά, και πειο πολύ συμφέρει
+  να κλαίη ο γέρος παρά ο νιος, όπως κι' ο γέρος πάλι
+  είνε σωστό λιγώτερο από το νηο να σφάλη;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                Μα πουθενά ο νόμος δεν το λέει,
+                απ' το παιδί του ο γονηός να κλαίη.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+       Κι' αυτός που είχε τους νόμους κανωμένα
+       δεν ήταν πρώτα σαν εσέ κ' εμένα,
+       και έπεισε τον κόσμο τον παληότερο
+       με λόγια; Και μπορώ κ' εγώ λιγώτερο
+       να κάνω νέο νόμον [εδώ πέρα],
+       που το παιδί να δέρνη τον πατέρα;
+       κι' όσες ξυλιές [στη ράχ'] είχαμε πάρη
+       πριν γίνη ο νόμος, ας της έχουν χάρι,
+       κι' ας γίνουνε κομμάτια• δεν κυττάνε
+       τα ζώα, τους γονηούς των πώς χτυπάνε,
+       κ' οι πετεινοί; Διαφορά ποια τάχα
+       έχουν εκείνοι από μας, [μονάχα]
+       παρ' ότι [σαν εμάς δεν συνηθίζουνε]
+       όλο ψηφίσματα να ξεφουρνίζουνε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Και τάχα πώς, τους πετεινούς αφού μιμείσαι 'ς όλα αυτά,
+  σε ξύλο δεν κουρνιάζεις συ, και πώς δεν τρως και συ σκατά;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Μα τούτο το παράδειγμα, κακόμοιρε, που φέρνεις,
+  ούτ' ο Σωκράτης θαύρισκε σωστό.
+
+(Τον δέρει).
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Μα μη με δέρνης
+  γι' αυτό, γιατί θαρθή καιρός να θυμηθής εμένα.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Γιατί;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Γιατί όπως τιμωρώ δικαίως τώρα εσένα,
+  έτσι και το παιδί σου συ, [θα τιμωρής επίσης],
+                όταν θα ταποκτήσης.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Και αν δεν έχω εγώ παιδί, άδικα θα με κάνης
+  να κλάψω, και του λόγου σου γελώντας θα πεθάνης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς το κοινόν:)
+  Μου φαίνεται, ω συνομήλικοί μου,
+  πως δίκαια τα λέει [το παιδί μου],
+  και πως 'ς αυτούς αρμόζει [να χαρίσουμε]
+  τα δίκαια, και να τους συγχωρήσουμε•
+  κ' εμείς όταν δικαίως δεν φερνώμαστε,
+  μας πρέπει [απ' τα παιδιά μας] να δερνώμαστε!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+
+(ωθών τον πατέρα του εις την ράχιν με την ράβδον:)
+
+                Άκουσε μια σκέψιν άλλη:
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(εξαφνιζόμενος και αμυνόμενος:)
+
+                Ωχ! εχάθηκα και πάλι!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Κ' ίσως ούτε στενοχώρια, ούτε λύπη θα σου φέρη
+                μ' όσα έχεις υποφέρη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Πώς λοιπόν; για λέγε: τάχα πώς μ' αυτά θα μ' ωφελήσης;
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Ναι, θα δέρν' όπως εσένα, και τη μάννα μου επίσης.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+       Πώς;!... Τι λες!... τι λες!... να κι' άλλο
+       κακό τούτο πειο μεγάλο!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Τι λες: αν με τον _Ήττονα_ τον λόγον σε νικήσω,
+  λέγοντας και τη μάννα μου πως πρέπει να χτυπήσω;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Τι άλλο τάχα να σου ειπώ αν [έχης τέτοια γνώμη]
+  κι' αυτό να εκτελέσης,
+  δεν σ' εμποδίζει τίποτε 'ς ένα γκρεμό να πέσης
+  παίρνοντας και τον _Ήττονα_ και τον Σωκράτη ακόμη:
+
+(Προς τας Νεφέλας:)
+
+   — Σε τι κακό κατάντησα, Νεφέλες μου, να πέσω,
+  που θέλησα 'ς ελόγου σας δουλειές μου ν' αναθέσω!
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+                Συ είσαι η αιτία,
+                που τώρα [στα γεράματα]
+                εστράφηκες σε πράματα
+                γεμάτα πονηρία.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Γιατί αυτά απ' την αρχή δεν μου τα εξηγήσατε,
+  μα ένα άνδραν αμάθευτον και γέρο ξεμυαλίσατε;
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+  Τέτοια πράματα εμείς φτιάνουμε κάθε φορά
+  εις αυτόν που θα φανή ν' αγαπάη τα πονηρά,
+                ως που μεγάλη συφορά να πάθη,
+                για να φοβάται τους θεούς να μάθη.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (προς τας Νεφέλας:)
+  Αλλοίμονό μου! είνε κακό και δίκηο [άλλο τόσο]•
+  δεν έπρεπε τα χρήματα που πήρα να μη δώσω.
+
+(προς τον Φειδιππίδην)
+
+  Έλα λοιπόν, ω φίλτατε, μαζύ μου ν' αφανίσης
+  κι' αυτόν τον Χαιρεφώντα [σου] τον βρωμερόν, [επίσης
+                κ' εκείνον] τον Σωκράτη,
+  που και 'ς εμένα και 'ς εσέ φτιάσανε τέτοι' απάτη.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Μα στους δασκάλους μου εγώ δεν κάνω αδικία.
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ναι, ναι! να σεβασθήτε σεις τον πατρικόν μας Δία!
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Για κύττα! Δία πατρικόν! Και πού λοιπόν υπάρχει
+  ο Ζευς, μωρέ ανόητε;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                          Υπάρχει.
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+                                           Όχι! άρχει
+  ο Στρόβιλας {145}, που έδιωξε τον Δία [απ' τον ουρανό].
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Δεν έδιωξε• κ' εμέν' αυτά [μ' έκαμε] τότε να φρονώ:
+  ο Στρόβιλας πως είναι Ζευς• αλλοίμονο 'ς εμένα,
+
+(αποτείνεται προς μηχάνημα τι κυλινδροειδές, ευρισκόμενον εις την
+αυλήν του Σωκράτους:)
+
+   — που για θεό επέρασα μια χύτρα σαν κ' εσένα! {146}
+
+(Λακτίζει μετ' αγανακτήσεως το μηχάνημα).
+
+ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗΣ
+  Κάθησ' εδώ πέρα τώρα, πες τα με τον εαυτό σου!
+                και με το ζουρλό μυαλό σου!
+
+(Φεύγει).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ζ'.
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (μόνος).
+                Ωχ! τι τρέλλα μ' είχε πιάση!
+                το μυαλό πώς είχα χάση,
+  που για τον Σωκράτην είχα τους θεούς αποστραφή.
+                Μα, ω φίλτατε Ερμή μου,
+  μη με ρίψης, θυμωμένος [σήμερα] και συ μαζύ μου,
+                σε καμμια καταστροφή•
+  μα και συ συχώρεσέ με, που σ' αδίκησα πολύ
+  απ' τη φλυαρία τούτων δος μου τώρα συμβουλή:
+                μ' αγωγή να τους ενάξω,
+                ή τι άλλο να τους σιάξω;
+
+(Σκέπτεται προς στιγμήν, κατόπιν δε ωσεί εμπνευσθείς από τον Ερμήν:)
+
+                Συμβουλή καλήν [ευρήκες]•
+                ναι, ας μην ανοίξω δίκες,
+                μα να τρέξω δίχως άλλο,
+                και φωτιά ευθύς να βάλω
+                στων σαχλών την κατοικία.
+
+(Σπεύδει εις την θύραν της οικίας του).
+
+                Έλα! έλα, ω Ξανθία!
+  πάρ' τη σκάλα κ' έβγα έξω, πάρε και ξινιάρι ένα,
+                και αν αγαπάς εμένα
+  τον αφεντικό σου, [τρέξε] στο σχολείο να πηδήσης,
+  τη σκεπή να κατασκάψης και το σπίτι να γκρεμίσης, —
+
+(Ο θεράπων εξέρχεται φέρων τα ζητηθέντα, και εκτελεί εσπευσμένως
+τανωτέρω.)
+
+                κ' ένας άλλος ας μου φέρη
+                αναφτό δαδί [στο χέρι],
+  γιατί εκδίκησι θα πάρω και μεγάλη αυτήν την ώρα
+  απ' τους ψωροφαντασμένους!...
+
+(Ενώ ο θεράπων κατασκάπτει την στέγην, έτερος θεράπων φέρει δάδα
+ανημμένην. Ο Στρεψιάδης ανέρχεται ταυτοχρόνως και πυρπολεί την οικίαν.
