1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
404
405
406
407
408
409
410
411
412
413
414
415
416
417
418
419
420
421
422
423
424
425
426
427
428
429
430
431
432
433
434
435
436
437
438
439
440
441
442
443
444
445
446
447
448
449
450
451
452
453
454
455
456
457
458
459
460
461
462
463
464
465
466
467
468
469
470
471
472
473
474
475
476
477
478
479
480
481
482
483
484
485
486
487
488
489
490
491
492
493
494
495
496
497
498
499
500
501
502
503
504
505
506
507
508
509
510
511
512
513
514
515
516
517
518
519
520
521
522
523
524
525
526
527
528
529
530
531
532
533
534
535
536
537
538
539
540
541
542
543
544
545
546
547
548
549
550
551
552
553
554
555
556
557
558
559
560
561
562
563
564
565
566
567
568
569
570
571
572
573
574
575
576
577
578
579
580
581
582
583
584
585
586
587
588
589
590
591
592
593
594
595
596
597
598
599
600
601
602
603
604
605
606
607
608
609
610
611
612
613
614
615
616
617
618
619
620
621
622
623
624
625
626
627
628
629
630
631
632
633
634
635
636
637
638
639
640
641
642
643
644
645
646
647
648
649
650
651
652
653
654
655
656
657
658
659
660
661
662
663
664
665
666
667
668
669
670
671
672
673
674
675
676
677
678
679
680
681
682
683
684
685
686
687
688
689
690
691
692
693
694
695
696
697
698
699
700
701
702
703
704
705
706
707
708
709
710
711
712
713
714
715
716
717
718
719
720
721
722
723
724
725
726
727
728
729
730
731
732
733
734
735
736
737
738
739
740
741
742
743
744
745
746
747
748
749
750
751
752
753
754
755
756
757
758
759
760
761
762
763
764
765
766
767
768
769
770
771
772
773
774
775
776
777
778
779
780
781
782
783
784
785
786
787
788
789
790
791
792
793
794
795
796
797
798
799
800
801
802
803
804
805
806
807
808
809
810
811
812
813
814
815
816
817
818
819
820
821
822
823
824
825
826
827
828
829
830
831
832
833
834
835
836
837
838
839
840
841
842
843
844
845
846
847
848
849
850
851
852
853
854
855
856
857
858
859
860
861
862
863
864
865
866
867
868
869
870
871
872
873
874
875
876
877
878
879
880
881
882
883
884
885
886
887
888
889
890
891
892
893
894
895
896
897
898
899
900
901
902
903
904
905
906
907
908
909
910
911
912
913
914
915
916
917
918
919
920
921
922
923
924
925
926
927
928
929
930
931
932
933
934
935
936
937
938
939
940
941
942
943
944
945
946
947
948
949
950
951
952
953
954
955
956
957
958
959
960
961
962
963
964
965
966
967
968
969
970
971
972
973
974
975
976
977
978
979
980
981
982
983
984
985
986
987
988
989
990
991
992
993
994
995
996
997
998
999
1000
1001
1002
1003
1004
1005
1006
1007
1008
1009
1010
1011
1012
1013
1014
1015
1016
1017
1018
1019
1020
1021
1022
1023
1024
1025
1026
1027
1028
1029
1030
1031
1032
1033
1034
1035
1036
1037
1038
1039
1040
1041
1042
1043
1044
1045
1046
1047
1048
1049
1050
1051
1052
1053
1054
1055
1056
1057
1058
1059
1060
1061
1062
1063
1064
1065
1066
1067
1068
1069
1070
1071
1072
1073
1074
1075
1076
1077
1078
1079
1080
1081
1082
1083
1084
1085
1086
1087
1088
1089
1090
1091
1092
1093
1094
1095
1096
1097
1098
1099
1100
1101
1102
1103
1104
1105
1106
1107
1108
1109
1110
1111
1112
1113
1114
1115
1116
1117
1118
1119
1120
1121
1122
1123
1124
1125
1126
1127
1128
1129
1130
1131
1132
1133
1134
1135
1136
1137
1138
1139
1140
1141
1142
1143
1144
1145
1146
1147
1148
1149
1150
1151
1152
1153
1154
1155
1156
1157
1158
1159
1160
1161
1162
1163
1164
1165
1166
1167
1168
1169
1170
1171
1172
1173
1174
1175
1176
1177
1178
1179
1180
1181
1182
1183
1184
1185
1186
1187
1188
1189
1190
1191
1192
1193
1194
1195
1196
1197
1198
1199
1200
1201
1202
1203
1204
1205
1206
1207
1208
1209
1210
1211
1212
1213
1214
1215
1216
1217
1218
1219
1220
1221
1222
1223
1224
1225
1226
1227
1228
1229
1230
1231
1232
1233
1234
1235
1236
1237
1238
1239
1240
1241
1242
1243
1244
1245
1246
1247
1248
1249
1250
1251
1252
1253
1254
1255
1256
1257
1258
1259
1260
1261
1262
1263
1264
1265
1266
1267
1268
1269
1270
1271
1272
1273
1274
1275
1276
1277
1278
1279
1280
1281
1282
1283
1284
1285
1286
1287
1288
1289
1290
1291
1292
1293
1294
1295
1296
1297
1298
1299
1300
1301
1302
1303
1304
1305
1306
1307
1308
1309
1310
1311
1312
1313
1314
1315
1316
1317
1318
1319
1320
1321
1322
1323
1324
1325
1326
1327
1328
1329
1330
1331
1332
1333
1334
1335
1336
1337
1338
1339
1340
1341
1342
1343
1344
1345
1346
1347
1348
1349
1350
1351
1352
1353
1354
1355
1356
1357
1358
1359
1360
1361
1362
1363
1364
1365
1366
1367
1368
1369
1370
1371
1372
1373
1374
1375
1376
1377
1378
1379
1380
1381
1382
1383
1384
1385
1386
1387
1388
1389
1390
1391
1392
1393
1394
1395
1396
1397
1398
1399
1400
1401
1402
1403
1404
1405
1406
1407
1408
1409
1410
1411
1412
1413
1414
1415
1416
1417
1418
1419
1420
1421
1422
1423
1424
1425
1426
1427
1428
1429
1430
1431
1432
1433
1434
1435
1436
1437
1438
1439
1440
1441
1442
1443
1444
1445
1446
1447
1448
1449
1450
1451
1452
1453
1454
1455
1456
1457
1458
1459
1460
1461
1462
1463
1464
1465
1466
1467
1468
1469
1470
1471
1472
1473
1474
1475
1476
1477
1478
1479
1480
1481
1482
1483
1484
1485
1486
1487
1488
1489
1490
1491
1492
1493
1494
1495
1496
1497
1498
1499
1500
1501
1502
1503
1504
1505
1506
1507
1508
1509
1510
1511
1512
1513
1514
1515
1516
1517
1518
1519
1520
1521
1522
1523
1524
1525
1526
1527
1528
1529
1530
1531
1532
1533
1534
1535
1536
1537
1538
1539
1540
1541
1542
1543
1544
1545
1546
1547
1548
1549
1550
1551
1552
1553
1554
1555
1556
1557
1558
1559
1560
1561
1562
1563
1564
1565
1566
1567
1568
1569
1570
1571
1572
1573
1574
1575
1576
1577
1578
1579
1580
1581
1582
1583
1584
1585
1586
1587
1588
1589
1590
1591
1592
1593
1594
1595
1596
1597
1598
1599
1600
1601
1602
1603
1604
1605
1606
1607
1608
1609
1610
1611
1612
1613
1614
1615
1616
1617
1618
1619
1620
1621
1622
1623
1624
1625
1626
1627
1628
1629
1630
1631
1632
1633
1634
1635
1636
1637
1638
1639
1640
1641
1642
1643
1644
1645
1646
1647
1648
1649
1650
1651
1652
1653
1654
1655
1656
1657
1658
1659
1660
1661
1662
1663
1664
1665
1666
1667
1668
1669
1670
1671
1672
1673
1674
1675
1676
1677
1678
1679
1680
1681
1682
1683
1684
1685
1686
1687
1688
1689
1690
1691
1692
1693
1694
1695
1696
1697
1698
1699
1700
1701
1702
1703
1704
1705
1706
1707
1708
1709
1710
1711
1712
1713
1714
1715
1716
1717
1718
1719
1720
1721
1722
1723
1724
1725
1726
1727
1728
1729
1730
1731
1732
1733
1734
1735
1736
1737
1738
1739
1740
1741
1742
1743
1744
1745
1746
1747
1748
1749
1750
1751
1752
1753
1754
1755
1756
1757
1758
1759
1760
1761
1762
1763
1764
1765
1766
1767
1768
1769
1770
1771
1772
1773
1774
1775
1776
1777
1778
1779
1780
1781
1782
1783
1784
1785
1786
1787
1788
1789
1790
1791
1792
1793
1794
1795
1796
1797
1798
1799
1800
1801
1802
1803
1804
1805
1806
1807
1808
1809
1810
1811
1812
1813
1814
1815
1816
1817
1818
1819
1820
1821
1822
1823
1824
1825
1826
1827
1828
1829
1830
1831
1832
1833
1834
1835
1836
1837
1838
1839
1840
1841
1842
1843
1844
1845
1846
1847
1848
1849
1850
1851
1852
1853
1854
1855
1856
1857
1858
1859
1860
1861
1862
1863
1864
1865
1866
1867
1868
1869
1870
1871
1872
1873
1874
1875
1876
1877
1878
1879
1880
1881
1882
1883
1884
1885
1886
1887
1888
1889
1890
1891
1892
1893
1894
1895
1896
1897
1898
1899
1900
1901
1902
1903
1904
1905
1906
1907
1908
1909
1910
1911
1912
1913
1914
1915
1916
1917
1918
1919
1920
1921
1922
1923
1924
1925
1926
1927
1928
1929
1930
1931
1932
1933
1934
1935
1936
1937
1938
1939
1940
1941
1942
1943
1944
1945
1946
1947
1948
1949
1950
1951
1952
1953
1954
1955
1956
1957
1958
1959
1960
1961
1962
1963
1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
2020
2021
2022
2023
2024
2025
2026
2027
2028
2029
2030
2031
2032
2033
2034
2035
2036
2037
2038
2039
2040
2041
2042
2043
2044
2045
2046
2047
2048
2049
2050
2051
2052
2053
2054
2055
2056
2057
2058
2059
2060
2061
2062
2063
2064
2065
2066
2067
2068
2069
2070
2071
2072
2073
2074
2075
2076
2077
2078
2079
2080
2081
2082
2083
2084
2085
2086
2087
2088
2089
2090
2091
2092
2093
2094
2095
2096
2097
2098
2099
2100
2101
2102
2103
2104
2105
2106
2107
2108
2109
2110
2111
2112
2113
2114
2115
2116
2117
2118
2119
2120
2121
2122
2123
2124
2125
2126
2127
2128
2129
2130
2131
2132
2133
2134
2135
2136
2137
2138
2139
2140
2141
2142
2143
2144
2145
2146
2147
2148
2149
2150
2151
2152
2153
2154
2155
2156
2157
2158
2159
2160
2161
2162
2163
2164
2165
2166
2167
2168
2169
2170
2171
2172
2173
2174
2175
2176
2177
2178
2179
2180
2181
2182
2183
2184
2185
2186
2187
2188
2189
2190
2191
2192
2193
2194
2195
2196
2197
2198
2199
2200
2201
2202
2203
2204
2205
2206
2207
2208
2209
2210
2211
2212
2213
2214
2215
2216
2217
2218
2219
2220
2221
2222
2223
2224
2225
2226
2227
2228
2229
2230
2231
2232
2233
2234
2235
2236
2237
2238
2239
2240
2241
2242
2243
2244
2245
2246
2247
2248
2249
2250
2251
2252
2253
2254
2255
2256
2257
2258
2259
2260
2261
2262
2263
2264
2265
2266
2267
2268
2269
2270
2271
2272
2273
2274
2275
2276
2277
2278
2279
2280
2281
2282
2283
2284
2285
2286
2287
2288
2289
2290
2291
2292
2293
2294
2295
2296
2297
2298
2299
2300
2301
2302
2303
2304
2305
2306
2307
2308
2309
2310
2311
2312
2313
2314
2315
2316
2317
2318
2319
2320
2321
2322
2323
2324
2325
2326
2327
2328
2329
2330
2331
2332
2333
2334
2335
2336
2337
2338
2339
2340
2341
2342
2343
2344
2345
2346
2347
2348
2349
2350
2351
2352
2353
2354
2355
2356
2357
2358
2359
2360
2361
2362
2363
2364
2365
2366
2367
2368
2369
2370
2371
2372
2373
2374
2375
2376
2377
2378
2379
2380
2381
2382
2383
2384
2385
2386
2387
2388
2389
2390
2391
2392
2393
2394
2395
2396
2397
2398
2399
2400
2401
2402
2403
2404
2405
2406
2407
2408
2409
2410
2411
2412
2413
2414
2415
2416
2417
2418
2419
2420
2421
2422
2423
2424
2425
2426
2427
2428
2429
2430
2431
2432
2433
2434
2435
2436
2437
2438
2439
2440
2441
2442
2443
2444
2445
2446
2447
2448
2449
2450
2451
2452
2453
2454
2455
2456
2457
2458
2459
2460
2461
2462
2463
2464
2465
2466
2467
2468
2469
2470
2471
2472
2473
2474
2475
2476
2477
2478
2479
2480
2481
2482
2483
2484
2485
2486
2487
2488
2489
2490
2491
2492
2493
2494
2495
2496
2497
2498
2499
2500
2501
2502
2503
2504
2505
2506
2507
2508
2509
2510
2511
2512
2513
2514
2515
2516
2517
2518
2519
2520
2521
2522
2523
2524
2525
2526
2527
2528
2529
2530
2531
2532
2533
2534
2535
2536
2537
2538
2539
2540
2541
2542
2543
2544
2545
2546
2547
2548
2549
2550
2551
2552
2553
2554
2555
2556
2557
2558
2559
2560
2561
2562
2563
2564
2565
2566
2567
2568
2569
2570
2571
2572
2573
2574
2575
2576
2577
2578
2579
2580
2581
2582
2583
2584
2585
2586
2587
2588
2589
2590
2591
2592
2593
2594
2595
2596
2597
2598
2599
2600
2601
2602
2603
2604
2605
2606
2607
2608
2609
2610
2611
2612
2613
2614
2615
2616
2617
2618
2619
2620
2621
2622
2623
2624
2625
2626
2627
2628
2629
2630
2631
2632
2633
2634
2635
2636
2637
2638
2639
2640
2641
2642
2643
2644
2645
2646
2647
2648
2649
2650
2651
2652
2653
2654
2655
2656
2657
2658
2659
2660
2661
2662
2663
2664
2665
2666
2667
2668
2669
2670
2671
2672
2673
2674
2675
2676
2677
2678
2679
2680
2681
2682
2683
2684
2685
2686
2687
2688
2689
2690
2691
2692
2693
2694
2695
2696
2697
2698
2699
2700
2701
2702
2703
2704
2705
2706
2707
2708
2709
2710
2711
2712
2713
2714
2715
2716
2717
2718
2719
2720
2721
2722
2723
2724
2725
2726
2727
2728
2729
2730
2731
2732
2733
2734
2735
2736
2737
2738
2739
2740
2741
2742
2743
2744
2745
2746
2747
2748
2749
2750
2751
2752
2753
2754
2755
2756
2757
2758
2759
2760
2761
2762
2763
2764
2765
2766
2767
2768
2769
2770
2771
2772
2773
2774
2775
2776
2777
2778
2779
2780
2781
2782
2783
2784
2785
2786
2787
2788
2789
2790
2791
2792
2793
2794
2795
2796
2797
2798
2799
2800
2801
2802
2803
2804
2805
2806
2807
2808
2809
2810
2811
2812
2813
2814
2815
2816
2817
2818
2819
2820
2821
2822
2823
2824
2825
2826
2827
2828
2829
2830
2831
2832
2833
2834
2835
2836
2837
2838
2839
2840
2841
2842
2843
2844
2845
2846
2847
2848
2849
2850
2851
2852
2853
2854
2855
2856
2857
2858
2859
2860
2861
2862
2863
2864
2865
2866
2867
2868
2869
2870
2871
2872
2873
2874
2875
2876
2877
2878
2879
2880
2881
2882
2883
2884
2885
2886
2887
2888
2889
2890
2891
2892
2893
2894
2895
2896
2897
2898
2899
2900
2901
2902
2903
2904
2905
2906
2907
2908
2909
2910
2911
2912
2913
2914
2915
2916
2917
2918
2919
2920
2921
2922
2923
2924
2925
2926
2927
2928
2929
2930
2931
2932
2933
2934
2935
2936
2937
2938
2939
2940
2941
2942
2943
2944
2945
2946
2947
2948
2949
2950
2951
2952
2953
2954
2955
2956
2957
2958
2959
2960
2961
2962
2963
2964
2965
2966
2967
2968
2969
2970
2971
2972
2973
2974
2975
2976
2977
2978
2979
2980
2981
2982
2983
2984
2985
2986
2987
2988
2989
2990
2991
2992
2993
2994
2995
2996
2997
2998
2999
3000
3001
3002
3003
3004
3005
3006
3007
3008
3009
3010
3011
3012
3013
3014
3015
3016
3017
3018
3019
3020
3021
3022
3023
3024
3025
3026
3027
3028
3029
3030
3031
3032
3033
3034
3035
3036
3037
3038
3039
3040
3041
3042
3043
3044
3045
3046
3047
3048
3049
3050
3051
3052
3053
3054
3055
3056
3057
3058
3059
3060
3061
3062
3063
3064
3065
3066
3067
3068
3069
3070
3071
3072
3073
3074
3075
3076
3077
3078
3079
3080
3081
3082
3083
3084
3085
3086
3087
3088
3089
3090
3091
3092
3093
3094
3095
3096
3097
3098
3099
3100
3101
3102
3103
3104
3105
3106
3107
3108
3109
3110
3111
3112
3113
3114
3115
3116
3117
3118
3119
3120
3121
3122
3123
3124
3125
3126
3127
3128
3129
3130
3131
3132
3133
3134
3135
3136
3137
3138
3139
3140
3141
3142
3143
3144
3145
3146
3147
3148
3149
3150
3151
3152
3153
3154
3155
3156
3157
3158
3159
3160
3161
3162
3163
3164
3165
3166
3167
3168
3169
3170
3171
3172
3173
3174
3175
3176
3177
3178
3179
3180
3181
3182
3183
3184
3185
3186
3187
3188
3189
3190
3191
3192
3193
3194
3195
3196
3197
3198
3199
3200
3201
3202
3203
3204
3205
3206
3207
3208
3209
3210
3211
3212
3213
3214
3215
3216
3217
3218
3219
3220
3221
3222
3223
3224
3225
3226
3227
3228
3229
3230
3231
3232
3233
3234
3235
3236
3237
3238
3239
3240
3241
3242
3243
3244
3245
3246
3247
3248
3249
3250
3251
3252
3253
3254
3255
3256
3257
3258
3259
3260
3261
3262
3263
3264
3265
3266
3267
3268
3269
3270
3271
3272
3273
3274
3275
3276
3277
3278
3279
3280
3281
3282
3283
3284
3285
3286
3287
3288
3289
3290
3291
3292
3293
3294
3295
3296
3297
3298
3299
3300
3301
3302
3303
3304
3305
3306
3307
3308
3309
3310
3311
3312
3313
3314
3315
3316
3317
3318
3319
3320
3321
3322
3323
3324
3325
3326
3327
3328
3329
3330
3331
3332
3333
3334
3335
3336
3337
3338
3339
3340
3341
3342
3343
3344
3345
3346
3347
3348
3349
3350
3351
3352
3353
3354
3355
3356
3357
3358
3359
3360
3361
3362
3363
3364
3365
3366
3367
3368
3369
3370
3371
3372
3373
3374
3375
3376
3377
3378
3379
3380
3381
3382
3383
3384
3385
3386
3387
3388
3389
3390
3391
3392
3393
3394
3395
3396
3397
3398
3399
3400
3401
3402
3403
3404
3405
3406
3407
3408
3409
3410
3411
3412
3413
3414
3415
3416
3417
3418
3419
3420
3421
3422
3423
3424
3425
3426
3427
3428
3429
3430
3431
3432
3433
3434
3435
3436
3437
3438
3439
3440
3441
3442
3443
3444
3445
3446
3447
3448
3449
3450
3451
3452
3453
3454
3455
3456
3457
3458
3459
3460
3461
3462
3463
3464
3465
3466
3467
3468
3469
3470
3471
3472
3473
3474
3475
3476
3477
3478
3479
3480
3481
3482
3483
3484
3485
3486
3487
3488
3489
3490
3491
3492
3493
3494
3495
3496
3497
3498
3499
3500
3501
3502
3503
3504
3505
3506
3507
3508
3509
3510
3511
3512
3513
3514
3515
3516
3517
3518
3519
3520
3521
3522
3523
3524
3525
3526
3527
3528
3529
3530
3531
3532
3533
3534
3535
3536
3537
3538
3539
3540
3541
3542
3543
3544
3545
3546
3547
3548
3549
3550
3551
3552
3553
3554
3555
3556
3557
3558
3559
3560
3561
3562
3563
3564
3565
3566
3567
3568
3569
3570
3571
3572
3573
3574
3575
3576
3577
3578
3579
3580
3581
3582
3583
3584
3585
3586
3587
3588
3589
3590
3591
3592
3593
3594
3595
3596
3597
3598
3599
3600
3601
3602
3603
3604
3605
3606
3607
3608
3609
3610
3611
3612
3613
3614
3615
3616
3617
3618
3619
3620
3621
3622
3623
3624
3625
3626
3627
3628
3629
3630
3631
3632
3633
3634
3635
3636
3637
3638
3639
3640
3641
3642
3643
3644
3645
3646
3647
3648
3649
3650
3651
3652
3653
3654
3655
3656
3657
3658
3659
3660
3661
3662
3663
3664
3665
3666
3667
3668
3669
3670
3671
3672
3673
3674
3675
3676
3677
3678
3679
3680
3681
3682
3683
3684
3685
3686
3687
3688
3689
3690
3691
3692
3693
3694
3695
3696
3697
3698
3699
3700
3701
3702
3703
3704
3705
3706
3707
3708
3709
3710
3711
3712
3713
3714
3715
3716
3717
3718
3719
3720
3721
3722
3723
3724
3725
3726
3727
3728
3729
3730
3731
3732
3733
3734
3735
3736
3737
3738
3739
3740
3741
3742
3743
3744
3745
3746
3747
3748
3749
3750
3751
3752
3753
3754
3755
3756
3757
3758
3759
3760
3761
3762
3763
3764
3765
3766
3767
3768
3769
3770
3771
3772
3773
3774
3775
3776
3777
3778
3779
3780
3781
3782
3783
3784
3785
3786
3787
3788
3789
3790
3791
3792
3793
3794
3795
3796
3797
3798
3799
3800
3801
3802
3803
3804
3805
3806
3807
3808
3809
3810
3811
3812
3813
3814
3815
3816
3817
3818
3819
3820
3821
3822
3823
3824
3825
3826
3827
3828
3829
3830
3831
3832
3833
3834
3835
3836
3837
3838
3839
3840
3841
3842
3843
3844
3845
3846
3847
3848
3849
3850
3851
3852
3853
3854
3855
3856
3857
3858
3859
3860
3861
3862
3863
3864
3865
3866
3867
3868
3869
3870
3871
3872
3873
3874
3875
3876
3877
3878
3879
3880
3881
3882
3883
3884
3885
3886
3887
3888
3889
3890
3891
3892
3893
3894
3895
3896
3897
3898
3899
3900
3901
3902
3903
3904
3905
3906
3907
3908
3909
3910
3911
3912
3913
3914
3915
3916
3917
3918
3919
3920
3921
3922
3923
3924
3925
3926
3927
3928
3929
3930
3931
3932
3933
3934
3935
3936
3937
3938
3939
3940
3941
3942
3943
3944
3945
3946
3947
3948
3949
3950
3951
3952
3953
3954
3955
3956
3957
3958
3959
3960
3961
3962
3963
3964
3965
3966
3967
3968
3969
3970
3971
3972
3973
3974
3975
3976
3977
3978
3979
3980
3981
3982
3983
3984
3985
3986
3987
3988
3989
3990
3991
3992
3993
3994
3995
3996
3997
3998
3999
4000
4001
4002
4003
4004
4005
4006
4007
4008
4009
4010
4011
4012
4013
4014
4015
4016
4017
4018
4019
4020
4021
4022
4023
4024
4025
4026
4027
4028
4029
4030
4031
4032
4033
4034
4035
4036
4037
4038
4039
4040
4041
4042
4043
4044
4045
4046
4047
4048
4049
4050
4051
4052
4053
4054
4055
4056
4057
4058
4059
4060
4061
4062
4063
4064
4065
4066
4067
4068
4069
4070
4071
4072
4073
4074
4075
4076
4077
4078
4079
4080
4081
4082
4083
4084
4085
4086
4087
4088
4089
4090
4091
4092
4093
4094
4095
4096
4097
4098
4099
4100
4101
4102
4103
4104
4105
4106
4107
4108
4109
4110
4111
4112
4113
4114
4115
4116
4117
4118
4119
4120
4121
4122
4123
4124
4125
4126
4127
4128
4129
4130
4131
4132
4133
4134
4135
4136
4137
4138
4139
4140
4141
4142
4143
4144
4145
4146
4147
4148
4149
4150
4151
4152
4153
4154
4155
4156
4157
4158
4159
4160
4161
4162
4163
4164
4165
4166
4167
4168
4169
4170
4171
4172
4173
4174
4175
4176
4177
4178
4179
4180
4181
4182
4183
4184
4185
4186
4187
4188
4189
4190
4191
4192
4193
4194
4195
4196
4197
4198
4199
4200
4201
4202
4203
4204
4205
4206
4207
4208
4209
4210
4211
4212
4213
4214
4215
4216
4217
4218
4219
4220
4221
4222
4223
4224
4225
4226
4227
4228
4229
4230
4231
4232
4233
4234
4235
4236
4237
4238
4239
4240
4241
4242
4243
4244
4245
4246
4247
4248
4249
4250
4251
4252
4253
4254
4255
4256
4257
4258
4259
4260
4261
4262
4263
4264
4265
4266
4267
4268
4269
4270
4271
4272
4273
4274
4275
4276
4277
4278
4279
4280
4281
4282
4283
4284
4285
4286
4287
4288
4289
4290
4291
4292
4293
4294
4295
4296
4297
4298
4299
4300
4301
4302
4303
4304
4305
4306
4307
4308
4309
4310
4311
4312
4313
4314
4315
4316
4317
4318
4319
4320
4321
4322
4323
4324
4325
4326
4327
4328
4329
4330
4331
4332
4333
4334
4335
4336
4337
4338
4339
4340
4341
4342
4343
4344
4345
4346
4347
4348
4349
4350
4351
4352
4353
4354
4355
4356
4357
4358
4359
4360
4361
4362
4363
4364
4365
4366
4367
4368
4369
4370
4371
4372
4373
4374
4375
4376
4377
4378
4379
4380
4381
4382
4383
4384
4385
4386
4387
4388
4389
4390
4391
4392
4393
4394
4395
4396
4397
4398
4399
4400
4401
4402
4403
4404
4405
4406
4407
4408
4409
4410
4411
4412
4413
4414
4415
4416
4417
4418
4419
4420
4421
4422
4423
4424
4425
4426
4427
4428
4429
4430
4431
4432
4433
4434
4435
4436
4437
4438
4439
4440
4441
4442
4443
4444
4445
4446
4447
4448
4449
4450
4451
4452
4453
4454
4455
4456
4457
4458
4459
4460
4461
4462
4463
4464
4465
4466
4467
4468
4469
4470
4471
4472
4473
4474
4475
4476
4477
4478
4479
4480
4481
4482
4483
4484
4485
4486
4487
4488
4489
4490
4491
4492
4493
4494
4495
4496
4497
4498
4499
4500
4501
4502
4503
4504
4505
4506
4507
4508
4509
4510
4511
4512
4513
4514
4515
4516
4517
4518
4519
4520
4521
4522
4523
4524
4525
4526
4527
4528
4529
4530
4531
4532
4533
4534
4535
4536
4537
4538
4539
4540
4541
4542
4543
4544
4545
4546
4547
4548
4549
4550
4551
4552
4553
4554
4555
4556
4557
4558
4559
4560
4561
4562
4563
4564
4565
4566
4567
4568
4569
4570
4571
4572
4573
4574
4575
4576
4577
4578
4579
4580
4581
4582
4583
4584
4585
4586
4587
4588
4589
4590
4591
4592
4593
4594
4595
4596
4597
4598
4599
4600
4601
4602
4603
4604
4605
4606
4607
4608
4609
4610
4611
4612
4613
4614
4615
4616
4617
4618
4619
4620
4621
4622
4623
4624
4625
4626
4627
4628
4629
4630
4631
4632
4633
4634
4635
4636
4637
4638
4639
4640
4641
4642
4643
4644
4645
4646
4647
4648
4649
4650
4651
4652
4653
4654
4655
4656
4657
4658
4659
4660
4661
4662
4663
4664
4665
4666
4667
4668
4669
4670
4671
4672
4673
4674
4675
4676
4677
4678
4679
4680
4681
4682
4683
4684
4685
4686
4687
4688
4689
4690
4691
4692
4693
4694
4695
4696
4697
4698
4699
4700
4701
4702
4703
4704
4705
4706
4707
4708
4709
4710
4711
4712
4713
4714
4715
4716
4717
4718
4719
4720
4721
4722
4723
4724
4725
4726
4727
4728
4729
4730
4731
4732
4733
4734
4735
4736
4737
4738
4739
4740
4741
4742
4743
4744
4745
4746
4747
4748
4749
4750
4751
4752
4753
4754
4755
4756
4757
4758
4759
4760
4761
4762
4763
4764
4765
4766
4767
4768
4769
4770
4771
4772
4773
4774
4775
4776
4777
4778
4779
4780
4781
4782
4783
4784
4785
4786
4787
4788
4789
4790
4791
4792
4793
4794
4795
4796
4797
4798
4799
4800
4801
4802
4803
4804
4805
4806
4807
4808
4809
4810
4811
4812
4813
4814
4815
4816
4817
4818
4819
4820
4821
4822
4823
4824
4825
4826
4827
4828
4829
4830
4831
4832
4833
4834
4835
4836
4837
4838
4839
4840
4841
4842
4843
4844
4845
4846
4847
4848
4849
4850
4851
4852
4853
4854
4855
4856
4857
4858
4859
4860
4861
4862
4863
4864
4865
4866
4867
4868
4869
4870
4871
4872
4873
4874
4875
4876
4877
4878
4879
4880
4881
4882
4883
4884
4885
4886
4887
4888
4889
4890
4891
4892
4893
4894
4895
4896
4897
4898
4899
4900
4901
4902
4903
4904
4905
4906
4907
4908
4909
4910
4911
4912
4913
4914
4915
4916
4917
4918
4919
4920
4921
4922
4923
4924
4925
4926
4927
4928
4929
4930
4931
4932
4933
4934
4935
4936
4937
4938
4939
4940
4941
4942
4943
4944
4945
4946
4947
4948
4949
4950
4951
4952
4953
4954
4955
4956
4957
4958
4959
4960
4961
4962
4963
4964
4965
4966
4967
4968
4969
4970
4971
4972
4973
4974
4975
4976
4977
4978
4979
4980
4981
4982
4983
4984
4985
4986
4987
4988
4989
4990
4991
4992
4993
4994
4995
4996
4997
4998
4999
5000
5001
5002
5003
5004
5005
5006
5007
5008
5009
5010
5011
5012
5013
5014
5015
5016
5017
5018
5019
5020
5021
5022
5023
5024
5025
5026
5027
5028
5029
5030
5031
5032
5033
5034
5035
5036
5037
5038
5039
5040
5041
5042
5043
5044
5045
5046
5047
5048
5049
5050
5051
5052
5053
5054
5055
5056
5057
5058
5059
5060
5061
5062
5063
5064
5065
5066
5067
5068
5069
5070
5071
5072
5073
5074
5075
5076
5077
5078
5079
5080
5081
5082
5083
5084
5085
5086
5087
5088
5089
5090
5091
5092
5093
5094
5095
5096
5097
5098
5099
5100
5101
5102
5103
5104
5105
5106
5107
5108
5109
5110
5111
5112
5113
5114
5115
5116
5117
5118
5119
5120
5121
5122
5123
5124
5125
5126
5127
5128
5129
5130
5131
5132
5133
5134
5135
5136
5137
5138
5139
5140
5141
5142
5143
5144
5145
5146
5147
5148
5149
5150
5151
5152
5153
5154
5155
5156
5157
5158
5159
5160
5161
5162
5163
5164
5165
5166
5167
5168
5169
5170
5171
5172
5173
5174
5175
5176
5177
5178
5179
5180
5181
5182
5183
5184
5185
5186
5187
5188
5189
5190
5191
5192
5193
5194
5195
5196
5197
5198
5199
5200
5201
5202
5203
5204
5205
5206
5207
5208
5209
5210
5211
5212
5213
5214
5215
5216
5217
5218
5219
5220
5221
5222
5223
5224
5225
5226
5227
5228
5229
5230
5231
5232
5233
5234
5235
5236
5237
5238
5239
5240
5241
5242
5243
5244
5245
5246
5247
5248
5249
5250
5251
5252
5253
5254
5255
5256
5257
5258
5259
5260
5261
5262
5263
5264
5265
5266
5267
5268
5269
5270
5271
5272
5273
5274
5275
5276
5277
5278
5279
5280
5281
5282
5283
5284
5285
5286
5287
5288
5289
5290
5291
5292
5293
5294
5295
5296
5297
5298
5299
5300
5301
5302
5303
5304
5305
5306
5307
5308
5309
5310
5311
5312
5313
5314
5315
5316
5317
5318
5319
5320
5321
5322
5323
5324
5325
5326
5327
5328
5329
5330
5331
5332
5333
5334
5335
5336
5337
5338
5339
5340
5341
5342
5343
5344
5345
5346
5347
5348
5349
5350
5351
5352
5353
5354
5355
5356
5357
5358
5359
5360
5361
5362
5363
5364
5365
5366
5367
5368
5369
5370
5371
5372
5373
5374
5375
5376
5377
5378
5379
5380
5381
5382
5383
5384
5385
5386
5387
5388
5389
5390
5391
5392
5393
5394
5395
5396
5397
5398
5399
5400
5401
5402
5403
5404
5405
5406
5407
5408
5409
5410
5411
5412
5413
5414
5415
5416
5417
5418
5419
5420
5421
5422
5423
5424
5425
5426
5427
5428
5429
5430
5431
5432
5433
5434
5435
5436
5437
5438
5439
5440
5441
5442
5443
5444
5445
5446
5447
5448
5449
5450
5451
5452
5453
5454
5455
5456
5457
5458
5459
5460
5461
5462
5463
5464
5465
5466
5467
5468
5469
5470
5471
5472
5473
5474
5475
5476
5477
5478
5479
5480
5481
5482
5483
5484
5485
5486
5487
5488
5489
5490
5491
5492
5493
5494
5495
5496
5497
5498
5499
5500
5501
5502
5503
5504
5505
5506
5507
5508
5509
5510
5511
5512
5513
5514
5515
5516
5517
5518
5519
5520
5521
5522
5523
5524
5525
5526
5527
5528
5529
5530
5531
5532
5533
5534
5535
5536
5537
5538
5539
5540
5541
5542
5543
5544
5545
5546
5547
5548
5549
5550
5551
5552
5553
5554
5555
5556
5557
5558
5559
5560
5561
5562
5563
5564
5565
5566
5567
5568
5569
5570
5571
5572
5573
5574
5575
5576
5577
5578
5579
5580
5581
5582
5583
5584
5585
5586
5587
5588
5589
5590
5591
5592
5593
5594
5595
5596
5597
5598
5599
5600
5601
5602
5603
5604
5605
5606
5607
5608
5609
5610
5611
5612
5613
5614
5615
5616
5617
5618
5619
5620
5621
5622
5623
5624
5625
5626
5627
5628
5629
5630
5631
5632
5633
5634
5635
5636
5637
5638
5639
5640
5641
5642
5643
5644
5645
5646
5647
5648
5649
5650
5651
5652
5653
5654
5655
5656
5657
5658
5659
5660
5661
5662
5663
5664
5665
5666
5667
5668
5669
5670
5671
5672
5673
5674
5675
5676
5677
5678
5679
5680
5681
5682
5683
5684
5685
5686
5687
5688
5689
5690
5691
5692
5693
5694
5695
5696
5697
5698
5699
5700
5701
5702
5703
5704
5705
5706
5707
5708
5709
5710
5711
5712
5713
5714
5715
5716
5717
5718
5719
5720
5721
5722
5723
5724
5725
5726
5727
5728
5729
5730
5731
5732
5733
5734
5735
5736
5737
5738
5739
5740
5741
5742
5743
5744
5745
5746
5747
5748
5749
5750
5751
5752
5753
5754
5755
5756
5757
5758
5759
5760
5761
5762
5763
5764
5765
5766
5767
5768
5769
5770
5771
5772
5773
5774
5775
5776
5777
5778
5779
5780
5781
5782
5783
5784
5785
5786
5787
5788
5789
5790
5791
5792
5793
5794
5795
5796
5797
5798
5799
5800
5801
5802
5803
5804
5805
5806
5807
5808
5809
5810
5811
5812
5813
5814
5815
5816
5817
5818
5819
5820
5821
5822
5823
5824
5825
5826
5827
5828
5829
5830
5831
5832
5833
5834
5835
5836
5837
5838
5839
5840
5841
5842
5843
5844
5845
5846
5847
5848
5849
5850
5851
5852
5853
5854
5855
5856
5857
5858
5859
5860
5861
5862
5863
5864
5865
5866
5867
5868
5869
5870
5871
5872
5873
5874
5875
5876
5877
5878
5879
5880
5881
5882
5883
5884
5885
5886
5887
5888
5889
5890
5891
5892
5893
5894
5895
5896
5897
5898
5899
5900
5901
5902
5903
5904
5905
5906
5907
5908
5909
5910
5911
5912
5913
5914
5915
5916
5917
5918
5919
5920
5921
5922
5923
5924
5925
5926
5927
5928
5929
5930
5931
5932
5933
5934
5935
5936
5937
5938
5939
5940
5941
5942
5943
5944
5945
5946
5947
5948
5949
5950
5951
5952
5953
5954
5955
5956
5957
5958
5959
5960
5961
5962
5963
5964
5965
5966
5967
5968
5969
5970
5971
5972
5973
5974
5975
5976
5977
5978
5979
5980
5981
5982
5983
5984
5985
5986
5987
5988
5989
5990
5991
5992
5993
5994
5995
5996
5997
5998
5999
6000
6001
6002
6003
6004
6005
6006
6007
6008
6009
6010
6011
6012
6013
6014
6015
6016
6017
6018
6019
6020
6021
6022
6023
6024
6025
6026
6027
6028
6029
6030
6031
6032
6033
6034
6035
6036
6037
6038
6039
6040
6041
6042
6043
6044
6045
6046
6047
6048
6049
6050
6051
6052
6053
6054
6055
6056
6057
6058
6059
6060
6061
6062
6063
6064
6065
6066
6067
6068
6069
6070
6071
6072
6073
6074
6075
6076
6077
6078
6079
6080
6081
6082
6083
6084
6085
6086
6087
6088
6089
6090
6091
6092
6093
6094
6095
6096
6097
6098
6099
6100
6101
6102
6103
6104
6105
6106
6107
6108
6109
6110
6111
6112
6113
6114
6115
6116
6117
6118
6119
6120
6121
6122
6123
6124
6125
6126
6127
6128
6129
6130
6131
6132
6133
6134
6135
6136
6137
6138
6139
6140
6141
6142
6143
6144
6145
6146
6147
6148
6149
6150
6151
6152
6153
6154
6155
6156
6157
6158
6159
6160
6161
6162
6163
6164
6165
6166
6167
6168
6169
6170
6171
6172
6173
6174
6175
6176
6177
6178
6179
6180
6181
6182
6183
6184
6185
6186
6187
6188
6189
6190
6191
6192
6193
6194
6195
6196
6197
6198
6199
6200
6201
6202
6203
6204
6205
6206
6207
6208
6209
6210
6211
6212
6213
6214
6215
6216
6217
6218
6219
6220
6221
6222
6223
6224
6225
6226
6227
6228
6229
6230
6231
6232
6233
6234
6235
6236
6237
6238
6239
6240
6241
6242
6243
6244
6245
6246
6247
6248
6249
6250
6251
6252
6253
6254
6255
6256
6257
6258
6259
6260
6261
6262
6263
6264
6265
6266
6267
6268
6269
6270
6271
6272
6273
6274
6275
6276
6277
6278
6279
6280
6281
6282
6283
6284
6285
6286
6287
6288
6289
6290
6291
6292
6293
6294
6295
6296
6297
6298
6299
6300
6301
6302
6303
6304
6305
6306
6307
6308
6309
6310
6311
6312
6313
6314
6315
6316
6317
6318
6319
6320
6321
6322
6323
6324
6325
6326
6327
6328
6329
6330
6331
6332
6333
6334
6335
6336
6337
6338
6339
6340
6341
6342
6343
6344
6345
6346
6347
6348
6349
6350
6351
6352
6353
6354
6355
6356
6357
6358
6359
6360
6361
6362
6363
6364
6365
6366
6367
6368
6369
6370
6371
6372
6373
6374
6375
6376
6377
6378
6379
6380
6381
6382
6383
6384
6385
6386
6387
6388
6389
6390
6391
6392
6393
6394
6395
6396
6397
6398
6399
6400
6401
6402
6403
6404
6405
6406
6407
6408
6409
6410
6411
6412
6413
6414
6415
6416
6417
6418
6419
6420
6421
6422
6423
6424
6425
6426
6427
6428
6429
6430
6431
6432
6433
6434
6435
6436
6437
6438
6439
6440
6441
6442
6443
6444
6445
6446
6447
6448
6449
6450
6451
6452
6453
6454
6455
6456
6457
6458
6459
6460
6461
6462
6463
6464
6465
6466
6467
6468
6469
6470
6471
6472
6473
6474
6475
6476
6477
6478
6479
6480
6481
6482
6483
6484
6485
6486
6487
6488
6489
6490
6491
6492
6493
6494
6495
6496
6497
6498
6499
6500
6501
6502
6503
6504
6505
6506
6507
6508
6509
6510
6511
6512
6513
6514
6515
6516
6517
6518
6519
6520
6521
6522
6523
6524
6525
6526
6527
6528
6529
6530
6531
6532
6533
6534
6535
6536
6537
6538
6539
6540
6541
6542
6543
6544
6545
6546
6547
6548
6549
6550
6551
6552
6553
6554
6555
6556
6557
6558
6559
6560
6561
6562
6563
6564
6565
6566
6567
6568
6569
6570
6571
6572
6573
6574
6575
6576
6577
6578
6579
6580
6581
6582
6583
6584
6585
6586
6587
6588
6589
6590
6591
6592
6593
6594
6595
6596
6597
6598
6599
6600
6601
6602
6603
6604
6605
6606
6607
6608
6609
6610
6611
6612
6613
6614
6615
6616
6617
6618
6619
6620
6621
6622
6623
6624
6625
6626
6627
6628
6629
6630
6631
6632
6633
6634
6635
6636
6637
6638
6639
6640
6641
6642
6643
6644
6645
6646
6647
6648
6649
6650
6651
6652
6653
6654
6655
6656
6657
6658
6659
6660
6661
6662
6663
6664
6665
6666
6667
6668
6669
6670
6671
6672
6673
6674
6675
6676
6677
6678
6679
6680
6681
6682
6683
6684
6685
6686
6687
6688
6689
6690
6691
6692
6693
6694
6695
6696
6697
6698
6699
6700
6701
6702
6703
6704
6705
6706
6707
6708
6709
6710
6711
6712
6713
6714
6715
6716
6717
6718
6719
6720
6721
6722
6723
6724
6725
6726
6727
6728
6729
6730
6731
6732
6733
6734
6735
6736
6737
6738
6739
6740
6741
6742
6743
6744
6745
6746
6747
6748
6749
6750
6751
6752
6753
6754
6755
6756
6757
6758
6759
6760
6761
6762
6763
6764
6765
6766
6767
6768
6769
6770
6771
6772
6773
6774
6775
6776
6777
6778
6779
6780
6781
6782
6783
6784
6785
6786
6787
6788
6789
6790
6791
6792
6793
6794
6795
6796
6797
6798
6799
6800
6801
6802
6803
6804
6805
6806
6807
6808
6809
6810
6811
6812
6813
6814
6815
6816
6817
6818
6819
6820
6821
6822
6823
6824
6825
6826
6827
6828
6829
6830
6831
6832
6833
6834
6835
6836
6837
6838
6839
6840
6841
6842
6843
6844
6845
6846
6847
6848
6849
6850
6851
6852
6853
6854
6855
6856
6857
6858
6859
6860
6861
6862
6863
6864
6865
6866
6867
6868
6869
6870
6871
6872
6873
6874
6875
6876
6877
6878
6879
6880
6881
6882
6883
6884
6885
6886
6887
6888
6889
6890
6891
6892
6893
6894
6895
6896
6897
6898
6899
6900
6901
6902
6903
6904
6905
6906
6907
6908
6909
6910
6911
6912
6913
6914
6915
6916
6917
6918
6919
6920
6921
6922
6923
6924
6925
6926
6927
6928
6929
6930
6931
6932
6933
6934
6935
6936
6937
6938
6939
6940
6941
6942
6943
6944
6945
6946
6947
6948
6949
6950
6951
6952
6953
6954
6955
6956
6957
6958
6959
6960
6961
6962
6963
6964
6965
6966
6967
6968
6969
6970
6971
6972
6973
6974
6975
6976
6977
6978
6979
6980
6981
6982
6983
6984
6985
6986
6987
6988
6989
6990
6991
6992
6993
6994
6995
6996
6997
6998
6999
7000
7001
7002
7003
7004
7005
7006
7007
7008
7009
7010
7011
7012
7013
7014
7015
7016
7017
7018
7019
7020
7021
7022
7023
7024
7025
7026
7027
7028
7029
7030
7031
7032
7033
7034
7035
7036
7037
7038
7039
7040
7041
7042
7043
7044
7045
7046
7047
7048
7049
7050
7051
7052
7053
7054
7055
7056
7057
7058
7059
7060
7061
7062
7063
7064
7065
7066
7067
7068
7069
7070
7071
7072
7073
7074
7075
7076
7077
7078
7079
7080
7081
7082
7083
7084
7085
7086
7087
7088
7089
7090
7091
7092
7093
7094
7095
7096
7097
7098
7099
7100
7101
7102
7103
7104
7105
7106
7107
7108
7109
7110
7111
7112
7113
7114
7115
7116
7117
7118
7119
7120
7121
7122
7123
7124
7125
7126
7127
7128
7129
7130
7131
7132
7133
7134
7135
7136
7137
7138
7139
7140
7141
7142
7143
7144
7145
7146
7147
7148
7149
7150
7151
7152
7153
7154
7155
7156
7157
7158
7159
7160
7161
7162
7163
7164
7165
7166
7167
|
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.1//EN"
"http://www.w3.org/TR/xhtml11/DTD/xhtml11.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="nl">
<head>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html;charset=UTF-8" />
<meta http-equiv="Content-Style-Type" content="text/css" />
<title>
Vadertje Langbeen, by Jean Webster--A Project Gutenberg eBook.