+— Εξέρχονται έντρομοι οι Α' και Β' Μαθηταί.)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Η'.
+
+
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ — Ο Α' ΜΑΘΗΤΗΣ — Ο Β' ΜΑΘΗΤΗΣ και μετά μικρόν ΣΩΚΡΑΤΗΣ και
+ΧΑΙΡΕΦΩΝ
+
+Α' ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Ε!. . .
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+
+(εξακολουθών να θέτη πυρ:)
+
+                          Δουλειά σου είναι τώρα.
+                ω δαδί! φωτιά να βγάνης!
+
+Ο Α' ΜΑΘΗΤΗΣ
+                Άνθρωπε! αυτού τι κάνεις;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+                [Και ρωτάς λοιπόν] τι κάνω;
+  με του οίκου τα δοκάρια, να, ψιλοκουβέντες πιάνω.
+
+Ο Β' ΜΑΘΗΤΗΣ (εξερχόμενος:)
+  Συφορά! φωτιά ποιος βάζει εις το σπίτι μας αυτό;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Να, αυτός, που [η αφεντιά σας] τον αφήσατε γδυτό!
+
+Ο Β' ΜΑΘΗΤΗΣ
+  Καταστρέφεις! καταστρέφεις!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (εξακολουθών το έργον του:)
+                          Εμ αυτό κ' εγώ ζητώ,
+  έξω πειά κι' αν μου προδώση το ξινιάρι μου αυτό
+  της ελπίδες, κι' από δώθε αν προτήτερα γλιστρήσω
+                και το σβέρκο μου τσακίσω.
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ (εξερχόμενος έντρομος:)
+  Τι κάνεις συ, που ανέβηκες στο σπίτι μου αυτό;
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ (με στόμφον και ειρωνείαν:)
+  Παρατηρώ τον ήλιον και αεροβατώ!
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ
+  Ω! κακόμοιρος που ήμουν! αχ! ο δόλιος θα πνιγώ!
+
+  ΧΑΙΡΕΦΩΝ (εξερχόμενος:)
+  Να καώ κοντεύω τώρα και ο δύστυχος εγώ!
+
+ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
+  Ε, και ποιος σας είχε μάθη στους θεούς να ασεβήτε,
+  και του φεγγαριού τον πάτο να τον επιθεωρήτε;
+
+(Κατέρχεται και κτυπά με την δάδα τον Σωκράτην και τους Μαθητάς
+του).
+
+                Διώχτους!.. δίνε [τες καλές]!..
+                χτύπα τους για [της κακίες
+                όπου είχαν] της πολλές,
+  στους θεούς αφού γνωρίζεις πόσες κάναν αδικίες!
+
+(Εξακολουθεί να τους κυνηγά και να τους δέρη μέχρι της πτώσεως της
+αυλαίας).
+
+ΧΟΡΟΣ ΝΕΦΕΛΩΝ
+  Ας πηγαίνουμ' έξω τώρα• σήμερα με όλ' αυτά
+                εχορέψαμ' αρκετά!
+
+
+
+Τ Ε Λ Ο Σ
+
+
+
+
+ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΩΛΗΣΙΣ
+ΛΑΔΙΑΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ο.ε.
+
+ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 22 — ΤΗΛ. 614.686, 634.506
+1} Σ. Μ. Επειδή, διά το σημερινόν τουλάχιστον Ελληνικόν Θέατρον, είνε
+δύσκολος η ευθύς μετά την συνομιλίαν του Στρεψιάδου και του
+Φειδιππίδου μετασκευή της σκηνής από κοιτώνος εις οδόν, εύθετον θα
+είνε όπως ευθύς εξ αρχής αι κλίναι τοποθετηθούν εις την αυλήν της
+οικίας του Στρεψιάδου, ούτως ώστε να υπάρχη ταυτοχρόνως έναντι και ο
+οικίσκος του Σωκράτους εντός του περιβόλου του και με την θύραν προς
+την σκηνήν. Υποθέτω ότι τοιουτοτρόπως παρεστάθη και επί Αριστοφάνους,
+διότι εις τον στίχον 125 του αρχαίου κειμένου /στο τέλος της σκηνής Α/
+ο Φειδιππίδης απερχόμενος λέγει: «αλλ' είσειμι» (εισέρχομαι, μπαίνω
+μέσα), μολονότι πάλιν η εποχή δεν φαίνεται θερινή, καθόσον ο Φειδ.
+κατά την ομολογίαν του ιδίου πατρός του, κοιμάται «εν πέντε
+σ ι σ ύ ρ α ι ς  ε γ κ ε κ ο ρ δ υ λ η μ έ ν ο ς»  /Μεταφρ. κουκουλωμένος
+σε παχειά γουναρικά/• επομένως είνε αφύσικος η εν τω υπαίθρω
+διανυκτέρευσις. Εν τούτοις χάριν της διακοσμητικής οικονομίας της
+σκηνής τα δύο ταύτα μέρη πρέπει να συγχωνευθούν εις μίαν σκηνικήν
+εικόνα, η δε προς το μέρος των θεατών πλευρά του περιβόλου της οικίας
+του Σωκράτους  πρέπει να είνε κινητή, ώστε, εισερχομένου εν καιρώ του
+Στρεψιάδου, ν'  αφαιρήται αύτη, συρομένη έσωθεν προς το παρασκήνιον.
+
+2} Διπλή είνε η εξήγησις της απαγορεύσεως του δικαιώματος να δέρουν
+τους δούλους κατά την εποχήν του Πελοποννησιακού πολέμου εν Αθήναις. Ή
+διότι ούτοι, λαβόντες μέρος κατά την εν Αργινούσαις ναυμαχίαν και
+νικήσαντες, εκηρύχθησαν ελεύθεροι και δημόται Πλαταιών ενεγράφησαν
+(ίδε και μετάφρασίν μου «Βατράχων», Έκδ. Φέξη 1910 σελ. 9, 26, 70) ή
+διότι εφοβούντο μήπως εξαναγκάσουν αυτούς ν' αυτομολήσουν προς τους
+Λακεδαιμονίους.
+
+3} «Εγκεκορδυλημένος»: απέδωκα διά του κ ο υ κ ο υ λ ω μ έ ν ο ς,
+διότι, κ ο ρ δ ύ λ η ελέγετο κάλυμμα της κεφαλής υψηλόν, και άλλως  κ
+ό ν δ υ λ ο ς, παρ' Αθηναίοις ιδίως κ ρ ώ β υ λ ο ς και παρά  Πέρσαις
+κ ί δ α ρ ι ς ή κ ι δ ά ρ ι ο ν (σαρίκι).  Σ ι σ ύ ρ α δε εκαλείτο
+κυρίως επανωφόριον από δέρμα αιγός, γουναρικόν.
+
+4} Οι επιδιδόμενοι εις την ιππασίαν νέοι έτρεφον μακράν κόμην. (Ίδε
+και «Ιππείς» 580).
+
+5} «Την σελήνην εικάδας»: Υπήρχεν έθος διά τας συναλλαγάς να
+πληρώνωνται οι τόκοι κατά το τέλος εκάστου μηνός, ήτοι εκάστης
+σελήνης.
+
+6} Ο Πασίας ήτο έκδοτος, σπαταλήσας εις την ιππασίαν όλην την
+περιουσίαν του.
+
+7} «(Ίππος) κοππατίας»: τοιουτοτρόπως εκάλουν τους ίππους, τους
+φέροντας σφραγίδα επί των νώτων, το σημείον κόππα (γράμμα αριθμητικόν
+90) ή το γράμμα κ (κατά τον σχολιαστήν), όπως και οι φέροντες γράμμα σ
+εκαλούντο  σ α μ φ ό ρ α ι. Κατ' άλλους  κ ο π π α τ ί α ς  ωνομάζετο
+ο ίππος ο κτυπών τους πόδας του επί του εδάφους. Εν πάση περιπτώσει
+απέδωκα την λέξιν διά της καθ' ημάς  σ φ ρ α γ ι σ τ ό, το οποίον
+δύναται να  σημαίνη και τον έκτακτον κατά τα προτερήματα ίππον, άμα δε
+και τον  φέροντα εφ' εαυτού σήμα.
+
+8} Δύο είδη αρμάτων κυρίως υπήρχον, τα  π ο λ ε μ ι σ τ ή ρ ι α, ήτοι
+τα πολεμικά, και τα  α μ ι λ λ η τ ή ρ ι α, ήτοι τα εν χρήσει κατά τας
+αρματοδρομίας. Ενταύθα ο Φειδιππίδης, ως εκ του ύπνου του, ομιλεί περί
+των πολεμικών αρμάτων, εννοών τα της πολυτελείας.