</title>
<style type="text/css">
h1 {text-align: center; clear: both; margin-top: 1em; margin-bottom: 1em;
letter-spacing: 0.1em; margin-right: -0.1em; font-size: 300%;}
h2 {text-align: center; clear: both; margin-top: 4em; margin-bottom: 1em;
font-size: 115%; font-weight: normal;}
p {text-align: justify; text-indent: 1em;}
p.tp {margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; text-align: center; text-indent: 0em;}
p.noi {text-indent: 0em;}
p.datum {margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: right;}
p.locatie {margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: right;}
p.aanhef {margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; text-indent: 1em; text-align: justify;}
p.groet {margin-right: 1em; text-align: right;}
p.judy {margin-right: 1em; margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; text-align: right;}
p.ps {margin-top: 1em; text-indent: 1em; text-align: justify; clear: both;}
div.title {margin-top: 3em; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;
max-width: 30em; text-align: center; padding: 0em;
border: 1px solid black;}
div.voorblad {margin-top: 3em; margin-bottom: 1em; text-align: center; font-size: 100%;
letter-spacing: 0.1em; margin-right: -0.12em; font-weight: bold;}
div.verso {margin-top: 5em; margin-bottom: 1em;}
div.blank {margin-top: 3em; margin-bottom: 1em;}
div.brief {margin-top: 3em; margin-bottom: 2em;}
div.griggs {margin-top: 2em; margin-bottom: 2em; margin-left: 3em; margin-right: 0em;}
div.groetfl {text-align: center; text-indent: 0em; float: right; width: auto;}
div.ad {margin-top: 5em; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;
width: 24em; font-weight: bold; font-size: 115%;}
.telegram {margin-top: 0.5em; margin-bottom: 1em; margin-left: 6em;
text-indent: 0em; display: block;}
.telekeus {margin-left: 8em;}
/* TB */
hr {width: 33%; clear: both; border: 1px solid black;
margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;}
hr.tb {border-style: none;}
hr.chend {width: 18%; margin-top: 2em; margin-bottom: 2em;}
.pagenum {/* uncomment the next line for invisible page numbers */
/* visibility: hidden; */
position: absolute; left: 93%; text-indent: 0em; text-align: right;
font-size: small; font-weight: normal; font-variant: normal; font-style: normal;
letter-spacing: normal; color: #888888;}
span[title].pagenum:after {content: "[" attr(title) "] ";}
/* TABLES */
table {}
/* BORDERS */
.bt {border-top: 1px solid black;}
/* ALIGN */
.clear {clear: both;}
.center {text-align: center; text-indent: 0em;}
.right {text-align: right;}
.margin2 {margin-top: 3em; margin-bottom: 3em;}
.margindown2 {margin-bottom: 2em;}
.rind1 {padding-right: 1em;}
.rind2 {padding-right: 2em;}
.rind3 {padding-right: 3em;}
.rind4 {padding-right: 4em;}
.rind5 {padding-right: 5em;}
.rind6 {padding-right: 6em;}
.rind8 {padding-right: 8em;}
.rind10 {padding-right: 10em;}
.pl4 {padding-left: 4em;}
sup {vertical-align: 0.3em; font-size: 75%;}
.u {text-decoration: underline;}
.ls2 {letter-spacing: 0.2em; margin-right: -0.2em;}
.lsklok {letter-spacing: 1em; margin-right: -1em;}
ins.corr {border-bottom: 1px dotted red; text-decoration: none;}
abbr {border-bottom: none;}
.size75 {font-size: 75%;}
.size133 {font-size: 133%;}
/* LISTS */
ul {list-style: none; margin-left: 0em; padding-left: 1.5em; text-indent: -1.5em;
text-align: justify;}
li {margin-left: 1em; margin-top: 1em; margin-bottom: 0em;}
.ulsub {list-style: none; margin-left: 1em; padding-left: 1em; text-indent: -1em;
text-align: justify;}
.lisub {margin-left: 1em; margin-top: 0em; margin-bottom: 0em;}
/* IMAGES */
img {border: 0;}
.figcenter {margin: auto; text-align: center;}
.figtp {margin-top: 3em; margin-bottom: 3em; margin-left: auto; margin-right: auto;
text-align: center; width: 210px;}
.figleft {float: left; clear: left; padding: 0; text-align: center; width: 100%;
margin-left: 0; margin-bottom: 1em; margin-top: 1em; margin-right: 1em;}
.figright {float: right; clear: right; padding: 0; text-align: center; width: 100%;
margin-left: 1em; margin-bottom: 1em; margin-top: 1em; margin-right: 0;}
.caption {text-align: center; font-size: 75%;}
.caption p {text-align: center; text-indent: 0em;}
/* POETRY */
.poem {margin-left: 10%; margin-right: 10%; text-align: left;}
.poem br {display: none;}
.poem .stanza {margin: 1em 0em 1em 0em;}
.poem div.i0 {display: block; margin-left: 0em; padding-left: 8em; text-indent: -8em;}
/* Transcriber Note */
.TNbox {border: 1px solid; padding: 1em; font-family: sans-serif; font-size: 90%;}
.TNbox h2 {font-variant: small-caps; font-size: 130%; letter-spacing: 0;
margin-top: 1em; margin-bottom: 1em; line-height: 2em;}
.TNbox p {text-indent: 0em; margin-top: 0.7em; margin-bottom: 0.7em;}
.TNbox table {margin-left: auto; margin-right: auto;
padding: 0; border: 0; border-collapse: collapse;
width: 100%; font-size: 90%;}
.TNbox th {text-align: left;}
.TNbox td {text-align: left; vertical-align: top;}
td.td2 {width: 20%;}
td.td4 {width: 40%;}
@media screen
{ body {margin-left: 8%; margin-right: 8%;}
p {margin-top: .4em; margin-bottom: .4em;}
.TNbox {margin: 10% 10% 5% 10%; background-color: #dddddd;}
.caption {display: none;}
ins.corr2 {border-bottom: 1px dotted red; text-decoration: none;}
.tnhide {display: inline;}
}
@media print
{ p {margin: 0;}
.pagenum {display: none;}
.caption {display: none;}
ins {border: none;}
ins.corr2 {border: none; text-decoration: none;}
.tnhide {display: none;}
}
@media handheld
{ body {margin-left: 2%; margin-right: 2%;}
p {margin-top: .2em; margin-bottom: .2em;}
div.groetfl {margin-left: 30%;}
.pagenum {display: none;}
.caption {display: block;}
ins {border: none;}
ins.corr2 {border: none; text-decoration: none;}
.tnhide {display: none;}
}
</style>
</head>
<body>
<div>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 42443 ***</div>
<div class="TNbox">
<h2>Opmerkingen van de bewerker</h2>
<p>De tekst in dit bestand wordt weergegeven in de originele, verouderde spelling.
Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren.</p>
<p>Afgebroken woorden aan het einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld.</p>
<p>Overduidelijke druk- en spelfouten in het origineel zijn gecorrigeerd<span class="tnhide">; deze zijn voorzien van een
<ins class="corr" title="Bron: dnnne roed stipppellijn">dunne rode stippellijn</ins>,
waarbij de Brontekst via een zwevende pop-up beschikbaar is</span>.<br />
Variaties in spelling (met/zonder koppelteken, met/zonder extra spatie) zijn behouden.</p>
<p>Van de meeste illustraties is een vergroting beschikbaar door op de betreffende
illustratie te klikken.</p>
<p>Een overzicht van de aangebrachte correcties is te vinden aan
<a href="#correctie">het eind van dit bestand</a>.</p>
<p>Het origineel van dit e-boek is een vertaling van het engelse boek
„<span xml:lang="en">Daddy-Long-Legs</span>”. Dit boek is ook als e-boek beschikbaar via Project Gutenberg:
<a href="http://www.gutenberg.org/ebooks/157">e-boek no. 157</a> en
<a href="http://www.gutenberg.org/ebooks/40426">e-boek no. 40426 (geïllustreerd)</a>.<br />
Het engelse origineel is via Project Gutenberg ook beschikbaar in een
audio-versie: <a href="http://www.gutenberg.org/ebooks/19782">e-boek no. 19782</a>.</p>
<p>Dit Project Gutenberg e-boek bevat externe referenties. Het kan zijn
dat deze links voor u niet werken.</p>
</div>
<div class="figcenter" style="width: 365px;">
<a href="images/cover.jpg"><img src="images/coverth.jpg" width="365" height="551"
alt="voorkant"
title="Klik voor vergroting (1014×1531px, 248kB)" /></a>
</div>
<p><span class="pagenum" title="1"> </span><a id="p_1"></a></p>
<div class="voorblad">VADERTJE LANGBEEN</div>
<p><span class="pagenum" title="2"> </span><a id="p_2"></a></p>
<div class="blank"></div>
<p><span class="pagenum" title="3"> </span><a id="p_3"></a></p>
<div class="title">
<h1>VADERTJE<br />
LANGBEEN</h1>
<p class="tp">DOOR</p>
<p class="tp size133 ls2" xml:lang="en">JEAN WEBSTER</p>
<p class="tp size75">6<sup>de</sup> GOEDKOOPE DRUK</p>
<div class="figtp">
<a href="images/ill_p003.png"><img src="images/ill_p003th.png" width="210" height="179"
alt=""
title="Klik voor vergroting (438×373px, 6kB)" /></a>
</div>
<div class="bt">
<p class="tp size75 ls2">AMSTERDAM<br />
SCHELTEMA & HOLKEMA'S BOEKHANDEL<br />
K. GROESBEEK & PAUL NIJHOFF</p>
</div>
</div>
<p><span class="pagenum" title="4"> </span><a id="p_4"></a></p>
<div class="verso"></div>
<p><span class="pagenum" title="5"> </span><a id="p_5"></a></p>
<h2><a id="LAMME_WOENSDAG">LAMME WOENSDAG.</a></h2>
<p>De eerste Woensdag van elke maand was een echt in-vervelende
dag, een dag, die vol angst tegemoet gezien werd,
dapper doorstaan moest worden en dan weer zoo gauw
mogelijk vergeten werd. Geen vlekje mocht er dan op de
vloeren te bespeuren zijn, geen stofje op de stoelen en geen
rimpel in de beddelakens. Zevenennegentig onrustige, kleine
vondelingetjes moesten geboend, gekamd en geborsteld en in
versch gesteven pakjes gestoken worden, en aan alle 97 werd
nog extra op het hart gedrukt, dat zij zich netjes moesten
gedragen en vooral met twee woorden moesten antwoorden,
wanneer een van de regenten of van de bezoekers zich verwaardigde
hen aan te spreken.</p>
<p>Het was werkelijk een allerafschuwelijkste dag en de arme
<span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>, de oudste vondeling, had er nog den meesten
last van. Maar ook deze afschuwelijke „Lamme Woensdag”
kwam, net zooals zijn voorgangers, gelukkig tot een eind. <span xml:lang="en">Jerusha</span>
vluchtte van de provisiekamer, waar zij sandwiches voor
de gasten had klaargemaakt, naar boven, om haar gewone
dagelijksche werk af te maken. Aan haar was de speciale
zorg voor Kamer F. opgedragen, waar elf kleine kleuters
van vier tot zeven jaar sliepen in elf kleine bedjes, die op
een rij langs den muur stonden. <span xml:lang="en">Jerusha</span> verzamelde haar
pleegkinderen om zich heen, trok hun verkreukelde pakjes
glad, snoot hun vuile neuzen en stuurde ze op een rijtje naar
de eetkamer, waar ze zich gedurende een gezegend half uur
aan brood met melk en pruimepudding te goed konden doen.</p>
<p>Daarna liet ze zich op de vensterbank neerzakken en drukte
<span class="pagenum" title="6"> </span><a id="p_6"></a>haar bonzend, gloeiend voorhoofd tegen de koele ruit. Van 's
morgens vijf uur af was ze op de been geweest en had ze iedereen
naar de oogen moeten zien en dan nog op den koop toe uitgescholden
en opgejaagd door een zenuwachtige directrice.
Want achter de schermen bezat Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> lang niet
altijd de kalme waardigheid, waarmede ze op den Lammen
Woensdag de regenten en bezoeksters ontving.</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha</span> staarde recht voor zich uit, over de uitgestrekte
bevroren weilanden, over het hooge ijzeren hek, dat het gesticht
omringde, over het heuvelland, waarop zich hier en
daar een landhuis verhief, naar de torenspitsen van de stad,
die te midden van de kale boomstammen <ins class="corr" id="corr1" title="Bron: verezen">verrezen</ins>.</p>
<p>De dag was afgeloopen, voor zoover zij wist, goed afgeloopen
zelfs. De regenten en bezoeksters hadden de ronde
door het gesticht gedaan, de verslagen gelezen, hun thee
gedronken en waren nu weer vlug weggegaan naar hun eigen
gezellige huizen om daar hun vervelende kleine liefdadigheidsplichten
weer tot het begin van de volgende maand te
vergeten. Nieuwsgierig leunde <span xml:lang="en">Jerusha</span> tegen het raam en
volgde belangstellend met de oogen den stroom van equipages
en automobielen, die door het hek van het gesticht wegrolden.
In haar verbeelding vergezelde zij eerst de ééne, dan weer de
andere equipage tot de groote landhuizen, welke zich langs
de heuvels verhieven. Zij zag zichzelf, gehuld in een dikken
bontmantel en met een grooten fluweelen hoed met veeren
op, gemakkelijk in de kussens gevlijd, terwijl ze nonchalant
den chauffeur gelastte „Naar huis” te rijden. Aan den drempel
van haar huis werd haar droombeeld echter verward.</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha</span> had zooveel verbeeldingskracht, dat Juffrouw
<span xml:lang="en">Lippett</span> wel eens beweerde, dat ze nog gek zou worden,
indien zij er zich niet met kracht tegen verzette. Maar hoe
groot haar fantazie ook was, die kon haar toch niet brengen
in het portaal van de huizen, waar zij wilde binnentreden.
De arme, avontuurlijke kleine <span xml:lang="en">Jerusha</span> had in haar heele
zeventienjarig bestaan nog nooit den drempel van een gewoon
huis overschreden. Zij kon zich het dagelijksche leven
van menschen, die niet met den zorg voor de arme vondelingen
belast waren, met geen mogelijkheid voorstellen.</p>
<p><span class="pagenum" title="7"> </span><a id="p_7"></a></p>
<div class="poem">
<div class="stanza">
<div class="i0" xml:lang="en">„Jerusha Abbott<br /></div>
<div class="i0">Je moet komen<br /></div>
<div class="i0">In de kamer<br /></div>
<div class="i0">Van Juf <span xml:lang="en">Lippett</span>!”<br /></div>
</div>
</div>
<p><span xml:lang="en">Tommy Dillon</span>, die in het koor had meegezongen, kwam
zingende de trap op en de kamer binnen, al luider keel
opzettend naarmate hij naderde. <span xml:lang="en">Jerusha</span> schrok uit haar
droom aan het venster op en keerde tot de dagelijksche
lasten van haar leven terug.</p>
<p>„Wie heeft er naar me gevraagd?” onderbrak ze <span xml:lang="en">Tommy's</span>
gezang op angstigen toon.</p>
<div class="poem">
<div class="stanza">
<div class="i0">„Juf <span xml:lang="en">Lippett</span> is in de kamer.<br /></div>
<div class="i0">Ze is geloof ik gek.<br /></div>
<div class="i0">A-a-men!”<br /></div>
</div>
</div>
<p class="noi">eindigde vrome <span xml:lang="en">Tommy</span> zijn mededeeling. Toch was zijn
toon niet plagerig, want zelfs het onverschilligste pleegkind
voelde medelijden voor zijn armen broeder of beklagenswaardige
zuster, die in de kamer van de gejaagde, zenuwachtige
directrice werd ontboden. En <span xml:lang="en">Tommy</span> hield van <span xml:lang="en">Jerusha</span>,
al rammelde ze hem ook wel eens door elkaar en al werd
zijn neus ook vaak heel hardhandig door haar gesnoten.</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha</span> ging naar de kamer. Twee diepe rimpels vertoonden
zich tusschen haar wenkbrauwen. Wat had ze nu
weer niet goed gedaan? Waren de sandwiches niet dun
genoeg gesneden, waren er schillen in de amandelkoekjes
geweest of had een bezoekster het gat in <span xml:lang="en">Suze Hawthorns</span>
kous ontdekt? Hemelsche goedheid, had een van die allerleukste
kleine kleuters uit haar eigen kamer een regent misschien
een brutaal antwoord gegeven?</p>
<p>De lange lage gang was niet verlicht en toen zij bij de
kamer kwam, stond daar nog een regent, op het punt van
vertrekken, in de open gangdeur, die naar de hal leidde.
<span xml:lang="en">Jerusha</span> kreeg slechts een vluchtigen indruk van den man.
Zij zag alleen maar, dat hij groot was en heel lange beenen
had. Met zijn armen zwaaide hij naar de auto, die voor de
<span class="pagenum" title="8"> </span><a id="p_8"></a>deur stond te wachten. Toen deze zich in beweging zette
en naderbij kwam, wierpen de lantaarns een duidelijke schaduw
van den man tegen den muur van de vestibule. Die
schaduw toonde enorm lange armen en beenen, die langs
den wand naar den uitgang zwaaiden. Het geheel maakte
den indruk van iets enorm groots en fladderends.</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha's</span> angstig gezichtje nam een vroolijke uitdrukking
aan. Ze had een blijmoedig karakter en het geringste kon
haar lachlust opwekken. Ze kwam dan ook door die kleine
gebeurtenis geheel opgevroolijkt in de directricekamer en
begroette Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> met een glimlach. Tot haar groote
verbazing was de Moeder, zooal niet glimlachend, toch oogenschijnlijk
in een rooskleurige bui. De kleine <span xml:lang="en">Jerusha</span> werd
tenminste haast net zoo welwillend ontvangen als de bezoekers
van dien middag.</p>
<p>„Ga zitten, <span xml:lang="en">Jerusha</span>. Ik moet iets met je bespreken.”</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha</span> liet zich in den eersten stoel den besten neervallen
en wachtte ongeduldig af, wat komen zou. Een auto
snorde langs het raam. Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> keek haar na.</p>
<p>„Zag je dien heer, die zooeven wegging?”</p>
<p>„Ja, zijn rug”.</p>
<p>„Het is een van de regenten, die het meest te zeggen
heeft<ins class="corr" id="corr2" title="Niet in Bron.">.</ins> Hij heeft ook al groote sommen gegeven om onze
inrichting te steunen. Ik mag je zijn naam niet noemen,
hij heeft mij uitdrukkelijk gezegd, dat hij onbekend wil
blijven.”</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha</span> keek haar met groote oogen aan. Zij was er niet aan
gewend, dat de directrice de particuliere zaken van de
regenten met haar besprak.</p>
<p>„Deze heer stelt in verschillende van onze jongens belang.
Herinner je je <span xml:lang="en">Charles Benton</span> en <span xml:lang="en">Henry Freize</span>? Die werden
alle twee door hem naar de universiteit gezonden en beiden
hebben ze door hard werken en groot succes het geld eer
aangedaan, dat zoo edelmoedig voor hen werd uitgegeven.
Een andere betaling wenscht deze heer niet. Tot nu toe heeft
hij alleen maar jongens op weg geholpen en het is me nooit
gelukt, ook maar in het minst belangstelling in een van de
meisjes van het gesticht bij hem op te wekken, hoe zeer
<span class="pagenum" title="9"> </span><a id="p_9"></a>enkelen het misschien ook verdiend hebben. Ik kan je wel
vertellen, dat hij absoluut niets om meisjes geeft”.</p>
<p>„Zoo, juffrouw”, bromde <span xml:lang="en">Jerusha</span>, die dacht, dat zij hierop
iets moest antwoorden.</p>
<p>„Vandaag is op de vergadering jouw toekomst besproken”.</p>
<p>Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> hield even een veelzeggende pauze. Daarna
vervolgde zij weer op haar kalme spreekwijze tot de nu
plots gespannen toehoordster:</p>
<p>„Zooals je weet, worden de kinderen gewoonlijk hier niet
langer dan tot hun zestiende jaar gehouden<ins class="corr" id="corr3" title="Niet in Bron.">,</ins> maar hebben
we bij jou een uitzondering gemaakt. Tot je veertiende jaar
ben je op de lagere school geweest en omdat je altijd goed
geleerd hebt, werd er besloten, dat je daarna de middelbare
school mocht bezoeken, ook al was je gedrag lang niet altijd
even goed. Nu heb je ook die geheel bezocht en kan het
gesticht niet langer voor je zorgen. Je hebt al twee jaar
meer dan je toekwam”.</p>
<p>Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> negeerde het feit, dat <span xml:lang="en">Jerusha</span> gedurende
die twee jaar hard voor haar kost had moeten werken,
zoodat het werk voor het gesticht in de eerste plaats en
dat voor haar opvoeding pas daarna aan de beurt was gekomen.
Ook sprak ze er niet over, dat het kind op dagen
als heden b.v. thuis werd gehouden, om het huis schoon
te maken.</p>
<p>„Zooals ik zooeven al zei, werd vanmiddag je toekomst
besproken, grondig besproken.”</p>
<p>Beschuldigend keek Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> de kleine, voor haar
<ins class="corr" id="corr4" title="Bron: staande">zittende</ins> gevangene aan en bescheiden sloeg deze de oogen
neer, niet omdat zij zich van iets kwaads bewust was, maar
omdat zij begreep, dat dit van haar verwacht werd.</p>
<p>„Natuurlijk behoorde iemand in jouw positie ergens heen
gestuurd te worden, waar je hard moet werken, maar je hebt
nu eenmaal op school goed je best gedaan, vooral in sommige
vakken. Het schijnt, dat je Engelsche opstel zelfs schitterend
geweest is. Juffrouw <span xml:lang="en">Pritchard</span>, die in ons bestuur
zit en ook in het schoolcomité, heeft er met je leeraar over
gesproken en heeft hier een opstel van je voorgelezen, dat
je „Lamme Woensdag” hebt betiteld.”</p>
<p><span class="pagenum" title="10"> </span><a id="p_10"></a></p>
<p>Deze keer was <span xml:lang="en">Jerusha's</span> schuldige uitdrukking niet geveinsd.</p>
<p>„Het komt me voor, dat je je niet bepaald dankbaar toont,
wanneer je het instituut, waar je zooveel hebt genoten,
belachelijk maakt. Als het niet bepaald humoristisch geschreven
was, geloof ik dan ook niet, dat de regenten het
je ooit hadden vergeven. Maar gelukkig voor jou heeft Mijnheer....
ik meen Mijnheer de regent, die zoo juist vertrokken
is, heel veel gevoel voor humor en naar aanleiding van
dit brutale opstel heeft hij aangeboden, je voor zijn kosten
naar de universiteit te sturen”.</p>
<p>„Naar de Universiteit?” Met open mond gaapte <span xml:lang="en">Jerusha</span>
de directrice aan.</p>
<p>Die knikte. „Ja, hij bleef net hier om nog verschillende
condities met me te bespreken. Heel buitengewone condities
waren het. Die Mijnheer de regent is een fantast, mag ik
wel zeggen. Hij gelooft, dat je veel oorspronkelijke gedachten
hebt en wil nu een schrijfster van je maken”.</p>
<p>„Een schrijfster!” <span xml:lang="en">Jerusha</span> kon haar ooren niet gelooven.
Half onbewust herhaalde ze Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett's</span> woorden.</p>
<p>„Ja, dat wil hij nu eenmaal. Of zijn wensch ook in vervulling
zal gaan, moet de toekomst ons leeren. Hij wil je
een heele groote toelage geven, eigenlijk te groot voor een
meisje zooals jij, dat nog nooit eenig begrip van geldzaken
gehad heeft. Maar hij heeft nu alles tot in de kleinste bijzonderheden
met me besproken en ik kwam er niet toe,
eenige tegenwerpingen te maken. 's Zomers kun je hier
altijd komen en Juffrouw <span xml:lang="en">Pritchard</span> is zoo vriendelijk geweest
om voor je uitzet te willen zorgen. Je pension en het
collegegeld zal direct aan de universiteit betaald worden en
de vier jaar, dat je daar bent, krijg je nog een toelage van
$ 35.— per maand. Daardoor zal je op gelijken voet met de
andere meisjes-studenten kunnen leven. Eén keer per maand
ontvang je het geld door den secretaris van dien regent en
dan moet je hem zelf in antwoord daarop elke maand een
brief schrijven, waarin je hem er voor bedankt. Of nee,
bedanken moet je hem ook weer niet voor het geld, daar
geeft hij niets om.... Maar je moet hem schrijven over de
<span class="pagenum" title="11"> </span><a id="p_11"></a>vorderingen, die je maakt en hem allerlei kleine bijzonderheden
van je dagelijksch leven vertellen. Schrijf hem net
zoo'n brief als je aan je ouders zoudt sturen als je die hadt.</p>
<p>Die brieven moet je aan Mijnheer <span xml:lang="en">John Smith</span> richten, en
aan zijn secretaris zenden. Hij heet natuurlijk niet <span xml:lang="en">John
Smith</span>, maar wil nu eenmaal onbekend blijven en voor jou
zal hij dan ook wel nooit iemand anders zijn dan <span xml:lang="en">John Smith</span>.
Hij verlangt dat je hem geregeld elke maand schrijft, omdat
hij meent, dat niets een betere oefening voor je stijl en het
gemakkelijk in woorden brengen van je gedachten is, dan
juist brieven schrijven. Omdat jij nu geen familie hebt aan
wie je kunt schrijven, wil hij die brieven ontvangen. Ook
wil hij precies op de hoogte gehouden worden van je vorderingen.
Hij zal je nooit antwoorden of de geringste notitie
van je brieven nemen. Hij verfoeit dat gecorrespondeer! En,
hij wil natuurlijk geen last van je hebben. Mocht het voorkomen,
dat je een direct antwoord noodig hebt—b. v. als
je weggestuurd zou worden, wat naar we hopen niet gebeuren
zal—dan kun je aan den secretaris, Mijnheer <span xml:lang="en">Griggs</span>, schrijven.
Je bent verplicht elke maand een brief te sturen, dat
is de eenige betaling, die Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> van je verlangt,
dus moet je ze altijd stipt op tijd sturen, want het is je
rekening, die je daarmee betaalt. Ik hoop, dat je altijd met
het noodige respect zult schrijven en je opvoeding eer zult aandoen.
Denk er altijd aan, dat je aan een regent van het <span xml:lang="en">John
Grier Home</span> schrijft....”</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha's</span> oogen zochten tersluiks de deur. Haar hoofd
bonsde, zij hoopte, dat ze nu eindelijk van Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span>
af kon komen om rustig over alles na te denken. Ze stond
op en deed zachtjes een stap naar de deur, maar met een
beslist handgebaar hield de directrice haar terug, haar rede
was nog niet ten einde.</p>
<p>„Ik vertrouw dat je je altijd dankbaar zult toonen voor het
geluk, dat je te beurt gevallen is. Er zijn uiterst weinig
meisjes in jouw omstandigheden, aan wie zoo'n gelegenheid
wordt geboden om in de wereld vooruit te komen. Je moet
er altijd aan denken, dat....”</p>
<p>„Ja zeker, Juffrouw, dat zal ik doen. Maar ik geloof, dat
<span class="pagenum" title="12"> </span><a id="p_12"></a>ik nu weg moet.
<span xml:lang="en">Freddie Perkins</span> heeft een gat in haar
kous....”</p>
<p>De deur ging achter haar dicht. Met een onderdrukt scheldwoord
sloot de waardige directrice haar redevoering.</p>
<hr class="chend" />
<div class="brief">
<h2><a id="BRIEVEN">DE BRIEVEN VAN <span xml:lang="en">JERUSHA ABBOTT</span> AAN
MIJNHEER VADERTJE LANGBEEN.</a></h2>
<p class="locatie">215 <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span>.</p>
<p class="datum">24 September.</p>
<p>Lieve, vriendelijke Regent-die-Vondelingen-naar-<span xml:lang="en">College</span>-stuurt!</p>
<p>Hier ben ik nu! Gisteren heb ik vier heele uren in den
trein gezeten. Een typisch gevoel is dat, hè? Ik was er
vroeger nog nooit in geweest.</p>
<p><span xml:lang="en">College</span> is de grootste inrichting, die je je kunt voorstellen!
Ik verdwaal gewoonweg als ik even mijn kamer uitga! Als
ik me een beetje minder door elkaar gerammeld gevoel, zal
ik u later een heel nauwkeurige beschrijving geven en dan
zal ik u ook van alles over mijn lessen vertellen. Die beginnen
pas Maandagmorgen en het is nu Zaterdagavond, maar
ik wou u zoo graag dadelijk mijn eersten brief schrijven,
alleen maar, om gauw met u bekend te raken.</p>
<p>'t Is toch gek om brieven te schrijven aan iemand, die je
heelemaal niet kent en voor mij is het toch al erg vreemd
om te schrijven. Denk eens aan, ik heb er in mijn heele
leventje pas drie of vier geschreven. Erger u er dus alsjeblieft
maar niet over, wanneer dit niet precies een model-brief
wordt!</p>
<p>Voordat ik gisteren eindelijk vertrok, heb ik nog een heel
ernstig gesprek met Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> gehad. Ze zei me voor
<span class="pagenum" title="13"> </span><a id="p_13"></a>de duizendste maal nog eens precies hoe ik me nu gedurende
de rest van mijn leven moest gedragen en vooral schreef ze
me nog eens uitdrukkelijk mijn gedrag voor, tegenover den
vriendelijken heer die zooveel voor me doet. Ik moest er
altijd aan denken, Heel Eerbiedig aan hem te schrijven!</p>
<p>Maar hoe kan ik nu in 's hemelsnaam heel eerbiedig zijn
(eigenlijk weer met twee hoofdletters) tegenover een man,
die zich <em xml:lang="en">John Smith</em> wenscht te noemen! Hoe kwam u er
eigenlijk toe, zoo'n alledaagschen naam uit te pikken? Ik
zou net zoo goed brieven aan Mijnheer <span xml:lang="en">Hitching Post</span> of Mijnheer
<span xml:lang="en">Clothes-Prop</span> kunnen schrijven.</p>
<p>Ik heb dezen zomer heel veel aan u gedacht. Nu ik eindelijk
iemand heb gevonden, die werkelijk belang in me
stelt, heb ik het gevoel, alsof ik zoo opeens een heele familie
heb gekregen, het is net, alsof ik nu ook bij iemand hoor.
O, het is een zalig gevoel! Toch moet ik eerlijk opbiechten,
dat ik het erg vervelend vind dat ik zoo verschrikkelijk weinig
van u weet. Kijk, daar zijn alleen maar drie dingen,
waarop ik mijn verbeelding voortbouw:</p>
<ul>
<li>I. U is groot.</li>
<li>II. U is rijk.</li>
<li>III. U hebt het land aan meisjes.</li>
</ul>
<p>Ik zou u wel Lieve Mijnheer Meisjes-Hater kunnen noemen,
maar dat is toch nogal beleedigend voor mij. Of Lieve
Mijnheer Rijkaard, maar dat is weer beleedigend voor u,
want dan lijkt het wel of uw geld het belangrijkste van u
is. En daarbij is rijk zijn zoo iets wisselvalligs. Misschien
blijft u niet eens uw heele leven rijk, een massa heel knappe
menschen eindigen hun leven in <span xml:lang="en">Wall Street</span>. Maar lang zult
u wel uw heele leven blijven en daarom heb ik besloten U
mijn Lieve Mijnheer Langbeen of wel Vadertje Langbeen te
doopen. Ik hoop, dat u het niet erg zult vinden, het is een
eigen naampje voor mij alleen. We zullen het niet aan Juffrouw
<span xml:lang="en">Lippett</span> vertellen.</p>
<p><span class="pagenum" title="14"> </span><a id="p_14"></a></p>
<p>Over twee minuten zal de tien uur bel geluid worden. Ons
heele leven is hier door bellen ingedeeld: wij eten, slapen
en studeeren volgens bellen<ins class="corr" id="corr5" title="Niet in Bron.">.</ins> Vroolijk, hè? Ik voel me den
heelen dag als een vurig, steigerend paard. Daar gaat het
licht al uit! Goeden nacht!</p>
<p>Let u wel op, hoe netjes ik hier gehoorzaam? Dat komt
door de training in het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Met verschuldigden eerbied,<br />
Hoogachtend,<br />
Uw <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="aanhef">Aan den WelEd. Heer Vadertje Langbeen <span xml:lang="en">Smith</span>.</p>
<p class="datum">1 October.</p>
<p class="aanhef">Mijn lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik houd van <span xml:lang="en">College</span> en houd van jou, omdat ik door jou
hier gekomen ben. Ik ben heel, heel gelukkig en overdag
zoo opgewonden, dat ik 's nachts bijna niet slapen kan. Je
kunt je niet voorstellen, wat een verschil het leven hier is
met dat in het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>. Zelfs in mijn droomen heb
ik me zoo'n leventje niet kunnen voorstellen! Zeg Vadertje,
ik heb medelijden met iedereen, die geen meisje is en die dus
hier niet kan komen, want ik weet heel zeker, dat het op
<span xml:lang="en">College</span>, waar jij geweest bent toen je nog jong was, niet
half zoo prettig kan geweest zijn als hier bij ons.</p>
<p>Mijn kamer is in een toren en toen het nieuwe ziekenhuis
nog niet gebouwd was, werd ze voor de besmettelijke zieken
gebruikt. Er slapen nog drie andere meisjes op dezelfde
verdieping als ik: een <span xml:lang="en">Senior</span> (studente van het vierde jaar),
met een bril op, die ons vraagt, toch alsjeblieft wat kalmer
te zijn, en dan nog twee groentjes, <span xml:lang="en">Sallie McBride</span> en <span xml:lang="en">Julia
<ins class="corr" id="corr6" title="Bron: Rudlege">Rutledge</ins> Pendleton. Sallie</span> heeft rood haar en een wipneus
<span class="pagenum" title="15"> </span><a id="p_15"></a>en ze is heel aardig, <span xml:lang="en">Julia</span> behoort tot een van de eerste
families in <span xml:lang="en">New-York</span> en heeft het tot nu toe beneden haar
waardigheid gevonden, eenige notitie van mijn persoontje te
nemen. Die twee wonen samen op éen kamer, en de oudere
studente en ik hebben ieder een kamer voor ons alleen. Gewoonlijk
krijgen nieuwelingen geen kamer alleen, er zijn er
maar heel enkelen, die dat hebben, maar ik kreeg er dadelijk
een, zonder dat ik er om gevraagd had. Ik denk, dat
de registerbewaarder het niet over zich kon verkrijgen een
fatsoenlijk grootgebracht meisje te verzoeken om samen met
een vondeling op éen kamer te wonen. Dat is tenminste
nog een voordeeltje!</p>
<p>Mijn kamer ligt op het Noordwesten en heeft twee ramen.