+
+9} Αμυνίας ήτο ιππευτής• κυρίως όμως υπονοεί ενταύθα τον άρχοντα
+Αμεινίαν• επειδή δε απηγορεύετο ακόμη η σάτυρα των αρχόντων, μετέβαλε
+την ορθογραφίαν του ονόματος από ει εις υ, ώστε να υπονοήται μεν ο
+άρχων, να φαίνεται δε σατυριζόμενος ο ιδιώτης ιππευτής, ίδε και
+«Σφήκας» στ. 74, 1267).
+
+10}  «Δήμαρχος»: παίζει με την έννοιαν κορέος ή ψύλλος• δ ή μ α ρ χ ο ι
+δε εκαλούντο οι ενεργούντες τας απογραφάς και κρατούντες τα
+ληξιαρχικά βιβλία, υπούργημα εξασκούμενον από της εποχής του Σόλωνος
+και ισοδυναμούν περίπου προς το του δικαστικού κλητήρος.
+
+11} «Εγκεκοισυρωμένην»: λέξις κατασκευασθείσα πρώτον υπό των
+Ερετριέων εξ αφορμής της Κοισύρας, πλουσίας, ευγενούς και κομψευομένης
+γυναικός εξ Ερετρίας, μητρός του Αλκμεωνίδου Μεγακλέους και συζύγου
+του Πεισιστράτου. (Ίδε και «Αχαρνείς» στ. 61}.
+
+12}  «Κωλιάδος, Γενετυλλίδος»: Ενταύθα υπονοούνται είδη αφροδισίων
+απολαύσεων, το δε χωρίον είνε δυσαπόδοτον αυτολεξεί•  Κ ω λ ι ά ς  και
+Γ ε ν ε τ υ λ λ ί ς  ήσαν επίθετα της Αφροδίτης• το δεύτερον όνομα
+έλαβεν ως έφορος της γεννήσεως και εις πληθυντικόν «Γενετυλλίδες» (ίδε
+«Θεσμοφοριαζούσας» στ. 130) περί του πρώτου δε ίδε μετάφρασίν μου της
+«Λυσιστράτης». (Έκδ. Φέξη 1910, σελ.}.
+
+13}  «Αλλ' εσπάθα»: η λέξις  σ π α θ ώ  ενταύθα είνε διφορουμένη•
+σημαίνει   «υφαίνω και σπαθίζω το πανί δια να γίνη κρουστόν», σημαίνει
+δε ταυτοχρόνως και το  δ ι α σ π α θ ί ζ ω(=σπαταλώ περιουσίαν).
+Όθεν απέδωκα διά της ανωτέρω περιφράσεως, η οποία δικαιολογεί και την
+αμέσως ακόλουθον εκφρασιν: «ώ γύναι, λίαν σπαθάς».
+
+14} Παρά τη αθηναϊκή αριστοκρατία, κατ' εξοχήν ιπποτρόφω, ευγενέστερα
+ονόματα εθεωρούντο τα συντεθειμένα με την λέξιν ί π π ο ς.
+
+15} Τόπος ορεινός εν Αττική, κατάλληλος προς βοσκήν αιγών.
+
+16} «Πνιγεύς»: κυρίως κοίλον κάλυμμα προς σβύσιμον των ανθράκων. Η
+θεωρία αύτη ωφείλετο εις τον φιλόσοφον Ίππωνα τον Σάμιον, τον οποίον
+και διεκωμώδησε πρότερον ο κωμωδιογράφος Κρατίνος εις τους «Πανόπτας».
+(Ίδε και μετάφρασίν μου «Ορνίθων», έκδοσιν Φέξη 1910, σελ. 8}
+
+17}  Ο Χαιρεφών ήτο μαθητής του Σωκράτους, επιλεγόμενος και Νυκτερίς
+κατά την ομολογίαν του Πλάτωνος. (Ίδε «Σφήκας» στ. 1408, και
+μετάφρασίν μου «Ορνίθων», εκδ. Φέξη 1910 σελ. 127).
+
+18} Κατ' άλλους πρόκειται περί των γνωστών πτηνών• κατ' άλλους όμως,
+όπερ εικάζω και ως ορθότερον, υπήρχον ίπποι εκλεκτοί φέροντες ως
+σφραγίδα φασιανόν• υπάρχει και υπόθεσις, ότι Φάσις ήτο ποταμός της
+Σκυθίας,όπου ετρέφοντο εκλεκτοί ίπποι. Ο δε Λεωγόρας ήτο τρυφηλός τις
+Αθηναίος πατήρ του ρήτορος Ανδοκίδου. (Ίδε και «Σφήκας» στ. 1269)
+
+19} «Αλλ' ουδ' εγώ μέντοι πεσών κείσομαι»: κατά τον αρχαίον
+σχολιαστήν η φράσις αυτή ερμηνεύεται: «δεν θα λυπηθώ δι' αυτό»• κατ'
+άλλους όμως ελήφθη εκ της παλαιστικής, καθ' ην ο πίπτων τρις εθεωρείτο
+ηττημένος. Επροτίμησα την τελευταίαν ταύτην εκδοχήν.
+
+20} Δήμος της Ακαμαντίδος φυλής, ένθα εωρτάζοντο και τα Απολλώνεια.
+
+21} Υπαινιγμός διά τον Χαιρεφώντα, έχοντα την οφρύν πυκνήν και
+μακράν, δια δε τον Σωκράτην ως φαλακρόν.
+
+22} Και Σφήττιος αποκαλείται ενταύθα, ως ανήκων εις τον Σφηττόν,
+δήμον της Αττικής (φυλή Ακαμαντίς).
+
+23} «Εκ της παλαίστρας θοιμάτιον υφείλετο»: ο στίχος έχει ανάγκην
+ευρυτέρας ερμηνείας, καθόσον δι' αυτού ο Αρ. κατηγορεί τον Σωκράτην ως
+φοιτώντα και εις τα γυμναστήρια των παίδων, διά να βλέπη αυτούς
+γυμνούς εν ώρα πάλης (Σχολιαστής).
+
+24} Κατά το έκτον έτος του Πελ. πολέμου ο Κλέων συνέλαβεν αιχμαλώτους
+εν Πύλω 300 Σπαρτιάτας, οι οποίοι, ως εκ των κακουχιών της πολιορκίας,
+είχον καταστή σκελετώδεις.
+
+25} «Την κληρουχικήν» Ο Στρεψιάδης, καθό αγρότης, παίζει με την
+λέξιν, εννοών την γην την παρεχομένην εις τους αστούς δια κλήρου, ιδία
+οσάκις κατεκτάτο χώρα εχθρική. Ο Πλούταρχος (εν β. Περικλέους 39)
+λέγει ότι δια τοιαύτης υποσχέσεως κατέστειλε την κατ' αυτού οργήν των
+Αθηναίων διά τον πόλεμον• τούτο δε άλλως έγινε και μετά την κατάληψιν
+της αποστατησάσης Μυτιλήνης (Θουκ. Γ'. 50).
+
+
+26} Ενταύθα η λέξις του κειμένου  π α ρ α τ έ τ α τ α ι  διά τον
+Μαθητήν αποτελεί γεωγραφικήν έκφρασιν, σημαίνουσαν το μήκος• η δε
+λέξις π α ρ ε τ ά θ η, διά τον Στρεψιάδην λαμβάνεται κατά παρεξήγησιν,
+και σημαίνει ετυραννήθη• διά τούτο εθεώρησα κατάλληλον την απόδοσιν
+διά της παρ' ημίν φράσεως  τ α  τ ε ν τ ώ ν ω (=αποθνήσκω,
+καταστρέφομαι).
+
+27} «Σιδαρέοισιν» Διπλή ερμηνεία ενταύθα, Ή εννοεί σιδηρούς θεούς, ή
+ο Στρεψιάδης παίζων με την λέξιν  ν ό μ ι σ μ α  του Σωκράτους
+υπαινίσσεται, νόμισμά τι των Βυζαντίων εκ σιδηρού και προστύχου
+μετάλλου.
+
+28} Υπαινίσσεται τον τρόπον της διδασκαλίας τών φιλοσόφων καθημένων
+επί έδρας, ή τον τρόπον της τελέσεως των μυστηρίων.
+
+29} Εννοεί την ομώνυμον τραγωδίαν του Σοφοκλέους, εν τη οποία ο
+Αθάμας φέρεται στεφανωμένος ως σφάγιον εις τον βωμόν του Διός. Σώζεται
+δε υπό του Ηρακλέους.
+
+30} «Τρίμμα, κρόταλον, παιπάλη»: Το μεν  κ ρ ό τ α λ ο ν απεδόθη διά
+του ρ ο κ ά ν α• δυσανταπόδοτοι όμως εις την σημερινήν γλώσσαν αι
+λέξεις τ ρ ί μ μ α και π α ι π ά λ η• τρίμμα σημαίνει περί πολλά
+τετριμμένος, ειδήμων, περίτιμμα της αγοράς (ως ο Δημοσθένης αποκαλεί
+τον Αισχίνην), φλύαρος• το τελευταίον τούτο και επροτίμησα αποδώσας
+δια της λέξεως μ ύ λ ο ς• (ο Α. Ρ. Ραγκαβής έγραψε «γλώσσα ροδάνι»)• η
+δε λ. π α ι π ά λ η  σημαίνει: τραχύς, δυσνόητος (παίπαλα και τα
+δύσβατα μέρη), λεπτολόγος• περίπου αντιστοιχεί προς την παρ' ημίν
+λέξιν φ α ρ ί ν α, την οποίαν απέρριψα ως ξενικήν, προτιμήσας την λ.
+σκόνην, — καθόσον μόνον εις τας μεταφράσεις των «Εκκλησιαζουσών» και
+της «Λυσιστράτης», γενομένας εις παιλαιοτέραν εποχήν και ειδικώς διά
+το θέατρον, μετεχειρίσθην την ανάμικτον με ξενικάς λέξεις δημοτικήν.
+
+31} «Κυνή» (και ποιητικώς κ υ ν έ η): κυρίως ήτο κάλυμμα της κεφαλής
+εκ δέρματος κυνός, σύνηθες εις τους αγρότας, μεταβληθέν δε και εις
+πολεμιστήριον δια της επικαλύψεως εκ στρώματος χαλκού. Ενταύθα
+προφανώς πρόκειται περί σκούφου. Παρά τοις αρχαίοις ήτο συνήθης η
+χρήσις δερμάτων ζώων ως καλυμμάτων της κεφαλής, παρά δε τω Σχολιαστή
+του Αριστοφάνους αναφέρεται και το δέρμα της καμήλου ως
+χρησιμοποιούμενον προς τούτο, το δε κάλυμμα εκαλείτο κ α μ η λ α ύ κ ι
+ο ν, εξ ου βεβαίως και το σημερινόν κάλυμμα της κεφαλής των Ιερέων.
+
+32} Βουνόν της Ιωνίας χιονοσκεπές.
+
+33} «Τρυγοδαίμονες» (και  τ ρ υ γ ω δ ο ί ): ωνομάζοντο οι κωμικοί
+ποιηταί παλαιόθεν, διότι αλειφόμενοι με τρύγα (μούργα-καταπάτι) του
+οίνου, εξήρχοντο εις τας οδούς αγνώριστοι και απήγγελλον τα ποιήματα
+των συνήθως υβριστικά πεζή ή εφ' αμαξών^ εκ τούτου προέκυψεν και η
+παροιμία «λέγειν τα εξ αμάξης», ήτοι υβρίζειν και αισχρολογείν. Κατ'
+άλλους τούτο ετελείτο εις την εορτήν των Διονυσίων από άνδρας, και
+γυναίκας ακόμη, εν μέθη.
+
+34} Εννοεί τον ναόν της Δήμητρος και Κόρης εν Ελευσίνι, ένθα, ως
+γνωστόν, ετελούντο τα ομώνυμα μυστήρια.
+
+35}  «Βρομία χάρις»: η εορτή των Διονυσιακών αγώνων, κατά τους
+οποίους συνηγωνίζοντο οι κωμικοί και οι τραγικοί ποιηταί διά της
+παραστάσεως των έργων των. Β ρ ό μ ι ο ς  είνε επίθετον του Διονύσου
+(= θορυβώδης, βακχικός}.
+
+36} «Γνώμην, και διάλεξιν, και νουν ημίν παρέχουσι
+    «και τερατείαν, και περίλεξιν, και κρούσιν, και κατάληψιν».
+
+Σκοτεινόν το χωρίον τούτο, ιδία εις την ερμηνείαν των λέξεων
+π ε ρ ί λ ε ξ ι ς, κ ρ ο ύ σ ι ς, κ α τ ά λ η ψ ι ς• εκ τούτων η μεν
+π ε ρ ί λ ε ξ ι ς  εξηγείται παρά τω Σχολιαστή ως  π ε ρ ί φ ρ α σ ι ς
+(=λόγων στριφογυρίσματα), η δε  κ ρ ο ύ σ ι ς  ως απάτη (=σοφίσματα)
+και η κ α τ ά λ η ψ ι ς  ως  γ ν ώ σ ι ς, α ί σ θ η σ ι ς  τ η ς
+τ έ χ ν η ς• κυρίως όμως  κ α τ ά λ η ψ ι ς  ελέγετο παρά τοις μουσικοίς
+η δοκιμή των χορδών, εάν ευρίσκωνται εις τον ωρισμένον τόνον (εξ ου και
+μετέφρασα: λόγια δοκιμαστικά), εν γένει όμως το χωρίον, αποτελούμενον
+από τεχνικούς όρους της εποχής, αλληγορικώς και τούτους λαμβανομένους,
+είνε ανανταπόδοτον αυστηρώς.
+
+37} Εννοεί τους αποσταλέντας εις Θούριον (Σύβαριν) της Σικελίας
+μάντεις προς κτήσιν της πόλεως και αποικισμόν, μεταξύ των οποίων ήτο
+και ο Λάμπων, περί ου ίδε και μετάφρασίν μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη 1910
+σελ. 48.
+
+38} Υπαινίσσεται τους «περί ανέμων και υδάτων» συγγράψαντας ιατρούς,
+μεταξύ των Οποίων και ο Ιπποκράτης έγραψε σύνταγμα περί αέρων, τόπων
+και υδάτων. (Παράβαλε «Θεσμοφοριαζούσας» στ. 27}. Προς τούτο λαμβάνει
+αφορμήν εκ της παρουσίας των Νεφελών.
+
+39}  «Σφραγιδονυχαργοκομήτας»: ήτοι τους εις μηδέν άλλο ασχολουμένους
+ειμή εις την υπερβολικήν επιμέλειαν της κόμης και των ονύχων και
+κοσμούντες τους δακτύλους δια πληθύος δακτυλιδιών.
+
+40}  «Ασματοκάμπτας»: εννοεί τους διθυραμβοποιούς, των οποίων η
+ποιητική και μουσική παραγωγή εθεωρείτο ως διαφθορά της τέχνης,
+παρεμφερής προς την παρ' ημίν παραγωγήν των Μαλλιαρών. Τοιούτοι ήσαν
+σύγχρονοι του Αρ. ο Κλεομένης, ο Φιλόξενος και ο Κινησίας, τον οποίον
+σατυρίζει δια μακρών και αλλαχού: ίδε μεταφράσεις μου (εκδ. Φέξη 1910)
+«Ορνίθων» σελ. 111 και «Λυσιστράτης» σελ. 67.
+
+41} Ο Τυφών ήτο εκατοντακέφαλον τέρας, το οποίον εκεραύνωσεν ο Ζευς
+και έρριψεν εις τον Τάρταρον. Εις τούτον εθυσίαζον οι αρχαίοι μετά την
+διάβασιν της καταιγίδος. Διά του χωρίου τούτου σατυρίζει τους
+διθυράμβους και ιδία του Φιλοξένου, περί ου και περαιτέρω εις στίχον,
+686, και εις «Σφήκας» στίχ. 84.
+
+42} Σατυρίζει τον διθυραμβοποιόν Ιερώνυμον τον Ξενοφάντου, έχοντα
+λάσιον το σώμα, κίναιδον και ταυτοχρόνως παιδεραστήν. (Ίδε Αχαρνείς
+στ. 388 και μετάφρασίν μου των «Εκκλησιαζουσών» εκδ. Φέξη 1910 σελ.
+1}.
+
+43} Σοφιστής κατέχων διακεκριμένην θέσιν εν τη πολιτεία και
+καταχρασθείς το δημόσιον χρήμα, κωμωδηθείς δε και από τον Εύπολιν.
+
+44} Περί Κλεωνύμου πολλαχού αναφέρει ως ριψάσπιδος, δειλού. και
+αισχρού (Νεφέλαι στ. 673, Σφήκες στ. 19), ψεύστου και λαιμάργου
+(Αχαρνείς στ. 88). Ίδε και μετάφρασίν μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη 1910
+σελ. 30, 121.
+
+45} Περί τούτου ιδέ μετάφρασίν μου «Βατράχων» σελ. 46 και
+«Λυσιστράτης» σελ. 52. (Έκδ. Φέξη 1910). Σατυρίζεται επίσης και εις
+«Σφήκας» στ. 1187.