Wanneer je 18 jaar lang met twintig anderen op éen zaal
hebt geleefd, is het heerlijk rustig, eindelijk eens alleen te
zijn<ins class="corr" id="corr7" title="Bron: ,">.</ins> Ik geloof, dat dit het eerste gansje is, dat ik kreeg door
de kennismaking met <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> en ik geloof heusch,
dat ik nog eens van haar ga houden ook.</p>
<p>Hou jij ook een beetje van haar?</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Dinsdag.</p>
<p>Ze zijn bezig het Korfbal-twaalftal van de Groentjes samen
te stellen en ik geloof wel, dat ik kans heb er in te komen.
Ik ben natuurlijk wel erg klein, maar toch verbazend vlug
en lenig. Wanneer de anderen allemaal in de lucht springen
om den bal te vangen, kan ik onder hun voeten grabbelen
en den bal op rapen<ins class="corr" id="corr8" title="Niet in Bron.">.</ins> O, het is éénig 's middags daar buiten
op het veld! De bladeren zijn nu alle rood, bruin en geel,
er is en heerlijke, frissche lucht en wij lachen en schateren
en hebben eeuwig pret! Ik heb nog nooit zulke gelukkige
meisjes gezien en ik ben nog de allergelukkigste van allemaal!</p>
<p>Ik wou je eigenlijk een heel langen brief schrijven en je
over alles vertellen, wat ik nu leer (Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> zei,
dat je dat weten moest), maar het heeft net zeven uur geslagen
en over 10 minuten moet ik in mijn sportpak op het
<span class="pagenum" title="16"> </span><a id="p_16"></a>korfbalveld zijn. Zeg, hoop jij ook zoo, dat ik in het twaalftal
kom?</p>
<p class="ps">P.S. (9 uur). <span xml:lang="en">Sallie McBride</span> stak net haar hoofd door
de deur. Weet je, wat ze zei? „Ik heb zoo'n heimwee, dat
ik het niet meer kan uithouden. Heb jij ook zoo'n verlangen
naar huis?”</p>
<p>Ik lachte een beetje en zei, dat ik er niet zoo'n erge last
van had. Ik dacht, dat ik er wel doorheen zou komen.</p>
<p>Heimwee is tenminste een kwaal, waar ik geen last van
zal hebben. Ik heb tenminste nog nooit gehoord van iemand
die heimwee naar het Vondelingengesticht had, jij wel?</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">10 October.</p>
<p class="aanhef">Lieve Mijnheer Langbeen,</p>
<p>Heb jij ooit van Michael Angelo gehoord?</p>
<p>Hij was een beroemd schilder, die in de Middeleeuwen in
Italië leefde. Iedereen in de Engelsche letterkunde-les scheen
hem te kennen en zij lachten mij allemaal uit omdat ik
dacht, dat het een aartsengel was. Maar het klinkt ook net
als de naam van een aartsengel, nietwaar? Zieje, Vadertje,
dat is heel lastig hier op <span xml:lang="en">College</span>. Ze verwachten van me,
dat ik een heele massa dingen weet, waarvan ik nog nooit
gehoord heb. Ik ben er in het eerst vreeselijk verlegen mee
geweest, maar nu luister ik goed wanneer de anderen over
dingen spreken, waarvan ik niets weet, en dan zoek ik ze
later in de encyclopaedie op.</p>
<p>Den eersten dag maakte ik een vreeselijke stomme fout.
Iemand had het over Maurice Maeterlinck en toen vroeg ik
of dat ook een nieuweling was. Die mop is nu in de heele
universiteit bekend. Maar het doet er niets toe: in de klas
ben ik even knap als de anderen en zelfs nog knapper dan
sommigen.</p>
<p>Wil je weten hoe ik mijn kamer heb ingericht? Het is
alles in bruin en geel gehouden. De muur was geel geverfd
en nu heb ik geel linnen gordijnen en kussens gekocht
en een mahoniehouten schrijftafel (tweede hands voor
<span class="pagenum" title="17"> </span><a id="p_17"></a>$ 3.—) en een rieten makkelijken stoel en een bruin karpet
met een inktmop er midden in. Nu zet ik mijn stoel net op
die mop.</p>
<p>De vensters zijn heel hoog van den grond en wanneer je
gewoon op de stoel zit, kun je niet naar buiten kijken. Maar
nu heb ik mijn lessenaar bij het raam gezet en ga ik daarop
zitten. Dat gaat heel gemakkelijk. Ik schuif maar de la's
uit en klim erop als bij een trap.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie McBride</span> hielp mij die dingen koopen op een veiling
die de <span xml:lang="en">Seniors</span> (vierde jaars studenten) hielden. Zij heeft
haar heele leven in een huis gewoond en weet dus precies
hoe je een kamer moet inrichten. O Vadertje Langbeen, je
kunt je heusch niet voorstellen hoe leuk dat is, een winkel
binnen te gaan en dan met een echt vijfdollars banknootje
te betalen en dan nog geld terug te krijgen. Dat weet je
alleen wanneer je je heele leven nooit meer dan een paar
centen je eigendom hebt kunnen noemen. Ik stel je zakgeld
erg op prijs.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie</span> is het aardigste meisje dat ik ken en <span xml:lang="en">Julia Rutledge
Pendleton</span> het vervelendste. Toch vreemd, dat de registerbewaarder
zulke tegenstrijdige karakters op één kamer brengt.
<span xml:lang="en">Sallie</span> vindt alles even leuk en prettig, en <span xml:lang="en">Julia</span> heeft aan
alles even erg het land. Weet je waarom? Ze vindt dat
alleen het feit dat ze een <span xml:lang="en">Pendleton</span> is, haar het recht geeft
zonder eenige moeite in den Hemel te komen. Zij en ik zijn
geboren om vijandinnen te worden.</p>
<p>Je bent zeker erg ongeduldig, omdat ik je nog nooit verteld
heb wat we hier allemaal leeren. Luister:</p>
<p>I. Latijn: Tweede Punische Oorlog. Hannibal overnachtte
gisteravond met zijn leger aan het Trasimeensche meer. Zij
gaan in een hinderlaag liggen en om 4 uur vanmorgen had
het gevecht tusschen hen en de Romeinen plaats. De Romeinen
delven het onderspit.</p>
<p>II. Fransch: 24 bladzij's uit „<span xml:lang="fr">Les trois Mousquetaires</span>”
en de onregelmatige werkwoorden van de derde klas.</p>
<p>III. Meetkunde: Met de Cylinders zijn we klaar, nu komen
de Kegels.</p>
<p>IV. Engelsch: Wij moeten de tentoonstelling beschrijven.
<span class="pagenum" title="18"> </span><a id="p_18"></a>Mijn stijl wordt van dag tot dag beter en ik schrijf nu veel
pittiger.</p>
<p>V. Menschkunde: Het verteringsproces hebben we gehad.
Den volgenden keer beginnen we aan de gal en de klieren.</p>
<p>Dag,</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Je, met kennis volgepropte,<br />
<span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
<p class="ps">P.S. Ik hoop, dat je nooit alcohol drinkt, Vadertje Langbeen?
Het zou vreeselijk slecht voor je lever zijn.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Woensdag.</p>
<p>Mijn lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Ik heb mijn naam veranderd!</p>
<p>In de lijst der studenten sta ik nog heel deftig als <span xml:lang="en">Jerusha</span>
aangegeven maar overal elders heet ik nu <span xml:lang="en">Judy</span>. Het is
toch eigenlijk naar dat je jezelf een lievelingsnaam moet
geven, maar ik heb hem toch niet heelemaal zelf bedacht.
<span xml:lang="en"><ins class="corr" id="corr9" title="Bron: Freddy">Freddie</ins> Perkins</span> noemde me zoo, toen hij nog niet goed kon
praten.</p>
<p>Ik wou dat die Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> zich een beetje meer
moeite gaf om aardige namen voor ons uit te zoeken. De
achternamen haalt ze uit het telefoonboek—als je het
openslaat, zul je <span xml:lang="en">Abbott</span> op de eerste bladzij vinden—en
de voornamen pikt ze overal uit op. <span xml:lang="en">Jerusha</span> heeft ze eens
op een grafsteen gelezen. O, ik had toch altijd zoo het
land aan dien afschuwelijken naam! Maar <span xml:lang="en">Judy</span> vind ik
wel aardig. Weet je, het past eigenlijk heelemaal niet bij
mij; een lief klein kindje met zonnige, blauwe oogen
moest zoo heeten, een, dat door de heele familie vertroeteld
en geknuffeld wordt en zonder eenige moeite zijn weg
in het leven vindt. Zou het niet heerlijk zijn ook zoo'n kind
te wezen? Ik mag een heeleboel fouten hebben, maar dat
kan niemand mij verwijten, dat ik door mijn familie bedorven
ben. Ik vind het prettig om me voor te stellen, dat ze het
wèl gedaan hebben! Doe me een plezier en noem me in het
vervolg nooit anders dan <span xml:lang="en">Judy</span>, wil je?</p>
<p><span class="pagenum" title="19"> </span><a id="p_19"></a></p>
<p>Wil je nog meer van me weten? Ik heb drie paar glacés.
Ik heb wel eens met Kerstmis wollen wanten gekregen, maar
nog nooit echte handschoenen met vijf vingers. En dan
glacés! Is het geen rijkdom? Lach niet, ik moet je nog iets
biechten. Ik trek ze elk oogenblik uit en aan en vind het
alleen maar doodjammer, dat ik ze niet in de klas kan
dragen!</p>
<p>(Daar luidt de etensbel. Dag!).</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Vrijdag.</p>
<p>O Vadertje Langbeen, ik heb je zoo iets prettigs te vertellen!
De Engelsche leerares zei, dat mijn laatste opstel
veel oorspronkelijke gedachten inhoudt. Dat zei ze woordelijk,
zeg! Je kunt het haast niet gelooven, hè, als je denkt
aan het leven, dat ik achttien heele jaren heb moeten leiden.
Zooals je wel weet (en zeker ook van harte goedkeurt) is
het doel van het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> om 97 vondelingen in
97 gelijk- en gelijkvormige kinderen te herscheppen.</p>
<p>Ja, van mijn buitengewonen <ins class="corr" id="corr10" title="Bron: teekenaanlag">teekenaanleg</ins> gaf ik al in mijn
prilste jeugd blijk, getuige de vele spotprentjes op Juffrouw
<span xml:lang="en">Lippett</span> op de deur van de loods.</p>
<p>Ik hoop dat ik je niet kwets, wanneer ik het instituut zoo
bekritiseer. Je weet wel, dat jij de grootste macht in handen
hebt, want als je me al te brutaal vindt, kun je altijd
een eind aan mijn maandgeld maken. Het is niet erg beleefd
dat ik dat zeg, hè Vadertje, maar hoe kun je ook van
mij manieren verwachten: een vondelingengesticht is nu eenmaal
geen jongedameskostschool.</p>
<p>Zeg, weet je, het is niet het werk dat me hier zwaar
valt, het moeilijkste is voor mij onze vrije tijd. Ik weet
haast nooit waar de meisjes het over hebben. Hun grappen
schijnen op dingen betrekking te hebben, die iedereen behalve
ik hier weet. Ik ben een vreemde eend in de bijt
en versta hun taal niet. O, het is een ellendig gevoel en ik
heb het mijn heele leven gehad. Op de middelbare school
stonden de meisjes in groepjes bij elkaar en keken naar
mij. Ik was altijd alleen en heel anders dan de anderen
en iedereen vond me gek. Ik <em>voelde</em> „<span xml:lang="en">John Grier Home</span>” op
<span class="pagenum" title="20"> </span><a id="p_20"></a>mijn voorhoofd branden. Een paar, die medelijden met me
hadden, kwamen dan wel eens naar me toe en zeiden iets
tegen me. O, <em>ik had het land aan iedereen</em>, maar nog het
allermeest aan die medelijdende schapen.</p>
<div class="figcenter" style="width: 337px;">
<a href="images/ill_p020.png"><img src="images/ill_p020th.png" width="337" height="473"
alt="VONDELINGEN TYPE -- van achteren -- van voren"
title="Klik voor vergroting (702×986px, 23kB)" /></a>
<div class="caption">VONDELINGEN TYPE<br />
van achteren <span class="pl4">van voren</span></div>
</div>
<p>Niemand weet hier, dat ik uit een vondelingengesticht
kom. Ik vertelde <span xml:lang="en">Sallie McBride</span>, dat mijn ouders gestorven
waren en dat een lieve, oude heer mij naar <span xml:lang="en">College</span> had
gestuurd. En dat is tot zoover ook heelemaal waar. Denk
nu alsjeblieft niet dat ik laf ben, maar begrijp dan toch,
Vadertje, ik wou zoo graag net als de andere meisjes zijn
en dat ellendige gesticht zou nog mijn heele leven kunnen
bederven. Daardoor alleen ben ik anders dan gewone meisjes,
maar als ik dit huis den rug toe draai en er nooit meer aan
denk dan geloof ik, dat ik nog net zoo als de anderen kan
<span class="pagenum" title="21"> </span><a id="p_21"></a>worden. Want ik geloof toch niet dat er een werkelijk bestaand
verschil tusschen ons is. Jij wel?</p>
<p>In elk geval houdt <span xml:lang="en">Sallie McBride</span> toch van mij!</p>
<p>Dag Vadertje, hartelijke groeten van</p>
<p class="judy"><span xml:lang="en">Judy Abbott</span>.<br />
(Née <span xml:lang="en">Jerusha</span>).</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdagmorgen.</p>
<p>Ik lees zoo net mijn brief van gisteren over. Hij is niet
erg aardig, wel? Maar begrijp je dan ook niet, dat ik van
morgen over een te voren opgegeven onderwerp moet spreken
en repetitie meetkunde heb, terwijl het met dat al nog vreeselijk
koud is bovendien?</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zondag.</p>
<p>Ik vergat mijn brief gisteren te posten en wil er nu nog
even een verontwaardigd P.S. bijschrijven. Vanmorgen preekte
een bisschop hier en <em>waarover denk je wel dat hij het had</em>?</p>
<p>„De schoonste belofte in den Bijbel is deze: „De armen
zult gij altijd bij u hebben”. De armen zijn hier op aarde
opdat wij barmhartigheid zullen leeren”.</p>
<p>Luister goed dan zul je begrijpen, dat de armen als zoo'n
soort nuttig huisdier in de wereld dienst doen. Wanneer
ik hier niet een volmaakte <span xml:lang="en">lady</span> moest wezen zou ik na den
dienst naar hem toegegaan zijn en hem eens flink hebben
verteld, hoe ik daarover wel dacht.</p>
</div>
<div class="brief">
<div class="figleft" style="width: 258px;">
<a href="images/ill_p022.png"><img src="images/ill_p022th.png" width="258" height="341"
alt="Judy op het Korfbalveld"
title="Klik voor vergroting (537×710px, 11kB)" /></a>
<div class="caption">Judy op het Korfbalveld</div>
</div>
<p class="datum">25 October.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Ik ben in het Korfbal twaalftal en ik wou dat je de rozet
op mijn linkerschouder eens kon zien. Ze is blauw met
<span class="pagenum" title="22"> </span><a id="p_22"></a>bruin en binnen in een klein oranje knoopje. <span xml:lang="en">Julia Pendleton</span>
wilde ook in het twaalftal komen, maar ze kwam er
lekker niet in. Hoera!</p>
<p>Nu zie je eens, wat een min schepseltje ik ben.</p>
<p>O, ik vind het hier hoe langer hoe prettiger. Ik houd van
de meisjes en de leeraressen en de lessen en de openluchtspelen
en ook van het eten, dat we hier krijgen. Zeg, we
krijgen twee keer in de week roomijs en nooit meer maismeelpap.
Je wou eigenlijk maar
één keer in de maand van me
hooren, is het niet, en ik overstroom
je elk oogenblik met mijn
brieven. Maar denk eens aan,
Vadertje, wat heb ik niet veel
nieuws beleefd in dien korten
tijd! Ik ben zoo opgewonden,
dat ik er wel met iemand over
<em>moet</em> spreken en jij bent de
eenige dien ik ken. Erger je dus
maar niet als ik het je zoo
erg vaak lastig maak. Ik zal
wel gauw weer tot bedaren komen
en als mijn geschrijf
je verveelt, wel, dan kun je
mijn brieven altijd verscheuren
en ze in je papiermand gooien. Ik beloof je plechtig,
je nu niet meer te schrijven voor midden November.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Dag,<br />
Je kleine babbelzieke<br />
<span xml:lang="en">Judy Abbott</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">15 November.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Luister eens naar wat ik vandaag weer heb geleerd:</p>
<p>De ruimte van de bolle oppervlakte van de kegels van een
regelmatige pyramide is het halve product van de som van
<span class="pagenum" title="23"> </span><a id="p_23"></a>den omtrek van zijn basis en de hoogte van elk van zijn
trapeziums.</p>
<p>Het klinkt niet erg waarschijnlijk, maar het is tòch zoo en
ik kan het bewijzen ook.</p>
<p>Ik heb nog nooit over mijn kleeren gesproken, wel Vadertje?
Nu, hoor dan eens:</p>
<p>Ik heb zes japonnen, allemaal nieuw en mooi en extra
voor mij gekocht en niet eerst voor een ander, die er nu
uitgegroeid is. Misschien begrijp je niet eens, wat voor een
punt van belang dat wel in het leven van een <span xml:lang="en">John Grier-Home</span>-kind
uitmaakt. Ik heb ze alle zes van jou gekregen
en ik ben er je heel, heel dankbaar voor. Het is een zalig gevoel
een goede opleiding te krijgen maar toch is het niets,
vergeleken bij het overstelpend genot, de eigenares van zes
nieuwe japonnen te zijn. Juffrouw <span xml:lang="en">Pritchard</span>, die zooals je
weet een geregelde bezoekster van het <abbr title="John Grier Home" xml:lang="en">J. G. H.</abbr><ins class="corr2" id="corr11" title="Bron: ."></ins> is, heeft ze
voor me uitgezocht—gelukkig niet Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span>! Ik
heb een avondjapon, zacht roze voile op roze zijde gewerkt
(als ik die aan heb, ben ik heusch mooi) en een blauwe
japon om naar de kerk te gaan en een japon voor 's avonds
aan tafel, roode voile met een <ins class="corr" id="corr12" title="Bron: mooien">mooie</ins> <span xml:lang="en">Liberty</span> rand (net
een Zigeunermeisje is kleine <span xml:lang="en">Judy</span> dan) en weer een andere
met een roze zijden ceintuur en een grijs mantelcostuum
en een daagsche japon om onder de les te dragen. <span xml:lang="en">Julia
Rutledge Pendleton</span> zou het niet veel bijzonders vinden, maar
voor <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> is het een schat!</p>
<p>Nu denk je zeker: wat is ze toch een dom, frivool klein
ding en waarvoor heb ik haar nu eigenlijk naar <span xml:lang="en">College</span> gestuurd.</p>
<p>Maar kijk eens, Vadertje, als je, zooals ik, je heele leven
lang geruite katoenen jurken hebt moeten dragen, zou je
wel kunnen begrijpen wat ik nu voel. En toen ik naar de
middelbare school ging, brak er voor mij een nog veel erger
tijd aan dan die met de geruite jurken.</p>
<p>Toen kreeg ik de afleggers van de kinderen uit mijn klas.</p>
<p>O, je weet niet hoe vreeselijk ik het vond in die afleggertjes
op school te komen! Ik was er zeker van, dat ik in
de klas naast het meisje moest zitten, dat mijn kleeren
<span class="pagenum" title="24"> </span><a id="p_24"></a>eerst had opgedragen en ik voelde, dat ze zou gaan gichelen
en fluisteren en ginnegappen met de anderen en er pret
over zou maken. Het was zoo vernederend, de afgedragen
kleeren van die nesten te moeten dragen, waaraan je zoo
het land hebt, en het toch niet anders te kunnen! Al kon
ik mijn heele verdere leven zijden kousen dragen, dan zou
dat toch niet het verdriet uitwisschen, dat ik toen op school
heb geleden!</p>
<div class="poem">
<div class="stanza">
<div class="i0">Laatste oorlogsbulletin!!<br /></div>
<div class="i0">Nieuws van het slagveld!<br /></div>
</div>
</div>
<p>Bij de vierde rondte op Donderdag 13 November dreef
Hannibal de voorhoede der Romeinen op de vlucht en leidde
de Carthagers over de bergen in de vlakte van <span xml:lang="la">Casilinum</span>.
Een krijgsbende van licht gewapende Numidiërs kwam in
botsing met het voetvolk van <span xml:lang="la">Quintus Fabius Maximus</span>. Twee
veldslagen en een kleine schermutseling. Na zware verliezen
trokken de Romeinen zich terug.</p>
<p>Met de meeste hoogachting, teeken ik</p>
<p class="judy" xml:lang="en">J. Abbott,</p>
<p>uw speciale correspondent van de voorhoede.</p>
<p class="ps">P.S. Ik weet, dat ik geen antwoord op mijn brieven mag
verwachten en ze hebben me ook genoeg gewaarschuwd, dat
ik je niet met vragen mag lastig vallen. Maar één ding zou
ik toch zoo graag willen weten. Zeg Vadertje, ben je vreeselijk
oud of maar een béétje oud. En ben je heelemaal kaal
of heb je alleen maar een klein maantje? Het is zoo vreeselijk
vervelend als ik aan jou als aan iets wezenloos moet
denken, net zooals aan een theorieregel in de meetkunde.</p>
<p>Gegeven: Een groote, rijke man, die aan meisjes het land
heeft maar heel edelmoedig is voor een brutaal klein ding.</p>
<p>Gevraagd: Hoe ziet hij er uit?</p>
<p class="groet"><em>Antwoord s. v. p<ins class="corr" id="corr13" title="Bron: ,">.</ins></em></p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="25"> </span><a id="p_25"></a></p>
<div class="brief">
<div class="figright" style="width: 160px;">
<a href="images/ill_p025.png"><img src="images/ill_p025th.png" width="160" height="438"
alt=""
title="Klik voor vergroting (334×912px, 9kB)" /></a>
</div>
<p class="datum">19 December.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Je hebt nog altijd niet op mijn vraag geantwoord en toch
was die van groot belang.</p>
<p><em>Ben je kaal?</em></p>
<p>Ik heb bij me zelf nog eens overdacht, hoe je er wel
uit moet zien en ik weet het nu precies. Maar als ik den
kruin van je hoofd bereik, is mijn
heele kennis uitgeput. Het maakt me
radeloos! Ik kan maar niet uitmaken
of je sneeuwwit haar hebt
of wel ravenzwarte lokken of peper-en-zout
of wel heelemaal niets.</p>
<p>Hier <ins class="corr" id="corr14" title="Bron: hebt">heb</ins> je je portret.</p>
<p>Maar nu de hoofdzaak: moet ik er
nog wat haar opplakken?</p>
<p>Wil je weten wat voor kleur
oogen je hebt? Ze zijn grijs en
je wenkbrauwen steken als luifels
naar voren (in romans spreken ze
altijd van dreigende, zwarte wenkbrauwen
maar ik vind dat niet leuk),
je mond vormt een rechte, besliste
lijn, bij de mondhoeken trekt die
heel even spottend naar beneden.
Zie je wel, dat ik je ken? Je
bent een scherpe, oude heer, toch
heel aardig, maar je hebt een lastig
humeur.</p>
<p>(Daar gaat de bel. We moeten naar de kapel).</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">945 n. m.</p>
<p>Ik heb een vasten stelregel waarvan ik nooit wil afwijken:
's avonds studeer ik niet, onverschillig hoeveel opstellen
we ook voor den volgenden dag hebben opgekregen. Dan
lees ik alleen maar mooie boeken en ik heb een massa te
lezen, want 18 lange jaren heb ik het niet kunnen doen.
<span class="pagenum" title="26"> </span><a id="p_26"></a>Je kunt je heusch niet voorstellen, wat een woestenij van
onwetendheid er in mijn hersenen heerscht. Nu eerst krijg
ik er zelf een flauw besef van. Van de dingen, die de meeste
meisjes van een gewone familie met een eigen thuis en
vrienden en een bibliotheek al van kind af aan weten, heb
ik nog nooit gehoord.</p>
<p>Ik heb nog nooit „Moeder de Gans” gelezen of „<span xml:lang="en">David
Copperfield</span>” of „<span xml:lang="en">Ivanhoe</span>” of „Asschepoes” of „Blauwbaard”
of „<span xml:lang="en">Robinson Crusoe</span>” of „<span xml:lang="en">Jane Eyre</span>” of „<span xml:lang="en">Alice in Wonderland</span>”
of iets van <span xml:lang="en">Rudyard Kipling</span>. Ik wist niet, dat Hendrik
VIII meer dan eens getrouwd was en dat <span xml:lang="en">Shelley</span> een
dichter was. En nog veel minder, dat de menschen van
de apen afstammen en dat het Paradijs maar een mooie
mythe is. Ik wist niet, dat R.L.S. de afkorting van <span xml:lang="en">Robert
Louis Stevenson</span> is en dat <span xml:lang="en">George Eliot</span> een vrouw was.
Ik had nog nooit een afbeelding van de Mona Lisa gezien
en (het is waar maar je zult het haast niet kunnen gelooven)
ik had nog nooit van <span xml:lang="en">Sherlock Holmes</span> gehoord.</p>
<p>Nu weet ik al die dingen en ook nog een heeleboel meer,
maar nu zie je eens, hoe ik mijn best moet doen om dat
alles in te halen. En is het niet grappig, ik verlang den
heelen dag al naar den avond en dan hang ik een bordje
met „Niet te spreken” op de deur en doe mijn mooie warm-roode
kimono aan en mijn sandalen. Alle kussens worden
op de sofa gegooid, de koperen studeerlamp bij mijn hoofd
neergezet en dan ga ik lezen, lezen en nog eens lezen.
Eén boek is nooit genoeg, ik heb er altijd vier tegelijk bij
de hand. Op het oogenblik zijn dat <span xml:lang="en">Tennyson's</span> gedichten,
<span xml:lang="en">„Vanity Fair”, Kiplings „Plain Tales”</span> en dan nog (lach
niet) „Op eigen wieken” van <span xml:lang="en">Louise Alcott</span>. Ik heb gemerkt,
dat ik hier het eenige meisje ben, dat dat boek in zijn
jeugd nog niet gelezen heeft. Ik heb het niemand verteld
(dan zou ik dadelijk den naam krijgen van een vreemd
kind) maar ik ging heel kalm de deur uit en kocht het boek
voor $ 1.12 van mijn zakgeld van de laatste maand. En
als er nu iemand een volgende keer over kleverige lemoenen
spreekt, weet ik tenminste, wat ze er mee bedoelt.</p>
<p>(Daar heb je de 10-uur-bel. Deze brief is wel erg verward).</p>
<p><span class="pagenum" title="27"> </span><a id="p_27"></a></p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdag.</p>
<p class="aanhef">Mijnheer,</p>
<p>Hiermede heb ik de eer u mede te deelen, dat ik nieuwe
ontdekkingen op het gebied van de meetkunde heb gedaan.
Vrijdag l.l. hebben we ons werk over de parallelogrammen
gestaakt en hetzelve bij de afgeknotte pyramides voortgezet.
Wij vinden onzen studieweg hobbelig en zéér steil.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zondag.</p>
<p>De volgende week begint de Kerstvacantie en wij hebben
allen onze koffers voor den dag gehaald. De gangen staan
er zoo propvol mee, dat je er haast niet door kunt en wij
zijn allemaal zoo dol-opgewonden, dat we haast niet meer
aan ons werk denken. Ik krijg beslist een heerlijken vacantietijd!
Er is hier een andere nieuweling, die uit <span xml:lang="en">Texas</span>
komt en ook met de vacantie hier blijft en nu hebben wij
afgesproken om samen lange wandelingen te maken en—als
we ijs krijgen—te leeren schaatsenrijden! Dan is daar
nog de heele bibliotheek en drie volle weken om te lezen!!</p>
<p>Dag, Vadertje, ik hoop dat jij je even blij voelt als ik me nu!</p>
<p class="judy">Altijd, Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Vergeet vooral niet mijn vraag te beantwoorden!
Als je het te lastig vindt om te schrijven, kun je je secretaris
toch even laten telegrafeeren.<br />
B.v.<br />
<span class="telegram">Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> is heelemaal kaal,<br />
<span class="telekeus">of:</span><br />
Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> is niet kaal,<br />
<span class="telekeus">of:</span><br />
Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> heeft sneeuwwit haar,<br />
</span>
en het kwartje dat het telegram kost, mag je dan van mijn
maandgeld afhouden.</p>
<p>Dàààg, tot Nieuwjaar! En prettige Kerstvacantie!</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="28"> </span><a id="p_28"></a></p>
<div class="brief">
<p class="center">Aan het eind van de Kerstvacantie.</p>
<p class="datum">Datum weet ik niet.</p>
<p>Mijn lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Sneeuwt het ook zoo waar jij bent? Alles wat ik hier
vanuit mijn toren zie, is wit, en groote sneeuwvlokken
dwarrelen voortdurend naar beneden. Het is laat in den
namiddag. De zon is juist ondergegaan en koud-gele strepen
zijn achter de nog kouder lila heuvels zichtbaar. Ik zit
hier in mijn raamzitje om bij het laatste daglicht nog
aan jou te schrijven.</p>
<p>Je heerlijke vijf goudstukjes waren een verrassing! Ik
ben er niet aan gewend met Kerstmis cadeaux te krijgen
en jij hebt me al zóó veel gegeven—alles wat ik heb,
komt van jou—dat ik zelf vind, dat ik eigenlijk niet nog
iets extra's verdien. Maar het is toch heerlijk, dat je het
me gestuurd hebt<ins class="corr2" id="corr15" title="Bron: ."></ins>! Wil je weten, wat ik er voor gekocht heb?</p>
<ul>
<li>I. Een zilveren horloge in een leeren riempje om aan
mijn pols te dragen. Nu zal ik altijd wel op tijd op
college komen.</li>
<li>II. De gedichten van <span xml:lang="en">Matthew Arnold</span>.</li>
<li>III. Een nikkelen kruik.</li>
<li>IV. Een heerlijke warme reisdeken. (Het is vaak ijskoud
in mijn toren).</li>
<li>V. 500 folio's geel papier. (Ik ben van plan nu gauw een
schrijfster te worden, weet je).</li>
<li>VI. Een woordenboek van synoniemen<ins class="corr" id="corr16" title="Bron: ,">.</ins> (Om de woordenschat
van de schrijfster te vergrooten).</li>
<li>VII. (Eigenlijk heb ik niet veel lust om je ook dit laatste te
bekennen, maar ik wil het toch niet voor je verzwijgen).
Een paar zijden kousen.</li>
</ul>
<p>En nu moet je nooit vertellen, dat ik niet alles, tot het
laatste toe, opbiecht!</p>
<p>Het was een klein, flauw motief, dat me er toe bracht
ook die zijden kousen te koopen. Luister maar! <span xml:lang="en">Julia
<span class="pagenum" title="29"> </span><a id="p_29"></a>Pendleton</span> komt 's avonds in mijn kamer om met me meetkunde
te doen en zit daar met gekruiste beenen op mijn
sofa, opdat ik vooral toch maar haar zijden kousen zal zien.
Maar nu komt de mop! Als zij nu weer terug komt, zal
ik met gekruiste beenen op háár canapé gaan zitten en
ook zijden kousen dragen! Nu zie je weer, Vadertje, wat
<span xml:lang="en">Judy</span> toch een kinderachtig schepseltje is, maar ik ben nu
tenminste eerlijk geweest en je weet al door mijn <span xml:lang="en">John Grier
Home</span> rapport, dat dit vroeger niet altijd het geval was,
herinner je je wel?</p>
<p>Om het in het kort nog eens samen te vatten (zoo begint
onze Engelsche leerares ook elken nieuwen zin), ik ben
heel, heel blij met mijn zeven cadeaux. Ik verbeeld me,
dat alles in een groot pak van mijn familie in Canada is
gekomen. Het horloge is van Vader, de reisdeken van Moeder
(die is altijd bang, dat ik hier in dat kille klimaat kou zal
vatten), de kruik van Grootmoeder, het gele papier van
mijn kleine broertje <span xml:lang="en">Harry, Isabel</span>, mijn zusje, gaf mij de zijden
kousen en Tante <span xml:lang="en">Suze</span> de gedichten van <span xml:lang="en">Matthew Arnold</span>.
Van Oom <span xml:lang="en">Harry</span> (kleine <span xml:lang="en">Harry</span> is zoo naar hem genoemd)
komt het woordenboek. Eigenlijk wilde hij me chocolade
sturen, maar ik vond het woordenboek veel nuttiger.</p>
<p>Je hebt er niets op tegen, is het wel, om zoo voor een
heele familie te spelen?</p>
<p>Zal ik je nu eens iets over mijn vacantie vertellen, of
kan alleen mijn werk je maar interesseeren?</p>
<p>Het meisje uit <span xml:lang="en">Texas</span> heet <span xml:lang="en">Leonora Fenton</span>, (haast net
zoo'n gekke naam als <span xml:lang="en">Jerusha</span>, <ins class="corr" id="corr17" title="Bron: vindt">vind</ins> je niet?) Ik houd wel
van haar, maar niet zooveel als van <span xml:lang="en">Sallie McBride</span>. En
ik zal ook nooit zooveel van iemand gaan houden als van
<span xml:lang="en">Sallie</span>, behalve van jou natuurlijk. Van jou zal ik altijd het
meeste houden, dat spreekt vanzelf, want jij bent mijn heele
familie in één persoon.</p>
<p><span xml:lang="en">Leonora</span> en ik en twee tweede jaars studenten hebben
elken mooien dag groote wandelingen gemaakt. Wij droegen
voetvrije rokken, <ins class="corr" id="corr18" title="Bron: sweeters">sweaters</ins> en gebreide mutsen en kleine
wandelstokken voor de mop en hebben zoo den heelen omtrek
<ins class="corr" id="corr19" title="Bron: droorkruist">doorkruist</ins>. Eens zijn we naar de stad gewandeld
<span class="pagenum" title="30"> </span><a id="p_30"></a>(dat was vier mijlen) en hebben daar gegeten in een restaurant,
waar de studenten altijd heengaan. Eerst kreeft en
vleesch (75 cent) en beschuit met bessensap toe (30 cent)<ins class="corr" id="corr20" title="Niet in Bron.">.</ins>
Goedkoop en voedzaam!</p>
<p>Het was éénig leuk, vooral voor mij, omdat het zoo
heel anders was dan in het gesticht. Vadertje, ik voel me
nu nog elken keer weer als een vluchteling, wanneer ik
<span xml:lang="en">Fergussen Hall</span> verlaat. Voordat ik het zelf wist, had ik
de anderen al over dat gevoel gesproken en ik kon me nog
net bijtijds inhouden. Maar het valt me zoo vreeselijk
moeilijk niet alles uit te flappen, wat me te binnenschiet.
Ik ben van natuur een erg mededeelzaam zieltje en als ik
jou niet had om alles te vertellen, mijn lieve Vadertje, dan
geloof ik heusch, dat ik nog eens op een goeden dag zou
barsten!</p>
<p>Verleden Vrijdag heeft de directie van <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span>
aan alle achterblijfsters een caramelfuif aangeboden. Wij
waren met ons tweeëntwintigen; groentjes en tweede-,
derde- en vierdejaars, allen vreedzaam bijeen. De keuken
is kolossaal groot met roodkoperen pannen en ketels op
een rij aan den steenen muur. De kleinste ketel heeft nog
veel van een stoomketel. Wij wonen hier met ons vierhonderden
op <span xml:lang="en">Fergussen</span>.</p>
<p>De chef-kok met een witte muts en schort kreeg nog
22 andere witte mutsen en schorten (ik begrijp niet waar
hij die zoo vlug vandaan tooverde), en wij werden allen
aan het werk gezet.</p>
<p>Het was éenig leuk, al hebben we wel eens betere caramels
gegeten. Toen we klaar waren en wijzelf en de deurknoppen
en alles in de keuken even vies en kleverig was, hebben
we een processie georganiseerd en zijn we, met onze
mutsen en schorten aan, elk met een groote vork, lepel
of braadpan gewapend, door de gangen gemarcheerd naar
de ontvangkamer, waar een half dozijn professoren en
leeraressen rustig hun avond doorbrachten. Wij gaven een
serenade met studentenliederen ten beste en boden hun
verfrisschingen aan. Ze namen alles heel beleefd maar toch
een beetje weifelend aan. Toen gingen wij weer naar onze
<span class="pagenum" title="31"> </span><a id="p_31"></a>kamers terug, en zwijgend en kleverig, op groote brokken
caramel zuigend, bleven ze daar achter.</p>
<div class="figcenter" style="width: 396px;">
<a href="images/ill_p031.png"><img src="images/ill_p031th.png" width="396" height="168"
alt=""
title="Klik voor vergroting (826×351px, 11kB)" /></a>
</div>
<p>Nu zie je weer, Vadertje Langbeen, wat een welopgevoede
dame ik hier nog eens zal worden.</p>
<p>Kijk eens naar deze penneschets. Geloof je niet werkelijk
ook, dat ik een schilderes moest worden inplaats van een
schrijfster?</p>
<p>Over twee dagen is de vacantie weer voorbij en dan
zal ik alle meisjes weer hier zien. Nu is mijn toren wel
een beetje eenzaam. Wanneer negen meisjes een huis bewonen,
dat voor vierhonderd is gebouwd, kom je jezelf wel
wat verlaten voor.</p>
<p>Elf bladzijden al! Arme lieveling, wat zul je moe zijn!
Ik was eigenlijk van plan je alleen maar een kort bedankbriefje
te schrijven, maar nu zie je, waartoe mijn schrijfsterstalent
me niet al brengt!</p>
<p>Dag mijn oude, lieve Vadertje. Je bent een schat, dat
je zoo aan me hebt gedacht. Ik zou volkomen gelukkig
zijn, wanneer er niet een klein wolkje aan den hemel dreigde:
in Februari beginnen de examens.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Dag lieveling, veel groeten van<br />
<span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
<p class="ps">P.S. Misschien vind je het niet erg <span xml:lang="fr">comme il faut</span>, dat
ik je zoo maar „lieveling” noem. Neem het me niet
kwalijk. Ik moet toch iemand op de wereld liefhebben en
ik heb alleen maar Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> en jou, dus snap je
wel, Vadertje, dat ik wel van jou <em>moet</em> houden, want aan
haar heb ik het land.</p>
<p><span class="pagenum" title="32"> </span><a id="p_32"></a></p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Even voor het examen.</p>
<p>Mijn lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Je moest ons hier op <span xml:lang="en">College</span> eens zien blokken! Wij
hebben allemaal vergeten, dat er ook eens een vacantietijd
bestond. In de laatste vier dagen alleen heb ik 75 onregelmatige
werkwoorden in mijn arm hoofd gepompt—het is
nu maar te hopen, dat die er tot na het examen in blijven!</p>
<p>Sommige meisjes verkoopen hunne leerboeken wanneer ze
die niet meer noodig hebben, maar ik wil de mijne alle
houden. Wanneer ik dan eindelijk heelemaal afgestudeerd
ben, zal mijn heele opleiding in een rijtje in mijn boekenkast
staan en als ik iets niet weet, kan ik het dadelijk opslaan.
Dat is veel secuurder dan al die wijsheid te onthouden,
(dat gaat toch niet!)</p>
<p><span xml:lang="en">Julia Pendleton</span> kwam vanavond even binnen om me
een buurvisite te brengen. Ze bleef hier een flink uur plakken
en had het natuurlijk over „Familie”. Ik kon maar
niet van haar afkomen. Ze wilde met alle geweld weten,
welke mijn Moeders meisjesnaam was. Heb je ooit zoo'n
onmogelijke vraag gehoord aan iemand, die uit een vondelingengesticht
komt? Ik dorst haar niet te bekennen, dat
ik het niet wist en zei toen maar den eersten den besten naam,
die me te binnen schoot en dat was <span xml:lang="en">Montgomery</span>. Ze wilde
toen weten of ik van de <span xml:lang="en">Montgomery's</span> uit <span xml:lang="en">Massachusetts</span>
of wel van die uit <span xml:lang="en">Virginia</span> afstamde.</p>
<p>Haar moeder was een <span xml:lang="en">Rutherford</span>. Die familie is (dat
spreekt van zelf) verbazend oud en nog door huwelijk
aan Hendrik VIII verwant. Van haar Vaders kant stamt
ze van nog vóór Adam's tijd. Op de bovenste takken van
haar stamboom huist een superieur apengebroed met zacht,
zijachtig haar en extra lange staarten.</p>
<p>Ik was van plan je vanavond een lieven, aardigen en
geestigen brief te schrijven, maar ik ben werkelijk te slaperig
en te dood op. Het lot van een eerstejaars studente is
werkelijk niet op rozen gebed.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Je haast geëxamineerde<br />
<span xml:lang="en">Judy Abbott</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
<p><span class="pagenum" title="33"> </span><a id="p_33"></a></p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zondag.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik heb allerafschuwelijkst nieuws voor je, maar ik zal
niet dadelijk met de deur in huis vallen. Eerst moet ik
probeeren je in een goed humeur te brengen.</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> is haar schrijfstersloopbaan begonnen.