+
+46} Ο Πρόδικος ήτο αστρονόμος και διδάσκαλος της ρητορικής, περί του
+οποίου και ο Πλάτων κάμνει λόγον εις τον Πρωταγόραν, και ο Ξενοφών εις
+τα Απομνημονεύματα. Ίδε και μετάφρασίν μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη 1910,
+σ. 61.
+
+47} «Αιθέριος δίνος».
+
+48}  «Κρονίων όζων»: η φράσις αύτη απεδίδετο συνήθως εις τους
+απλοϊκώς και αμαθώς ομιλούντας, προελθούσα εκ της παναρχαίας εορτής
+των Κρονίων, ότε οι άνθρωποι ήσαν αμαθείς και απλοί εκ τούτων και η
+μέχρις ημών λέξις κ ρ ο ν ό λ η ρ ο ς, ήτοι λέγων ανοησίας.
+
+49}  «Βεκκεσέληνε»: από το «Βέκ» και «σελήνη». Ο βασιλεύς της
+Αιγύπτου Σεσόγχοσις (παρ' Έλλησι Ψαμμήτιχος) θέλων να μάθη ποιον είνε
+το αρχαιότερον όλων των εθνών, έκοψεν ανθρώπου τινός την γλώσσαν και
+ενέκλεισεν αυτόν μεθ' ενός βρέφους, το οποίον ηλικιωθέν επρόφερε
+πρώτην την λέξιν Βέκ• εκ τούτου ο Ψαμμήτιχος συνεπέρανεν, ότι ο
+αρχαιότερος λαός ήσαν οι Φρύγες, εις των οποίων την γλώσσαν ο άρτος
+ελέγετο β έ κ κ ο ς. Αύτη είνε η Ιστορία της λέξεως, η οποία ούτως εν
+τη ενώσει της β έ κ και σ ε λ ή ν η, δηλοί κάτι παμπάλαιον και συνεπώς
+μωρόν και παράλογον, εξ ου: γ ε ρ ω ξ ε κ ο υ τ ι ά ρ η ς.
+
+50}Περί Σίμωνος και Κλέωνος εσημείωσ' ανωτέρω. Και ο Θέωρος ως
+επίορκος ωσαύτως κωμωδείται. (ίδε και «Σφήκας» στ. 47. «Ίππείς» στ.
+608).
+
+51} Τα Διάσια ήσαν εορτή εν Αθήναις του Μειλιχίου Διος, αγόμενα την
+8ην του μηνός Ανθεστηριώνος φθίνοντος, κατά τα οποία η πόλις εξήρχετο
+πανδημεί έξω του τείχους.
+
+52} Η περίοδος αύτη μέχρι του στίχου «τσανακογλείφτης, σιχαμερός»
+δέον ν' απαγγέλληται όσον το δυνατόν ταχέως από τον ηθοποιόν.
+
+53} Ο Χαιρεφών, ως είπομεν και ανωτέρω, ήτο λιπόσαρκος και
+κακόμορφος. Ιδέ και κείμενο που παραπέμπει στην υποσημείωση 17.
+
+54} Ο Τροφώνιος ήτο λιθοξόος, κατασκευάσας υπόγειον ναόν εν Λεβαδεία,
+καλούμενον άντρον του Τροφωνίου. Εις την είσοδον αυτού εκάθηντο οι
+μυούμενοι γυμνοί, επιστεύετο δε ότι ηρπάζοντο υπό πνευμάτων και
+ωδηγούντο εις το υπόγειον• επειδή δε εκεί απήντων δαίμονας και άλλα
+ερπετά, εκράτουν πλακούντα, τον οποίον έρριπτον εις αυτά και
+απηλλάσσοντο του διωγμού. (Παυσανίας Ι,ΙΧ, 39).
+
+55} Η κωμωδία αύτη εδιδάχθη και δια δευτέραν φοράν (έτος Β' της 89
+Ολυμπ.) ηττηθείσα κατά την α' παράστασιν ως εν τη εισαγωγή αναφέρω.
+
+56} Υπαινίσσεται την πρώτην του κωμωδίαν «Δαιταλείς», εν τη οποία
+πρωτηγωνίστουν δύο διάφοροι χαρακτήρες, ο Σώφρων [νεανίας] και ο
+Καταπύγων (κίναιδος, αισχρός) η κωμωδία εκείνη ήρεσεν εις το κοινόν,
+μολονότι ο ποιητής έγραψεν αυτήν εις νεαράν ηλικίαν.
+
+57} Εις την τραγωδίαν του Αισχύλου «Χοηφόροι» η Ηλέκτρα, ερχομένη εις
+τον τάφον του πατρός της, αναγνωρίζει τον αδελφόν της Ορέστην εκ της
+κόμης του. Εννοεί δια τούτου ότι και αι «Νεφέλαι», αναζητούσαι τους
+παλαιούς κριτάς των «Δαιταλών», θα τας αναγνωρίσουν από την σοφίαν,
+όπως η Ηλέκτρα τον Ορέστην από την κόμην.
+
+58} Συνήθως οι κωμικοί υποκριταί εισήρχοντο εις την σκηνήν εζωσμένοι,
+χάριν αστειότητος, δερμάτινα αιδοία.
+
+59}  «Ιού, ιού» σχετλιαστικόν και σύνηθες εις τους τραγωδούς.
+Σημειωτέον ότι όσα ανωτέρω κατηγορεί ως κακόζηλα διά την τέχνην,
+ηκολούθησε και ο ίδιος εις τας κωμωδίας του. Λ χ. εις τας «Σφήκας»
+εισάγει τον κόρδακα• εις την «Λυσιστράτην» τους φέροντας τα σκύτινα
+αιδοία• τον γέροντα εις τους «Όρνιθας» και τους φαλακρούς εις την
+«Ειρήνην»• τας δε δάδας εισάγει εις τους «Βατράχους», εις την
+«Λυσιστράτην» και εις αυτάς τας «Νεφέλας» ως και το «ιού, ιού».
+
+60} Κατά του Κλέωνος έγραψεν ειδικώς ο Αρ. τους «Ιππείς».
+
+61} Περί Υπερβόλου ιδέ κατωτέρω σημείωσιν 3.
+
+62} Ο Εύπολις ήτο δόκιμος κωμωδιογράφος σύγχρονος και συναγωνιστής
+του Αρ., εκ των κωμωδιών του οποίου περιεσώθησαν περικοπαί τινες παρ'
+Αθηναίω• ως εξάγεται εκ της ανωτέρω περικοπής, είχεν αναβιβάση επί της
+σκηνής και «Ιππείς». Ενταύθα πρόκειται περί της κωμωδίας «Μαρικάς»
+γραφείσης υπό του Ευπόλιδος προς διακωμώδησιν του Υπερβόλου, περί ου
+πολλαχού ο Αρ. αναφέρει (Νεφ. 1065, Ειρ. 1320, Αχαρν. 845, Θεσμ. 840,
+Ιππείς 739. Ιδέ και «Βατράχους» μετάφρασίν μου, εκδ. Φέξη 1910,σελ.
+59).
+
+63} Του κόρδακος• γραίαν δε εννοεί την μητέρα του Υπερβόλου.
+
+64} Περί Φρυνίχου κωμωδιογράφου ιδέ μετάφρασίν μου «Βατράχων» σελ. 7
+(εκδ. Φέξη 1910)• ο δε αναφερόμενος εν σελίδι 67 της μεταφράσεώς μου
+των «Ορνίθων» καθώς και εν σελ. 90 των «Βατράχων» είνε ο παλαιότερος
+τραγικός ποιητής. (Ιδέ και «Σφήκας στ. 1490).
+
+65} Κατά τον Σχολιαστήν ο Έρμιππος δεν έγραψεν ειδικώς κωμωδίαν διά
+τον Υπέρβολον, ανέφερεν όμως αυτόν εις την κωμωδίαν του «Αρτοπώλιδες».
+
+66} Των εγχέλεων; αντί «των λέξεων» φράσις την οποίαν μεταχειρίζεται
+και εις τους «Ιππείς» (στ. 86}.
+
+67} «Παφλαγόνα»: Εννοεί τον Κλέωνα, τον οποίον ονομάζει βυρσοδέψην,
+ως και εις Ιππείς στ. 470 (ιδέ Νεφέλας 586, Αχαρνείς 376, 502, και
+μετάφρ. μου Βατράχων, εκδ. Φέξη 1910, σελ. 59, 60). Ως δικαίως
+εικάζουσί τινες, κρίνοντες εκ του χωρίου τούτου, ο Αρ. έφερε κατά
+καιρούς τροποποιήσεις εις τας Νεφέλας. Διότι, ενώ ανωτέρω φέρει τον
+Κλέωνα ως αποθανόντα, ενταύθα τον σατυρίζει ως ζώντα. Eκ τούτου
+εικάζεται ότι η δευτέρα αύτη περίοδος είνε του παλαιού κειμένου, η δε
+προηγουμένη προσετέθη κατόπιν, μετά τον θάνατον του Κλέωνος.
+
+68} Επί Στρατοκλέους κατά το προηγούμενον έτος είχε γίνη έκλειψις
+σελήνης, χειροτονουμένου δε του Κλέωνος εις στρατηγόν, εγένετο κατά
+σύμπτωσιν έκλειψις ηλίου.
+
+69} Η Άρτεμις.
+
+70} Βάκχαι.
+
+71} «Αλλ' άνω τε και κάτω κυδοιποδάν:» Ενταύθα ο Αρ. υπαινίσσεται την
+μεταρρύθμισιν του παλαιού ημερολογίου υπό του αστρονόμου Μέτωνος (περί
+ου ιδέ μετάφρασίν μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη 1910 σελ. 8}. Ούτος κατά το
+α' έτος της ΠΖ' Ολυμπιάδος {432 π. χ ) ήτοι έν έτος προ της ενάρξεως
+του Πελ. πολέμου, είχε καθορίση το μεν ηλιακόν έτος εις 365 ημέρας και
+12 ώρας, το δε σεληνιακόν εις 354 ημ. και 9 ώρας επί τη βάσει περιόδου
+19 ετών. Το νέον τούτο μετρικόν του χρόνου σύστημα εκαλείτο «χρυσούς
+κύκλος του Μέτωνος», υπήρξε δε αιτία να μετατοπισθούν αι ημέραι των
+ιδιαιτέρων δι' έκαστον θεόν εορτών, ώστε αντί λ. χ. της εορτής του
+Διός να τελήται η του Ποσειδώνος και καθεξής.
+
+72} Μέμνων και Σαρπηδών, υιοί του Διός αποθανόντες εν Τροία, δια τον
+θάνατον των οποίων, κατά διαταγήν του Διός, οι θεοί ήγον πένθος,
+νηστεύοντες ωρισμένην ημέραν του έτους.
+
+73}  «Ι ε ρ ο μ ν η μ ο ν ε ί ν:»  Ι ε ρ ο μ ν ή μ ο ν α ς εκάλουν
+τους αποστελλομένους εις το Αμφικτυονικόν Συνέδριον τέσσαρας εξ
+εκάστης πόλεως αντιπροσώπους ως συνέδρους• εκ τούτων, δύο εκαλούντο
+Π υ λ α γ ό ρ α ι, εκ της Πυλαίας (Θερμοπυλών), ένθα συνεκροτείτο κατά
+το φθινόπωρον το Συνέδριον, και κατά το θέρος συνεκροτείτο εις
+Δελφούς. (Ιδέ και Θεσμοφ. στ. 30}. Οι ιερομνήμονες ούτοι καλούνται
+παρ' Ομήρω και απλώς μ ν ή μ ο ν ε ς (Οδυσ. Θ 163 — : )
+
+     φόρτου τε μνήμων και επίσκοπος ήσιν οδαίων.
+
+74} Φαίνεται ότι κατά σύμπτωσιν είχεν αναρπάση ο αήρ εκ της κεφαλής
+του Υπερβόλου τον δάφνινον στέφανον του συνέδρου.
+
+75} Ο  χ ο ί ν ι ξ  ήτο το 1/4 του  μ ε δ ί μ ν ο υ  ισοδυναμών προς
+324 δράμια. Διά τούτο παρεξηγών κατωτέρω ο Στρεψ. το στιχουργικόν τ ε
+τ ρ ά μ ε τ ρ ο ν  του Σωκρ. υπονοεί ως  τ ε τ ρ ά μ ε τ ρ ο ν  το 1/2
+του μεδίμνου, το οποίον είνε 4  χ ο ί ν ι κ ε ς, δηλ. δωδεκάμετρον.
+
+76}  «Ημιεκτέον» δηλ.  η μ ί ε κ τ ο ν  το 1/12 του μεδίμνου.
+
+77} «Ρυθμός... κατ' ενόπλιον:» είδος ρυθμού, προς τον οποίον εχόρευον
+ένοπλοι και σείοντες τα όπλα, άλλως και Κουρητικός χορός• ο ρυθμός
+ούτος συνέκειτο από 2 δακτύλους και 1 σπονδείον. «Ρυθμός κατά
+δάκτυλον:» Ο Σωκρ. εννοεί τον μετρικόν, παρεξηγών δε προς το αισχρόν ο
+Στρεψ. διαθέτει τον μέσον δάκτυλον εις ασελγές σχήμα.
+
+78} Το αρχαίον κείμενον φέρει την λέξιν «αλεκτρυών» (στ. 66} την
+οποίαν θεωρώ ως ορθοτέραν, αλλά μη αποδιδομένην, όπως η λέξις «αετός»
+εις την καθ' ημάς διά διγενοφανούς τύπου• ότι δε λ. «αλεκτρυών» είνε
+διγενής εν τη αττική διαλέκτω, μαρτυρούσιν ικανά χωρία αττικών
+ποιητών, αναφερόμενα παρά τω Σχολιαστή. Και ο Α. Ρ. Ραγκαβής προτιμά
+την γραφήν «αετός» διά τον αυτόν λόγον.
+
+79} Ενταύθα ο Κλεώνυμος σατυρίζεται και ως πένης, παράσιτος και
+λαίμαργος.
+
+80 Σατυρίζει Σώστρατόν τινα γνωστόν επί θηλυπρεπεία, του οποίου το
+όνομα μεταβάλλει εις θηλυκόν: Σ ω σ τ ρ ά τ η. Ο Α. Ρ. Ραγκαβής
+υποθέτει ότι είνε ο παρά Λυσία (Θ. 1} αναφερόμενος συκοφάντης.
+
+81} Εννοεί τον αυτόν, ως ανωτέρω, Κλεώνυμον, τον οποίον πολλαχού
+σατυρίζει ως θηλυπρεπή και ρίψασπιν. (Αχαρν. 88, Σφ. 19, ιδέ και
+μετάφρασίν μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη, 1910 σελ. 30,120).
+
+82} Ονόματα εταιρών της εποχής.
+
+83} Γνωστοί θηλυπρεπείς. Ο Φιλόξενος σατυρίζεται και εις Σφήκας στ.
+84, και ο Αμυνίας στ. 74, 1267 και εξής.
+
+84} Ενταύθα ο Αρ. παίζει με την κατάληξιν ί α (του Αμυνία) λαμβάνων
+αυτήν ως κατάληξιν θηλυκού ονόματος• επομένως απέδωκα δια το
+εκφραστικώτερον Αμυν ί τ σ α (ιδέ και υποσ. 9).
+
+
+85} Είπε  Κ ο ρ ί ν θ ι ο ι  παίζων προς την λέξιν κ ό ρ ε ι ς
+(κορέοι), διότι κατά την εποχήν έκείνην οι Κορίνθιοι ήσαν εις πόλεμον
+με τους Αθηναίους.
+
+86} Εννοεί την αποδιδομένην ρυπαρότητα και καχεξίαν εις τους περί
+τον Σωκράτην (ιδέ και στίχο «έχοντας μαυροκίτρινο [καθώς αυτοί] το
+χρώμα;»).
+
+87} «Φρουράς άδων ολίγου φρούδος γεγένημαι»: διά του  φ ρ ο υ ρ ά ς
+ά δ ω ν εννοεί τους φρουρούς, οι οποίοι, διά να μη καταληφθούν υπό του
+ύπνου, ετονθόρυζον άσματα. Το δε  φ ρ ο ύ δ ο ς  είνε βεβιασμένον
+λογοπαίγνιον αναγόμενον εις τας ανωτέρω επαναλήψεις της λέξεως ταύτης
+(στίχος κειμένου 718, 719) και οιονεί συνέπεια της φράσεως εν
+φ ρ ο υ ρ ά   ά δ ω ν(=φρούδον).
+
+88} «Νους αποστερητικός:» εννοεί σκέψιν προς αποστέρησιν της πληρωμής
+των δανειστών.
+
+89} Οι Θεσσαλοί εθεωρούντο διάσημοι εις τας μαγείας των και ιδία αι
+γυναίκες, η δε φήμη αυτη εξηκολούθησε μέχρι των βυζαντινών χρόνων. Αι
+γυναίκες εκείναι ισχυρίζοντο ότι κατεβίβαζον την Σελήνην με επωδούς.
+
+90} Ανάγεται εις την παρατήρησιν του ιδίου Στρεψιάδου που παραπέμπει
+στην υποσημείωση 7.
+
+91} Διά την γραφήν, ίσως δε πλειότερον εις τα δικαστήρια,
+μετεχειρίζοντο συνήθως πινακίδας κηρωμένας.