Haar gedicht, getiteld „Uit mijn toren”, verschijnt in het
tweede nummer van „De Maandelijksche” op de allereerste
bladzij—een groote eer voor een eerste jaars. De Engelsche
leerares hield me op weg naar de kapel even tegen en zei
dat het een alleraardigst gedicht was. De zesde regel uitgezonderd,
want die heeft te veel lettergrepen. Als je er iets om
geeft, zal ik je er den volgenden keer een copie van sturen.</p>
<p>Wacht eens—heb ik niet nog iets aardigs om je te
vertellen? O, ja, ik heb leeren schaatsenrijden en kan nu
al heel alleen voortkrabbelen. En ik kan ook aan een touw
van de zoldering van het gymnastieklokaal af naar beneden
klauteren. En ik kan 1.50 M. hoog springen, misschien breng
ik het nog wel tot twee Meter!</p>
<p>Van morgen preekte hier de bisschop van <span xml:lang="en">Alabama</span>.</p>
<p>Prachtig! Zijn tekst was „Oordeelt niet, opdat gij niet
geoordeeld wordt”. Hij wees er op, dat we niet zoo op
gebreken van anderen moeten letten en ook de menschen
niet mogen ontmoedigen met ons hard oordeel. Ik wou
dat je er bij geweest was.</p>
<p>Vandaag is het de heerlijkste, zonnigste winterdag, die je
je kunt voorstellen. IJskegels hangen aan de boomen en de
heele wereld gaat onder een zware vracht sneeuw gebukt...
behalve ik, want ik ga onder mijn groot verdriet gebukt.</p>
<p>Nu komt het nieuws! Vat moed, <span xml:lang="en">Judy</span>, je moet het vertellen.
Ben je nu heusch in een goed humeur?.... Ik
ben voor Latijn en Meetkunde gezakt en moet nu de
volgende maand herexamen doen. Ik vind het heel naar
als je nu teleurgesteld bent, maar anders kan het me niet
zooveel schelen, want ik heb een macht dingen geleerd,
die niet op het programma staan. Hoor maar: ik heb 17
boeken gelezen en <em>bundels</em> gedichten, werkelijk heel goede
boeken, zooals: „<span xml:lang="en">Vanity fair</span>” en „<span xml:lang="en">Richard Feverel</span>” en
<span class="pagenum" title="34"> </span><a id="p_34"></a>„<span xml:lang="en">Alice in Wonderland</span>” en ook nog „<span xml:lang="en">Emerson's Essays</span>”
en het eerste deel van <span xml:lang="en">Gibbon's „Roman Empire”</span> en de
helft van <span xml:lang="it">Benvenuto Cellini's</span> <span xml:lang="en">„Life”</span>—interessant is dat,
vind je ook niet? Hij had de gewoonte 's morgens rond te
zwerven en bij gelegenheid eens een man te dooden, alles
vóór zijn ontbijt.</p>
<div class="figcenter" style="width: 372px;">
<a href="images/ill_p034.png"><img src="images/ill_p034th.png" width="372" height="497"
alt="NIEUWS van de MAAND -- Judy leert schaatsen rijden en over een heele hoogte springen -
Ook langs een touw naar beneden glijden - Rokken zijn lastig! -
Ze krijgt twee herexamens en stort heete tranen -
Maar ze gaat _hard_ aan 't werk."
title="Klik voor vergroting (774×1035px, 30kB)" /></a>
<div class="caption"><p>NIEUWS van de MAAND</p>
<p>Judy leert schaatsen rijden
en over een heele hoogte springen</p>
<p>Ook langs een touw naar beneden glijden</p>
<p>Rokken zijn lastig!</p>
<p>Ze krijgt twee herexamens
en stort heete tranen</p>
<p>Maar ze gaat <span class="u">hard</span> aan 't werk.</p>
</div>
</div>
<p>Dus nu zie je, dat ik nog knapper ben dan wanneer ik
dat alles niet had gelezen en alleen maar door mijn Latijn
was gekomen. Wil je het me dus dezen éénen keer vergeven
wanneer ik je beloof nooit, nooit meer voor iets te
zakken?</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">In zak en asch,<br />
Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
<hr class="tb" />
<p><span class="pagenum" title="35"> </span><a id="p_35"></a></p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Vandaag krijg je een extra brief in het midden van de
maand, want ik voel me zoo alleen en verlang er naar,
je weer eens te schrijven. Het stormt buiten en het sneeuwt
aanhoudend. Alle lichten in het gebouw zijn al uitgedraaid,
maar ik heb sterke koffie gedronken en kan nu niet in
slaap komen.</p>
<p>Ik heb vandaag <span xml:lang="en">Sallie</span> en <span xml:lang="en">Julia</span> en <span xml:lang="en">Leonora</span> te soupeeren
gevraagd. We hadden sardines en toast en sla, kaas en
koffie. <span xml:lang="en">Julia</span> zei, dat het heel gezellig geweest was, maar
<span xml:lang="en">Sallie</span> bleef nog hier om me te helpen opruimen.</p>
<p>Het zou heel geschikt zijn, als ik nu vannacht nog wat
voor mijn Latijn ging werken, maar ik moet je eerlijk
bekennen, dat ik daar heel weinig voor voel. We hebben
<span xml:lang="la">Livius</span> en <span xml:lang="la">De Senectute</span> uit en ik ben nu met <span xml:lang="la">De Amicitia</span>
begonnen.</p>
<p>Vind je het goed als ik me (alleen maar voor een tijdje)
voorstel, dat jij mijn grootmoeder bent? <span xml:lang="en">Sallie</span> heeft er
een en <span xml:lang="en">Julia</span> en <span xml:lang="en">Leonora</span> hebben er zelfs twee en ze spraken
er vanavond alle drie over. Ik zou, geloof ik, niets
zoo graag willen, als ook een eigen grootmoedertje te
hebben. Dat is zoo'n lief, eerwaardig familielid. Dus,
als je er werkelijk niets tegen hebt.... Toen ik gisteren
in de stad was, zag ik er een met een allerdoddigst zwart
kanten kapje met lila linten. Ik zal het jou dus geven met
je 83sten verjaardag.</p>
<p class="lsklok">! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !<ins class="corr2" id="corr21" title="Bron: ! !"></ins></p>
<p>Dat is de klok van de kapel, die juist twaalf sloeg! Ik
geloof, dat ik nu toch slaperig word.</p>
<p>Nacht Grootmoedertje! Ik houd heel veel van je.</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">Midden Maart.</p>
<p>Lieve V.L.,</p>
<p>Ik ben druk bezig over mijn Latijn te blokken. Ik ben
er mee bezig geweest, ik zal er mee bezig zijn, ik zal er
gelukkig haast mee bezig geweest zijn. A.s. Dinsdag om
<span class="pagenum" title="36"> </span><a id="p_36"></a>7 uur moet ik her-examen doen en ik zal er doorkomen
of <em>stralen</em>. Je zult dus wel gauw weer van me hooren en
als het eenmaal terecht is, zal ik je ook weer een behoorlijken
brief kunnen schrijven. Vannacht moet ik me geheel aan
den <span xml:lang="la">Ablativus Absolutus</span> wijden.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">In alle haast,<br />
je J. A.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">26 Maart.</p>
<p class="aanhef">Den Heer V. L. <span xml:lang="en">Smith</span>,</p>
<p>Mijnheer,</p>
<p>U hebt mij nog nooit op een enkelen vraag antwoord
gegeven. U toont nooit de minste belangstelling in wat
ik doe. U bent ongetwijfeld de allervervelendste van al
die afschuwelijk-vervelende Regenten en dat U me hier
een goede opleiding laat genieten, doet U niet, omdat U
een steek om me geeft, maar vindt alleen zijn oorsprong
in een zeker plichtsgevoel.</p>
<p>Ik weet <ins class="corr" id="corr22" title="Bron: alsoluut">absoluut</ins> niets omtrent u; ik ken zelfs uw naam
niet. Ik twijfel er geen oogenblik aan of u gooit al mijn
brieven in de prullemand zonder zelfs de moeite te nemen
ze te openen. Van nu af aan zal ik u slechts over mijn
werk schrijven.</p>
<p>Verleden week had ik her-examen voor Latijn en Meetkunde.
Ik slaagde voor beide vakken.</p>
<p class="groet rind4">Hoogachtend,</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Jerusha Abbott.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">2 April.</p>
<p class="aanhef">Mijn lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Ik ben een <em>Mispunt</em>.</p>
<p>Vergeet alsjeblieft dien afschuwelijken brief, dien ik je
verleden week zond. Ik voelde me dien nacht afschuwelijk
verlaten en ellendig en ik had erge keelpijn. Ik wist het
toen niet, maar mijne amandelen waren gezwollen en
<span class="pagenum" title="37"> </span><a id="p_37"></a>ik had influenza en nog een macht andere vervelende
dingen.</p>
<div class="figleft" style="width: 208px;">
<a href="images/ill_p037.png"><img src="images/ill_p037th.png" width="208" height="205"
alt=""
title="Klik voor vergroting (434×428px, 7kB)" /></a>
</div>
<p>Ik lig nu al zes dagen in het ziekenhuis en ik mag
vandaag voor het eerst weer opzitten en aan jou schrijven.
De hoofdverpleegster is heel, heel lief, maar ik heb den
heelen tijd aan dien vervelenden brief moeten denken en
ik zal niet beter worden, voordat ik er zeker van ben, dat
je me vergeeft.</p>
<p>Hier zie je meteen hoe ik toegetakeld ben met dien dikken
doek om mijn hoofd geknoopt!
Heb je nu niet een beetje medelijden
met me? Ik heb gezwollen
amandelen. Ik heb nu al het
heele jaar Menschkunde gehad
en toch wist ik niets van die
amandelen af. Wat is onze opvoeding
toch oppervlakkig!</p>
<p>Ik kan nu niet verder schrijven,
want ik word een beetje duizelig
van het lange opzitten. Vergeef
me, dat ik zoo ondankbaar en brutaal geweest ben. Ik
ben èrg slecht opgevoed.</p>
<p class="groet rind4">Je je liefhebbende</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy Abbott.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie">In het Ziekenhuis.</p>
<p class="datum">4 April.</p>
<p>Liefste schat van een Vadertje Langbeen,</p>
<p>Toen ik gisteravond tegen donker in bed opzat, naar
den regen keek en allerverschrikkelijkst het land had aan
het leven hier in die groote inrichting, kwam de verpleegster
met een lange witte doos, aan mij geadresseerd,
die met de snoezigste rose rozenknopjes was gevuld. En
wat nog veel aardiger was, er zat een kaartje binnen-in,
waarop een paar vriendelijke zinnetjes met een grappig,
<span class="pagenum" title="38"> </span><a id="p_38"></a>stijl handje geschreven (maar toch toont je schrift veel
karakter). Dank je lieveling, dank je heel, héél hartelijk.
Dat is nu het eerste werkelijke cadeau, dat ik ooit in
mijn leven heb gekregen. En zoo'n kleine baby ben ik
nog, dat ik stil ging liggen en zachtjes huilde, omdat ik
me zoo gelukkig voelde.</p>
<p>Nu ik zeker weet dat je mijn brieven wel leest, zal ik
je in het vervolg nog veel meer vertellen en ze zoo interessant
maken, dat je ze nog allemaal zult bewaren, met
een rood zijden lintje er om heen gebonden. Maar neem
alsjeblieft die ééne nare er uit en verbrand hem. Ik zou
het ellendig vinden, als je die ooit weer eens te voorschijn
haalde.</p>
<p>Dank je, Vadertje, dat je een zieke, knorrige en landerige
eerste jaars zoo gelukkig hebt gemaakt. Je zult
wel een groote familie hebben en een massa vrienden
die van je houden, en je weet dus niet hoe ellendig het is,
wanneer je je zoo vreeselijk verlaten voelt.</p>
<p>Dàg. Ik beloof je, nooit meer naar tegen je te zijn, omdat
ik nu weet, dat je een werkelijk bestaand mensch bent en
ik zal je ook nooit meer met vragen lastig vallen.</p>
<p class="groet rind8 margindown2">Altijd,</p>
<p class="judy">Je kleine <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">Maandag, 8 uur.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Je bent toch niet de regent geweest, die op die pad is
gaan zitten? Ze vertelden me naderhand, dat die ongedeerd
met een plof er onderuit sprong. Het zal dus wel bij een
dikkeren regent gebeurd zijn, denk ik.</p>
<p>Herinner je je dat kleine holletje met tralies ervoor, bij
het waschhuis van het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>? Elk voorjaar,
wanneer de padden weer te voorschijn kwamen, maakten
we jacht op ze en stopten dan heele benden in dat holletje.
En af en toe sprongen ze er dan uit en kwamen
<span class="pagenum" title="39"> </span><a id="p_39"></a>ze ook in 't waschhuisje en brachten ons zoo wat afleiding
op die vervelende waschdagen. We kregen dan natuurlijk
allemaal erge straf maar toch konden we het nooit laten,
die padden telkens en telkens weer te vangen.</p>
<p>En op een goeden dag (ik zal je maar niet met kleine
bijzonderheden vervelen) maar in elk geval, toen kwam een
van onze vetste padden in een van de groote leeren clubstoelen
in de regentenkamer terecht. En dien middag op
den Regentendag—maar ik hoef je niets verder te vertellen,
want je bent er natuurlijk ook bij geweest en herinnert
je nu zeker wel de rest.</p>
<p>Wanneer ik nu na langen tijd onpartijdig aan het geval
terugdenk, moet ik eerlijk bekennen, dat onze straf verdiend
was en—als ik me tenminste goed herinner—zelfs
in evenredigheid met de zonde.</p>
<p>Ik weet niet, waarom ik juist vandaag zoo'n zin heb, al die
oude herinneringen weer eens op te frisschen. Misschien
roepen het voorjaar en de padden mijn ouden ondeugenden
geest wakker. Alleen het feit, dat hier geen enkele regel
ons verbiedt er een verzameling padden op na te houden,
weerhoudt me, aan die lust toe te geven.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Na kerk, Donderdag.</p>
<p>Wat denk je wel, dat mijn lievelingsboek is? Op het
oogenblik meen ik, want ik verander alle drie dagen.
<span xml:lang="en">„Wuthering Heights!” Emily Brontë</span> was nog heel jong toen
ze het schreef, was zelfs nog nooit buiten het kerkhof van
<span xml:lang="en">Haworth</span> geweest. Ze had nog nooit in haar heele leven een
man gekend. Hoe kon ze dan toch zoo'n man als <span xml:lang="en">Heathcliffe</span>
beschrijven?</p>
<p>Ik zou het niet kunnen. Soms ben ik op eens erg bang,
dat ik heelemaal geen schrijfsterstalent heb. Zou je erg
teleurgesteld zijn wanneer ik geen groote schrijfster werd?
Nu het in het voorjaar zoo mooi wordt met al dat jonge
groen en die zwellende knoppen, zou ik die boeken wel
den rug willen toedraaien en naar buiten, in het veld,
hollen. Daar kun je toch zoo'n macht avonturen beleven
<span class="pagenum" title="40"> </span><a id="p_40"></a>en het is veel leuker boeken te lezen dan ze te moeten
schrijven!</p>
<p>O!!!!</p>
<p>Dat was een noodkreet, die <span xml:lang="en">Sallie</span> en <span xml:lang="en">Julia</span> en (o schrik!)
zelfs de <span xml:lang="en">Senior</span> vierde jaars, met den bril op, in mijn kamer
deed stormen. Hij werd veroorzaakt door een ongedierte,
dat er zoo uitzag:</p>
<div class="figcenter" style="width: 368px;">
<a href="images/ill_p040.png"><img src="images/ill_p040th.png" width="368" height="102"
alt=""
title="Klik voor vergroting (768×213px, 12kB)" /></a>
</div>
<p>Alleen nog wat
griezeliger! Juist
toen ik mijn laatsten
zin af had en
er over nadacht,
wat ik je nu wel
zou vertellen, viel
dat dier, plof, op
de bladzij naast me neer. Ik heb twee kopjes van de
theetafel gegooid in mijn angst om weg te komen. <span xml:lang="en">Sallie</span>
smeet er met mijn haarborstel naar, (die zal ik nu nooit meer
durven gebruiken) en doodde het kopstuk, maar het
achtereind kronkelde over mijn schrijftafel weg en ontsnapte.</p>
<p>Door den klimop en omdat onze toren zoo oud is, wémelt
het hier van duizendpooten. Ik vind het vreeselijke dieren,
ik vond heusch nog liever een tijger onder mijn bed!</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Vrijdag, 9.30 n.m.</p>
<p>Ik had vandaag toch zoo'n pechdag! Vanmorgen hoorde
ik de bel niet en heb ik me verslapen. Ik trok mijn
schoenveter stuk terwijl ik me in alle haast aankleedde
en liet het knoopje van mijn boord in mijn hals glijden.
Ik kwam te laat aan het ontbijt en ook op het eerste uur.
Ik vergat mijn vloeipapier, en mijn vulpenhouder lekte.
Onder de trigonometrie hadden de leerares en ik een klein
meeningsverschil in verband met de logarithmen; ik heb
de zaak nagegaan en zij had natuurlijk gelijk.</p>
<p>Bij de lunch hadden we gestoofd schapenvleesch en
rijstenbrij. Ik heb aan alle twee het land—het ruikt naar
het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>! Met de post kwamen er niets anders
dan rekeningen voor me (hoewel ik moet bekennen, dat dit
<span class="pagenum" title="41"> </span><a id="p_41"></a>niets bijzonders is want er komt voor mij nooit iets anders:
mijn familie houdt nu eenmaal niet van schrijven). Dan
hadden we vandaag nog onverwachts een schrijfles. Kijk, dat
moesten we overschrijven:</p>
<div class="poem">
<div class="stanza" xml:lang="en">
<div class="i0">„I asked no other thing,<br /></div>
<div class="i0">No other was denied.<br /></div>
<div class="i0">I offered Being for it;<br /></div>
<div class="i0">The mighty Merchant smiled.<br /></div>
</div>
<div class="stanza" xml:lang="en">
<div class="i0">Brazil? He twirled a button<br /></div>
<div class="i0">Without a glance my way:<br /></div>
<div class="i0">But, madam, is there nothing else<br /></div>
<div class="i0">That we can show to-day?”<br /></div>
</div>
</div>
<p>Dat moet een gedicht voorstellen! Ik weet niet wie het
in elkaar prutste en nog veel minder wat het beteekent!
Toen we vanmorgen in de klas kwamen, stond het al op
het bord en wij moesten het allemaal overschrijven. Na het
eerste couplet dacht ik, dat ik het begreep. De machtige
Koopman was een godheid, die zegeningen in ruil voor goede
daden uitdeelde, maar toen ik bij het tweede couplet hoorde,
dat hij een knoop ronddraaide, leek me dat wel een heel
profane voorstelling en nu weet ik niet meer, wat ik er
van denken moet. De anderen verkeerden in hetzelfde geval
en zoo zaten we drie kwartier met een wit papier voor ons
en een doezelig hoofd. Een goede opleiding te krijgen is
toch soms een gruwelijk vervelend proces!</p>
<p>Maar daarmede was mijn pechdag nog niet teneinde. Er
kwam nog iets veel ergers!</p>
<p>Het stortregende zoo, dat we geen golf konden spelen,
maar naar het gymnastieklokaal moesten. Het meisje naast
me sloeg me bij het schermen op mijn elleboog. Ik ging
naar mijn kamer en zag daar, dat mijn nieuwe lichtblauwe
voorjaarsjapon was gekomen. De rok is zoo verknipt, dat
ik niet kan zitten. Vrijdags wordt hier schoongemaakt en
de meid had alle papieren op mijn lessenaar door elkaar
gesmeten. Voor dessert hadden we vanavond vanillevla,
dat is melk en gelatine met wat vanillesuiker er bovenop.
<span class="pagenum" title="42"> </span><a id="p_42"></a>We moesten twintig minuten langer dan anders in de kerk
blijven om er een preek over Vrouwelijke Vrouwen aan te
hooren. En toen ik op mijn kamer eindelijk met een
zucht van verlichting. „<span xml:lang="en">The Portrait of a Lady</span>” van het
rek haalde, kwam daar een kind, dat <span xml:lang="en">Ackerly</span> heet, een
dom schaapachtig wurm, dat met Latijn naast me zit omdat
haar naam ook met A begint (Ik wou, dat Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span>
me maar <span xml:lang="en">Zabriski</span> had gedoopt). Ze vraagt me of de les
voor Maandag bij Par. 69 of 70 begint en <em>blijft me daar liefst
een heel uur plakken</em>. Nu net is ze weggegaan.</p>
<p>Heb je ooit zoo'n rits vervelende dingen bij elkaar gezien?
Het zijn werkelijk niet de groote lasten in het leven,
die veel van je karakter vergen. Iedereen kan een verpletterende
tragedie met moed in de oogen zien, maar om de
kleine onaangename dagelijksche ongelukjes met een glimlach
over je heen te laten gaan—daar is heusch heel wat kracht
voor noodig.</p>
<p>Zoo'n karakter zou ik wel willen hebben. Ik oefen me
dagelijks. Dan stel ik me voor, dat het heele leven maar
een spel is, dat je zoo handig en zoo mooi mogelijk moet
spelen. Wanneer ik verlies, zal ik mijn schouders ophalen
en lachen—en als ik win ook!</p>
<p>In elk geval wil ik me harden. Je zult me niet meer
hooren klagen, hoor oude lieveling, wanneer <span xml:lang="en">Julia</span> zijden
kousen draagt en duizenden duizendpooten van den muur
naar beneden vallen.</p>
<p class="judy">Altijd, Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p>Antwoord me eens gauw.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">27. Mei.</p>
<p class="aanhef">Den WelEd. Heer Vadertje Langbeen.</p>
<p class="aanhef">WelEd. Heer,</p>
<p>Ik kwam in het bezit van een schrijven van Mejuffrouw
<span xml:lang="en">Lippett</span>, waarin deze den wensch uitspreekt, dat ik me goed
gedraag en hard werk.</p>
<p><span class="pagenum" title="43"> </span><a id="p_43"></a></p>
<p>Daar ik dezen zomer hier niet blijven kan, mag ik gedurende
dien tijd naar het gesticht terugkeeren en daar
met werken mijn kost verdienen, totdat ik weer hier kan
komen.</p>
<p><em>Ik haat het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>.</em></p>
<p>Ik ga liever dood dan nog eens daarin.</p>
<p class="groet rind8">Met beleefde groeten,</p>
<p class="groet rind4">Hoogachtend,</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Jerusha Abbott.</p>
<hr class="tb" />
<p class="aanhef" xml:lang="fr">Cher Père-Jambes-Longues,</p>
<p><span xml:lang="fr">Vous êtes un</span> éénige man!</p>
<p><span xml:lang="fr">Je suis très heureuse</span> dat ik naar die boerderij mag, <span xml:lang="fr">parce
que je n'ai jamais</span> geweest op een boerderij <span xml:lang="fr">dans ma vie</span>
en ik zou het vreeselijk vinden om <span xml:lang="fr">retourner chez</span> <span xml:lang="en">John
Grier</span> en daar de vaten af te wasschen <span xml:lang="fr">tout l'été</span>. Ik ben
heusch bang, dat er dan <span xml:lang="fr">quelque chose affreuse</span> zou gebeuren,
<span xml:lang="fr">parce que j'ai perdue ma humilité d'autrefois et
j'ai peur</span> dat ik op een goeden dag uit den band zou
springen en alle borden en schotels <span xml:lang="fr">dans la maison</span> kapot
zou smijten.</p>
<p><span xml:lang="fr">Pardon brièveté et</span> papier. <span xml:lang="fr">Je ne peux pas</span> zenden <span xml:lang="fr">des
mes nouvelles, parce que je suis dans</span> Fransche les <span xml:lang="fr">et j'ai
peur que Monsieur le Professeur me tout de suite</span> een beurt
zal geven.</p>
<p>Hij deed het werkelijk!</p>
<p class="groet rind10" xml:lang="fr">Au revoir.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center" xml:lang="fr">Je vous aime beaucoup<br />
<span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">30 Mei.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Ben je hier ooit vroeger wel eens geweest? (Dit is alleen
maar een vraag om mijn brief in te leiden, je hoeft er niet
<span class="pagenum" title="44"> </span><a id="p_44"></a>op te antwoorden). Je kunt je in Mei niets mooiers voorstellen!
Alle struiken dragen bloesems en alle boomen
hebben satijnige groene blaadjes—zelfs de oude dennenboomen
zien er nu nog jong en frisch uit. Het gras is met
gele paardebloemen bezaaid en daartusschen loopen honderden
meisjes in blauwe, witte en roze japonnetjes. Iedereen
is even vroolijk en onbezorgd, want nu komt onze
heerlijke vacantietijd en met dat vooruitzicht laten zelfs de
examens ons koud.</p>
<p>Is het niet heerlijk, zoo tusschen allemaal vroolijke menschen
te leven? En, o Vadertje, ik ben nog de vroolijkste
en gelukkigste van allemaal, want ik hoef niet naar het
gesticht en ik hoef ook niet in mijn vacantie de kindermeid
of <span xml:lang="en">type-write</span>ster of boekhoudster van de een of andere rijke
familie te zijn! (Ik had natuurlijk overal mijn kost dubbel
en dwars moeten verdienen behalve bij jou).</p>
<p>Ik heb nu berouw over al mijn vroegere ondeugendheden.</p>
<p>Ik heb er berouw over, dat ik <span xml:lang="en"><ins class="corr" id="corr23" title="Bron: Freddy">Freddie</ins> Perkins</span> wel eens
door elkaar rammelde.</p>
<p>Ik heb er berouw over, dat ik zoo vaak brutaal tegen
Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> was.</p>
<p>Ik heb er berouw over, dat ik het suikervaasje eens met
zout heb gevuld.</p>
<p>Ik heb er berouw over, dat ik achter den rug van de
regenten grimassen trok.</p>
<p>Ik wil nu tegenover iedereen vriendelijk en lief zijn, omdat
ik zoo gelukkig ben. En dezen zomer zal ik gaan schrijven,
om een beroemde schrijfster te worden. Heb ik nou geen
prachtige plannen? O, je zult zien, dat ik nog eens een mooi
karakter krijg, de thermometer daalt een beetje bij koud
weer, maar bij zonneschijn stijgt hij voortdurend!</p>
<p>Dat is met iedereen zoo het geval. Ik ben het ook heelemaal
niet eens met de menschen, die beweren, dat verdriet
en teleurstellingen de zedelijke kracht sterken. Neen, het
zijn de vroolijke menschen, die van zonnige vriendelijkheid
overloopen. Ik heb geen vertrouwen in misanthropen. (Dat
is netjes gezegd, hè?). Maar jij bent ook geen misanthroop,
wel Vadertje?</p>
<p><span class="pagenum" title="45"> </span><a id="p_45"></a></p>
<p>O ja, dat is waar ook, ik wou je over <span xml:lang="en">College</span> vertellen!
Zeg, kan je niet eens hier komen? Ik zou je overal rond
leiden en dan alles uitleggen: „Hier is de bibliotheek, daar
ginds is het badhuis, dat Gothische gebouw aan je linkerhand
is het gymnastieklokaal. Het Romaansche daarnaast
is het nieuwe ziekenhuis”.</p>
<p>O, ik kan de menschen wàt goed rondleiden! Ik heb het
mijn heele leven in het gesticht gedaan en ik doe het hier
ook haast elken dag, werkelijk waar.</p>
<div class="figright" style="width: 254px;">
<a href="images/ill_p045.png"><img src="images/ill_p045th.png" width="254" height="342"
alt=""
title="Klik voor vergroting (530×714px, 9kB)" /></a>
</div>
<p>Laatst heb ik hier zelfs een Heer rondgeleid. Toen heb
ik heel wat kunnen leeren,
Vadertje, want ik heb nog
nooit te voren zoo maar met
een echten heer gesproken.
(Behalve zoo af en toe met
de Regenten en die tellen niet
mee). O, pardon! 't Is niet
mijn bedoeling je te beleedigen,
wanneer ik zoo over de
regenten spreek. Maar zie je,
ik weet ook zeker, dat je daar
ook eigenlijk niet tusschen
hoort. Je bent er alleen maar
toevallig tusschen verzeild geraakt.
Want zie je, een echte
regent is dik en opschepperig
en welwillend en klopt je goedkeurend
op je hoofd en draagt een zware horlogeketting.</p>
<p>Maar om nu op ons verhaal terug te komen:</p>
<p>Ik heb met een heer gewandeld en gepraat en thee gedronken
en nog wel met een heel deftig heer uit een
van de eerste families—met Mijnheer <span xml:lang="en">Jervis Pendleton</span>
uit de familie van <span xml:lang="en">Julia</span>! Haar oom, in het kort (in het lang
hoorde ik eigenlijk te zeggen, want hij is even groot als
jij bent). Omdat hij toch voor zaken in onze buurt was,
besloot hij ook even naar <span xml:lang="en">College</span> over te wippen om zijn
nichtjes daar te bezoeken. Hij is de jongste broer van
<span xml:lang="en">Julia's</span> vader, maar zij kent hem haast niet. Het schijnt,
<span class="pagenum" title="46"> </span><a id="p_46"></a>dat hij haar eens als baby heeft gezien, maar ik geloof
niet, dat hij ooit van haar heeft gehouden of verder eenige
notitie van haar heeft genomen.</p>
<p>In elk geval, hij zat daar heel correct in de ontvangkamer
met zijn hoed en stok en handschoenen in de hand. En
<span xml:lang="en">Julia</span> en <span xml:lang="en">Sallie</span> hadden om zeven uur les en konden zich
daar niet van afmaken. <span xml:lang="en">Julia</span> stormde dan ook mijn kamer
binnen en vroeg me, om hem alles te laten zien en hem
na zeven-uur-les weer bij haar af te leveren. Ik wilde het
wel doen, hoewel ik er niet veel voor voelde, want ik geef
niets om die <span xml:lang="en">Pendletons</span>.</p>
<p>Maar bij nader inzien was het toch een geschikte baas.
Hij is tenminste een menschelijk wezen—absoluut geen
<span xml:lang="en">Pendleton</span>. Wij hadden het erg prettig samen. Ik heb altijd
naar een oom verlangd! Zeg, zou jij niet voor een tijdje
mijn oom willen zijn? Ik geloof, dat ze nog aardiger zijn
dan grootmoeders!</p>
<p>Mijnheer <span xml:lang="en">Pendleton</span> deed mij wel een beetje aan jou denken,
toen je nog twintig jaar jonger was. Je ziet, dat ik je heel
intiem ken, al heb ik je ook nog nooit goed gezien!</p>
<p>Hij is lang en slank en heeft een bruin verbrand gezicht
met besliste, scherp geteekende trekken. En dan kan hij
zoo aardig lachen! Zijn mond lacht nooit heelemaal, de
mondhoeken krullen alleen <ins class="corr" id="corr24" title="Bron: heeleven">heel even</ins> naar boven! En hij
heeft zoo iets over zich om je je dadelijk op je gemak te
gevoelen. Het was net of ik hem al mijn heele leven had
gekend en hij was ook erg kameraadschappelijk.</p>
<p>Ik heb hem alles laten zien, van den binnenhof af tot
het sportveld toe. Toen zei hij, dat hij zich een beetje
flauw ging voelen en wel graag thee wilde drinken. Hij
zei, dat we maar naar het „<span xml:lang="en">College</span> Café” moesten gaan—dat
is vlak bij het dennenbosch. Ik vond, dat we eigenlijk
terug moesten naar <span xml:lang="en">Julia</span> en <span xml:lang="en">Sallie</span>, maar hij zei, dat hij
het beter vond, dat zijn nichtjes niet zooveel thee dronken<ins class="corr" id="corr25" title="Niet in Bron.">.</ins>
Daar zouden ze maar zenuwachtig van worden. Dus gingen
we het Café binnen en gebruikten daar thee met toast en
gelei en roomijs en cake aan een klein aardig tafeltje op
het balcon. Het was er haast heelemaal leeg, want het loopt
<span class="pagenum" title="47"> </span><a id="p_47"></a>nu tegen het eind van de maand en dan is er nooit veel
van ons maandgeld over.</p>
<p>O, we hebben toch zoo'n pret gehad! Hij moest naar
den trein rennen om nog op tijd te komen en hij zag <span xml:lang="en">Julia</span>
haast heelemaal niet meer. Ze was woest, dat ik hem zoolang
voor mezelf had gehouden! Het schijnt, dat hij een
buitengewoon rijke oom is en heel lief kan zijn. Ik vind het
heusch een verlichting, dat hij zoo rijk is, want onze thee
heeft 60 cents per persoon gekost.</p>
<p>Van morgen (het is Maandag) kwamen er drie doozen
chocola met de exprespost voor <span xml:lang="en">Julia, Sallie</span> en mij. Hoe
vind je dat? Leuk hè, om bonbons van een heer te krijgen!</p>
<p>Ik ga me nu heusch als een gewoon jong meisje voelen
en niet meer als een vondeling.</p>
<p>Ik wou, dat je ook eens kwam en met me thee ging drinken.
Dan kon ik zien of ik werkelijk zooveel van je kan
houden. Maar het zou toch ook weer <ins class="corr" id="corr26" title="Bron: vreeeselijk">vreeselijk</ins> jammer zijn
als ik dan niet meer van je hield! Nee, dat is onzin, ik weet
heel zeker, dat ik dan nog veel meer van je ging houden.</p>
<p><span xml:lang="fr">Bien!</span> Ik groet je heel hartelijk.</p>
<div class="groetfl">
<p class="center"><span xml:lang="fr">Jamais je ne t'oublierai,</span><br />
<span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
<p class="ps">P.S. Ik keek vanmorgen in den spiegel en ontdekte een
heuschig kuiltje in mijn kin. Grappig hè? Waar zou dat zoo
opeens vandaan komen?</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">9 Juni.</p>
<p>Mijn lieve, beste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Het is vandaag een heerlijke dag. Ik ben juist door mijn
laatste examen gekomen en wel in de physiologie. En nu:</p>
<p><em>Nu ga ik drie maanden naar een boerderij!</em></p>
<p>Ik weet heelemaal niet wat eigenlijk een boerderij voor
een ding is. Ik ben er in mijn <ins class="corr" id="corr27" title="Bron: leele">heele</ins> leven nog nooit in geweest.
Ik heb er zelfs nog nooit een gezien (behalve uit
het spoorraampje), maar ik weet zeker, dat het daar heerlijk
is en ik er heel vrij zal zijn.</p>
<p><span class="pagenum" title="48"> </span><a id="p_48"></a></p>
<p>Ik ben er nog altijd niet aan gewend, dat ik nu van het
<span xml:lang="en">John Grier Home</span> verlost ben. Wanneer ik daar maar even
aan terugdenk, voel ik koude rillingen over mijn rug loopen
en dan zou ik wel hard willen weghollen en telkens omkijken,
om te zien of Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> nog niet vlak achter
me is, om me met haar grijphanden mee te sleuren.</p>
<p>Ik hoef me dezen zomer gelukkig aan niemand te storen,
niet waar?</p>
<p>Van jouw gezag heb ik niet de minste last, je bent veel
te ver weg om me ook maar eenigszins in den weg te staan.
Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> is voor mij voor altijd dood en de <span xml:lang="en">Semples</span>
hoeven zeker geen toezicht over mijn zedelijk welzijn
te houden. Neen, ik ben er zeker van, dat dat niet noodig
is, want ik ben nu immers een groot jongmeisje. Hoera!</p>
<p>Ik moet je nu in den steek laten want ik moet mijn koffer
pakken en nog drie kisten met theeketels en kopjes en schoteltjes
en sofakussens en boeken vullen.</p>
<p class="groet rind4">Altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Hier heb je mijn examenvragen voor Physiologie.
Zou je denken dat jij er ook door was gekomen?</p>
<hr class="tb" />
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow Farm.</p>
<p class="datum">Zaterdagnacht.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<div class="figleft" style="width: 396px;">
<a href="images/ill_p048.png"><img src="images/ill_p048th.png" width="396" height="176"
alt=""
title="Klik voor vergroting (824×368px, 17kB)" /></a>
</div>
<p>Ik ben juist hier aangekomen en ik heb mijn koffer nog niet
uitgepakt, maar ik kan er toch niet mee wachten met je te
schrijven. Ik moet
je dadelijk vertellen
hoe dolletjes
ik het hier
op de boerderij
vind. Het is in
één woord zalig.
Kijk, het huis
ziet er zoo uit:
en het is oud, wel honderd jaar geloof ik! Het heeft een
waranda aan den kant, dien ik niet kan teekenen en een
<span class="pagenum" title="49"> </span><a id="p_49"></a>aardige ingang van voren. Het is jammer, dat ik niet alles
kan teekenen zooals het er werkelijk uitziet. Die dingen,
die net speelgoedboompjes zijn, zijn eschdoorns en die
prikkelige aan den oprijweg zijn poëtisch murmelende
dennen en sparren. Het huis staat op den top van een
heuvel en je kijkt mijlen ver weg over groene weilanden tot
aan een andere heuvelrij.</p>
<p>De menschen, die hier wonen, zijn: de twee <span xml:lang="en">Semples</span>,
man en vrouw, en een boerenmeisje en twee boerenknechten.
Die drie laatsten eten in de keuken en de twee Semples
en <span xml:lang="en">Judy</span> in de eetkamer. Wij hadden vanavond ham met
eieren en honing en boterhammen met gelei en pudding
en kaas en thee en we hebben een heeleboel samen afgepraat.
Ik heb in mijn heele leven nog nooit zooveel gebabbeld!
Alles, wat je hier ziet, is ook even grappig. Ik
geloof dat ik dat alleen maar vind omdat ik nog nooit
buiten geweest ben, en al mijn vragen komen uit een enorm groote onwetendheid voort.</p>
<div class="figcenter" style="width: 410px;">
<a href="images/ill_p049.png"><img src="images/ill_p049th.png" width="410" height="49"
alt=""
title="Klik voor vergroting (854×103px, 5kB)" /></a>
</div>
<p>De kamer met het kruisje is niet die, waar de moord
is gepleegd, maar waar je kleine beschermeling slaapt.
Zij (de kamer) is groot en vierkant en frisch en heeft eenige
ouderwetsche meubels en langs het raam groeit een klimplant
met gele bloemen, die er afvallen als je er even aan
raakt. En in de kamer staat nog een groote vierkante
mahoniehouten tafel. Daar zal ik dezen zomer met gefronst
voorhoofd en mijn ellebogen onder mijn hoofd aan
zitten en de eene novelle na de andere schrijven.</p>
<p>O lieveling, ik ben zoo opgewonden! Ik kan heelemaal
niet wachten tot het eindelijk weer dag is! Het is nu half
negen en ik zal dadelijk mijn kaars uitblazen en probeeren
wat te slapen. Wij staan hier om vijf uur al op. Heb je
ooit zoo iets grappigs gehoord? Ik kan werkelijk niet gelooven,
dat ik nog dezelfde oude <span xml:lang="en">Judy</span> ben. Jij en de goede
<span class="pagenum" title="50"> </span><a id="p_50"></a>God geven me veel meer dan me eigenlijk toekomt. Ik
moet wel heel, heel goed zijn om het je ooit te vergelden.
Maar ik ga mijn best doen. Je zult het zien.</p>
<p class="groet rind3">Nacht Vadertje!</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Ik wou dat je die kikkers kon hooren kwaken en
de varkens knorren. Je moet ook eens even naar de nieuwe
maan kijken. Ik zag hem net van over mijn rechter schouder.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow.</p>
<p class="datum">12 Juli.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Hoe wist je secretaris het adres van <span xml:lang="en">Lock Willow</span>? (dit
is geen rhetorische vraag, ik wil het vreeselijk graag weten).
Luister eens, hoe grappig: de boerderij is het eigendom
van mijnheer <span xml:lang="en">Jervis Pendleton</span>, maar nu heeft hij haar
aan de <span xml:lang="en">Semples</span> gegeven, want Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> is zijn
oude kindermeid. Heb je ooit van zoo'n typischen samenloop
van omstandigheden gehoord? Ze noemen hem hier
nog altijd „Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>” en spreken over hem alsof
hij nog altijd hetzelfde aardige jongetje van vroeger was
gebleven. Zij hebben een van zijn babykrulletjes in een
doosje bewaard en het is rood—tenminste een beetje
roodblond.</p>
<div class="figright" style="width: 370px;">
<a href="images/ill_p051.png"><img src="images/ill_p051th.png" width="370" height="484"
alt=""
title="Klik voor vergroting (771×1008px, 22kB)" /></a>
</div>
<p>Sedert ze weten dat ik hem ook ken, ben ik minstens
100% in hun achting gerezen, want een van de leden van
de familie <span xml:lang="en">Pendleton</span> te kennen, is de beste introductie voor
<span xml:lang="en">Lock Willow</span> en de beste van de heele familie is natuurlijk
„Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>”. Ik ben blij, dat <span xml:lang="en">Julia</span> tot een van de
minder geachte takken hoort!</p>
<p>Het leven wordt hier hoe langer hoe leuker. Gisteren
heb ik op een hooiwagen gereden! Wij hebben hier drie
groote, vette varkens en negen biggetjes en je moest ze
eens zien slobberen! We hebben ook een macht baby-kuikentjes
en eendjes en kalkoenen en paarlhoenders. De
<span class="pagenum" title="51"> </span><a id="p_51"></a>menschen die in de stad blijven, terwijl ze hier buiten konden
wonen, zijn toch eigenlijk gek.</p>
<p>Mijn dagelijksche taak is, de eieren op te sporen. Ik
viel gisteren van een balk in de schuur, toen ik probeerde
naar een nest te kruipen, dat de zwarte hen had gestolen.
En toen ik met een gekneusde knie in huis kwam, heeft
juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> er een verband met zalf om heen gedaan, en
weet je, wat ze zei:
„Ach lieve deugd,
het lijkt wel gisteren,
dat Jongeheer
<span xml:lang="en">Jervie</span> van dienzelfden
balk viel en ook zijn
rechterknie bezeerde!”
Aardige oude vrouw, hé?</p>
<p>De omstreken zijn hier
prachtig. Er is een vallei
en een rivier en heel
veel begroeide heuvels
en heelemaal in de verte
verrijst een éénig mooie
berg. Ik zou die graag
eens willen beklimmen.</p>
<p>Twee keer in de week
karnen we, en de room
bewaren we in de steenen
schuur. Sommige boeren
hier hebben een speciale
separator voor het karnen,
maar wij houden niet
van die nieuwe ideeën<ins class="corr" id="corr28" title="Niet in Bron.">.</ins>
Het is misschien wel wat omslachtiger zooals wij het doen
maar de boter is zooveel te beter. Wij hebben zes kalveren.</p>
<p>1. <span xml:lang="en">Sylvia</span>. Omdat ze in het bosch geboren is. 2. <span xml:lang="en">Lesbia</span>.
Naar de <span xml:lang="la">Lesbia</span> in <span xml:lang="la">Catullus</span>. 3. <span xml:lang="en">Sallie</span>. 4. <span xml:lang="en">Julia-a</span>. Een gek, niet
te beschrijven dier. 5. <span xml:lang="en">Judy</span>. Naar mij. 6. Vadertje Langbeen.
Je bent er niet boos om, wel lieveling? Het is een volbloed
<span xml:lang="en">Jersey</span> en hij ziet er heel lief uit. Kijk maar hierboven.</p>
<p><span class="pagenum" title="52"> </span><a id="p_52"></a></p>
<p>Zie je wel, dat de naam erg goed gekozen is?</p>
<p>Ik heb tot nog toe geen tijd gehad om aan mijn onsterfelijke
novelle te beginnen. Wij hebben het daarvoor
veel te druk.</p>
<p class="groet rind3">Dàg, veel groeten van</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
<p class="ps">P.S. Ik heb pannekoeken-bakken geleerd.</p>
<p>P.S. (2) Wanneer je <ins class="corr" id="corr29" title="Bron: mischien">misschien</ins> van plan bent kuikens te
koopen, moet je <span xml:lang="en">Buff <ins class="corr" id="corr30" title="Bron: Orghingtons">Orpingtons</ins></span> nemen. Dat is een goed ras.</p>
<p>P.S. (3) Ik wou, dat ik je wat van die heerlijke versche
boter kon sturen, die ik van morgen zelf heb gekarnd. Ik
ben een uitstekende melkmeid.</p>
<div class="figcenter" style="width: 396px;">
<img src="images/ill_p052th.png" width="396" height="262"
alt="Buttercup Daisy Birdie Bess Spotty —— Koeien drijven kan ik niet"
title="Buttercup Daisy Birdie Bess Spotty —— Koeien drijven kan ik niet" />
<div class="caption"><p>Buttercup Daisy Birdie Bess Spotty</p>
<p>Koeien drijven kan ik niet</p></div>
</div>
<p>P.S. (4) Dit is het portret van Mejuffrouw <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>,
de toekomstige groote schrijfster, bezig de koeien naar den
stal te drijven.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zondag.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Is dat niet leuk? Gisterenmiddag wou ik aan je schrijven,
maar ik kwam niet verder dan tot het „Lieve Vadertje
Langbeen” want het schoot me opeens te binnen, dat ik
beloofd had, wat boschbessen voor het avondeten te
plukken. En dus liep ik weg en liet mijn papier op tafel
<span class="pagenum" title="53"> </span><a id="p_53"></a>liggen. En wat denk je wel, dat ik op mijn brief vond toen
ik terug kwam? Een echte Mijnheer Langbeen, een glazenwasscher!</p>
<div class="figright" style="width: 259px;">
<a href="images/ill_p053.png"><img src="images/ill_p053th.png" width="259" height="208"
alt=""
title="Klik voor vergroting (540×434px, 8kB)" /></a>
</div>
<p>Ik nam hem heel voorzichtig
bij een poot en liet hem het
raam uitvliegen. Ik zou voor
geen geld van de wereld er
een kwaad willen doen. Met
hun lange pooten herinneren
ze me altijd weer aan jou,
toen ik je voor de eerste en
eenige maal in mijn leven zag.</p>
<p>We namen vanmorgen het
wagentje en reden naar de kerk. Het is een vriendelijk
wit dorpskerkje met een spitsen toren en drie Dorische
kolommen aan den voorkant (misschien zijn het wel Ionische,
ik haal die twee altijd door elkaar).</p>
<p>Het was een alleraardigst, slaperig preekje en alle menschen
schenen veel moeite te hebben om niet te gapen. Het eenige
geluid, dat tot ons doordrong, was, behalve het lijmige
orgaan van den predikant, het gezang van de sprinkhanen
daar buiten in het veld. Ik werd niet wakker voordat ik
mezelf op de knieën vond liggen, bezig een psalm te zingen.
Toen speet het me toch, dat ik niet beter had geluisterd,
want ik zou dolgraag wat meer van den man willen weten,
die zulk een psalm uitzocht. Luister maar:</p>
<div class="poem">
<div class="stanza" xml:lang="en">
<div class="i0">Come, leave your sports and earthly toys<br /></div>
<div class="i0">And join me in celestial joys.<br /></div>
<div class="i0">Or else, dear friend, a long farewell.<br /></div>
<div class="i0">I leave you now to sink to hell.<br /></div>
</div>
</div>
<p>Ik heb al gemerkt, dat het niet goed is om met de
<span xml:lang="en">Semples</span> over godsdienst te spreken. Hun Gods-idee (die
zij nog onveranderd van hun oude Puriteinsche voorvaderen
hebben geërfd) is die van een kleinzielig, onredelijk, onrechtvaardig,
min, wraakzuchtig, bigot Wezen. Gelukkig, dat ik
me er niet zoo'n voorstelling van maak! Weet je, hoe ik
<span class="pagenum" title="54"> </span><a id="p_54"></a>me Hem denk? Hij is vriendelijk en vergevend en zacht en
begrijpt alles—hij heeft gevoel voor humor.</p>
<p>Ik hou dolveel van de <span xml:lang="en">Semples</span>. In het werkelijk leven
zijn ze veel beter en liever dan je wel uit hun redeneeringen
zoudt opmaken. Ze zijn veel beter dan hun eigen God. Ik
zei hun dat ook en toen had je hun gezichten moeten zien!
Ze waren ontsteld. Ze vonden, dat ik godslasterlijke taal
sprak—en ik vind, dat <em>zij</em> het doen. Wij spreken nu maar
nooit meer over godsdienst.</p>
<p>Het is nu Zondagmiddag.</p>
<p><span xml:lang="en">Amasai</span><ins class="corr" id="corr31" title="Niet in Bron.">,</ins> de eene knecht, is juist met een roode das en
kanariegele handschoenen, hoogrood en geschoren, met <span xml:lang="en">Carrie</span>
(de meid) met een grooten hoed met roode rozen op en
een lichtblauwe japon en stijf gekrulde haren, weg gereden.
<span xml:lang="en">Amasai</span> bleef den heelen morgen thuis om de sjees schoon
te maken en <span xml:lang="en">Carrie</span> gaf voor, dat zij het eten moest koken,
maar in werkelijkheid heeft ze haar blauwe japon gestreken.</p>
<p>Wanneer ik mijn brief aan jou klaar heb, ga ik naar
beneden om een boek te lezen, dat ik op de vliering heb
gevonden. Het heet „Op het Indianenpad” en op de eerste
bladzijde staat met een grappig jongenspootje geschreven:</p>
<div class="poem">
<div class="stanza">
<div class="i0" xml:lang="en">Jervis Pendleton.<br /></div>
<div class="i0">Als je dit boek ooit vindt,<br /></div>
<div class="i0">Pak het dan in en stuur het me naar huis.<br /></div>
</div>
</div>
<p>Hij was hier eens 's zomers, 11 jaar geleden, nadat
hij lang ziek was geweest, en liet toen dit boek achter.
Je kunt wel zien, dat hij het goed heeft gelezen, overal
zie je vuile, kleine vingertjes. In een hoek van de vliering
staat ook een windmolen. Verder vond ik er een paar tollen
en knikkers. Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> spreekt zoo vaak over hem,
dat ik werkelijk ga gelooven, dat hij nog leeft. Niet als
een groot heer met een hoogen zijden en een wandelstok,
maar als een aardige, vuile robbedoes, met een krullebol
die altijd in de war zit, en groote laarzen, waarmee hij
stampt als hij de trap opgaat. En de deuren laat hij allemaal
open staan en hij bedelt om koekjes. (En krijgt ze ook
altijd, ik ken Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span>!) Het schijnt een avontuurlijk
<span class="pagenum" title="55"> </span><a id="p_55"></a>heertje geweest te zijn, flink en rond. Jammer dat het een
<span xml:lang="en">Pendleton</span> is! Hij verdient iets beters te zijn.</p>
<p>Morgen gaan we de haver dorschen. Er is al een stoommachine
besteld en drie extra knechts hebben we gehuurd.</p>
<p>Tot mijn groot verdriet moet ik je vertellen, dat Eenhoorn
(de gevlekte koe met één hoorn en moeder van
<span xml:lang="en">Lesbia</span>) iets heel onbehoorlijks heeft gedaan. Vrijdagavond
is ze den boomgaard binnengeloopen en heeft er net zoolang
de afgevallen appels gegeten, tot het haar naar het
hoofd is gestegen. Nu is ze al twee dagen stomdronken. Het
is heusch waar. Heb je ooit zoo iets schandelijks gehoord?</p>
<p>Dag lieveling.</p>
<p class="groet rind6">Als altijd,</p>
<p class="judy">Je kleine <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Het eerste hoofdstuk handelt over Indianen en het
tweede over struikroovers. Wat zal er in het derde staan?
„De Roode Arend sprong twintig voet hoog en stortte toen
dood neer”. staat er met dikke letters boven. Zullen <span xml:lang="en">Judy</span>
en <span xml:lang="en">Jervie</span> nu samen pret hebben?</p>
</div>
<div class="figleft" style="width: 323px;">
<a href="images/ill_p055.png"><img src="images/ill_p055th.png" width="323" height="377"
alt=""
title="Klik voor vergroting (673×786px, 13kB)" /></a>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">15 September.</p>
<p class="aanhef">Lieve, oude Lieveling,</p>
<p>Ik ben gisteren op
de groote weegschaal
op den korenzolder
gewogen. Denk eens
aan, <span xml:lang="en">Judy</span> is 9 pond
aangekomen. Laat ik
je <span xml:lang="en">Lock Willow</span> als
een uitstekend herstellingsoord
aanbevelen.</p>
<p class="groet rind3">Altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span><ins class="corr" id="corr32" title="Niet in Bron.">.</ins></p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="56"> </span><a id="p_56"></a></p>
<div class="brief">
<p class="datum">25 September.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Stel je eens voor, ik ben een tweede jaars studente!
Ik kwam hier gisteravond aan, wel een beetje verdrietig
dat ik van de lieve luidjes op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> weg moest,
maar toch blij, dat ik alle meisjes hier weer terug zou zien.
Want het is erg prettig, weer naar een bekende omgeving
terug te keeren. Ik ga me hier zoo echt thuis voelen, over
het algemeen voel ik me nu in de wereld thuis, net of ik
er werkelijk in hoor en er niet maar bij ongeluk tusschen
ben gekomen.</p>
<p>Ik geloof dat je eigenlijk heelemaal niet begrijpt, wat ik
daarmee zeggen wil. Zoo'n gewichtig persoon als een regent
kan ook moeilijk het gevoelsleven van een niets beteekenend
persoontje als een vondeling begrijpen.</p>
<div class="figcenter" style="width: 370px;">
<a href="images/ill_p056.png"><img src="images/ill_p056th.png" width="370" height="124"
alt="Sallie Judy Studeerkamer Julia gang."
title="Klik voor vergroting (770×259px, 7kB)" /></a>
<div class="caption">Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.</div>
</div>
<p>Maar luister nu eens even, mijn oude lieveling. Weet je
met wie ik samen woon? Met <span xml:lang="en">Sallie McBride</span> en <span xml:lang="en">Julia
Rutledge Pendleton</span>. Werkelijk waar! We hebben samen een
studeerkamer en drie kleine slaapkamertjes.—Voilà!</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie</span> en ik vormden dit voorjaar het plan, samen te gaan
huizen, en <span xml:lang="en">Julia</span> wil met alle geweld weer bij <span xml:lang="en">Sallie</span> wonen.
Waarom weet ik niet, want die twee hebben geen snars
gemeen. Maar de <span xml:lang="en">Pendletons</span> zijn nu eenmaal van natuur
erg conservatief en te laksch om van gedachte te veranderen.
In elk geval zitten we hier nu bij elkaar. Denk
eens aan: <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> uit het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> woont
samen met een <span xml:lang="en">Pendleton</span>! Het is hier toch een democratisch
land.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie</span> is candidaat gesteld voor het Klasse-Presidentschap
en als ik het niet heelemaal mis heb, zal ze het worden ook!
Er heerscht hier toch zoo'n intrigeer-atmosfeer. Je moest
<span class="pagenum" title="57"> </span><a id="p_57"></a>eens weten wat een politieke vrouwen hier allemaal bij elkaar
huizen! O manneke, als wij vrouwen eenmaal onze rechten
krijgen, zullen de mannen al hun tijd noodig hebben, om de
hunne te houden! Komende Zaterdag is onze verkiezingsdag
en 's avonds zullen we een fakkeloptocht houden, onverschillig
wie of er wint.</p>
<p>Ik ben nu bezig scheikunde te leeren, een onmogelijke
studie! Ik had nog nooit van zoo iets gehoord. Op het
oogenblik hebben we het over Moleculen en Atomen, maar
de volgende maand zal ik je daar meer over kunnen vertellen.</p>
<p>Ik krijg nu ook les in de philosophie.</p>
<p>En in de Algemeene Geschiedenis.</p>
<p>En we behandelen de tooneelstukken van <span xml:lang="en">Shakespeare</span>.</p>
<p>En ik heb les in Fransch.</p>
<p>Als dit nog lang zoo doorgaat, zal ik ten slotte nog heelemaal
beschaafd worden.</p>
<p>Ik had veel liever les in Staathuishoudkunde dan in Fransch
gehad, maar ik dorst het niet te zeggen, want ik was bang,
dat de Prof. me zou laten zakken als ik geen Fransch koos.
Ik kwam er voor Fransch net eventjes door met het Juni-examen.
Maar ik geloof ook niet, dat de lessen op de Middelbare
School veel waard waren.</p>
<p>Er is een meisje in onze klas, dat net zoo vlug in het
Fransch als in het Engelsch babbelt. Als klein meisje stak
ze met haar ouders naar Frankrijk over en ze heeft daar
drie jaar in een kloosterschool geleefd. Je kunt je denken
hoeveel knapper ze is dan de rest. Alle onregelmatige
werkwoorden heeft ze onder den duim! Ik wou, dat mijn
ouders me ook in een klooster hadden gestopt, toen ik klein
was, inplaats van in een vondelingengesticht. Of neen, toch
weer niet, want dan had ik jou niet gekend en ik vind het
toch nog prettiger jou te hebben dan goed Fransch te spreken.</p>
<p>Dag Vadertje, ik moet nu even naar <span xml:lang="en">Harriet Martin</span> om
me een paar scheikunde-dingen te laten uitleggen. En dan
moeten we nog eens de a.s. verkiezingen bespreken.</p>
<p class="groet rind4">Je politieke</p>
<p class="judy" xml:lang="en">J. Abbott.</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="58"> </span><a id="p_58"></a></p>
<div class="brief">
<p class="aanhef">Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p class="datum">17 October.</p>
<p>Wanneer het heele zwembassin met citroenvla gevuld zou
zijn, zou dan iemand die zwemmen kan, zich boven de vla
kunnen houden of zou hij zinken?</p>
<div class="figleft" style="width: 332px;">
<a href="images/ill_p058.png"><img src="images/ill_p058th.png" width="332" height="432"
alt="McBride lang zal zij leven"
title="Klik voor vergroting (692×899px, 20kB)" /></a>
<div class="caption">McBride lang zal zij leven</div>
</div>
<p>Wij hadden vanavond aan tafel citroenvla als dessert
en kwamen er zoo over te spreken. Wel een half uur lang
hebben we er hevig over gedebatteerd en nog is het niet
beslist. <span xml:lang="en">Sallie</span> beweert,
dat ze heel vast gelooft,
dat je er doorheen zou
kunnen zwemmen en
ik ben er vast van overtuigd
dat zelfs de beste
zwemster zou zinken
als een baksteen. Zou
het niet grappig zijn
zoo in de citroenvla
onder te gaan?</p>
<p>Nog twee andere
kwesties werden aan
tafel besproken.</p>
<p>A. Hoe moeten de
kamers in een achthoekig
huis gebouwd
zijn? Sommige meisjes
beweerden dat ze
vierkant moeten zijn,
maar ik geloof dat ze
den vorm van een stuk punttaart zullen hebben. Geloof
je ook niet?</p>
<p>B. Neem eens voor een oogenblik aan, dat er een
groote ruimte van spiegelglas is en iemand daar middenin
zit. Tot hoever zal dan het gezicht weerspiegeld
worden en waar zal het glas beginnen den rug te weerkaatsen?</p>
<p>Hoe meer je er over nadenkt, des te minder weet je het.</p>
<p>Nu zie je eens, wat een diepzinnige onderwerpen er bij
<span class="pagenum" title="59"> </span><a id="p_59"></a>ons bij net eten behandeld worden en dan zeggen ze nog:
als de katjes muizen, mauwen ze niet.</p>
<p>Heb ik je al over de verkiezingen gesproken? Het is
al drie weken geleden, maar we hebben hier zooveel te
doen, dat het wel een eeuw geleden schijnt. <span xml:lang="en">Sallie</span> werd
gekozen en we hadden een fakkeloptocht met transparanten,
waarop „<span xml:lang="en">McBRIDE</span>, LANG ZAL ZIJ LEVEN!” geschilderd
stond. En dan nog een muziekcorps dat uit 14 muzikanten
bestond, waarvan er drie mondharmonica's bespeelden en
elf ketelmuziek gaven.</p>
<p>Wij zijn nu heel gewichtige personages in No. „258”<ins class="corr" id="corr33" title="Niet in Bron.">.</ins>
Een groot deel van <span xml:lang="en">Sallie's</span> glorie straalt ook op <span xml:lang="en">Julia's</span>
onwaardig hoofd en op het mijne: het is een heele eer met
de Presidente samen te wonen!</p>
<p xml:lang="fr">Bonne nuit, cher ami!</p>
<p class="groet rind8" xml:lang="fr">Acceptez mes compliments.</p>
<p class="groet rind4" xml:lang="fr">Très respectueux</p>
<p class="groet rind3" xml:lang="fr">Je suis</p>
<p class="judy" xml:lang="fr">Votre Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">12 November.</p>
<p>Lieve beste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Met korfbal hebben we het gisteren van de Groentjes
gewonnen. Natuurlijk vonden we het éénig, maar het zou
toch nog heel wat leuker geweest zijn, wanneer het de
juniores (derde jaars studenten) geweest waren. Ik zou
't er dan heusch voor over hebben gehad, heelemaal bont
en blauw te zijn en een week met koude compressen in
bed te moeten liggen.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie</span> heeft me uitgenoodigd, in de Kerstvacantie bij
haar familie te komen logeeren. Ze komt uit <span xml:lang="en">Worcester</span>
in <span xml:lang="en">Massachusetts</span>. Is het niet schattig van haar? Ik ben
nog nooit in mijn heele leven in een echte familie geweest,
behalve in <span xml:lang="en">Lock Willow</span>, maar de <span xml:lang="en">Semples</span> zijn beiden oud
en dat noem ik eigenlijk geen familie. Maar bij de <span xml:lang="en">McBrides</span>
zijn er nog meer kinderen (wel twee of drie) en een moeder
<span class="pagenum" title="60"> </span><a id="p_60"></a>en een vader en een grootmoeder en een Angora kat. Het
is een <em>echte</em> familie. Je koffer te pakken en op reis te gaan
is veel leuker dan hier blijven. O, ik vind het toch zoo
zalig om er heen te gaan!</p>
<p>7 uur! Ik moet naar de repetitie. We studeeren een
comedie in. Ik ben een prins met een fluweelen mantel
en blonde krullen. Eenig leuk hè?</p>
<p class="groet rind3">Dàg!</p>
<p class="judy">Je J. A.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdag.</p>
<p>Wil je niet eens weten hoe ik er uitzie? Hier heb je een
kiek van ons drietjes, die <span xml:lang="en">Leonora Fenton</span> genomen heeft.</p>
<p>Dat meisje in het wit, dat lacht, is <span xml:lang="en">Sallie</span>, en de lange
met haar neus in de lucht is <span xml:lang="en">Julia</span> en dat kleintje met
hangend haar is <span xml:lang="en">Judy</span>. Ze ziet er in <ins class="corr" id="corr34" title="Bron: werkelikheid">werkelijkheid</ins> beter uit,
maar de zon scheen net in haar gezicht.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie rind4" xml:lang="en">„Stone Gate”</p>
<p class="locatie" xml:lang="en">Worcester, Mass.</p>
<p class="datum">31 December.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik had je eigenlijk al lang willen schrijven en je voor
je chèque met Kerstmis bedanken, maar het gaat hier in
huis zoo druk toe, dat ik nauwelijks een paar minuten kan
vinden om een beetje met je te babbelen.</p>
<p>Ik heb een nieuwe japon gekocht. Eigenlijk had ik hem
niet bepaald noodig, maar ik wou hem zoo dolgraag
hebben. Dit jaar kreeg ik mijn Kerstcadeau van mijn ouden
vriend, Vadertje Langbeen. Mijn familie stuurde me niets,
alleen maar een lieven brief.</p>
<p>Mijn vacantie is gewoonweg heerlijk hier bij <ins class="corr" id="corr35" xml:lang="en" title="Bron: Sallies">Sallie's</ins> familie.
Ze wonen in een groot, ouderwetsch baksteenen huis met
<span class="pagenum" title="61"> </span><a id="p_61"></a>wit gekalkte gevel. Het ziet er net zoo uit als het huis,
waarnaar ik altijd tuurde toen ik nog in het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>
was, en ik <ins class="corr" id="corr36" title="Bron: verlangte">verlangde</ins> er toen altijd zoo naar om te weten
hoe het er wel van binnen zou uitzien. Ik had nooit gedacht,
dat ik het ooit te weten zou komen—en nu leef ik al een
paar weken in zoo'n huis!</p>
<p>Alles is hier gezellig en huiselijk en smaakvol. Ik loop
soms alle kamers achter elkaar door en geniet.</p>
<p>Het is het mooiste huis, dat je je voor je kinderen denken
kunt. Er zijn heerlijke donkere hoekjes en gaatjes, waar
je prachtig verstoppertje kunt spelen en er is een groote
zolder om op regenachtige dagen pret te maken en heerlijke
gladde trapleuningen met een knop aan het ondereind.
En dan is er een groote, zonnige keuken met een aardige
dikke keukenmeid, die hier al dertien jaar dient en <ins class="corr" id="corr37" title="Bron: altjd">altijd</ins>
een stukje deeg voor de kinderen bewaart wanneer ze bakt.
Hè, Vadertje, ik verlang er soms vreeselijk naar, om heel klein
te zijn en dan hier op te groeien.</p>
<p>En dan de familie! Ik had nooit gedroomd dat die zóó
lief kon zijn. <span xml:lang="en">Sallie</span> heeft een vader en een moeder en een
grootmoeder en een schat van een zusje van drie jaar met
allemaal kleine, blonde krulletjes en een broer van een jaar
of 14, die altijd vergeet zijn voeten te vegen, en een groote,
knappe broer, die <span xml:lang="en">Jimmie</span> heet, en al <span xml:lang="en">Junior</span> op het <span xml:lang="en">Princeton
<span xml:lang="en">College</span></span> is.</p>
<p>Wij hebben altijd pret aan tafel. Iedereen lacht en praat
en maakt gekheid en we hoeven gelukkig niet vóór het
eten te bidden. Dat vind ik toch zoo'n verlichting, dat je
hier niet voor iederen hap eten hoeft te danken. (Je vindt
misschien, dat ik een godslasteraarster ben, maar jij zou
dat ook worden, wanneer je, net zooals ik, zooveel gedwongen
gebeden had moeten opzeggen).</p>
<p>We hebben al zoo'n macht dingen gedaan! Ik weet
heusch niet, waar ik mee zal beginnen. Mijnheer <span xml:lang="en">McBride</span>
heeft een fabriek, en op Kerstmis hebben we een grooten
boom voor de arbeiderskinderen versierd. Hij stond in
een groote zaal van het pakhuis, dat voor dien dag heelemaal
met hulst en <span xml:lang="en">mistletoe</span> was versierd. <span xml:lang="en">Jimmie McBride</span>
<span class="pagenum" title="62"> </span><a id="p_62"></a>was als St. Nicolaas verkleed en <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik hielpen hem
om de pakjes uit te deelen.</p>
<p>O lieve deugd, wat was dat eenig! Ik voelde me dien
avond welwillend als een regent van het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>.
Een allerliefst klein jongetje heb ik gekust, maar ik geloof,
dat ik ze geen van allen op hun hoofd heb getikt.</p>
<p>En twee dagen na Kerstmis hebben we hier in huis een
bal gehad, <em>ter eere van mij!!</em></p>
<p>Het was het eerste, echte bal, dat ik ooit heb bijgewoond—die
op <span xml:lang="en">College</span> tellen niet mee, want daar dansen
we alleen onder elkaar. Ik droeg een nieuwe witte avondjapon
(jouw Kerstcadeau, dank je nog hartelijk) en lange,
witte handschoenen en wit satijnen schoentjes. Het eenige
wat me speet, was, dat Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> me niet zien kon,
toen ik den <span xml:lang="fr">cotillon</span> met <span xml:lang="en">Jimmie</span> danste. Spreek er haar
alsjeblieft over, den eersten den besten keer dat je weer naar
het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> gaat.</p>
<p class="groet rind8">Als altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy Abbott</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Zou je het heel, heel erg vinden, mijn liefste lieveling,
wanneer ik geen Groote Schrijfster werd, maar alleen een
heel gewoon meisje bleef?</p>
</div>
<div class="figleft" style="width: 448px;">
<a href="images/ill_p063.png"><img src="images/ill_p063th.png" width="448" height="587"
alt=""
title="Klik voor vergroting (933×1224px, 33kB)" /></a>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">6.30 Zaterdag.</p>
<p>Liefste Vadertje.</p>
<p>We waren eigenlijk vandaag van plan naar de stad te gaan,
maar we hadden geen rekening met het weer gehouden:
het stortregent nu. Ik houd van den winter wanneer hij ook
werkelijk winter is met sneeuw en ijs, maar niet wanneer
het regent. <span xml:lang="en">Julia's</span> model-oom kwam haar vanmiddag opzoeken.
Hij bracht vijf pond bonbons mee!! Je ziet, er is
ook wel eens een voordeeltje aan verbonden, om met <span xml:lang="en">Julia</span>
samen te wonen. Ons gebabbel scheen hem te amuseeren
en hij besloot een lateren trein te nemen en eerst met
ons samen thee te drinken. Het was vreeselijk lastig voor
<span class="pagenum" title="63"> </span><a id="p_63"></a>ons om daartoe verlof te krijgen. Het is al heel moeilijk
om een vader of grootvader bij ons te mogen hebben
en een oom—nu, dat is weer een graadje erger.
Broers en neven zijn heelemaal
contrabande! <span xml:lang="en">Julia</span> moest
voor een notaris den eed afleggen,
dat hij werkelijk haar
oom was en toen heeft een
klerk daarvan dadelijk een
certificaat opgemaakt. (Weet
ik niet een heeleboel
van rechtsgeleerdheid
af?) En
dan betwijfel ik nog
hard, of we Oom
<span xml:lang="en">Jervie</span> wel bij ons hadden mogen houden, als die lieve menschen
gezien hadden, hoe jong en knap hij er uitziet.</p>
<p>Lieve deugd, wat regent het! Als we vanavond naar de
kapel willen, zullen we er heen moeten zwemmen!</p>
<p class="groet rind3">Dag lieveling,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="64"> </span><a id="p_64"></a></p>
<div class="brief">
<p class="datum">20 Januari.</p>
<p>Mijn lieve oude Vadertje Langbeen.</p>
<p>Heb je nooit over een allerdoddigste kleine baby hooren
spreken, die door slechte menschen uit zijn wiegje werd
geroofd?</p>
<p>Ik zou zoo graag het arme kind geweest zijn. Wanneer
we in boeken leefden, zou dat het <span xml:lang="fr">dénouement</span> geweest
zijn.</p>
<p>Het is heusch heel vreemd wanneer je zelf niet eens
weet, wat je eigenlijk bent—echt opwindend en romantisch!
Daar zijn zoo veel mogelijkheden. Misschien ben ik
wel geen Amerikaansche—een heeleboel zijn het niet. Ik
kan wel van de oude Romeinen afstammen of van de
Vikingers of het kind zijn van een Russischen banneling
en dus eigenlijk in Siberië thuis hooren. Of misschien ben
ik wel een Zigeunermeisje—ja, dat is, geloof ik, eigenlijk
nog het meest waarschijnlijk. Ik heb een zwerversnatuur,
hoewel ik nog niet veel kans heb gehad om die te ontwikkelen.</p>
<p>Ken je de schandvlek in mijn leven? Weet je, dat ik
eens stilletjes ben weggeloopen omdat ik gestraft was voor
het snoepen van koekjes? Het staat in het groote boek
beschreven en elke regent kan het lezen. Maar nu in ernst.—Wat
kun je anders verwachten van zoo'n kind? Wanneer
jij een hongerig kind van 9 jaar in de provisiekamer messen
laat slijpen met een schaal koekjes vlak naast haar en je
gaat weg en laat haar alleen. En je komt dan plotseling
weer binnenstormen, zou jij dan ook niet verwachten, dat
ze een paar kruimeltjes aan haar mond heeft? En wanneer
je haar dan door elkaar rammelt en om haar ooren slaat
en haar commandeert van tafel op te staan, wanneer de
pudding binnengebracht wordt en je vertelt dan aan alle
kinderen, dat dat gebeurt omdat zij een dievegge is—zou
jij het dan ook niet heel begrijpelijk vinden, dat ze stilletjes
weg loopt? Ik heb alleen maar vier mijlen geloopen. Toen
hebben ze me achterhaald en weer teruggebracht. En een
week lang werd ik toen elken dag aan een paal in den tuin
vastgebonden, terwijl de anderen mochten spelen.</p>
<p><span class="pagenum" title="65"> </span><a id="p_65"></a></p>
<p>O, lieve deugd, daar heb je de bel van de kapel al! En
na den dienst moet ik naar een bestuursvergadering. Het
spijt me heusch, want ik was net van plan je vanavond
een echt gezelligen brief te schrijven.</p>
<p class="groet rind8" xml:lang="de">Auf Wiedersehen,</p>
<p class="groet rind4"><span xml:lang="fr">Cher</span> oude vriend,</p>
<p class="groet rind2" xml:lang="la">Pax tibi!</p>
<p class="ps">P.S. Iets weet ik toch heel beslist: <em>ik kom niet uit China!</em></p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">4 Februari.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<div class="figright" style="width: 365px;">
<a href="images/ill_p065.png"><img src="images/ill_p065th.png" width="365" height="334"
alt="We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen."
title="Klik voor vergroting (761×695px, 19kB)" /></a>
<div class="caption">We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.</div>
</div>
<p><span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> heeft me een <ins class="corr" id="corr38" xml:lang="en" title="Bron: Princeto">Princeton</ins> banier gestuurd,
zoo groot als de heele lengte van de kamer. Ik vind het
verbazend aardig
van hem dat hij
aan me dacht, maar
wat moet ik er
in 's hemelsnaam
mee doen? <span xml:lang="en">Sallie</span>
en <span xml:lang="en">Julia</span> willen niet
dat ik hem ophang.
Onze kamer is dit
jaar geheel in het
rood gehouden en
je begrijpt, hoe het
<ins class="corr" id="corr39" title="Bron: orange">oranje</ins> met zwart
van die vlag er mee
zou vloeken. Maar
het is zulk heerlijk,
dik warm goed, dat
ik het zonde vind, het zoo maar te laten liggen. Wat dunkt
je, zou ik het niet als badmantel kunnen gebruiken. Mijn
oude kromp in de wasch.</p>
<p>Ik heb in den laatsten tijd heelemaal vergeten je over
ons werk te schrijven. Je zou het werkelijk niet uit mijn
brieven opmaken, maar toch is haast mijn heele tijd daarmee
in beslag genomen.</p>
<p><span class="pagenum" title="66"> </span><a id="p_66"></a></p>
<p>„Een werkelijk ernstige studente moet met de grootste
nauwkeurigheid haar studies beoefenen”, zegt de Prof. in
de scheikunde.</p>
<p>„Zorgt ervoor, dat ge niet in kleine onderdeelen opgaat”,
zegt de Prof. in de geschiedenis. „Houdt u op een afstand,
zoodat ge het geheel kunt overzien”.</p>
<p>Nu zie je eens hoe aardig we moeten scharrelen, willen
we ze allebei tevreden stellen. Ik houd meer van de methode
van den laatsten geleerde. Wanneer ik zeg, dat Willem de
Veroveraar in 1492 naar Engeland overstak en Columbus
in 1100 of 1066, of weet ik wanneer, Amerika<ins class="corr2" id="corr40" title="Bron: ,"></ins> ontdekte,
dan is dat natuurlijk een kleinigheid, die de Prof. negeert.
Het geeft je zoo'n gevoel van zekerheid en rust dat ik
bij de scheikunde geheel mis.</p>
<p>Daar gaat de zes-uur-bel! Ik moet naar het laboratorium
om nog een scheikundig mengsel van zuren en zouten na
te zien. Ik heb laatst met Waterstof een groot gat in mijn
schort gebrand. Als de theorie opging, had ik het met een
sterke oplossing van <ins class="corr" id="corr41" title="Bron: Amoniak">Ammoniak</ins> kunnen neutraliseeren, niet
waar?</p>
<p>De volgende week hebben we weer examens, maar je
gelooft toch niet, dat ik daar bang voor ben?</p>
<p class="groet rind3">Veel liefs van</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">5 Maart.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>De Maartstorm loeit en de heele hemel is met zware
wolken bedekt. De kraaien in de denneboomen maken een
helsch <ins class="corr" id="corr42" title="Bron: lavaai">lawaai</ins>. Het is een opwindend lokkend geluid. Ik zou
mijn boeken wel willen dichtslaan en over de heuvels rennen,
voortgejaagd door den wind.</p>
<p>Wij hebben verleden Zaterdag een snippenjacht gehouden
over vijf mijlen land. De foks (voorgesteld door drie meisjes
en een schepel confetti) kwam een half uur voor de 27 jagers
aan. Ik was een van de 27; 8 konden er onderweg niet
<span class="pagenum" title="67"> </span><a id="p_67"></a>verder en met ons negentienen kwamen we op het eindpunt
aan. Onze weg leidde over een heuvel, door een korenveld
en over een drassig land, waar we heel voorzichtig
van het eene droge plekje op het andere moesten springen.
Natuurlijk is meer dan de helft er tot de enkels ingezakt.
Wij verloren het confetti-spoor en hadden wel 25 minuten
noodig om weer uit dat moeras te komen. Dan leidde
het spoor weer over een heuvel, door struikgewas, en
zelfs lag het bij het raam van een schuur. De deur van
de schuur was gesloten, het raam was vrij hoog van den
grond en nogal smal. Het was eigenlijk al te moeilijk, vind
je ook niet?</p>
<p>Maar we zijn ook niet naar binnen geklommen! We
hebben heel voorzichtig langs de schuur rondgespeurd
en toen het spoor weer gevonden. Ze hadden haast alle
confetti daar uitgestrooid. De foks dacht, dat hij ons leelijk
voor den gek kon houden, maar we zijn verder door blijven
zoeken en hebben twee mijlen over glooiend weiland
moeten rennen. Het spoor was vreeselijk moeilijk
te volgen, want de confettivoorraad bleek wel haast uitgeput.
Volgens de regels van het spel moet je met een
tusschenruimte van hoogstens 2 meter strooien, maar dit
waren de langste twee meters, die ik ooit heb gezien.
Eindelijk, na twee uur aanhoudend zoeken, vonden wij
onzen foks in de keuken van <span xml:lang="en">Crystal Spring</span>. (Dat is een
boerderij, waar de meisjes in bobsleden en hooiwagens
heengaan, om kuikens en wafels te eten). We vonden de
drie hondjes vreedzaam bezig met melk en beschuit met
honing te verorberen. Ze hadden nooit gedacht dat we
ze nog zouden vinden. Ze hadden bepaald gehoopt,
<ins class="corr" id="corr43" title="Bron: det">dat</ins> we daar in het raam van de schuur waren blijven
steken.</p>
<p>Alle twee partijen beweerden, dat zij het hadden gewonnen.
Ik vind, dat wij het gewonnen hebben, want we
hadden ze toch maar gevonden voordat ze weer op den
terugweg naar <span xml:lang="en">College</span> waren. In elk geval waren wij alle
19 uitgehongerd en we vielen als wolven op den voorraad
aan en moesten al maar meer honing hebben. Er
<span class="pagenum" title="68"> </span><a id="p_68"></a>was niet genoeg voor ons allemaal, maar Juffrouw <span xml:lang="en">Crystal
Spring</span> (zoo noemen wij haar, eigenlijk heet ze <span xml:lang="en">Johnson</span>)
bracht een groote pot aardbeienjam en een kan appelstroop
en drie bruine brooden.</p>
<p>Wij stapten pas om half zeven op (we kwamen een half
uur te laat voor het avondeten), en we liepen zoo maar
naar binnen, zonder ons eerst te verkleeden, we hadden
zoo'n honger! We zijn dien avond geen van allen meer
naar de kapel gegaan, maar als je onze schoenen gezien
had, had je begrepen dat dat ook niet meer kòn.</p>
<p>Ik heb je nog niets van de examens verteld. Ik ben door
alles gemakkelijk heengerold. Ik weet nu hoe je dat moet
aanleggen. Ik geloof ook niet, dat ik ooit weer zal zakken.
Ik kan niet meer <i xml:lang="la">cum laude</i> promoveeren door dat gemeene
herexamen voor Latijn en Fransch, maar het komt er
niets op aan. Er zonder zullen we ook nog wel gelukkig
worden!</p>
<p>Heb je <span xml:lang="en">Hamlet</span> al eens gelezen? Als je het nog niet gedaan
hebt, moet je het beslist doen. Het is <em>schitterend</em> in één
woord. Ik heb al mijn heele leven over <span xml:lang="en">Shakespeare</span> hooren
spreken, maar ik had toch geen flauw benul dat het zoo
mooi zou zijn. Ik dacht altijd, dat de menschen het elkaar
maar naspraken.</p>
<p>Ik heb een heerlijk tijdverdrijf, dat ik al bedacht heb,
toen ik mijn eerste boek las. Elke nacht droom ik, dat ik
de persoon ben (natuurlijk de hoofdpersoon) van het boek
dat ik juist lees.</p>
<p>Nu ben ik <span xml:lang="en">Ophelia</span> en een heel gevoelige <span xml:lang="en">Ophelia</span> ook.
Ik leid <span xml:lang="en">Hamlet</span> af en vertroetel hem en knor op hem en
zorg dat hij zijn mantel omslaat wanneer hij het koud
heeft. Ik heb hem al heelemaal van zijn melancholie genezen.