+
+92} Διά του όρκου τούτου ο Αρ. υπαινίσσεται την πατρικήν του
+Σωκράτους τέχνην, την γλυπτικήν, την οποίαν ηκολούθησε και εκείνος,
+πολλούς ανδριάντας γλύψας• λέγεται μάλιστα ότι έγλυψε και τας τρεις
+Χάριτας Θάλειαν, Πειθώ και Αγλαΐαν, αι οποίαι ευρίσκοντο εις την
+Ακρόπολιν, όπισθεν του αγάλματος της Αθηνάς.
+
+93} Σατυρίζει και πάλιν την Κοισύραν, την μητέρα του Μεγακλέους, περί
+της οποίας ιδέ και σημ. 11. (Αχαρν. 618).
+
+94} Ο Μεγακλής, περί του οποίου κάμνει λόγον και προηγουμένως (ιδέ
+στίχο που παραπέμπει σε υποσ. 11)  είχε σπαταλήση την πατρικήν
+περιουσίαν, εννοεί δε ενταύθα ο Αριστοφ. ότι μόνον οι κίονες είχον
+απομείνη εκ του οίκου του. (Ιδέ και Αχαρν. 61}
+
+95} Ιδέ υποσημείωση 47.
+
+96} Ο Σωκράτης ήτο, ως γνωστόν, γνήσιος Αθηναίος• ενταύθα όμως ο Αρ.
+τον ονομάζει Μήλιον διαβάλλων αυτόν επί ασεβεία, καθόσον μετά την
+καταδίκην του Μηλίου Διαγόρου επί ασεβεία (ιδέ μετάφρασίν μου
+«Ορνίθων» εκδ. Φέξη, 1910, σελ. 9} και ετέρου Μηλίου, του Αρισταγόρου,
+υβρίσαντος τα Ελευσίνια μυστήρια, τον τίτλον  Μ ή λ ι ο ς  απέδιδον
+εις τους ιεροσύλους και ασεβείς.
+
+97} Αναφέρεται σε κείμενο λίγο πριν από την παραπομπή στην υποσ. 21.
+
+98} Εις το κείμενον υπάρχει η λέξις α λ ε κ τ ρ υ ώ ν, η οποία εις
+την αττικήν διάλεκτον ελαμβάνετο και διγενώς: ο  α λ ε κ τ ρ υ ώ ν
+(πετεινός) και η  α λ ε κ τ ρ υ ώ ν (όρνις)• εις την καθ' ημάς
+δημοτικήν μόνον η λέξις π ο υ λ ε ρ ι κ ό αντιστοιχεί διγενώς, και
+ταύτην επροτίμησα, δια να εννοηθή από σκηνής το παίγνιον του ποιητού.
+
+99} Μη νυν το λοιπόν»: Δεν θα ήνε και εις το μέλλον όπως έως τώρα.
+
+100}  «Γηγενείς»: ούτως ονομάζων τους περί τον Σωκράτην, εννοεί τους
+Γίγαντας και Τιτάνας, επαναστατήσαντάς ποτε κατά των θεών, και
+επομένως α σ ε β ε ί ς.
+
+101}  «Καταπεφρόντικα»: ενταύθα μετεχειρίσθη την λέξιν ο Στρ. δίδων
+να υπονοηθή ότι απεγυμνώθη χάριν της σοφίας των φροντιστών
+(διδασκάλων, φιλοσόφων), εξ ου και έπλασα την ανωτέρω λέξιν, η οποία
+δέον ν' απαγγέλλεται από τον ηθοποιόν, συνοδευομένη ταυτοχρόνως και
+διά της γνωστής κινήσεως των δακτύλων προς συμβολισμόν της κλοπής•
+περίπου ωσάν να έλεγε: «μ ο υ  τ α  σ ο ύ φ ρ ω σ α ν».
+
+102} Ο Περικλής καταναλώσας τα εν τη Ακροπόλει χρήματα διά τον
+Πελοποννησιακόν πόλεμον και λογοδοτήσας, προκειμένου περί 10 ή 20
+ταλάντων δεν έδωκε λεπτομερή λογαριασμόν, αλλ' απήντησεν απλώς: «Ες το
+-»δέον ανήλωκα». (Ιδέ Πλούταρχ. εις β. Περικλέους, ΙΙΙ, 22, 2}.
+Ενταύθα ο Στρ. παρανοών την ιστορικήν φράσιν του Περικλέους αντί του
+α ν ή λ ω κ α λαμβάνει την λέξιν  α π ώ λ ε σ α.
+
+103} Ηλιαστής, μέλος του δικαστηρίου της Ηλιαίας. (Ιδέ και μετάφρασίν
+μου «Ορνίθων» εκδ. Φέξη, 1910, σελ. 1}.
+
+104} Εννοεί είδος πλακούντος εις σχήμα αμάξης, ή ξύλινον παιδικόν
+άθυρμα, ως τα σημερινά αμαξίδια.
+
+105} Εορτήν του Μειλιχίου Διός. Ιδέ υποσημ. 51.
+
+106} «Χαύνωσιν αναπειστηρίαν»: «όταν του αντιδίκου προβάλλοντος
+λόγους πιθανούς, εις τουναντίον τις αυτούς περιτρέψη, και χαύνους και
+ασθενείς ποιήση, διά των λόγων αυτού αναπείσας τους δικαστάς, ως άρ'
+αληθή λέγει (Σχολιαστής).
+
+107} Περί Υπερβόλου ιδέ υποσημ. 62.
+
+108} «Βωμολόχος»: περί της λέξεως ιδέ «Βατράχους» εκδ. Φέξη. 1910
+σελ. 42.
+
+109} Παρωδία εκ της τραγωδίας του Ευριπίδου «Τήλεφος» περί του οποίου
+ιδέ και μετάφρασίν μου «Βατράχων» εκδ. Φέξη. 1910. σελ. 84, 104, 121,
+133 και «Αχαρνείς» στ. 430 κ. ε.
+
+110}  «Πανδελετείους»: ο Πανδέλετος ήτο διαβόητός τις συκοφάντης και
+φιλόδικος, τον οποίον εκωμώδησε και ο Κρατίνος. Ενταύθα κατηγορεί και
+τους ρήτορας ως απογυμνούντας τους πτωχούς.
+
+111}  «Γνωμοτύποις»: ιδέ και μετάφρασίν μου «Βατράχων» εκδ. Φέξη
+1910, σελ. 87.
+
+112} Αρχή παλαιού άσματος του ποιητού Φρυνίχου ή του Λαμπροκλέους
+αρχόμενον ούτω:
+
+   «Παλλάδα περσέπολιν κλήζω πολεμαδόκον αγνάν,
+   Παίδα Διός μεγάλου δαμάσιππον».
+
+113}  «Τηλέπορόν τι βόημα λύρας»: στίχος έκ τινος ποιήματος Κυδίου
+του Ερμιονέως.
+
+114} Ο Φρύνις ήτο κιθαρωδός Μυτιληναίος, λέγεται δε ότι αυτός πρώτος
+εκιθάρισεν εις τας Αθήνας τόσον επιτυχώς και κατά νέαν μέθοδον, ώστε
+επί Καλλίου άρχοντος εκρίθη νικητής εις τα Παναθήναια. Περί του
+μουσικού τούτου υπάρχει και ιδιαιτέρα μελέτη του Burette (Memoires de
+l' Academie des Inscriptions Tom. X. . . p. 268.
+
+115} Είς τι των κειμένων υπάρχει (υπ' αριθ. 970) ο στίχος: «αυτός
+δείξας, ένθ' αρμονίαις χιάζων ή αιφνιάζων», ο οποίος όμως δεν
+ερμηνεύεται παρά τω αρχαίω σχολιαστή• του στίχου τούτου έδωκα κατά
+προσέγγισίν τινα ερμηνείαν λόγω της σκοτεινότητος αυτού, και ιδίως εις
+τας λέξεις χιάζω και σιφνιάζω, των οποίων η τελευταία υπονοεί βεβαίως
+αισχρόν τι, καθόσον η λέξις αύτη προήρχετο εκ της ροπής των τότε
+Σιφνίων εις την παρά φύσιν συνουσίαν (καταπυγοσύνην).
+
+116} Τα Διιπόλια ήσαν αρχαιοτάτη εορτή, τα και άλλως Διάσια. Κατά την
+εορτήν εκείνην έφερον τέττιγας χρυσούς επί της κεφαλής.
+
+117} Κηκείδης ήτο παλαιός ποιητής διθυράμβων.
+
+118} Τα Βουφόνια ήσαν ωσαύτως παλαιά εορτή μετά τα Ελευσίνια μυστήρια
+αγομένη, καθ' ην εθυσίαζον βουν.