De Koning en de Koningin zijn alle twee dood—door
een ongeluk op zee. Er is dus geen begrafenis bij
noodig. Nu kunnen <span xml:lang="en">Hamlet</span> en ik zonder eenige dwarsboomerij
in Denemarken regeeren. O, ons koninkrijk
bloeit! Hij zorgt voor de regeeringszaken en ik voor de
liefdadigheidsinstellingen. Ik heb zoo juist een Model-Vondelingeninrichting
gesticht (het heeft niets van het
<span class="pagenum" title="69"> </span><a id="p_69"></a><span xml:lang="en">John Grier Home</span>!) Als jij of een van de andere regenten
het <ins class="corr" id="corr44" title="Bron: mischien">misschien</ins> willen bezichtigen, zal ik je met alle plezier
persoonlijk rondleiden. Het zal leerrijk zijn!</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Ik verblijf, Mijnheer,<br />
Uwe U welwillend gezinde<br />
<span xml:lang="en">Ophelia</span>,<br />
Koningin van Denemarken.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">24 Maart (misschien is het wel de 25ste).</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik geloof niet, dat ik ooit in den hemel zal komen. Ik
geniet hier op aarde zóó, dat ik het niet fair zou vinden,
als ik hiernamaals nog eens aan de beurt kwam. Luister
eens, wat er gebeurd is!</p>
<p><span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> heeft den eersten prijs ($ 25!) gewonnen
voor de schets die „De Maandelijksche” elk jaar uitlooft.
En ze is een tweede jaars! De mededingsters zijn
haast allen derde jaars. Toen ik mijn naam las, kon ik
het haast niet gelooven. Misschien wordt ik dus toch nog
een schrijfster! Ik wou dat Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> me niet zoo'n
vervelende naam had gegeven; is me dat nu een naam
voor een Schrijfs<em>ter</em>?</p>
<p>Ik ben ook al gekozen om in het tooneelstuk in de open
lucht „Elck wat Wils”, dat we dit jaar zullen opvoeren,
mee te spelen. Ik zal Celia zijn, het nichtje van Rosalinde.</p>
<p>En, <span xml:lang="en">last not least</span>: <span xml:lang="en">Julia, Sallie</span> en ik gaan komenden
Vrijdag naar <span xml:lang="en">New-York</span> om onze inkoopen voor het voorjaar
te doen en we blijven er den heelen nacht over en gaan den
volgenden dag met „Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>” naar den schouwburg.
Hij heeft ons uitgenoodigd. <span xml:lang="en">Julia</span> gaat bij haar ouders
logeeren, maar <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik gaan dien nacht naar het <span xml:lang="en">Maria
Washington Hotel</span>. Heb je ooit van zoo iets heerlijks gehoord!
Ik ben nog nooit in een hotel geweest en ook nog
<span class="pagenum" title="70"> </span><a id="p_70"></a>niet in een theater. Alleen eens, toen de Katholieke kerk
een feest gaf en alle vondelingen vrijkaarten kregen, maar
dat was geen echt tooneelstuk en telt dus eigenlijk niet mee.</p>
<p>En wat denk je wel, dat er gegeven wordt? <span xml:lang="en">Hamlet!</span> Stel
je voor hoe zalig! We hebben het juist vier weken geleden
behandeld en ik ken heele stukken uit mijn hoofd.</p>
<p>Ik ben nu zoo opgewonden door al die heerlijke vooruitzichten,
dat ik haast niet kan slapen.</p>
<p class="center margin2">Nacht Lieveling!</p>
<p class="groet rind6 margin2">Het leven is toch heerlijk!</p>
<p class="groet rind2 margin2">Veel groeten van</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Ik keek net op de kalender. Het is de 28ste.</p>
<p>Nog eens P.S. Ik zag vandaag een tramconducteur met
één blauw en één bruin oog. Zou dat geen prachtig kenteeken
zijn voor een schurk in een detective roman?</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">7 April.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Lieve deugd, wat is <span xml:lang="en">New-York</span> groot! <span xml:lang="en">Worcester</span> is er
niets bij. Woon jij heusch in al dat geroezemoes? Ik geloof,
dat ik in geen maanden van al die verwarring door
die twee enkele dagen zal bekomen. Ik kan je ook nu nog
niet geregeld over al die wonderlijke dingen schrijven, die
ik daar gezien heb. Het is ook niet noodig, want je woont
er immers zelf en je kent zeker alles.</p>
<p>Vind je het ook op straat en in de winkels zoo leuk?
En wat zijn de menschen er aardig! Ik heb nog nooit zulke
mooie dingen gezien als daar in de winkelkasten zijn uitgestald.
Ik ga nu heusch begrijpen, dat sommige menschen
zulke schatten voor hun kleeding over hebben.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie, Julia</span> en ik gingen Zaterdagmorgen winkelen.
<span class="pagenum" title="71"> </span><a id="p_71"></a><span xml:lang="en">Julia</span> liep het prachtigste gebouw binnen, dat ik ooit zag.
De muren waren wit met goud, blauwe kleeden lagen op
den grond en er waren blauw zijden gordijnen en vergulde
stoeltjes. Een mooie, blonde dame in een prachtige
zijden sleepjapon verwelkomde ons met een vriendelijk
lachje. Ik dacht dat we hier een bezoek gingen brengen
en wilde al juist mijn hand gaan uitsteken, toen het bleek,
dat we alleen maar hoeden gingen uitzoeken. Tenminste,
dat deed <span xml:lang="en">Julia</span>. Ze nam tegenover een spiegel plaats en
paste toen wel een stuk of twaalf hoedjes, het eene al
mooier en eleganter dan het andere, en toen kocht ze de
twee allermooiste.</p>
<p>Ik geloof, dat ik niets zaligers zou vinden dan me ook
zoo tegenover een spiegel bewonderen en alle hoeden te
koopen, die ik mooi vond, zonder eerst naar den prijs te
vragen. Daar is geen twijfel aan of het eenvoudige vondelingetje
uit het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> zou in <span xml:lang="en">New-York</span> wel gauw
veranderen!</p>
<p>En toen we alle boodschappen gedaan hadden, ontmoetten
we Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> bij <span xml:lang="en">Sherry</span>. Je bent daar zeker
wel eens geweest. Denk dan eens aan de eetzaal in het
<span xml:lang="en">John Grier Home</span> met zijn met zeil bedekte wit houten
tafels en grof aardewerk, dat je <em>onmogelijk</em> zou kunnen
breken en tinnen vorken en messen met zwart houten handgrepen.
Dan zul je begrijpen hoe ik me daar in <span xml:lang="en">Sherry</span> te
moede voelde.</p>
<p>Ik at mijn visch met de verkeerde vork, maar de kellner
gaf me heel vriendelijk een andere, dus heeft niemand het
gemerkt.</p>
<p>En na de lunch zijn wij naar het theater gegaan. Het
was duizelingwekkend, tooverachtig, onbeschrijfelijk—ik
droom er nog elken nacht van.</p>
<p>Is <span xml:lang="en">Shakespeare</span> niet heerlijk?</p>
<p><span xml:lang="en">Hamlet</span> komt zooveel beter op het tooneel uit, dan wanneer
wij het in de klas behandelen. Te voren vond ik het
al heel mooi, maar nu—laat ik daar niet over beginnen!</p>
<p>Als je het goed vindt, word ik, geloof ik, liever tooneelspeelster
dan schrijfster. Heb je er bezwaar tegen dat ik
<span class="pagenum" title="72"> </span><a id="p_72"></a>nu maar van <span xml:lang="en">College</span> af ga en me op een tooneelschool
laat inschrijven? Later zal ik dan je ook telkens, wanneer
ik optreed, een vrijkaart voor een loge geven en je van voor
het voetlicht toelachen. Maar draag dan alsjeblieft een roode
roos in je knoopsgat, want anders zou ik zeker een verkeerden
man toelachen en dat zou toch erg vervelend voor me
kunnen worden.</p>
<p>Zaterdagnacht keerden we terug. We aten in den trein
aan kleine tafeltjes met schemerlampjes met roode kapjes
en werden door negers bediend. Ik had er nog nooit van
gehoord, dat je in den trein kon eten en ik was zoo dom,
het er uit te flappen ook.</p>
<p>„Waar ben jij in 's hemelsnaam toch opgegroeid?” vroeg
<span xml:lang="en">Julia</span>.</p>
<p>„In een dorp”, antwoordde ik schuchter.</p>
<p>„Maar heb je dan nooit gereisd?” zette ze het onderzoek
voort.</p>
<p>„Neen, niet totdat ik naar <span xml:lang="en">College</span> moest en dat was maar
een 150 mijlen en we hebben toen niet gegeten”.</p>
<p>Ze gaat nu bepaald veel belang in me stellen, omdat
ik zulke gekke dingen zeg. Ik probeer ze telkens te onderdrukken,
maar wanneer ik verbaasd over iets ben, denk
ik daar niet aan. En ik ben haast altijd verbaasd. Ja, mijn
oude, beste vriend, je kunt heel vreemde gewaarwordingen
hebben, wanneer je 18 jaar lang in het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>
bent opgesloten geweest en dan opeens midden in de <em>wereld</em>
wordt geplaatst.</p>
<p>Maar nu voel ik me daar al meer op mijn gemak en ik
maak ook niet meer zulke vreeselijke blunders als in het
begin. En ik voel me ook niet meer vreemd tegenover de
andere meisjes. Vroeger bloosde ik geregeld, wanneer de
menschen naar me keken. Ik dacht dat ze dan, door mijn
nieuwe kleeren heen, het geruite <span xml:lang="en">John Grier Home</span> jurkje
zouden ontdekken. Maar nu laat ik me zelfs door geen honderd
geruite jurkjes van streek maken.</p>
<p>Ik vergat je nog over onze bloemen te spreken. Jongeheer
<span xml:lang="en">Jervie</span> gaf ons alle drie een groote bos viooltjes met lelietjes
van dalen. Lief van hem, hè? Vroeger voelde ik niets voor
<span class="pagenum" title="73"> </span><a id="p_73"></a>mannen, omdat ik alleen maar de regenten kende—maar
nu ga ik er anders over denken.</p>
<p>Elf bladzijden! Is me dat een brief! Kom, mijn oud, best
Vadertje Langbeen, ik schei er mee uit!</p>
<p class="groet rind3 margin2">Veel liefs van</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">10 April.</p>
<p>Waarde Mijnheer Rijkaard.</p>
<p>Ik stuur je inliggend je chèque voor $ 30. terug.</p>
<p>Ik ben je dankbaar, maar voel dat ik dat geld niet kan
aannemen. Mijn zakgeld is groot genoeg om er alle hoeden
voor te koopen, die ik noodig heb, en het spijt me wel, dat
ik je al dien onzin over die modiste schreef. Het komt alleen
maar, omdat ik nooit te voren zoo iets had gezien.</p>
<p>In elk geval deed ik het niet, om geld van je te ontvangen.
Ik maak liever niet meer gebruik van je weldadigheid dan
ik toch al doen moet.</p>
<p class="groet rind6 margin2">Vriendelijke groeten van</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">11 April.</p>
<p>Liefste lieveling.</p>
<p>Zeg, wil je me vergeven, dat ik je gisteren zoo'n naren
brief schreef? Toen ik hem op de bus had gedaan, had ik
er al weer spijt van en ik vroeg hem terug, maar die vervelende
brievenbesteller wilde hem er niet meer uithalen.</p>
<p>Het is nu middernacht. Ik lig uren lang wakker door
die ellendige gedachte, dat ik zoo'n wurm, zoo'n duizendpootig
wurm ben. (Dat is het ergste scheldwoord, dat ik
voor me zelf bedenken kan). Ik heb heel voorzichtig de
deur van onze werkkamer dicht gemaakt om <span xml:lang="en">Sallie</span> en <span xml:lang="en">Julia</span>
niet te wekken en zit nu op een vel papier, dat ik uit
mijn geschiedenis-dictaatcahier heb gescheurd, aan jou te
schrijven.</p>
<p><span class="pagenum" title="74"> </span><a id="p_74"></a></p>
<p>Ik wou je zeggen dat ik het zoo naar vind, dat ik je dien
chèque zoo plompweg heb teruggestuurd. Ik weet dat je
het heel lief hebt bedoeld en je bent een schat, dat je je zoo'n
moeite geeft voor zoo'n dom kind als ik ben. Ik had hem je
natuurlijk wel terug moeten sturen, maar heel anders dan
ik het deed.</p>
<p>Maar in elk geval <em>moest</em> ik hem terugsturen. Het is bij
mij zoo iets heel anders dan bij de andere meisjes. Die
hebben vaders en moeders en tantes en ooms, maar ik heb
heelemaal geen familie, ik heb niemand, niets. Ik stel me
wel graag voor, dat jij zoo'n beetje familie van me bent,
omdat ik dat zoo'n prettig gevoel vind, maar ik weet natuurlijk
heel goed, dat dat maar onzin is. Ik sta heelemaal
alleen op de wereld, en ik moet me schrap zetten, om den
strijd met het leven te aanvaarden. O, ik word koud als
ik daaraan denk. Ik durf er dikwijls niet aan denken
en daarom fantaseer ik zooveel, maar je begrijpt ook
wel, dat ik niet meer mag aannemen dan ik al doe,
omdat ik je later alles wil terugbetalen en zelfs als ik
werkelijk nog eens een groote schrijfster word, zal het
toch moeilijk zijn om zoo'n <em>vreeselijk</em> groote schuld af te
lossen.</p>
<p>Ik hou heel veel van mooie kleeren en hoeden, maar
ik mag mijn toekomst niet verpanden door ze nu te
koopen.</p>
<p>Wees er niet boos over, dat ik daar zoo ruw over spreek.
Ik heb de afschuwelijke gewoonte om alles impulsief neer
te schrijven, wanneer ik het denk, om er dan later berouw
over te hebben als de brief al weg is en ik hem niet meer
kan verscheuren. Maar al lijk ik soms ook ruw en ondankbaar,
ik meen het toch nooit. In mijn hart dank ik je altijd
voor het vrije leven, waarin je me geplaatst hebt en de
onafhankelijkheid, die ik door jou zal verkrijgen. Mijn jeugd
was één lange sleur, die ik met al mijn oproerige gedachten
niet kon verbreken en nu voel ik me elken dag zoo gelukkig,
dat ik nu, na dat heele jaar op <span xml:lang="en">College</span>, soms nog niet kan
gelooven dat ik niet droom. Ik voel me als een heldin in een
verhaaltje!</p>
<p><span class="pagenum" title="75"> </span><a id="p_75"></a></p>
<p>Het is nu kwart over twee. Ik ga op mijn teenen naar
de bus om dezen brief nog even te posten. Je zult hem dus
precies een post na dien anderen krijgen en je kan dus gelukkig
niet lang boos op me zijn.</p>
<p class="center margin2">Nacht lieveling!</p>
<p class="groet rind3 margin2">Ik hou heel veel van je.</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">4 Mei.</p>
<p>Verleden Zaterdag hadden we velddienst. Het was
vreeselijk leuk. Eerst hadden we groote parade gehouden.
We waren allen in het wit gekleed. De <span xml:lang="en">Seniores</span> droegen
kleine Japansche parasolletjes, blauw met goud en de
<span xml:lang="en">Juniores</span> wit met gele vlaggen. Wij hadden roode luchtballons.
Dat was vreeselijk aardig, want elk oogenblik
verloor een van ons er eentje en die vloog dan de lucht
in. De eerste jaars hadden groote groen papieren mutsen
met lange, afhangende linten. We hadden ook een muziekcorps
in blauwe uniform voor dien dag uit de stad laten
overkomen en ook een stuk of twaalf hansworsten, die
de menschen tusschen de wedstrijden door bezig moesten
houden.</p>
<p><span xml:lang="en">Julia</span> had zich als een dikken buitenman in een wit linnen
pak verkleed, met bakkebaarden en een geweldig groote
parasol. <span xml:lang="en">Patsy Moriarty</span> (eigenlijk heet ze <span xml:lang="en">Patricia</span> maar heb
je ooit zoo'n onmogelijken naam gehoord, Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span>
zou er werkelijk geen ergere kunnen bedenken), een lang,
mager kind, was <span xml:lang="en">Julia's</span> vrouw en droeg een hardgroene muts
op één oor. De menschen hebben den heelen weg langs
geproest wanneer die twee voorbijkwamen. Ik had nooit gedacht,
dat een <span xml:lang="en">Pendleton</span> nog zooveel <span xml:lang="en">spirit</span> zou bezitten.
(Hierbij denk ik natuurlijk niet aan Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>, want
die beschouw ik evenmin als een echten <span xml:lang="en">Pendleton</span> als jou
als een echten regent).</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie</span> en ik deden niet aan den optocht mee, omdat we
<span class="pagenum" title="76"> </span><a id="p_76"></a>ons beiden voor de wedstrijden hadden laten inschrijven. En
stel je voor, we hebben alle twee gewonnen! Tenminste bij
één spel. Bij het ver-springen verloren we alle twee, maar
<span xml:lang="en">Sallie</span> won bij polsstok springen en ik bij het hardloopen
(30 M. in 8 seconden).</p>
<p>Ik kreeg op het laatst wel erg hartkloppingen, maar het
was toch eenig, toen de heele klas daar met zijn ballons
stond te wuiven en te schreeuwen en zong:</p>
<div class="poem">
<div class="stanza">
<div class="i0">Wat is er aan de hand met <span xml:lang="en">Judy Abbott</span>?<br /></div>
<div class="i0">Ze heeft gewonnen!<br /></div>
<div class="i0">Wie heeft er gewonnen?<br /></div>
<div class="i0" xml:lang="en">Judy Abbott!<br /></div>
</div>
</div>
<p>Dat is eerst eens roem! Toen ben ik naar het tentje
gegaan en heb me daar heelemaal met spiritus afgewreven
en een citroenkwast gedronken. Je ziet, dat we altijd aan
onze gezondheid denken.
Het is heel
verdienstelijk,
als je een spel
voor je klas
wint, want de
klas, die de
meeste spelen
wint, krijgt dat
jaar den wisselbeker.
Dit jaar kregen de
<span xml:lang="en">Juniores</span> hem met zeven spelen in hun voordeel. Het comité
bood alle winners in het gymnastieklokaal een diner aan.
We kregen kreeft, en chocolade-ijs in den vorm van korfballen.</p>
<div class="figcenter" style="width: 397px;">
<a href="images/ill_p076.png"><img src="images/ill_p076th.png" width="397" height="262"
alt="Judy wint bij het hardloopen"
title="Klik voor vergroting (828×545px, 11kB)" /></a>
<div class="caption">Judy wint bij het hardloopen</div>
</div>
<p>Ik heb gisteren den halven nacht opgezeten om in <span xml:lang="en">Jane
Eyre</span> te lezen. Ben jij oud genoeg om je te herinneren hoe het
voor 60 jaar was en als dat zoo is, kun je me dan ook
zeggen of de menschen toen zóó spraken?</p>
<p>De hooghartige <span xml:lang="en">Lady Blanche</span> zegt tot haar knecht:
<span class="pagenum" title="77"> </span><a id="p_77"></a>„Staak uw gepraat, man, en verricht, wat ik u gebied”.
Mijnheer <span xml:lang="en">Rochester</span> spreekt over „het metalen hemelgewelf”
wanneer hij het over de lucht heeft, en als je dan
aan de krankzinnige vrouw denkt, die als een hyena lacht
en de bedgordijnen in brand steekt, tranen stort over
een bruidssluier en <em>bijt</em>... nu ja, dan is het een melodrama
van het reinste water, maar toch lees je en lees
je, uren achter elkaar. Ik kan me niet begrijpen, dat een
meisje zoo'n boek geschreven heeft, vooral niet een meisje,
dat op een kerkhof werd grootgebracht. Daar is iets in
de <span xml:lang="en">Bronte's</span>, dat me sterk tot ze aantrekt. Hun boeken
leven, er is geest in. Maar hoe kwamen ze aan die gave!
Toen ik over het ellendige leven las, dat de kleine <span xml:lang="en">Jane</span>
in die weldadigheidsinrichting had, ergerde ik me zoo, dat
ik de kamer uitging en een flinke wandeling maakte. Ik kan
me heelemaal in haar toestand verplaatsen. Als je Juffrouw
<span xml:lang="en">Lippett</span> kent, begrijp je ook, hoe Mijnheer <span xml:lang="en">Brocklehurst</span> geweest
moet zijn.</p>
<p>Frons je wenkbrauwen nu maar niet. Ik weet heel
goed, dat het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> heel anders is ingericht
dan het <span xml:lang="en">Lowood</span> instituut. We kregen genoeg te eten en
hadden voldoende kleeren en genoeg water om ons te wasschen
en zelfs de kelder was verwarmd, maar toch
is er een groote overeenkomst. Ons leven was onbeschrijflijk
eentonig. Er gebeurde nooit eens iets bijzonders.
De eenige afleiding was het roomijs, waarop we Zondags
werden getracteerd en dat werd zelfs tot een geregeld
terugkomende verrassing, dus eigenlijk geen verrassing meer.
In al die 18 jaar, dat ik er was gebeurde er alleen maar
één keer iets bijzonders, n.l. toen de houten schuur afbrandde.
We moesten midden in den nacht opstaan en ons aankleeden,
voor het geval dat het huis ook in brand zou
raken. Maar het vatte geen vlam en we moesten allen weer
naar bed.</p>
<p>Iedereen houdt wel eens van een verandering, dat is zoo'n
gewoon menschelijke behoefte. Maar ik had nog geen verrassing
beleefd tot op het oogenblik, dat Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span>
me in haar kamer riep om daar te vertellen, dat Mijnheer
<span class="pagenum" title="78"> </span><a id="p_78"></a><span xml:lang="en">John Smith</span> me naar <span xml:lang="en">College</span> wilde sturen. En toen ging ze
daar zoo vervelend over uitweiden, dat ze weer een heeleboel
van mijn plezier bedierf.</p>
<p>Je weet, dat ik het van het grootste belang voor iemand
vind, dat hij verbeeldingskracht heeft. Daardoor voel je je
in staat, je ook in de plaats van een ander in te denken.
Het stemt je vriendelijk en vergevensgezind. Bij kinderen
moest de fantasie al vroeg ontwikkeld worden. Maar in het
<span xml:lang="en">John Grier Home</span> wordt de flauwste flikkering van je verbeeldingskracht
dadelijk uitgedoofd. Plicht is het eenige, wat
je telkens voor oogen wordt gehouden. Ik vind dat kinderen
eigenlijk de beteekenis van dat woord niet moesten kennen.
Het is iets kouds, verfoeilijks. Een kind moest alles uit liefde
doen, niet uit plichtsgevoel, bah!</p>
<p>Wacht maar, totdat je het vondelingengesticht hebt
gezien, waarvan ik de directrice word. Dat is nu mijn
lievelingsdroom vóór ik ga slapen. Ik werk het tot in de
kleinste bijzonderheden uit, het eten en de kleeren en het
werk en de spelen en de straffen... Want zelfs mijn uitstekend
opgevoede pleegkinderen zijn wel eens een enkele
keer ondeugend.</p>
<p>Maar in elk geval zijn ze gelukkig. Volgens mijn meening
moet iedereen, al komen er naderhand ook nog zooveel
zorgen, een echt gelukkige, zonnige jeugd hebben, waaraan
hij altijd de heerlijkste herinnering houdt. En als ik
ooit zelf eens kinderen krijg, dan zal ik er voor strijden,
dat ze een onbezorgd gelukkig leven hebben, zoolang ze
nog jong zijn, onverschillig onder hoeveel verdriet ik zelf
misschien gebukt ga.</p>
<p>Daar luidt de klok van de kapel al. Een andere keer
zal ik je hierover nog wel eens schrijven.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Donderdag.</p>
<p>Toen ik vanmiddag na mijn practisch werk in het laboratorium
weer in onze werkkamer kwam, zat daar een eekhoorntje
<span class="pagenum" title="79"> </span><a id="p_79"></a>juist genoegelijk op mijn theetafel amandelen te
knabbelen.</p>
<p>Dat zijn de soort bezoekers die bij dit warme weer
geregeld bij ons komen wanneer de vensters open staan.</p>
<div class="figcenter" style="width: 400px;">
<a href="images/ill_p079.png"><img src="images/ill_p079th.png" width="400" height="260"
alt="„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”"
title="Klik voor vergroting (833×542px, 17kB)" /></a>
<div class="caption">„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”</div>
</div>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdagmorgen.</p>
<p>Misschien denk je wel, dat ik, omdat het vandaag Zaterdag
is en we dan geen lessen hebben, gisteravond eens heerlijk
rustig in de boeken van <span xml:lang="en">Stevenson</span> heb kunnen lezen, die ik
van het geld van mijn prijs kocht. Maar als je dat heusch
denkt, weet je niets van het leven op een meisjes-universiteit
af, mijn oude, beste Vadertje! Zes vriendinnen stormden
naar binnen, om een bowl te maken en één heeft een groote
plas op ons mooiste vloerkleedje gemorst. We zullen er die
vlek wel nooit uitkrijgen.</p>
<p>Ik heb je in den laatsten tijd heelemaal niet over ons
werk gesproken. We hebben een heeleboel te doen, en ik
vind het daarom juist prettig om iemand te hebben met
wien ik over iets anders dan over het eeuwige werk kan
spreken. We moeten dus maar lange discussies over de wereld
en het leven in het algemeen houden. Ik vind het wel wat
erg dat ik daarbij altijd maar alleen aan het woord ben,
maar dat is je eigen schuld<ins class="corr" id="corr45" title="Bron: ,">.</ins> Je mag me altijd antwoorden
wanneer je maar wilt.</p>
<p><span class="pagenum" title="80"> </span><a id="p_80"></a></p>
<p>Ik heb nu al drie dagen lang telkens een paar regels aan
dezen brief geschreven en ik ben nu heusch bang dat ik je
een beetje verveel.</p>
<div class="groetfl rind1">
<p class="center">Dag, mijn lieve oude vriend.<br />
Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="aanhef">Den WelEd. Heer Vadertje Langbeen <span xml:lang="en">Smith</span>.</p>
<p>WelEd. Heer.</p>
<p>Daar ik mijn studies over argumentatie en de verdeeling
van een stelling in onderdeelen heb voltooid, heb ik besloten
den volgenden briefvorm aan te nemen. Mijn brieven zullen
op deze wijze alle noodzakelijke feiten bevatten zonder eenig
overbodig woordenverbruik.</p>
<ul>
<li>I. We hadden deze week schriftelijk examen in:
<ul class="ulsub">
<li class="lisub">A. Scheikunde.</li>
<li class="lisub">B. Geschiedenis.</li>
</ul>
</li>
<li>II. We krijgen een nieuw gebouw met slaapkamers.
<ul class="ulsub">
<li class="lisub">A. Het materiaal bestaat uit:
<ul class="ulsub">
<li class="lisub"><i>a.</i> rooden baksteen.</li>
<li class="lisub"><i>b.</i> grijze steenen.</li>
</ul>
</li>
<li class="lisub">B. Er in verblijf houden zullen:
<ul class="ulsub">
<li class="lisub"><i>a.</i> een directrice, vijf leeraressen,</li>
<li class="lisub"><i>b.</i> 200 meisjes-studenten,</li>
<li class="lisub"><i>c.</i> een huishoudster, drie koks, 20 werkmeisjes,
20 kamermeisjes.</li>
</ul>
</li>
</ul>
</li>
<li>III. We hadden vanavond zure room als dessert.</li>
<li>IV. Ik schrijf een studie over de bronnen van <ins class="corr" id="corr46" xml:lang="en" title="Bron: Skakespeare's">Shakespeare's</ins>
tooneelstukken.</li>
<li>V. <span xml:lang="en">Lou McMahon</span> gleed vanmiddag bij 't korfballen uit. Ze viel en
<ul class="ulsub">
<li class="lisub">A. ontwrichtte haar schouder en</li>
<li class="lisub">B. kneusde haar knie.</li>
</ul>
</li>
<li><span class="pagenum" title="81"> </span><a id="p_81"></a>VI. Ik kocht een nieuwen hoed, gegarneerd met:
<ul class="ulsub">
<li class="lisub">A. een blauw fluweelen band,</li>
<li class="lisub">B. twee blauwe vlerken,</li>
<li class="lisub">C. drie roode pompoenen.</li>
</ul>
</li>
<li>VII. Het is half tien.</li>
<li>VIII. Goeden nacht.</li>
</ul>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">2 Juni.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Je kunt je heelemaal niet voorstellen, wat voor heerlijks
er vandaag weer gebeurd is. De <span xml:lang="en">McBrides</span> hebben me uitgenoodigd
den heelen zomer in hun kamp te <span xml:lang="en">Adirondacks</span> te
komen logeeren. Ze zijn leden van een club, die 's zomers
buiten gaat wonen aan een klein meer, midden in het bosch.
De verschillende leden hebben daar houten huisjes en ze
gaan roeien op het meer en maken lange wandelingen naar
de kampen van andere clubs en één keer in de week wordt
er in het clublokaal gedanst.</p>
<p><span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> komt er ook met een van zijn vrienden,
ook een student, dus hebben we genoeg heeren om mee te
dansen.</p>
<p>Vind je het niet verbazend lief van Mevrouw <span xml:lang="en">McBride</span>, om
me ook uit te noodigen? Het schijnt, dat ze van me is gaan
houden toen ik er met Kerstmis was.</p>
<p>Neem het me niet kwalijk, dat ik vandaag zoo kort ben.
Het is ook eigenlijk geen echte brief. Ik schrijf je alleen maar
om je te zeggen, dat mijn zomerplannen al gemaakt zijn.</p>
<p class="judy">Je in gelukzaligheid zwemmende<br />
<span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">5 Juni.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Van je secretaris ontving ik zoo juist een briefje waarin
hij me vertelt, dat Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> liever heeft dat ik de
<span class="pagenum" title="82"> </span><a id="p_82"></a>uitnoodiging van Mevrouw <span xml:lang="en">McBride</span> niet aanneem, maar net
als den vorigen zomer naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> ga.</p>
<p>Maar waarom... <em>Waarom</em> dan toch, Vadertje Langbeen?</p>
<p>Het schijnt, dat je heelemaal niet begrijpt hoe de zaak
in elkaar zit. Mevrouw <span xml:lang="en">McBride</span> vindt het heusch heel prettig
dat ik kom, ik sta haar absoluut niet in den weg. Integendeel,
ik help haar. Er gaan niet veel dienstboden mee naar
buiten en <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik zullen een heeleboel in huis werken.
Het is juist een prachtige gelegenheid ook het huishouden
te leeren. Elke vrouw moet toch een goede huishoudster zijn
en ik weet eigenlijk alleen maar hoe een huishouden in een
gesticht er uitziet.</p>
<p>Er zijn geen andere meisjes van onzen leeftijd in het
kamp en Mevrouw <span xml:lang="en">McBride</span> vindt het daarom veel prettiger
voor <span xml:lang="en">Sallie</span>, dat ze een vriendin bij zich heeft. We zullen
een heeleboel samen doorlezen, alle boeken, die we het
volgende jaar voor Engelsch en Staathuishoudkunde
moeten kennen. De prof. zei, dat het voor ons zooveel
gemakkelijker was, als we dat alles van te voren deden
en je kunt het veel beter onthouden als je alles samen
leert.</p>
<p>En dan zou het ook voor mij zoo goed zijn om een tijdlang
met <span xml:lang="en">Sallie's</span> moeder samen te wonen. Ze is de interessantste,
verstandigste en liefste vrouw van de wereld. Ze weet alles.
Denk eens aan, hoeveel zomers en winters, hoeveel lange
jaren ik met juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> heb geleefd en hoe scherp
dat contrast me nu opvalt. Je hoeft niet bang te zijn, dat ze
geen plaats voor me hebben: hun huis is van elastiek.
Wanneer ze een heeleboel gasten hebben, slaan ze tentjes
in het bosch op en gaan de jongens daarin slapen. Het
zal een heerlijke zomer zijn en zoo gezond, altijd in de
buitenlucht. <span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> wil me leeren paardrijden
en roeien en schieten en o, nog een heeleboel andere
dingen, die ik niet ken. Het wordt een zalig, vrij leventje
en ik heb dat nooit gekend en alle meisjes moesten toch
wel eens zoo'n tijd in haar leven hebben. Natuurlijk zal
ik precies doen, wat jij wilt, maar, ... och toe, lieveling,
laat me gaan.</p>
<p><span class="pagenum" title="83"> </span><a id="p_83"></a></p>
<p>Vandaag is het niet <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>, de toekomstige groote
schrijfster, die je dezen brief stuurt, het is alleen maar
<span xml:lang="en">Judy</span>—een jong meisje.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">9 Juni.</p>
<p class="aanhef">Den WelEd. Heer <span xml:lang="en">John Smith</span>.</p>
<p>WelEd. Heer.</p>
<p>Ik kwam in het bezit van Uwe letteren van 7 dezer en
deel U naar aanleiding van de instructies, door tusschenkomst
van Uwen secretaris ontvangen, mede, dat ik Vrijdag
a.s. van hier vertrek om den zomer op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> door
te brengen.</p>
<p class="groet rind4">Hoogachtend,</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Jerusha Abbott.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow Farm.</p>
<p class="datum">3 Augustus.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik heb je nu al bijna twee maanden lang niet geschreven
en ik moet eerlijk bekennen, dat dat alles behalve aardig
van me was. Maar zie je, ik heb dezen zomer een klein
beetje het land aan je gehad. Je ziet, dat ik alles ronduit
zeg.</p>
<p>Je weet heusch niet hoe teleurgesteld ik was, dat ik niet
naar de <span xml:lang="en">McBride's</span> mocht gaan. Natuurlijk weet ik dat je
heel veel over me te zeggen hebt en dat ik met al je wenschen
rekening moet houden, maar ik begrijp heelemaal de
reden niet, waarom ik er niet zou mogen heengaan. Het
was zoo duidelijk als iets, dat het juist heel goed voor
me zou zijn, er een paar maanden te logeeren. En als ik
nu Vadertje Langbeen was geweest en jij <span xml:lang="en">Judy</span>, dan zou ik
hebben gezegd: „Wel, lieve meid, ik ben heel blij voor je,
dat je die uitnoodiging hebt gekregen. Natuurlijk moet je
<span class="pagenum" title="84"> </span><a id="p_84"></a>het aannemen. Maak maar van je zomer, wat je er van
maken kunt. Je zult nieuwe menschen leeren kennen en
een massa nieuwe dingen. Ga maar heel veel in de open
lucht en zorg dat je gezond en sterk en uitgerust bent,
want je zult na dezen zomer weer een jaar hard aan het
werk moeten.<ins class="corr" id="corr47" title="Niet in Bron.">”</ins></p>
<p>Maar niets van dat al. Alleen een kort briefje van je
secretaris, waarin hij me zegt, dat ik naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> moet.</p>
<p>Het ergst van je bevelen vind ik nog, dat ze zoo onpersoonlijk
zijn. Ik vind, dat je me toch zelf wel eens een
regeltje kon schrijven, inplaats van me die vervelende, getikte
briefjes te sturen, al geef je misschien ook nog zoo
weinig om me. Als je dan ook maar de kleinste zinspeling
maakte, dat je iets liever niet had, zou ik natuurlijk alles
doen om je tevreden te stellen.</p>
<p>Ik weet, dat ik je aardige, lange, uitvoerige brieven
moet schrijven zonder ooit een antwoord te mogen verwachten.
Jij houdt je aan je belofte (ik krijg een uitstekende
opleiding) maar ik voel, dat je me verwijt, dat
ik van mijn kant me niet heelemaal aan onze overeenkomst
houd.</p>
<p>Maar begrijp dan ook, dat het zoo'n moeilijk geval
voor me is. Heusch, vreeselijk moeilijk. Ik voel me zoo
verschrikkelijk alleen. Jij bent de eenige van wien ik kan
houden en jij bent voor mij zoo'n wazig iemand. Je bent
eigenlijk alleen maar een denkbeeldige man, die voor mij
alleen door mijn fantasie leeft en het kan heel goed zijn,
dat je in werkelijkheid heel anders bent dan ik je me voorstel.
Maar eens, toen ik in het ziekenhuis lag, heb je me een
kaartje gestuurd en nu ik me zoo afschuwelijk verlaten en
alleen voel, haal ik dat weer te voorschijn en lees het
nog eens.</p>
<p>Ik geloof dat ik je heelemaal niet zeg, wat ik je eigenlijk
had willen zeggen en dat is:</p>
<p>Ofschoon ik me nog altijd een beetje gekrenkt voel—want
het is beleedigend om zoo maar weggestuurd te
worden door een heerschzuchtig, onredelijk, almachtig en
onzichtbaar Iemand, ook als die Iemand even vriendelijk
<span class="pagenum" title="85"> </span><a id="p_85"></a>en edelmoedig en bezorgd was als jij dat tot nog toe voor
me bent geweest, vermoed ik, dat diezelfde Iemand het recht
heeft de rol van een heerschzuchtige, onredelijke, almachtige
en onzichtbare Voorzienigheid te spelen wanneer hij dat wil
en daarom ... daarom zal ik je vergeven en weer lief
tegen je zijn. Maar toch voel ik me nog altijd verdrietig wanneer
ik een brief van <span xml:lang="en">Sallie</span> krijg en hoor, hoe prettig het bij
hen in het kamp is.</p>
<p>Maar—we zullen nu een sluier over het verleden hangen
en weer met frisschen moed opnieuw beginnen.</p>
<p>Ik heb dezen heelen zomer geschreven. Vier kleine schetsjes
zijn nu naar verschillende weekbladen gestuurd. Dus zie je,
dat ik mijn best doe om een schrijfster te worden<ins class="corr" id="corr48" title="Bron: ,">.</ins> Ik heb
hier mijn werkkamer in een hoek van den zolder, waar
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> vroeger op regenachtige dagen zijn speelhoekje
had. Het is een koele, frissche plaats met twee dakvensters
en beschaduwd door een grooten eschdoorn, waarin
een heele familie eekhoorntjes huist.</p>
<p>Over een paar dagen zal ik je weer een aardigen brief
schrijven en je al ons nieuws van de boerderij vertellen.</p>
<p>Op het oogenblik hebben we regen hard noodig.</p>
<p class="groet rind3 margin2">Altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">10 Augustus.</p>
<p class="aanhef">Den Heer Vadertje Langbeen.</p>
<p>Mijnheer.</p>
<p>Ik schrijf aan je, gezeten op den tweeden tak van den
wilgenboom bij de poel in de wei. Onder mijn voeten
kwaken de kikkers, een sprinkhaan maakt muziek boven
mijn hoofd en twee kleine roodvinkjes springen in mijn
boom van tak tot tak. Ik zit hier al een heel uur. Het is
een heerlijk plaatsje, vooral nu ik eerst twee kussens op
<span class="pagenum" title="86"> </span><a id="p_86"></a>mijn tak heb gelegd. Ik kwam hier met een vulpenhouder
en een blocnote, in de hoop een onsterfelijk verhaal op
papier te doen ontstaan, maar ik heb een zwaren strijd met
mijn heldin gestreden. Ik kan haar maar niet laten spreken
en handelen zooals ik het graag zou willen en daarom laat
ik dat verhaal maar een oogenblik rusten en schrijf aan jou.
(Voor mij eigenlijk geen verlichting, want ook jij handelt
niet zooals ik het graag zou willen, en spreken doe je heelemaal
niet). Wanneer je nu in dat drukke <span xml:lang="en">New-York</span> bent, zou
ik je wel wat van onze heerlijke, frissche lucht hier en het
mooie uitzicht willen sturen. Het is hier hemelsch na een
week regen!</p>
<p>O ja, van den Hemel gesproken! Herinner je je Ds. <span xml:lang="en">Kellog</span>,
den predikant van de kleine, witte kerk in <span xml:lang="en">Corner</span>, waarover
ik je verleden jaar al schreef? Nu, die arme ziel is gestorven.
Verleden winter aan longontsteking. Ik ben nog wel een
keer of zes naar zijn preeken gaan luisteren en ik raakte zoo
tenslotte geheel vertrouwd met zijn ideeën. Tot aan zijn
dood toe geloofde hij precies hetzelfde als wat hij als kind
al had geloofd. Ik vind, dat een mensch, die 74 jaar lang
precies dezelfde gedachten kan behouden zonder ook maar
in een enkele kleinigheid te veranderen, als een merkwaardigheid
tentoongesteld moest worden. Ik hoop, dat hij nu
gelukkig is met zijn harp en zijn gouden kroon. Hij was
er zoo vast van overtuigd dat hij ze zou krijgen. Er is nu
een andere, jonge predikant. Een erg verwaand heerschap.
De broederschap is vrij oproerig, vooral de aanhangers van
den diaken <span xml:lang="en">Cunnings</span>. Het lijkt wel of we hier gauw een
groote verdeeldheid in de kerk zullen krijgen. Wij op <span xml:lang="en">Lock
Willow</span> bemoeien ons niet met die twisten.</p>
<p>Gedurende de regenweken heb ik aanhoudend op zolder
gelezen. Hoofdzakelijk <span xml:lang="en">Stevenson</span>. Hij zelf is boeiender dan
een van de personen in zijn boeken. Ik zou haast zeggen,
dat hij van zich zelf den held maakt, waarvan je graag zou
willen lezen. Vindt je het niet eenig van hem, dat hij de
erfenis van $ 10.000 van zijn vader heelemaal voor een
jacht besteedde en daarmede naar de Zuidzee zeilde? Hij
voldeed aan zijn avontuurlijke neigingen. Als mijn vader
<span class="pagenum" title="87"> </span><a id="p_87"></a>me $ 10.000 had achtergelaten, deed ik het ook. De gedachte
aan Vailima maakt me wild. Ik wil ook de tropen zien, ik
wil de heele wereld zien. En ik zal ook op een goeden
dag een wereldreis gaan maken. Ja heusch, lieveling, wacht
maar tot ik een groote schrijfster ben of een beroemde
artiste of wat voor een beroemdheid ik ook worden moge<ins class="corr" id="corr49" title="Bron: ,">.</ins>
Ik heb een vreeselijke zwerversnatuur. Ik zou dolgraag willen
reizen. Als ik een landkaart zie, heb ik grooten lust om
mijn hoed op te zetten en mijn parasol mee te nemen en
op stap te gaan. „Voordat ik sterf, zal ik de palmen en
tempels van het Zuiden zien”.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Donderdagavond in den schemer.</p>
<p class="locatie rind2">(Gezeten op den drempel).</p>
<p>Het is erg moeilijk, je in dezen brief een paar nieuwtjes
te vertellen. <span xml:lang="en">Judy</span> is in den laatsten tijd zoo philosophisch
aangelegd, dat ze alleen maar over het leven in het algemeen
wil spreken
en niet tot de onbeduidende
alledaagsche
kleine gebeurtenissen
wil afdalen.
Maar als je
met alle geweld
nieuwtjes wil hooren
welnu, luister
dan:</p>
<div class="figcenter" style="width: 353px;">
<a href="images/ill_p087.png"><img src="images/ill_p087th.png" width="353" height="382"
alt=""
title="Klik voor vergroting (735×796px, 13kB)" /></a>
</div>
<p>Onze negen biggetjes
zijn verleden
Dinsdag door het
moeras gewaad en
weggeloopen. Acht
kwamen er maar
van de reis terug.
Wij willen niemand
ten onrechte beschuldigen
maar wij vermoeden, dat vrouw <span xml:lang="en">Dowd</span> nu een
biggetje rijker is dan haar rechtens toekomt.</p>
<p><span class="pagenum" title="88"> </span><a id="p_88"></a></p>
<p>Boer <span xml:lang="en">Weaver</span> heeft zijn schuur hardgeel laten verven. Het
is een verschrikkelijke kleur, maar hij zegt,
dat ze goed tegen weer en wind bestand is.</p>
<div class="figcenter" style="width: 402px;">
<a href="images/ill_p088a.png"><img src="images/ill_p088ath.png" width="402" height="163"
alt=""
title="Klik voor vergroting (837×341px, 8kB)" /></a>
</div>
<p>De <span xml:lang="en">Brewers</span> hebben deze week bezoek
over; juffrouw
<span xml:lang="en">Brewer's</span> zuster
en twee
nichtjes uit
<span xml:lang="en">Ohio</span>.</p>
<div class="figright" style="width: 409px;">
<a href="images/ill_p088b.png"><img src="images/ill_p088bth.png" width="409" height="491"
alt=""
title="Klik voor vergroting (852×1024px, 15kB)" /></a>
</div>
<p>Een van onze
<span xml:lang="en">Rhode Island Reds</span> kippen heeft van vijftien eieren er maar
drie uitgebroed. Ik begrijp niet, waarin het hem ligt. Ik
vind de <span xml:lang="en">Rhode <ins class="corr" id="corr50" title="Bron: Islands">Island</ins> Reds</span> geen goed ras om te fokken.
De <ins class="corr" id="corr51" title="Bron: Buf Orphingtons">Buff Orpingtons</ins> zijn veel en veel beter.</p>
<p><span class="pagenum" title="89"> </span><a id="p_89"></a></p>
<p>De nieuwe klerk in het postkantoor te <span xml:lang="en">Bonnyrigg Four
Corners</span> heeft den rhum, dien ze daar hadden staan, tot den
laatsten druppel toe opgedronken. Het was wel voor $ 7.— en
ze merkten het pas toen alles op was.</p>
<p>De oude <span xml:lang="en">Ira Hatch</span> heeft erge last van zijn rheumatiek en
kan nu niet meer werken. Hij heeft nooit een cent gespaard
toen hij nog goed verdiende. Nu is het armoe lijden.</p>
<p>Zaterdagavond is er bijeenkomst in het schoollokaal. We
worden op roomijs getracteerd. Als je zin hebt, kom dan ook
en breng je vrienden en familie mee.</p>
<p>Ik heb hier voor een kwartje een nieuwen hoed gekocht.
Hiernevens heb je mijn laatste portret. Ik ben net bezig den
weg langs de heg netjes op te harken.</p>
<p>Het wordt nu te donker om nog meer te schrijven. Bovendien
is mijn <ins class="corr" id="corr52" title="Bron: vooraad">voorraad</ins> nieuwtjes ook uitgeput.</p>
<p>Goeden nacht, mijn oud vadertje!</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Vrijdag.</p>
<p>Goeden morgen, nu heb ik gelukkig een echt nieuwtje
en wat een heerlijk ook. Wat denk je wel, dat het is?
Och, je zult het toch nooit en nooit kunnen raden. Vanmorgen
kreeg Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> een brief van Mijnheer
<span xml:lang="en">Pendleton</span>, waarin hij haar schrijft, dat hij een autotocht
door de <span xml:lang="en">Berkshires</span> heeft gemaakt. Hij is nu moe en zou
graag op een gezellige, vriendelijke boerderij een tijdje
uitrusten. Of ze, als hij nu op een goeden dag voor haar
deur staat, dan een kamer voor hem klaar heeft. Hij blijft
misschien één, misschien twee, misschien ook wel drie weken.
Als hij hier is, ziet hij vanzelf, hoe moe of hij is en hoe lang
hij moet blijven.</p>
<p>Wij hebben nu de handen vol werk, dat snap je. Het
heele huis moet geboend worden en alle gordijnen gewasschen.
Vanmorgen reed ik nog even naar <span xml:lang="en">Corners</span> om
nieuw zeil voor den ingang te koopen en twee groote
blikken bruine verf om de hal en de trappen nog wat
op te knappen. Vrouw <span xml:lang="en">Dowd</span> hebben we voor morgen
<span class="pagenum" title="90"> </span><a id="p_90"></a>aangenomen om de ramen een goede beurt te geven. (In
de opgewondenheid van het oogenblik vergaten we onze achterdocht
betreffende het biggetjes-geval geheel en al.) Je zult
bij het hooren van al die <ins class="corr" id="corr53" title="Bron: voortbereidselen">voorbereidselen</ins> wel denken, dat
het huis niet goed onderhouden wordt, maar ik verzeker je
plechtig, dat alles er keurig uitziet. Wat ze ook van Juffrouw
<span xml:lang="en">Semple</span> zeggen mogen, ze is een <em>huishoudster</em> van top tot
teen.</p>
<div class="figright" style="width: 362px;">
<a href="images/ill_p090.png"><img src="images/ill_p090th.png" width="362" height="223"
alt="Oude Grover is geen vurig Paard"
title="Klik voor vergroting (754×465px, 12kB)" /></a>
<div class="caption">Oude <ins class="corr" id="corr54" title="Bron: Grove">Grover</ins> is geen vurig Paard</div>
</div>
<p>Maar vind je dat niet ook net iets voor een man? Hij
schrijft absoluut niet of
hij er over denkt, vandaag
of morgen of misschien
wel eerst over
twee weken te zullen
komen opdagen. Wij zullen
nu in een voortdurende
opgewondenheid
leven, totdat
hij eindelijk
voor ons staat. En
als hij niet voortmaakt,
zullen wij nog eens van voren af aan moeten gaan
schoonmaken.</p>
<p>Beneden wacht <span xml:lang="en">Amasai</span> al met het mandenwagentje met
<span xml:lang="en">Grover</span>. Ik men zelf, maar als je <span xml:lang="en">Grover</span> zag, zou je je heusch
niet over me bezorgd maken.</p>
<p>Met mijn hand op mijn hart roep ik je een hartelijk vaarwel
toe.</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Is dat geen aardig slot? Ik nam het over uit een van
<span xml:lang="en">Stevenson's</span> brieven.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdag.</p>
<p>Nogeens goeden morgen, Vadertje Langbeen! Ik had
gisteravond je brief nog niet dichtgemaakt, toen de postbode
al kwam, dus zal ik er nu nog maar wat bijschrijven. We
<span class="pagenum" title="91"> </span><a id="p_91"></a>hebben elken dag één keer buslichting—om 12 uur. Die
dagelijksche brievenuitdeeling heeft heel wat voor de boeren
te beteekenen, want onze brievenbesteller deelt niet alleen
de post uit, maar hij doet ook boodschappen naar de stad
voor 12½ cent per boodschap. Gisteren bracht hij schoenveters
voor me mee, en een groote pot <span xml:lang="en">coldcream</span> (mijn
heele gezicht vervelt, ik heb mijn nieuwe hoed iets te laat
gekocht) en een blauwe stropdas en een potje schoensmeer.
Alles voor 25 cent, maar dat was een buitengewone reductie,
omdat ik hem zooveel tegelijk opgaf.</p>
<p>Hij vertelt ons ook wat er buiten in de groote wereld
voorvalt. Sommige menschen hier zijn op een krant geabonneerd
en hij leest ze terwijl hij ze rondbrengt en vertelt de
nieuwtjes weer aan de anderen, die er geen krant op nahouden.
Dus als er nu een oorlog tusschen de Vereenigde Staten
en Japan uitbreekt of de President wordt vermoord of <span xml:lang="en">Rockefeller</span>
vermaakt een millioen aan het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>, behoef
je het me heusch niet te schrijven. Ik hoor het toch in
elk geval.</p>
<p>Nog altijd geen levensteeken van Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>. Maar
je moest eens zien hoe kraakhelder het huis er uitziet en
hoe angstvallig we onze voeten vegen vóór we naar binnen
gaan.</p>
<p>Ik hoop, dat hij maar gauw komt. Ik verlang er zoo
naar, weer eens met iemand te spreken. Om je de waarheid
te zeggen, Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> wordt op den duur wel
wat vervelend. Wanneer ze eenmaal aan het babbelen is,
kan niets haar woordenvloed stuiten en het blijft babbelen,
niet spreken. Het is grappig met de menschen hier. Hun
wereld bestaat alleen maar uit den heuvel, waarop ze zich
toevallig bevinden. Ze zijn heelemaal niet voor algemeene
gesprekken. Je begrijpt wel, wat ik meen. Het is precies
als in het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>. Die ideeën daar bleven ook
heelemaal binnen het ijzeren hek bepaald, maar toen merkte
ik het zoo niet, omdat ik nog jong was en den heelen
dag zoo vreeselijk hard moest werken. Tusschen twee haakjes;
weet je wel, dat ik alle bedden op Kamer F. moest opmaken,
en mijn pleegkinderen wasschen en dan naar school
<span class="pagenum" title="92"> </span><a id="p_92"></a>gaan en dan, als ik thuiskwam, weer hun gezichten moest
wasschen en hun kousen stoppen en <span xml:lang="en">Freddie
<ins class="corr" id="corr55" title="Bron: Perkin's">Perkins'</ins></span>
broeken ook. (Die scheurde hij elken dag weer opnieuw
stuk). En daar tusschendoor moest ik mijn schoolwerk
maken. Wanneer ik dan naar bed ging, was ik niet tot het
besef gekomen, dat er een geestelijke leegte in onze gesprekken
was. Maar nu, nadat ik twee jaar het gezellige
universiteitsleven heb meegemaakt, mis ik dat vreeselijk en
ik zal dolblij zijn, als er iemand hier komt, met wien ik
eindelijk weer eens <em>spreken</em> kan.</p>
<p>Nu geloof ik heusch, dat ik klaar ben. Er is geen ander
nieuws om je te vertellen. Een volgenden keer zal ik probeeren
je een langeren brief te schrijven.</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. De sla staat dit jaar heelemaal niet mooi. We hebben
in Juli en Augustus te weinig regen gehad.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">25 Augustus.</p>
<p>Zeg oude vriend, Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> is hier en we hebben
toch zoo'n pret samen! Tenminste <em>ik</em> heb verbazend veel
pret en ik geloof, hij ook wel. Hij is al tien dagen hier
en spreekt gelukkig nog niet over weggaan. Als je ziet,
hoe hij door Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> vertroeteld wordt, rijzen je
haren te berge. Als ze het net zoo heeft gedaan, toen hij
nog een baby was, begrijp je niet, dat er zoo'n flinke man
uit gegroeid is.</p>
<p>Hij en ik eten aan een klein tafeltje in de waranda of
soms onder de boomen voor het huis of, wanneer het
regent of koud is, in de allermooiste kamer van het huis.
Hij zoekt altijd de plekjes uit, waar hij wil eten, en <span xml:lang="en">Carrie</span>
loopt met het tafeltje achter hem aan. Wanneer het dan
erg lastig is en zij de schotels heel ver heeft moeten dragen,
vindt ze den volgenden morgen altijd een dollar in het
suikervaasje.</p>
<div class="figright" style="width: 312px;">
<a href="images/ill_p093.png"><img src="images/ill_p093th.png" width="312" height="329"
alt=""
title="Klik voor vergroting (649×686px, 13kB)" /></a>
</div>
<p>Hij is een verbazend gezellige baas. Toch zou je het
<span class="pagenum" title="93"> </span><a id="p_93"></a>nooit zeggen wanneer je hem zag. Op het eerste gezicht
is hij een echte <span xml:lang="en">Pendleton</span>, maar dat is hij juist héélemaal
niet. Hij is zoo eenvoudig en natuurlijk en lief, als een
man maar zijn kan. Het is misschien wel gek om het
karakter van een man zóó te beschrijven, maar het is nu
eenmaal zoo en niet anders. Hij gaat verbazend leuk met
de boeren hier om. In het begin waren ze nogal stug en
achterdochtig en beweerden ze, dat ze niks niemandal om
zijn fijne kleeren gaven. En die zijn juist nogal typisch.
Hij draagt kuitbroeken en een fluweelen jacket en daaronder
een wit flanellen
overhemd of een rijcostuum
met een pofbroek.
Wanneer hij in een nieuw
pak beneden komt, draait
Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> als een
pauw om hem heen en
bekijkt hem van alle kanten
en vermaant hem,
toch vooral voorzichtig
te zijn en niet overal te
gaan zitten. Ze is doodsbang,
dat hij zijn goed
stoffig zal maken. Het
hangt hem natuurlijk
vreeselijk de keel uit en
hij zegt altijd maar:
„Kom <span xml:lang="en">Lizzy</span>, ga nu weg. Je hebt nog zooveel te doen. Je
kunt toch niet langer den baas over me spelen. Ik ben nu
volwassen!”</p>
<p>Het is eenig leuk als je denkt, dat die groote, breedgeschouderde
man met zijn lange armen en beenen (haast
net zoo lang als die van jou, zeg, Vadertje Langbeen)
ooit op <span xml:lang="en">Juffrouw Semple's</span> schoot heeft gezeten en door
haar is afgewasschen. Maar hij beweert, dat ze eens slank
en gespierd en vlug is geweest en harder kon loopen dan
hij nu.</p>
<p>O, we hebben zooveel avonturen beleefd! We hebben den
<span class="pagenum" title="94"> </span><a id="p_94"></a>omtrek mijlen ver verkend en hij heeft me leeren visschen
en ook schieten, met een geweer en met een revolver. Ik
kan nu ook rijden. Er is nu verbazend veel vuur in den ouden
<span xml:lang="en">Grover</span> ontwaakt. We hebben hem drie dagen lang met haver
gevoed en hij vloog plots tegen een kalf aan en rende er
haast met mij van door.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Woensdag.</p>
<p>Maandagmiddag hebben we den <span xml:lang="en">Sky Hill</span> beklommen.
Dat is een berg hier dicht bij. Geen vreeselijk hooge berg
met sneeuw op den top, maar toch hoog genoeg om buiten
adem te zijn wanneer je boven bent. De hellingen zijn
met bosschen begroeid, maar de top is een opeenstapeling
van rotsblokken en verder kale hei. We bleven tot zonsondergang
en staken een vuur aan en kookten ons avondeten.
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> deed als kok dienst. Hij zei, dat
hij het wel beter zou kunnen dan ik, en dat was ook zoo,
want hij is aan het kampeeren gewend. Toen zijn we bij
maneschijn afgedaald en toen we bij het bosch kwamen,
waar het erg donker was, heeft hij met zijn electrische
zaklantaarn voorgelicht. O, het was eenig! Hij heeft den
heelen weg gepraat en gelachen en over allemaal prettige
onderwerpen gesproken. Hij kent alle boeken, die ik gelezen
heb en nog een macht andere daarbij. Het is verbazend,
zooveel dingen als die man weet.</p>
<p>Vanmorgen wilden we een stevige voetreis maken, maar
een stortregen heeft ons overvallen en onze kleeren waren
doorweekt, toen we eindelijk thuiskwamen. Maar toch voelden
we ons heerlijk frisch en opgewekt. O, je had Juffrouw
<span xml:lang="en">Semple's</span> gezicht moeten zien, toen we daar zoo aankwamen!</p>
<p>„O, Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>, o, Juffrouw <span xml:lang="en">Judy</span>! U bent alle twee
druipnat! Wat moeten we nu toch doen. Die mooie nieuwe
jas is heelemaal bedorven!”</p>
<p>Het was eeuwig leuk. Je zou denken, dat we kinderen
van een jaar of tien waren en zij een wanhopige moeder!
Ik was heusch een oogenblik bang, dat we geen thee en
toast met jam zouden krijgen.</p>
<p><span class="pagenum" title="95"> </span><a id="p_95"></a></p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdag.</p>
<p>Ik ben een eeuw geleden midden in dezen brief blijven
steken, maar ik had heusch geen tijd om hem af te maken.</p>
<p>Is dit geen mooie gedachte van <span xml:lang="en">Stevenson</span>:</p>
<div class="poem">
<div class="stanza" xml:lang="en">
<div class="i0">„The world is so full of a number of things,<br /></div>
<div class="i0">I am sure we should all be as happy as kings”.<br /></div>
</div>
</div>
<p>En het is beslist waar ook. Er is zooveel geluk op aarde
en je kunt ook gelukkig worden als je je alleen maar met
het geluk tevreden stelt, dat je op je weg tegenkomt. Het
heele geheim bestaat hierin, dat je er een beetje oog voor
moet hebben. Vooral buiten zijn zoo verbazend veel prettige
dingen. Ik kan over een ieders land loopen en van
elk mooi vergezicht genieten en ik mag in alle beekjes
plassen en ik kan van dat alles net zoo genieten alsof het
van me zelf hoorde, zonder dat ik er iets voor hoef te
betalen.</p>
<p>Het is nu Zondagavond, zoowat 11 uur en iedereen veronderstelt
dus, dat ik rustig in Morpheus' armen lig. Maar
ik heb vanavond sterke koffie gedronken, dus voor mij is er
geen rustige slaap weggelegd.</p>
<p>Vanmorgen zei Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> tot Mijnheer <span xml:lang="en">Pendleton</span>
op een heel beslist toontje: „We moeten om kwart over
10 hier weg om tegen 11 uur in de kerk te zijn”.</p>
<p>„Heel goed, <span xml:lang="en">Lizzy</span>”, zei Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>, „de sjees zal
wel voor je klaar slaan en als ik niet op tijd ben aangekleed,
moet je maar niet op me wachten”.</p>
<p>„We zullen wel wachten”, antwoordde ze.</p>
<p>„Ga je gang”, zei hij, „maar laat alleen de paarden niet
te lang staan”.</p>
<p>Toen zij zich nu ging kleeden, liet hij <span xml:lang="en">Carrie</span> de lunch
inpakken en tegen mij zei hij, dat ik mijn sportkleeren aan
moest doen, en door de achterdeur slopen we stilletjes weg
en gingen visschen.</p>
<p>Het heele huishouden liep daardoor natuurlijk in de war,
want op Zondag dineeren we op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> om twee uur,
<span class="pagenum" title="96"> </span><a id="p_96"></a>maar hij bestelde het diner tegen 7 uur. Hij geeft hier alles
aan zooals hij dat verkiest. Je zou heusch gaan denken dat
't hier een restaurant is. En zoo konden dan <span xml:lang="en">Carrie</span> en
<span xml:lang="en">Amasai</span> vandaag ook niet samen uit rijden gaan, maar hij zei,
dat hij dat heel goed vond, want het was niet netjes om zoo
zonder chaperonne uit te gaan. En in elk geval had hij toch
de paarden noodig, want hij wou met mij gaan rijden. Heb
je ooit zoo'n onzin gehoord!</p>
<p>En die arme Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> gelooft vast en heilig, dat
menschen, die 's Zondags gaan visschen, in de hel komen.
Zij heeft nu nog altijd berouw, dat zij hem niet beter heeft
opgevoed, toen hij nog klein en handelbaar was en ze veel
meer over hem te zeggen had. En dan—ze zou toch zoo
dolgraag in de kerk een beetje met hem willen pronken.</p>
<div class="figright" style="width: 292px;">
<a href="images/ill_p096.png"><img src="images/ill_p096th.png" width="292" height="233"
alt=""
title="Klik voor vergroting (608×486px, 9kB)" /></a>
</div>
<p>In elk geval, we zijn uit visschen gegaan. Hij heeft vier
kleine vischjes gevangen en we hebben ze gekookt ook.
Ze smaakten wel wat verbrand, want we hebben ze in
het vuur laten vallen toen we ze met stokjes uit het water
wilden halen, maar we hebben ze toch opgegeten. Om
4 uur kwamen we thuis en om 5 uur gingen we uit
rijden en om 7 uur eten en
om 10 uur werd ik naar
bed gestuurd en nu zit ik
hier aan jou te schrijven.</p>
<p>Maar nu word ik toch
een beetje slaperig.</p>
<p class="center margin2">Nacht lieveling!</p>
<p>Hier heb je het portret
van den eenigen visch, dien
ik ving!</p>
<hr class="tb" />
<p>Hola, Kap'tein Langbeen.</p>
<p>Ho, stop r's even! Jawel, geef me maar een vat rum!</p>
<p>Raad eens, wat ik lees? Onze gesprekken hebben in de
laatste dagen een zeemansachtigen vorm aangenomen. Is
„<span xml:lang="en">Treasure Island</span>” geen leuk boek? Heb je het ook gelezen,
<span class="pagenum" title="97"> </span><a id="p_97"></a>of was het nog niet geschreven in den tijd toen je nog een
jongen was? <span xml:lang="en">Stevenson</span> kreeg maar £ 30.— voor het auteursrecht.
Ik geloof niet, dat je met schrijven rijk wordt. Misschien
word ik wel onderwijzeres.</p>
<p>Hindert het je, dat mijn brieven in den laatsten tijd telkens
zoo vol zijn van <span xml:lang="en">Stevenson</span>? In gedachten ben ik altijd met
hem bezig. Die boeken beslaan de heele bibliotheek op <span xml:lang="en">Lock
Willow</span>.</p>
<div class="figleft" style="width: 198px;">
<a href="images/ill_p097.png"><img src="images/ill_p097th.png" width="198" height="193"
alt=""
title="Klik voor vergroting (412×403px, 6kB)" /></a>
</div>
<p>Ik ben nu al twee weken met dezen brief bezig. Dat
is, me dunkt, lang genoeg. Zeg maar nooit, dat ik je
niet alles en alles tot in de kleinste kleinigheden vertel. Ik
wou, dat jij hier ook was. We zouden het zoo gezellig
samen hebben en het zou voor mij zoo prettig zijn als
mijn verschillende vrienden elkaar kenden. Ik wou mijnheer
<span xml:lang="en">Pendleton</span> vragen, of hij je ook
kende; ik zou het toch wel denken.
Je zult wel in dezelfde kringen komen
en je behoort alle twee tot dezelfde
politieke partij en zoo. Maar ik kon
het hem natuurlijk niet vragen want
ik ken je waren naam niet eens.</p>
<p>Ik vind het toch zoo vervelend, en
ik heb ook nog nooit zoo iets geks
gehoord. Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> waarschuwde
me van te voren, dat je exentriek bent. En ik vind dat ze
groot gelijk heeft.</p>
<p class="groet rind2">Veel groeten van je</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
<p class="ps">P.S. Terwijl ik mijn brief overlees, zie ik, dat hij heelemaal
niet alleen over <span xml:lang="en">Stevenson</span> handelt. Een of twee keer
wordt er ook vluchtig over Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> gesproken.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">10 September.</p>
<p>Liefste oude Lieveling.</p>
<p>Hij is weg en we missen hem vreeselijk. Wanneer je aan
iemand of iets gewend raakt en dat wordt je dan plotseling
<span class="pagenum" title="98"> </span><a id="p_98"></a>weggenomen, laat het een akelig leeg knagend gevoel achter.
Ik vind Juffrouw <span xml:lang="en">Semple's</span> gesprekken nu tamelijk onverteerbaar.</p>
<p>Over twee weken opent <span xml:lang="en">College</span> weer en ik zal blij
zijn, wanneer ik weer aan het werk kan gaan. Toch heb
ik dezen zomer nog betrekkelijk veel gedaan: zes verhaaltjes
geschreven en zeven gedichten! Die, welke ik aan
verschillende tijdschriften heb gestuurd, kwamen alle,
vergezeld van beleefd-onbarmhartige briefjes, terug. Maar
dat kan me niets schelen. Het is een goede oefening.
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> las ze allemaal door. Hij bracht de post
binnen, dus het kon niet anders of hij moest het zien
wanneer ze terugkwamen. En hij zei ook dat hij ze
afschuwelijk vond. Er bleek duidelijk uit, dat ik niet in
het minst verstand had van de dingen waarover ik schreef.
(Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> stelt eerlijkheid boven beleefdheid).
Maar het laatste, wat ik schreef, een kleine schets over
ons leven van meisjes-studenten, beviel hem niet slecht.
Hij liet het typen en stuurde het aan een weekblad.
Ze hebben het daar nu al twee weken, misschien denken
ze er nog eens over of ze het zullen aannemen, ja
of neen.</p>
<p>Je moest eens naar de lucht kijken. Er is een vreemd
oranjekleurig licht. We krijgen vast en zeker storm.</p>
<p>Juist op dat oogenblik begon het te gieten en alle luiken
rammelden. Ik vloog weg om overal de ramen te sluiten
en <span xml:lang="en">Carrie</span> liep met haar armen vol melkpannen naar zolder
om die overal neer te zetten, waar het lekt.</p>
<p>En toen ik juist weer verder wilde schrijven, bedacht
ik me daar opeens dat ik een kussen en een kleedje
en een hoed en <span xml:lang="en">Matthew Arnolds</span> gedichten onder
een linde in den boomgaard had laten liggen. Dus
stormde ik weer weg om dat alles te gaan halen, maar het
was natuurlijk al drijfnat. Het rood van den band van de
gedichten is doorgeloopen en heeft overal op de bladzijden
roode strepen achtergelaten. „<span xml:lang="en">Dover Beach</span>”, het
strand van <span xml:lang="en">Dover</span>, zal voortaan door roze golfjes bespoeld
worden.</p>
<p><span class="pagenum" title="99"> </span><a id="p_99"></a></p>
<p>Een regenbui brengt buiten verbazend veel opschudding
te weeg. Je moet aldoor aan dingen denken die buitenshuis
zijn en door het water bedorven kunnen worden.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Donderdag.</p>
<p>Zeg Vadertje, lieveling, wat denk je wel dat er vandaag
gebeurd is!! Stel je voor de post brengt me zoo juist twee
brieven:</p>
<p>I. Mijn verhaal is aangenomen! $ 50.! Ik ben dus een
<em>Schrijfster</em>!</p>
<p>II. Een brief van <span xml:lang="en">College</span>! Ik krijg het <span xml:lang="en">scholarship</span> voor
twee jaar, dus twee jaar hoef ik nu niets meer voor de
colleges en het pension te betalen. Het fonds is gesticht
voor „Buitengewone bekwaamheid in Engelsch, gepaard
met goede vorderingen in de andere vakken”. En ik heb
het gewonnen! Ik heb er wel naar gedongen vóór ik met
vacantie naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> ging, maar ik had geen idee,
dat ik het zou krijgen, want ik had het eerste jaar immers
herexamen voor Meetkunde en Latijn. Maar het schijnt, dat
ik dat alweer heb opgehaald. O, ik ben toch zoo blij, zoo
dolblij, want nu behoef ik niet meer zoo vreeselijk veel
geld van je te krijgen. Alleen maar het zakgeld. En het is
best mogelijk, dat ik dat later met schrijven of lesgeven ook
zelf kan bij verdienen.</p>
<p>Ik verlang nu toch zoo, om weer naar <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span> te
gaan en dadelijk aan het werk te kunnen.</p>
<p class="groet rind4 margin2">Altijd,</p>
<p class="judy margin2">Je <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>,</p>
<p>schrijfster van „Hoe de Sophomores den wedstrijd wonnen”.</p>
<p>Aan alle kiosken verkrijgbaar. Prijs 25 cent.</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="100"> </span><a id="p_100"></a></p>
<div class="brief">
<p class="datum">26 September.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Eindelijk zit ik weer op <span xml:lang="en">College</span> en wel als <span xml:lang="en">Junior</span>!
(derde jaars studente). Onze werkkamer is nog mooier dan
het vorig jaar. Hij ligt op het Zuiden en heeft twee openslaande
ramen. En o, hij is zoo prachtig gemeubeld. <span xml:lang="en">Julia</span>
kwam hier twee dagen vóór ons aan. Haar vader gaf haar
onbeperkt crediet en je hebt geen idee, wat ze in die twee
dagen al niet voor de kamer heeft gekocht.</p>
<p>We hebben nieuw behang en Oostersche kleedjes en
mahoniehouten stoelen,—echte, geen geschilderde, wat
we verleden jaar toch al zoo mooi vonden. Het is heel
mooi, maar toch heb ik altijd het gevoel alsof het niet
werkelijk van ons <ins class="corr" id="corr56" title="Bron: hoort">is</ins>. En ik ben altijd bang, dat ik
ergens op een in het oog loopende plaats een inktmop zal
maken.</p>
<p>O ja, ik vond ook je brief,—o pardon, den brief van
je secretaris—bij mijn komst hier voor me gereed liggen.</p>
<p>Zeg, wees zoo goed en geef me een grondige reden op,
waarom je nu wil, dat ik voor het <span xml:lang="en">scholarship</span> zal bedanken.
Ik begrijp heelemaal niet, waarom je dat van me vraagt,
maar in elk geval helpt het je nu toch niets meer dat je
er bezwaren tegen maakt, want ik heb het al aangenomen
en ik ben ook niet van plan nu nog van gedachten te veranderen.
Dat klinkt wel wat brutaal, hè Vadertje, maar ik
meen het niet zoo erg.</p>
<p>Het schijnt dat je mijn heele opleiding zelf wilt bekostigen
nu je er eenmaal ook mee begonnen bent. Maar bekijk het
zaakje nu eens van mijn standpunt. Ik heb toch alles door
jou gekregen, ook al betaal je niet tot het laatste toe alles
voor me, want ik had nooit het <span xml:lang="en">scholarship</span> gekregen als
jij me niet hierheen had gestuurd. Het eenige verschil is,
dat ik nu niet zoo heel veel schuld aan je heb. Ik weet wel,
dat je het geld niet terug wilt hebben, maar ik wil het
toch voor mijn eigen gevoel terugbetalen en ik zal het doen
ook, zoodra ik maar eventjes kan. En door dat <span xml:lang="en">scholarship</span>
wordt nu alles zooveel makkelijker. Ik dacht dat ik de heele
rest van mijn leven noodig had om mijn schulden af te
<span class="pagenum" title="101"> </span><a id="p_101"></a>doen, maar nu zal ik er alleen maar de halve rest voor
hoeven te gebruiken.</p>
<p>Ik hoop dat je me goed begrijpt en niet boos bent. Ik zal
altijd erg blij met je maandgeld zijn. Je hebt heusch heel
wat noodig om, bij <span xml:lang="en">Julia's</span> installatie-ideeën, samen te wonen.
Ik wou dat ze een eenvoudiger smaak had of dat ze anders
niet met me samen huisde.</p>
<p>Dit is een erg verwarde brief. Ik dacht nogal dat ik je
zooveel had geschreven. Maar ik heb intusschen vier gordijnen
en drie portières gezoomd (goed, dat je mijn naaikunst
niet kunt beoordeelen) en dan heb ik een koperen
schrijfgarnituur met tandpoeder gepoetst (een zwaar werk,
hoor!) en ik heb koperdraad met mijn nagelschaar doorgezaagd
om een schilderij op te hangen en ik heb vier
kisten met boeken uitgepakt en twee koffers met kleeren
(het schijnt haast ongeloofelijk, dat J. A. twee koffers met
haar kleeren kan vullen, maar toch is het zoo) en daar
tusschendoor heb ik een stuk of vijftig vriendinnen gesproken.</p>
<p>Den eersten dag na onze vacantie gaat het hier altijd erg
vroolijk toe.</p>
<p>Nacht Vadertje, laat het je nu niet hinderen, dat het kuiken
zijn eigen voedsel wil zoeken. Het groeit nu op tot een
energieke, kleine kip met een macht mooie veeren (die ze
allemaal aan jou te danken heeft).</p>
<p class="groet rind4">Je je liefhebbende</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">30 September.</p>
<p>Lieve lieveling.</p>
<p>Denk je nog altijd aan dat <span xml:lang="en">scholarship</span>? Ik heb nog
nooit een man gekend, die zoo koppig en taaivolhardend
en hardnekkig en onredelijk en dwingerig en
niet-in-staat-iets-ook-van-een-andermans-standpunt-te-bekijken
is, als jij bent.</p>
<p>Je ziet liever dat ik geen gunsten van vreemden aanneem.</p>
<p>Vreemden—maar zeg, wat ben <em>jij</em> dan voor me?</p>
<p><span class="pagenum" title="102"> </span><a id="p_102"></a></p>
<p>Is er iemand in de wereld, dien ik minder ken dan jou?
Ik zou je niet eens herkennen als ik je op straat
tegenkwam. Zie je, als jij nou een redelijk, verstandig
mensch was geweest en lieve vaderlijke brieven aan je
<span xml:lang="en">Judy</span> hadt geschreven en zoo af en toe was overgekomen
en haar een stevige hand hadt gegeven en haar gezegd
hadt, dat je zoo <ins class="corr" id="corr57" title="Bron: blej">blij</ins> was, dat ze zoo haar best deed en
dat je van haar hield—ja zie je, dan was ik misschien
op je ouden dag niet zoo weerspannig geweest, maar ik
had je je wenschen van je oogen afgelezen als een gehoorzaam
dochtertje—waarvoor ik toch eigenlijk ook in de
wieg gelegd ben.</p>
<p>Vreemden ... Die is werkelijk goed! Je woont in een
glazen huis, Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span>!</p>
<p>En daarbij is het heelemaal geen gunst. Het is zoo iets
als een prijs en ik heb hem door hard werken gewonnen.
Als niemand goed genoeg in Engelsch was geweest, zou
het Comité het <span xml:lang="en">scholarship</span> niet hebben uitgereikt. Een paar
jaar geleden hebben ze het ook niet gedaan. Dus—maar
och, wat geeft het je, met een man te redeneeren. Je behoort
nu eenmaal tot een sekse, die geen begrip van logica heeft,
Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span>! Er zijn twee methodes, om een man iets
aan het verstand te brengen: je moet hem vleien, of je moet
hem flink de waarheid zeggen. Ik houd er niet van met vleien
mijn zin te krijgen, daarom moet ik het je dus maar even
flink zeggen:</p>
<p>Mijnheer, ik denk er niet aan, om het <span xml:lang="en">scholarship</span> te
weigeren en als je er nu nog meer over spreekt, wil ik je
zakgeld ook niet meer aannemen, maar zal ik mezelf zwak
en zenuwachtig moeten maken door lessen te geven aan
domme groentjes.</p>
<p>Dit is mijn laatste woord.</p>
<p>En luister eens. Ik heb er nog verder over nagedacht.
Jij bent bang, dat ik iemand anders benadeel, wanneer
ik het <span xml:lang="en">scholarship</span> aanneem, zoodat een arm meisje nu
misschien niet kan studeeren. Maar dan kan je toch het
geld, dat je voor mij hadt willen uitgeven, gebruiken voor
de opleiding van een ander meisje van het <span xml:lang="en">John Grier
<span class="pagenum" title="103"> </span><a id="p_103"></a>Home</span>? is dat geen prachtidee? Alleen, lieveling, geef dat
andere meisje de beste opleiding, die je haar bij mogelijkheid
geven kunt, maar ga alsjeblieft niet meer van haar
houden dan van mij.</p>
<p>Ik hoop dat je secretaris zich niet gekrenkt voelt, nu ik
zoo weinig op de voorstellen let, die hij me doet. Maar ik
kan het werkelijk niet helpen als hij beleedigd is. Hij is
heusch een verwend kind, oudje. Ik heb vroeger altijd aan
zijn grillen toegegeven, maar nu ben ik besloten <em>standvastig</em>
te blijven.</p>
<p class="groet rind6">Je onherroepelijk voor eeuwig vastbesloten</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Jerusha Abbott.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">9 November.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik ging vandaag naar de stad om een potje schoencrème,
een paar boorden en stof voor een nieuwe blouse,
een tubetje violetglycerine en een doos geparfumeerde
zeep te koopen—alles even noodzakelijk, ik kon er
werkelijk geen dag mee wachten. En toen ik mijn tramkaartje
wilde betalen, ontdekte ik daar, dat ik mijn beursje
in den zak van mijn anderen mantel had gelaten. Dus
moest ik weer uitstappen en weer terug en een andere
tram nemen en kwam zoodoende te laat in het gymnastieklokaal.</p>
<p>Het is afschuwelijk als je vergeetachtig bent en er daarbij
twee mantels op nahoudt.</p>
<p><span xml:lang="en">Julia Pendleton</span> heeft me uitgenoodigd, met Kerstmis
bij haar ouders te komen logeeren. Hoe vindt je dat wel,
Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span>? Denk eens aan, <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span> uit het
<span xml:lang="en">John Grier Home</span> zal aan de tafel van de rijken mee aanzitten.
Ik snap zelf niet waarom <span xml:lang="en">Julia</span> me heeft uitgenoodigd,
maar het schijnt, dat ze zich in den laatsten tijd
nogal aan me heeft gehecht. Om je de waarheid te zeggen,
ik zou veel en veel liever naar <span xml:lang="en">Sallie's</span> familie gaan, maar
<span xml:lang="en">Julia</span> heeft me het eerst gevraagd, dus zal ik wel naar
<span xml:lang="en">New-York</span> inplaats van naar <span xml:lang="en">Worcester</span> reizen. Ik krijg
<span class="pagenum" title="104"> </span><a id="p_104"></a>kippevel als ik er aan denk de <span xml:lang="en">Pendletons</span>
<span xml:lang="fr">en <ins class="corr" id="corr58" title="Bron: massa">masse</ins></span> te
ontmoeten, en ik zal ook aardig wat voor mijn toilet
moeten uitgeven. Dus, oude heer, als je me nu schrijft
dat je liever ziet dat ik deze vacantie rustig hier blijf,
zal ik met mijn welbekende gehoorzaamheid aan je wensch
gedwee gevolg geven.</p>
<p>In mijn vrijen tijd lees ik zoo nu en dan „<span xml:lang="en">Life and
Letters of Thomas Huxley</span>”. Het is een aardig boek om
er een half uurtje mee zoek te brengen. Weet je wat een
<span xml:lang="la">archaeopteryx</span> is? Het is een vogel. En een <span xml:lang="la">stereognathus</span>?
Ik stel me dat voor als overgang, een schakel in de natuur
b.v. een vogel met tanden of een hagedis met vleugels.
O jé, het is geen van tweeën! Ik heb het net opgezocht.
Het is een mesozoïsch zoogdier.</p>
<div class="figcenter" style="width: 454px;">
<a href="images/ill_p104.png"><img src="images/ill_p104th.png" width="454" height="211"
alt="zoo zal denk ik een Stereognathus er uit zien ——
Hij heeft de kop van een slang
en ooren van een hond en pooten van een koe
en een staart van een hagedis en vleugels van een zwaan
en is heelemaal met nesthaartjes bedekt als een pasgeboren katje."
title="Klik voor vergroting (945×440px, 19kB)" /></a>
<div class="caption"><p>zoo zal denk ik een Stereognathus er uit zien</p>
<p>Hij heeft de kop van een slang<br />
en ooren van een hond en pooten van een koe<br />
en een staart van een hagedis en vleugels van een zwaan<br />
en is heelemaal met nesthaartjes bedekt als een pasgeboren katje.</p></div>
</div>
<p>Ik heb er dit jaar staathuishoudkunde bij gekozen.