+
+119} Εις τα Παναθήναια εχόρευον νέοι ενόπλως, ο δε χορός εκαλείτο της
+Τ ρ ι τ ο γ ε ν ε ί α ς, εκ του ονόματος της Αθηνάς. Τ ρ ι τ ώ
+εκαλείτο αιολιστί η κεφαλή, Τριτογένεια δε η Αθηνά ως γεννηθείσα εκ
+της τριτούς (κεφαλής) του Διός• (ιδέ και «Λυσιστράτην» εν μεταφράσει
+μου έκδ. Φέξη, 1910. σελ. 30).
+
+120} Ιαπετός: ήτο είς των Τιτάνων, εθεωρείτο δε ως θεός παλαιότερος
+και του Κρόνου.
+
+121} Οι υιοί του Ιπποκράτους Τελέσιππος, Δημοφών και Περικλής
+εκωμωδήθησαν ως μωροί και απαίδευτοι• περί τούτων έγραψε και ο Εύπολις
+εν «Δήμοις»:
+
+        Ιπποκράτους τε παίδες εκβόλιμοί τινες
+        βληχητά τέκνα ουδαμώς του νυν τρόπου.
+
+122} «Βλιτομάμμας»: τρώγων βλίτα, ηλίθιος. Ακριβώς όρος αντίστοιχος
+προς την εν χρήσει σήμερον παρά τω λαώ «έφαγε βλίτα», καθόσον το
+βλίτον έκτοτε εθεωρείτο ως ανούσιον χόρτον.
+
+123}  «Δίκης γλισχραντιλογεξεπιτρίπτου».
+
+124} Εις την Ακαδημίαν υπήρχε δάσος ελαίων, αι οποίαι εθεωρούντο εν
+Αττική ιεραί, και εκαλούντο «μορίαι».
+
+125} Η λεύκη εθεωρείτο ως σύμβολον νικητού αγώνος, αφ' ης ο Ηρακλής,
+κομίσας τον Κέρβερον εκ του Άδου, εστέφθη δι' αυτής• λέγεται δε ότι εκ
+του ιδρώτος του ελευκάνθη η μία όψις του φύλλου της λεύκης.
+
+126}  «Απραγμοσύνη»: εννοεί την αδιαφορίαν προς τα πολιτικά πράγματα,
+αλλά ταυτοχρόνως και φυτόν τι φέρον το όνομα τούτο, και φυόμενον παρά
+την Ακαδημίαν. Η λέξις δυσανταπόδοτος.
+
+127} Πολλοί Αντίμαχοι αναφέρονται παρά τοις κωμικοίς• ούτος, ωραίος
+ων, κωμωδείται και επί θηλυπρεπεία.
+
+128} «Στατήρας»: Ο στατήρ ήτο νόμισμα χρυσούν αντιστοιχούν προς
+τέσσάρας δραχμάς αθηναϊκάς, ο περσικός ήτο χρυσούς είκοσι οκτώ
+δραχμών, ο δε φωκαϊκός μικρότερος.
+
+129} Ο Πηλεύς κατά τον Απολλόδωρον (Γ' 1} αφέθη από τον Άκεστον,
+βασιλέα της Ιωλκού γυμνός εις τα θηρία• έλαβε δε παρά των θεών διά του
+Ερμού μάχαιραν προς υπεράσπισίν του, αμειβόμενος διά την σωφροσύνην
+του απέναντι της Ιππολύτης, συζύγου του Ακέστου, η οποία τον είχεν
+αγαπήση.
+
+130} Περί Υπερβόλου ιδέ υποσ. 62.
+
+131} Ο κότταβος ήτο παίγνιον μεταφερθέν εκ της Σικελίας και
+παιζόμενον εις τα συμπόσια, επαίζετο δε κατά εννέα τρόπους, εκ των
+οποίων ο συνηθέστερος ήτο ο εξής: εις λεκάνην επί τούτω
+κατεσκευασμένην έσταζον τον εναπολειφθέντα εις το ποτήριον οίνον,
+συνήθως εις ενθύμησιν απόντος φίλου, και εμάντευον από τον κρότον των
+σταλαγμών.
+
+132} «Ραφανιδωθή». Ρ α φ α ν ί δ ω σ ι ς ελέγετο ειδική δια τους
+μοιχούς τιμωρία, εις τον πρωκτόν των οποίων εισήγον ραφανίδα και
+μαδώντες αυτούς εκ των τριχών, τους επέπασσον με θερμήν τέφραν.
+
+133} Την αυτήν κατά των ρητόρων μομφήν επαναλαμβάνει εις τας
+«Εκκλησιαζούσας» (ιδέ μετάφρασίν μου σελ. 11 εκδ. Φέξη 1910).
+
+134}  «Ένη και νέα»: δηλαδή παλαιά και νέα σελήνη, καθόσον η ημέρα
+της νέας σελήνης αποτελεί ούτως ειπείν κοινόν σημείον μεταξύ της
+προηγουμένης και της νέας.
+
+135}  «Τα πρυτανεία»: ούτως εκαλούντο χρηματικαί προκαταβολαί
+απέναντι των εξόδων της δίκης, κατατεθειμέναι εις το δημόσιον εκ
+μέρους των διαδίκων, κατ' άλλους δε εκ μέρους μόνον του ενάγοντος, και
+εζημιούτο ο χάνων την δίκην.
+
+136} Χους ή χοεύς ήτο μέτρον χωρητικότητος, το 1/12 του μετρητού,
+ήτοι δύο οκάδες και 172 δράμια.
+
+137} «Κάρδοπον την καρδόπην»: δυσανταπόδοτος η έκφρασις εις την
+γλώσσαν της μεταφράσεως, καθόσον εν τη αρχαία η λέξις κάρδοπος
+παρουσιάζεται υπό του ποιητού υπό τύπον αρσενικού ονόματος προς
+διαστολήν από της λ. καρδόπη, παρουσιαζομένης υπό τύπον ονόματος
+θηλυκού.
+
+138} Ο Καρκίνος ήτο τραγωδός, πατήρ τριών τέκνων, Ξενοκλέους,
+Ξενοτίμου και Ξενάρχου, οίτινες ήσαν τραγικοί χορευταί μικρόσωμοι,
+καλούμενοι ως εκ τούτου και όρτυγες (Ειρ. 78}. Εκ τούτων ο Ξενοκλής
+ήτο και τραγικός ποιητής (Σφήκ. 1501, 1505 κ. ε., Θεσμ. 169, 440).
+
+139} Παρωδεί στίχους εκ της τραγωδίας του Ξενοκλέους «Λικύμνιος», δια
+των οποίων κλαίει η Αλκμήνη τον φονευθέντα υπό του Τληπολέμου
+Λικύμνιον (Παράβλ. «Όρνιθας» έκδ. Φέξη 1910 σελ. 10}.
+
+140} Σ α μ φ ό ρ α ς: ίππου όνομα, αποδιδόμενον εις τον Αμυνίαν, κατ'
+άλλους δε εις παρόντα τινά κλητήρα ή μάρτυρα (ιδέ και υποσημ. 7).
+
+141} Σειραφόρος: ίππος ζευγνύμενος έξω του ζυγού.
+
+142} Αναφέρεται εις παλαιόν τι άσμα του Σιμωνίδου.
+
+143} Οι ψάλλοντες του Αισχύλου τους στίχους κατά τα δείπνα ή κατά
+τους μουσικούς αγώνας εκράτουν κλάδους μυρσίνης, οι δε ψάλλοντες τα
+Ομηρικά έπη, εκράτουν δάφνην.
+
+144} Εννοεί την τραγωδίαν του Ευριπίδου «Αίολος», εν τη οποία ο
+Μακαρεύς είνε εραστής της αδελφής του Κανάχης• (Ιδέ και μετάφρασίν μου
+Βατράχων, έκδ. Φέξη 1910 σελ. 10}.
+
+145} Αναστρέφει την δια του Σωκρ. προς τον /Στρεψ./ διαβιβασθείσαν
+διδασκαλίαν.
+
+146}  «Χυτρεούν όντα»: ο Στ. παίζει με την λέξιν  Δ ί ν ο ς
+συμπίπτουσαν και με το όνομα πηλίνου τινός αγγείου, ή κατ' άλλους με
+μηχάνημα οστράκινον σφαιρικόν παρεμφερές προς χύτραν.
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Clouds, by Aristophanes
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CLOUDS ***
+
+***** This file should be named 30719-0.txt or 30719-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/3/0/7/1/30719/
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinidis
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/old/20091220-30719-0.zip b/old/20091220-30719-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..b3d3124
--- /dev/null
+++ b/old/20091220-30719-0.zip