Als ik daarmee klaar ben, wil ik voor maatschappelijk
werk studeeren. En dan, Mijnheer de Regent, dan weet
ik precies, hoe een vondelingengesticht moet worden
geleid.</p>
<p>Geloof je ook niet, dat ik een uitstekende kiezeres zou
zijn, als ik stemrecht had? Ik ben verleden week 21 geworden.
Het is toch een vreeselijk land, waar ze zoo'n
edele goed onderlegde nauwgezette verstandige burgeres niet
eens naar waarde weten te schatten.</p>
<p class="groet rind4">Altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="105"> </span><a id="p_105"></a></p>
<div class="brief">
<p class="datum">7 December.</p>
<p>Mijn lief, oud Vadertje Langbeen.</p>
<p>Dank je wel voor je verlof om bij <span xml:lang="en">Julia's</span> familie te gaan
logeeren. Ik neem tenminste aan, dat je stilzwijgen je toestemming
beduidt.</p>
<p>We hebben toch weer zoo'n pret gehad! De vorige week
was het feest van de Stichting van de Universiteit. Het
was voor het eerst, dat een van ons er aan kon deelnemen,
want alleen de <span xml:lang="en">Juniors</span> en <span xml:lang="en">Seniors</span> worden toegelaten.</p>
<p>Ik noodigde <span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> uit, en
<span xml:lang="en">Sallie</span><ins class="corr2" id="corr59" title="Bron: ,"></ins> zijn vriend,
die met hem in <span xml:lang="en">Princeton</span> samen slaapt en die den vorigen
zomer ook in het kamp logeerde. Het is een erg aardige
jongen met rood haar. En <span xml:lang="en">Julia</span> noodigde iemand uit <span xml:lang="en">New-York</span>
uit—géén erg aardige heer maar <em>onberispelijk en
van zeer goeden huize</em>. Hij is verwant aan <span xml:lang="en">De la Mater
Cichester's</span>. Misschien ken jij die lui, mij zegt dat natuurlijk
niets.</p>
<p>In elk geval, onze gasten kwamen Vrijdag aan, en we
dronken thee in de ontvangkamers van de <span xml:lang="en">Seniors</span> en toen
moesten ze weer weg naar het hotel om te dineeren. Het
hotel was zoo stamp en stampvol, dat ze zelfs beweerden,
dat ze op matrassen op de billardtafels sliepen, maar dat
zal wel niet heelemaal zoo geweest zijn. <span xml:lang="en">Jimmie</span> zegt, dat,
als hij weer voor het een of andere feest wordt uitgenoodigd,
hij een van de <span xml:lang="en">Adirondack</span> tentjes zal meebrengen en die
dan op een sportveld zal opslaan.</p>
<p>Om half acht kwamen ze alweer terug voor de ontvangst
bij den President en voor het bal. We moesten dus gauw
voortmaken. We hadden alle dansboekjes voor de heeren
van te voren klaar gemaakt en na elken dans lieten we
ze onder de voorletter van hun achternaam in groepjes
bijeenstaan, zoodat ze gemakkelijk door hun dames voor
den volgenden dans gevonden konden worden. Zoo moest
<span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> geduldig onder de „M” blijven staan totdat
hij werd opgeëischt. (Tenminste dat behoorde hij te doen,
maar hij liep telkens weg en mengde zich tusschen de R's
en S's en andere letters). Ik vond hem een erg lastigen
<span class="pagenum" title="106"> </span><a id="p_106"></a>gast. Hij was een beetje brommig omdat hij maar drie dansen
met me had en hij beweerde, dat hij te bleu was om met
meisjes te dansen, die hij niet kende.</p>
<p>Den volgenden dag hadden wij een groot concert met zang.
En raad eens wie het welkomslied voor die gelegenheid
heeft gedicht? Het is heusch waar, <em>zij</em> is het. O ja, Vadertje,
je zult nog eens zien wat voor een beroemd persoontje je
kleine vondeling wordt!</p>
<p>Onze twee <span xml:lang="en">Princetons</span> vonden het verbazend gezellig, tenminste,
ze waren zoo beleefd dat bij het afscheid te zeggen,
en ze hebben ons meteen voor hun feest van het volgend
voorjaar uitgenoodigd. We hebben het alle drie aangenomen;
stribbel dus maar niet tegen, lieve engel!</p>
<p><span xml:lang="en">Julia</span> en <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik hadden alle drie nieuwe japonnen.
Wil ik ze eens beschrijven? Die van <span xml:lang="en">Julia</span> was van ivoorkleurig
satijn met goud geborduurd en ze droeg daarbij purperen
orchideën. Het was sprookjesachtig mooi en het kwam
regelrecht uit Parijs. Het heeft een schat gekost.</p>
<p><span xml:lang="en">Sallie's</span> japon was van teer blauw satijn met Perzisch
handborduursel afgezet. Het kleurde prachtig bij haar rood
haar, het kostte niet zooveel als <span xml:lang="en">Julia's</span> gewaad, maar ze zag
er minstens net zoo mooi uit.</p>
<p>Mijn japon was van zacht roze <span xml:lang="fr">crêpe de chine</span> met écru
kant en roze satijn afgewerkt en ik had er roze anjelieren
bij (Van <span xml:lang="en">Jimmie McBride, Sallie</span> had hem gezegd welke kleur
ik zou dragen). En we droegen alle drie satijnen schoentjes
en zijden kousen en <span xml:lang="en">shawls</span> in de tint van onze japonnen.</p>
<p>Je zult nu wel diep onder den indruk van al die kleine
toiletbijzonderheden zijn.</p>
<p>'t Is misschien gek, maar heusch, ik vind dat een man
toch een erg eentonig leven heeft als je alleen maar bedenkt,
dat b.v. <span xml:lang="fr">crêpe de chine</span> en Venetiaansche kant en
handborduursel en Iersche kant enkel maar woorden voor
hem zijn, terwijl een vrouw—al stelt ze nog zooveel
belang in babies en microscopen of in haar man of een
gedicht of dienstboden of parallelogrammen of bloemen of
Plato of bridge of weet ik wat—toch altijd opleeft, als
ze over kleeren hoort spreken.</p>
<p><span class="pagenum" title="107"> </span><a id="p_107"></a></p>
<p>Eén trek in de natuur maakt, dat de menschen zich verwant
voelen. (Dit is geen oorspronkelijke gedachte, ik las
het in een van <span xml:lang="en">Shakespeare's</span> tooneelstukken).</p>
<p>Maar laten we nu weer op ons verhaal terugkomen. Wil
ik je een geheim toevertrouwen, dat ik laatst ontdekt heb?
En beloof je me, dat je me dan niet ijdel zult vinden?</p>
<p>Luister dan.</p>
<p>Ik zie er aardig uit.</p>
<p>Werkelijk waar, ik zou wel heel erg dom zijn als ik dat
niet zag met twee spiegels in mijn kamer.</p>
<p class="judy margin2">Een Vriendin.</p>
<p class="ps">P.S. Dit is een van die ondeugende, anonieme brieven,
waarover je in novellen leest.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">20 December.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ik heb maar een oogenblik om je te schrijven. Ik moest
nog twee colleges bijwonen, een koffer pakken en een
hoedendoos, en met dat al moet ik nog den trein van
vier uur halen. Maar ik kon toch niet weg zonder je nog
even te schrijven hoe gelukkig je me met je Kerstcadeaux
hebt gemaakt.</p>
<p>Ik hou van dat prachtige bont en de kant en de <span xml:lang="en">Liberty
shawl</span> en de handschoenen en de zakdoekjes en de boeken
en het zilveren taschje—maar boven alles hou ik van
jou, Vadertje. Maar lieveling, toch moest je me eigenlijk
niet zoo verwennen. Ik ben maar een mensch en daarbij
een jong meisje. Hoe kan ik een ernstige studente blijven
als je me met zooveel mooie, wereldsche dingen overstroomt.</p>
<p>Ik heb nu een sterk vermoeden, wie van de <span xml:lang="en">John Grier
Home</span> regenten altijd voor den Kerstboom zorgde en voor
het Zondagsche roomijs. Hij deed alles anoniem maar door
<span class="pagenum" title="108"> </span><a id="p_108"></a>zijn daden herken ik hem. Lieveling, jij verdient zeker gelukkig
te zijn na al het goede, dat je stil voor anderen deedt.</p>
<p>Dag! Gelukkig Kerstfeest!</p>
<p class="groet rind6">Je je liefhebbende</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
<p class="ps">P.S. Hier heb je het portret van kleine <span xml:lang="en">Judy</span>. Geloof je,
dat je van haar zou gaan houden als je haar kende?</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">11 Januari.</p>
<p>Ik wou je eigenlijk uit <span xml:lang="en">New-York</span> schrijven, maar ach
heden, ik kwam er werkelijk niet toe.</p>
<p>Het was een interessante, een schitterende tijd, maar
ik ben toch <ins class="corr" id="corr60" title="Bron: bij">blij</ins>, dat ik niet zoo'n familie bezit. Ik zie
heusch nog liever het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> op den achtergrond.
Ik weet nu, wat de menschen bedoelen wanneer ze zeggen,
dat ze door vormen en plichtplegingen naar beneden
worden getrokken. De atmosfeer in dat huis was al zoo
drukkend. Ik heb diep adem gehaald toen ik weer in den
express naar <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span> terugreisde. Alle stoelen waren
gebeeldhouwd en overal lagen kostbare kleeden, alles was
even schitterend en verpletterend rijk. De menschen, die
ik daar ontmoette, waren prachtig gekleed en spraken op
zachten, beschaafden toon, maar werkelijk, ik heb geen
enkel verstandig idee gehoord, zoo lang ik daar in huis
was. Ik geloof dat bij hen nog nooit een denkbeeld hun
hersenkast is binnengeslopen.</p>
<p>Mevrouw <span xml:lang="en">Pendleton</span> denkt aan niets anders dan aan
juweelen en kleermakers en costumières en plichtplegingen.
Ze is een heel andere moeder dan Mevrouw <ins class="corr" id="corr61" xml:lang="en" title="Bron: McBridge">McBride</ins>, maar
als ik trouw en een eigen familie krijg, dan zal ik er zooveel
mogelijk <span xml:lang="en">McBrides</span> van maken. Voor geen geld van
de wereld zou ik uit mijn kinderen <span xml:lang="en">Pendleton</span>netjes willen
zien groeien. Het is misschien niet beleefd, de menschen
bij wie je een tijd gelogeerd hebt, te critiseeren. Neem het
me maar niet kwalijk, ik moet mijn hart even luchten en jij
spreekt er toch niet verder over.</p>
<p><span class="pagenum" title="109"> </span><a id="p_109"></a></p>
<p>Ik zag Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> maar één keer, toen hij kwam
<span xml:lang="en">tea</span>-en en toen had ik niet eens gelegenheid om hem te
spreken. Erg jammer; na dien gezelligen zomer, dien we
samen gehad hebben, zou ik hem zoo graag van alles verteld
hebben. Ik geloof niet dat hij veel om zijn familie
geeft en ik weet zeker, dat zij ook niet veel van hem
houden. <span xml:lang="en">Julia's</span> moeder zegt dat hij zijn evenwicht niet kan
bewaren. Hij is een socialist, maar gelukkig draagt hij geen
lange haren en roode dassen. Ze begrijpen maar niet, waar
hij toch die vreemde ideeën vandaan heeft. De familie is
sedert eeuwen conservatief geweest. Hij schenkt groote
sommen geld aan allerlei vooruitstrevende vereenigingen
inplaats van het voor zulke aardige dingen als yachten, auto's
en paarden uit te geven. Maar hij koopt met dat al toch
ook bonbons—hij stuurde <span xml:lang="en">Julia</span> en mij ieder een mooie
bonbonnière met Kerstmis.</p>
<p>Weet je, ik geloof, dat ik ook een socialiste ben. Dat
hindert je zeker niet, hè? Je moet ze vooral niet verwarren
met anarchisten. Het is hun bedoeling heelemaal niet om
menschen te dooden. Ik hoor bij het volk. Ik ben nog niet
besloten bij welke richting ik me zal aansluiten. Ik zal daar
Zondag nog eens ernstig over nadenken en dan schrijf ik het
je in mijn volgenden brief.</p>
<p>Ik heb een macht theaters en hotels en prachtige huizen
gezien. In mijn hersenen is een vreeselijk warbeeld van
onyxen en verguldsels en mozaïekvloeren en palmen. Ik
ben nog altijd een beetje buiten adem en ik geloof heusch,
dat ik een echte studente ben. Deze academische kalmte
lijkt me veel gezonder dan de atmosfeer te <span xml:lang="en">New-York</span>.
Het universiteitsleven geeft heel veel voldoening. De
boeken en de studie en de geregelde colleges houden je
geestelijk leven bezig en wanneer je wat overwerkt en
afgemat bent, zijn er nog altijd het gymnastiek gebouw en
de openluchtspelen. En er zijn altijd een heeleboel aardige
vriendinnen, met wie je veel bespreken kunt. Wij hebben
laatst een heelen avond niet anders gedaan dan praten—praten
en nog eens praten en ik ben toen heelemaal opgelucht
naar bed gegaan alsof we een massa moeilijke
<span class="pagenum" title="110"> </span><a id="p_110"></a>problemen hadden opgelost. En dan kunnen we zoo'n heerlijken
onzin uithalen, allemaal kleine onschuldige dingen, maar
toch erg leuk, en we stellen onze moppen altijd zelf erg
op prijs.</p>
<p>Het is niet het groote plezier, dat je leven aangenaam
maakt, juist die kleine dingen dragen er zooveel toe bij.
Ik heb het ware geheim van het geluk ontdekt, Vadertje,
en dat is: In het Heden te leven. Je moet niet altijd het
Verleden betreuren of bang zijn voor de Toekomst, maar
je moet van het oogenblik zooveel maken als je maar kunt.
Het is net als buiten op de boerderij. En nu ik dit weet,
leef ik dubbel, want ik geniet van elke seconde en ik weet,
dat ik ze geniet terwijl ik ze geniet. De meeste menschen
leven niet. Ze rennen altijd maar rusteloos door, ze trachten
altijd een doel ergens ver weg aan den horizont te bereiken
en door de inspanning van dat jagen raken ze buiten
adem en beginnen ze te hijgen, zoodat ze heelemaal niet
naar het mooie, kalme landschap kijken, waar ze doordraven.
En het eerste, wat ze dan weten, is, dat ze oud
en afgeleefd zijn en dan is het voor hen hetzelfde, of ze hun
doel wel of niet hebben bereikt. Ik wil aan den rand van den
weg blijven zitten en een heeleboel kleine gelukjes verzamelen,
ook al word ik nooit een Beroemde Schrijfster. Wist
je, dat ik zooveel aanleg had om een philosophe te worden?</p>
<p class="groet rind4">Als altijd</p>
<p class="judy">Je je <ins class="corr" id="corr62" title="Bron: liefhebende">liefhebbende</ins> <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Het schijnt, dat het van nacht katten en honden
heeft geregend. Ik vond van morgen twee kleine hondjes
en een katje op mijn vensterkozijn.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">5 Maart.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>President <span xml:lang="en">Cuyler</span> hield vanavond een rede over de moderne
jeugd, die hij oppervlakkig en zwak vindt. Hij zegt,
dat wij de oude idealen van ernstig streven en ware studie
uit het oog verliezen en deze achteruitgang in ons geslacht
is vooral merkbaar in een minder eerbiedige houding tegenover
<span class="pagenum" title="111"> </span><a id="p_111"></a>onze professoren. We schijnen den afstand tusschen
ons en onze meerderen niet meer te kennen.</p>
<p>Zeer deemoedig verliet ik de kapel.</p>
<p>Ik ben tegen jou misschien ook te familiaar, Vadertje.
Behoorde ik je eigenlijk niet eerbiediger en meer op een afstand
te behandelen? Ja, ik ben er nu van doordrongen, dat
ik dat eigenlijk doen moest. Ik wil van voren af aan beginnen.</p>
<hr class="tb" />
<p>Zeer geachte Heer <span xml:lang="en">Smith</span>.</p>
<p>Het zal u genoegen doen te vernemen, dat ik voor mijn
halfjaarlijksch examen geslaagd ben en in een nieuw semester
begin te werken. Ik zet mijn studie in de scheikunde niet
langer voort doch neem de studie in de biologie op, weliswaar
eenigszins aarzelend, want ik verneem, dat we regenwormen
en kikkers zullen moeten ontleden.</p>
<p>Ik heb laatst een zeer interessante lezing over „Overblijfselen
uit den Romeinschen tijd in Z. Frankrijk” aangehoord
en nog nooit beter over dit onderwerp hooren spreken.</p>
<p>Ik lees op het oogenblik <span xml:lang="en">Wordsworth's „Tintern Abbey”</span>
in verband met onze colleges over de Engelsche letterkunde.
Wat is dit een buitengewoon mooi werk en hoe mooi spreekt
<span xml:lang="en">Wordsworth</span> hier zijn gedachten over het pantheïsme uit!
De romantische beweging in het begin van de vorige eeuw,
uitgedrukt in de gedichten van <span xml:lang="en">Shelly, Byron, Keats</span> en <span xml:lang="en">Wordsworth</span>
maakt op mij meer indruk dan de klassieke periode,
die daaraan voorafgaat. Van gedichten gesproken, hebt U
ooit dat fijne, kleine gedicht van <span xml:lang="en">Tennyson</span> gelezen, de
„<span xml:lang="en">Locksley Hall</span>”?</p>
<p>Ik ga in den laatsten tijd heel geregeld naar het gymnastieklokaal.
Dit is nu voorgeschreven en het zou mij zeer
veel onaangenaamheden berokkenen, indien ik deze verplichting
niet zou nakomen. Wij hebben nu in het gymnastieklokaal
een prachtig zwembassin van cement en marmer, een
geschenk van een vroegere studente. Mijn kamergenoot,
Juffrouw <span xml:lang="en">McBride</span>, heeft me haar zwempak geschonken (dat
was zoo gekrompen, dat zij zelve het niet langer kon dragen),
en nu ga ik zwemles nemen.</p>
<p>Wij hadden gisteravond heerlijk rose ijs voor dessert. Er
<span class="pagenum" title="112"> </span><a id="p_112"></a>worden bij ons alleen maar plantaardige bestanddeelen gebruikt
om het eten te kleuren. Tegen het gebruik van andere
kleurstoffen verzetten wij ons met alle macht, zoowel uit
aesthetisch als uit hygiënisch oogpunt.</p>
<p>Het weer was in den laatsten tijd prachtig, heldere zonneschijn
afgewisseld door enkele welkome sneeuwstormen.
Mijn vriendinnen en ik hebben veel genoten op onze wandelingen
voor en na de colleges—vooral van die er na.</p>
<p>Terwijl ik de hoop uitspreek, dat gij, geachte Heer <span xml:lang="en">Smith</span>,
zooals gewoonlijk een goede gezondheid geniet, teeken ik</p>
<p class="groet rind4">met verschuldigde hoogachting,</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Jerusha Abbott.</p>
</div>
<div class="figleft" style="width: 394px;">
<a href="images/ill_p112.png"><img src="images/ill_p112th.png" width="394" height="396"
alt=""
title="Klik voor vergroting (820×824px, 21kB)" /></a>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">24 April.</p>
<p>Lieve Lieveling.</p>
<p>Eindelijk is het lente. Je moest eens zien, hoe mooi het
er nu bij ons
uitziet! Hè ja,
je moest toch
zelf eens komen
om je daarvan
te overtuigen.
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>
kwam verleden
Vrijdag
ook even aanwaaien
maar ongelukkigerwijs
op een erg ongelegen
oogenblik,
want <span xml:lang="en">Sallie</span>
en <span xml:lang="en">Julia</span> en ik
moesten juist
weg om den
trein te pakken.
En waarheen
denk je wel, dat we reisden? Naar <span xml:lang="en">Princeton</span> om aan het
bal en de feesten deel te nemen! Ik vroeg je niet van te
<span class="pagenum" title="113"> </span><a id="p_113"></a>voren of ik wel mocht, want ik had een voorgevoel, dat
je secretaris dan weer zijn onverbiddelijk veto zou uitspreken.
Maar het ging alles heel ordelijk toe. We hadden verlof
aangevraagd en Mevrouw <span xml:lang="en">McBride</span> chaperonneerde ons.
Wij hadden het 'er dol, maar ik zal maar niet op bijzonderheden
ingaan, dan ben ik heusch bang, dat mijn brief veel
te lang wordt.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zaterdag.</p>
<p>We zijn vanmorgen voor dag en dauw opgestaan! De
nachtwaker heeft ons gewekt. We waren met ons zessen
meisjes en we hebben op een komfoor
koffie gezet. (Je hebt nog nooit koffie
met zooveel zaksel geproefd!) En
toen hebben we twee mijlen geloopen
om op den top van <span xml:lang="en">One Tree Hill</span> den
zonsopgang te bewonderen.</p>
<div class="figright" style="width: 389px;">
<img src="images/ill_p113th.png" width="389" height="238"
alt="Dit is Prexy's katje. Je kunt aan mijn teekening wel zien wat een echte Angora het is." />
<div class="caption">Dit is <span xml:lang="en">Prexy's</span> katje. Je kunt aan mijn
teekening wel zien wat een echte Angora het is.</div>
</div>
<p>Je hadt ons
dat laatste stuk
naar boven <ins class="corr" id="corr63" title="Bron: moet ten">moeten</ins>
zien krabbelen!
De zon
brandde ons in
het gezicht! Je
kunt je voorstellen hoe uitgehongerd we bij het ontbijt
waren!</p>
<p>Lieve deugd, ik schijn vandaag wel een erg uitroeperigen
stijl te hebben! Kijk eens naar al die uitroepteekens op die
eene bladzij.</p>
<p>Ik wou je eigenlijk eens heel veel vertellen over de
uitbottende boomen en het nieuwe sintelpad dat nu naar
het sportveld leidt en over de afschuwelijke les, die wij
voor morgen voor ontleedkunde moeten leeren en over de
nieuwe bootjes op het meer en over <span xml:lang="en">Catharina Prentiss</span>, die
longontsteking heeft en over <span xml:lang="en">Prexy's</span> Angora-katje, dat van
huis is weggeloopen en twee weken hier op <span xml:lang="en">Fergussen
<span class="pagenum" title="114"> </span><a id="p_114"></a>Hall</span> heeft gelogeerd, totdat een van de kamermeisjes het
weer heeft teruggebracht. En dan over mijn drie japonnen,
wit en roze en blauw mousseline met een daarbij passenden
hoed—maar, Vadertje, ik ben heusch moe, een meisjes-universiteit
is een heel drukke plaats en wij zijn dikwijls
erg moe tegen den avond, vooral als onze dag al voor
zonsopgang begint.</p>
<p class="judy margin2">Je je liefhebbende kleine <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">15 Mei.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Hoort het tot de goede manieren, om recht voor je uit
te staren, wanneer je in de tram zit, en dus niet rond te
kijken?</p>
<div class="figleft" style="width: 342px;">
<a href="images/ill_p114.png"><img src="images/ill_p114th.png" width="342" height="250"
alt=""
title="Klik voor vergroting (712×522px, 5kB)" /></a>
</div>
<p>Een heel mooie dame in een prachtigen fluweelen mantel
stapte vandaag in de tram en zat wel 15 minuten lang
met een wezenloos
gezicht naar een
reclameplaat van
bretels te staren. Ik
vind het niet erg beleefd als je
iedereen negeert, het lijkt wel of
je jezelf de eenige gewichtige persoon
in den tramwagen vindt. In
elk geval gaat er dan een heeleboel
voor je verloren als je aldoor naar
zoo'n vervelende plaat moet kijken.
Ik heb ondertusschen een heele tram
vol interessante menschentypes bestudeerd.</p>
<p>Deze brief is alweer geïllustreerd, zooals je ziet.</p>
<p>Het heeft wel veel van een spin die aan een touw
spartelt, maar in werkelijkheid is het een afbeelding van
<span xml:lang="en">Judy</span>, die in het bassin in het gymnastieklokaal zwemmen
leert.</p>
<p><span class="pagenum" title="115"> </span><a id="p_115"></a></p>
<p>De zwemjuffrouw haakt een touw aan een ring aan mijn
zwemgordel vast en laat dat touw over een katrol aan
de zoldering loopen. Het zou een prachtig systeem zijn
als je vertrouwen in de juffrouw hadt, maar ik ben altijd bang
dat ze het touw zal laten glippen, dus houd ik één angstig
oog op haar gericht, terwijl ik met het andere mijn zwembewegingen
volg en door dit verdeelen van mijn opmerkzaamheid
tusschen haar en het water maak ik geen reusachtige
vorderingen.</p>
<p>Het weer is erg veranderlijk in den laatsten tijd. Het
regende toen ik begon te schrijven en nu schijnt de zon weer.
<span xml:lang="en">Sallie</span> en ik gaan tennissen en ik heb daardoor meteen een
excuus om voor de gymnastiekoefeningen te spijbelen.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Een week later.</p>
<p>Ik had dezen brief eigenlijk al lang moeten afschrijven,
maar ik kwam er niet toe. Je vindt het niet zoo heel erg,
hè Vadertje, al schrijf ik je ook erg ongeregeld. Ik vind
het heusch heerlijk om aan je te schrijven, het geeft me
zoo'n heerlijk gevoel, net alsof ik ook familie heb. Wil ik
je eens iets vertellen? Je bent niet meer de eenige man,
aan wien ik schrijf. Er zijn er nog twee andere. Ik heb
dezen winter heerlijk uitvoerige brieven gekregen van
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> (met getikte enveloppes, dus weet <span xml:lang="en">Julia</span>
er gelukkig niets van). Heb je ooit zoo iets <span xml:lang="en">shockings</span> gehoord?
En haast elke week komt er een erg verward epistel,
meestal op geel blocnote-papier, uit <span xml:lang="en">Princeton</span>. En dat
alles beantwoord ik met de promptheid van een zakenman.
Dus zie je, dat er niet meer zoo'n groot verschil
tusschen mij en andere meisjes bestaat. Ik krijg ook
brieven.</p>
<p>Heb ik je verteld dat ik gekozen ben tot lid van de
dramatische club van de <span xml:lang="en">Seniors</span>? De organisatie is erg
deftig: maar 75 leden worden uit de 1000 meisjes gekozen.
Vind je, dat ik als consequent socialiste daarvan
deel kan uitmaken?</p>
<p>Waarmee denk je wel dat ik op het oogenblik voor
<span class="pagenum" title="116"> </span><a id="p_116"></a>sociologie bezig ben? <span xml:lang="en">Figurez-vous</span>, ik schrijf een proefschrift
over „De zorg voor minvermogende kinderen”!
De Prof. heeft de papiertjes met de onderwerpen eerst alle
door elkaar geschud en heeft er ons toen elk eentje laten
trekken. En ik trok dit. <span xml:lang="fr">C'est drôle ça, n'est-ce pas?</span></p>
<p>Daar gaat de gong voor het eten. Als ik nu langs de bus
ga, kan ik je brief posten.</p>
<p class="groet rind1">Veel liefs van</p>
<p class="judy">J.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">4 Juni.</p>
<p>Lieve Vadertje,</p>
<p>We hebben het vreeselijk druk. Over 10 dagen promotiedag!
Morgen beginnen de examens. We hebben nog
een macht er voor te werken en daarbij is het zoo heerlijk
mooi buiten, dat het me aan mijn hart gaat, er niet uit
te mogen.</p>
<p>Maar kom, het is haast vacantie. <span xml:lang="en">Julia</span> gaat dezen zomer
naar Europa, voor de vierde keer al. Zeg, het gaat hier
op aarde toch niet eerlijk toe. <span xml:lang="en">Sallie</span> gaat als gewoonlijk
weer naar <span xml:lang="en">Adirondacks</span> en wat denk je wel, dat <em>ik</em> ga doen?
Je mag drie keer raden. „<span xml:lang="en">Lock Willow</span>”. Mis! „Naar <span xml:lang="en">Adirondacks</span>
met <span xml:lang="en">Sallie</span>?” Mis! (Dat probeer ik niet nog
eens, de teleurstelling van het vorig jaar zit er nog te
versch in). Kun je nu niets anders raden? Zeg, jij hebt toch
ook niet veel verbeeldingskracht. Ik zal het je dan maar
zeggen, tenminste, als je me belooft nu niet weer een
macht bezwaren te maken. Ik waarschuw je secretaris
van te voren, dat ik vast besloten ben mijn plan
door te zetten.</p>
<p>Ik ga dezen zomer naar zee met Mevrouw <span xml:lang="en">Charles
Paterson</span> en haar dochter. De oudste moet komend
najaar naar <span xml:lang="en">College</span>, en nu ga ik haar een beetje bijwerken.
Ik ontmoette Mevrouw <span xml:lang="en">Paterson</span> bij de <span xml:lang="en">McBrides</span>. Ze is
een erg lieve dame. Haar jongste dochtertje geef ik les
in Engelsch en Latijn<ins class="corr" id="corr64" title="Niet in Bron.">,</ins> maar ik zal toch ook nog een beetje
tijd voor mezelf overhouden en elke maand verdien ik
<span class="pagenum" title="117"> </span><a id="p_117"></a>daar nog $ 50.— mee. Vind je dat niet ontzaggelijk veel
geld? Ze bood het me zelf aan, ik had heusch niet meer
dan $ 25.— durven vragen.</p>
<p>Ik blijf in <span xml:lang="en">Magnolia</span> (daar gaan ze heen) tot 1 September
en dan zal ik nog een week of drie naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> kunnen.
Ik vind het erg leuk om de <span xml:lang="en">Semples</span> en alle dieren daar
eens weer te zien.</p>
<p>Wat zeg je nu van mijn programma? Je ziet, dat ik al
heelemaal onafhankelijk begin te worden. Jij hebt me leeren
staan en nu kan ik haast ook loopen.</p>
<p>De promotiedag in <span xml:lang="en">Princeton</span> en onze examens vallen
juist samen. Vreeselijk jammer, hè? <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik waren
er zoo dolgraag op den promotiedag heengegaan, maar dat
is nu natuurlijk onmogelijk.</p>
<p>Dag Vadertje, geniet maar van den zomer en kom in
het najaar maar goed uitgerust terug. (Dat zeg ik je nu
maar voor, je moet dat natuurlijk tegen mij zeggen). Ik
heb er geen flauw benul van, wat jij wel in den zomer
doet en hoe je jezelf amuseert. Ik kan me je omgeving ook
heelemaal niet voorstellen. Speel je golf of ga je op de
jacht of rijd je paard of lig je languit in de zon te
droomen?</p>
<p>In elk geval, hoe je den zomer doorbrengt, geniet ervan
en vergeet <span xml:lang="en">Judy</span> niet.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">10 Juni.</p>
<p>Liefste Vadertje,</p>
<p>Dit is de moeilijkste brief, dien ik je ooit heb geschreven,
maar ik heb bij mezelf ernstig overlegd, wat me te doen
staat en nu kan ik niet meer van mijn plan afwijken. Het
is allerliefst en heel edelmoedig van je, dat je me dezen
zomer naar Europa wilt sturen. Toen ik je brief pas kreeg,
was ik half dronken van geluk. Maar daarna.... daarna
wist ik ook, dat ik het niet mocht aannemen. Het zou al
te onlogisch van me zijn, om je geld voor de Universiteit
<span class="pagenum" title="118"> </span><a id="p_118"></a>te weigeren, maar het wel voor mijn plezier aan te nemen.
Je moet me niet te veel een weeldeleventje willen geven.
Als je iets nooit hebt gekend, mis je het ook niet, maar
het is vreeselijk hard en moeilijk je later dingen te ontwennen,
waarvan je al dacht, dat ze je gewoonweg toekwamen.
Het is al moeilijk om in het samenleven met
<span xml:lang="en">Sallie</span> en <span xml:lang="en">Julia</span> mijn stoïcijnsche
<ins class="corr" id="corr65" title="Bron: onverschillighed">onverschilligheid</ins> te bewaren.
Zij hebben van kind af aan alles gekregen en aanvaarden
het geluk als iets wat hun toekomt. Zij denken dat het
Leven hun alles verschuldigd is, wat ze maar wenschen.
Misschien is dat ook wel zoo. In elk geval schijnt het Leven
zijn schuld te kennen en geeft het hun alles. Maar mij is
het niets verschuldigd en het heeft mij dat ook al van jongs
af aan duidelijk gemaakt. Ik heb hoegenaamd geen recht
op crediet, want er zal een tijd komen, waarin het Leven
mijn aanspraken zal verwerpen.</p>
<p>Ik praat er nu eigenlijk zoo'n beetje om heen, maar toch
begrijp je zeker wel, wat ik ermee wil zeggen. In elk geval
voel ik duidelijk, dat het voor mij het beste is om dezen
zomer lessen te geven en te beginnen, voor mijn eigen onderhoud
te zorgen.</p>
<hr class="tb" />
<p class="locatie rind2" xml:lang="en">Magnolia.</p>
<p class="datum">4 dagen later<ins class="corr" id="corr66" title="Niet in Bron.">.</ins></p>
<p>Ik had dat alles juist geschreven toen—ja, wat denk
je wel, dat er toen gebeurde?—De meid kwam binnen
met een kaartje van Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>. Hij gaat dezen
zomer naar Europa, niet met <span xml:lang="en">Julia</span> en haar familie, maar
heelemaal alleen. En<ins class="corr" id="corr67" title="Niet in Bron."> ik</ins> zei hem, dat je me hadt uitgenoodigd
om onder de hoede van een oudere dame met een heele
troep jonge meisjes ook naar Europa te gaan. Ik heb hem
al eens over jou gesproken, lieveling, d.w.z., hij weet, dat
mijn Vader en Moeder gestorven zijn en dat een lieve, oude
heer me naar <span xml:lang="en">College</span> heeft gestuurd. Maar ik had niet
den moed hem over het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> en de rest te
spreken. Hij denkt, dat jij mijn voogd bent en een goede
huisvriend. Ik heb hem nooit verteld, dat ik je niet eens
ken. Dat zou al te gek zijn.</p>
<p><span class="pagenum" title="119"> </span><a id="p_119"></a></p>
<p>In elk geval raadde hij me erg aan om naar Europa te
gaan. Hij zei, dat het bepaald noodzakelijk voor mijn
opleiding was en dat ik het niet mocht weigeren en ook,
dat hij zoowat gelijk met mij in Parijs zou zijn en dat ik
dan wel eens onder de hoede van de chaperonne weg kon
vluchten en met hem in een aardig buitenlandsch restaurant
kon dineeren.</p>
<p>Om je de waarheid te bekennen, het was erg verleidelijk,
Vadertje. Ik bezweek haast, en als hij niet zoo'n dictators-air
had aangenomen, was ik heel en al bezweken. Ik geef
dikwijls toe wanneer iemand vriendelijk, geduldig met me
spreekt, maar ik kan het niet hebben, dat ze mij willen
dwingen. Hij zei, dat ik een dom, dwaas-romantisch, onredelijk,
idioot, onhandelbaar kind was (dit zijn een paar
van zijn lieflijke benamingen, de rest ontging me) en dat ik
niet wist, wat goed voor me was. Dat moest ik maar aan
het oordeel van oudere menschen overlaten. We hebben haast
gekibbeld. Misschien deden we dat ook wel.</p>
<p>In elk geval, ik heb toen in alle haast mijn koffers gepakt
en ben hierheen gereisd. Ik dacht, dat het beter was, dat
mijn schepen achter mij verbrand waren wanneer ik je weer
zou schrijven. En ik kan nu mijn brief ook afmaken.</p>
<p>Ik zit hier nu in <span xml:lang="en">Cliff Top</span> (de naam van Mevrouw
<ins class="corr" id="corr68" xml:lang="en" title="Bron: Patersons's">Paterson's</ins>
buitenhuisje). Mijn koffers zijn uitgepakt en ik heb
ook samen met <span xml:lang="en">Florence</span>—de jongste—den strijd tegen
de verbuigingen opgenomen. En dat is me een zware strijd!
Zij is een buitengewoon verwend kind. Ik zal haar eerst
moeten leeren hoe ze werken moet. Ze heeft haar heele
leventje nog nooit over iets gewichtigers gedacht dan over
roomijs en spuitwater.</p>
<p>Wij gebruiken een rustig hoekje, op een van de rotsen, voor
leerkamer (Mevrouw <span xml:lang="en">Paterson</span> wenscht, dat ik haar buiten
les geef) en ik wil je wel bekennen, dat het mij ook moeilijk
valt om mijn gedachten bij het werk te houden met de blauwe
zee en de schepen voor oogen. En als ik dan denk, dat ik
ook op zoo'n schip had kunnen zijn en vreemde landen had
kunnen zien..... Maar ik <em>wil</em> aan niets anders dan aan Latijnsche
grammatica denken.</p>
<p><span class="pagenum" title="120"> </span><a id="p_120"></a></p>
<p>De voorzetsels <span xml:lang="la">a</span> of <span xml:lang="la">ab, absque, coram, cum, de, e</span> of
<span xml:lang="la">ex, prae, pro, sine, tenus, subter, sub</span> en <span xml:lang="la">super</span> regeeren den
<span xml:lang="la">ablativus</span>.</p>
<p>Zoo zie je, dat ik hard kan werken, zelfs met de meest
verleidelijke beelden voor oogen. Toe, wees niet boos op
me en denk nu niet, dat ik je goedheid niet op prijs stel.
Want dat doe ik wel. Altijd, altijd. De eenige manier, waarop
ik je ooit mijn dankbaarheid kan bewijzen is door een
Zeer Nuttig Burger te worden. (Zijn vrouwen ook burgers, ik
geloof het eigenlijk niet). En als je dan naar me kijkt, kun
je bij jezelf zeggen: ik schonk de wereld deze Zeer Nuttige
Vrouw.</p>
<p>Dat klinkt als een klok, hè Vadertje, maar laat ik je
niet misleiden. Ik denk dikwijls, dat ik heelemaal niets
bijzonders heb. Het is gek, nu al zoo ver vooruit te spreken,
maar toch geloof ik heusch niet, dat ik ooit iets anders dan
een heel gewone middelmatige vrouw zal worden. Misschien
zal ik een ondernemend man trouwen, en hem bij zijn werk
inspireeren.</p>
<p class="groet rind4">Altijd,</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">19 Augustus.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Van uit mijn venster heb ik een prachtig vergezicht op de
zee, niets dan water en rotsen.</p>
<p>De zomer spoedt ten einde. Ik breng mijn tijd door met
Latijn en Engelsch en Algebra bij mijn uiterst domme
leerlingen in te pompen. Ik begrijp niet, hoe <span xml:lang="en">Marion</span> ooit
tot <span xml:lang="en">College</span> toegang zal krijgen of hoe ze er zal blijven,
<em>als</em> ze er eenmaal zit. En wat <span xml:lang="en">Florence</span> betreft, nu, dat
is een erg hopeloos geval. Maar het is een schoonheidje
en ik geloof, dat het er in het minst niet op aankomt of
een meisje dom is of niet, als ze er maar mooi uitziet.
Ik kan het niet helpen, ik moet er aldoor aan denken,
hoe ze later haar man wel met praten zal vervelen, tenminste
als die niet zoo dom is als zij. En ach dat zal hij
wel zijn.</p>
<p><span class="pagenum" title="121"> </span><a id="p_121"></a></p>
<p>De wereld schijnt wel stampvol met domme menschen. Ik
heb er ten minste van den zomer weer een paar ontmoet! 's
Middags maken we een wandeling over de rotsen of we zwemmen.
Je ziet, hoe nuttig mijn opleiding blijkt te zijn.</p>
<p>Ik kreeg een brief van Mijnheer <span xml:lang="en">Jervie Pendleton</span> uit Parijs,
nogal een korte, stugge brief. Hij heeft me nog niet heelemaal
vergeven, dat ik zijn raad niet wilde opvolgen.
Maar toch komt hij nog een paar dagen naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span>,
voordat <span xml:lang="en">College</span> weer opent en we zullen elkaar daar
zien. En als ik erg aardig en lief en gedwee ben, dan
(dat lees ik tusschen de regels door) wordt <span xml:lang="en">Judy</span> weer in
genade aangenomen.</p>
<p>Er kwam vanmorgen ook een brief van <span xml:lang="en">Sallie</span>. Ze vraagt
of ik met September nog twee weken in het kamp kom. Moet
ik je nog verlof vragen, of is de tijd nu gekomen, dat ik
zulke uitnoodigingen op eigen houtje mag aannemen? Ja,
ik weet zeker, dat ik je er nu niet meer om behoef te
vragen. Ik ben nu een senior, weet je. En nu ik den
heelen zomer zoo hard heb gewerkt, voel ik, dat ik ook
behoefte aan ontspanning heb en ik verlang er zoo naar,
om <span xml:lang="en">Adirondacks</span> te zien! Ik verlang naar <span xml:lang="en">Sallie</span>, naar haar
moeder, naar haar broer. Hij zal me leeren roeien en
(dat geeft eigenlijk den doorslag, weet je) ik vind het prettig,
dat Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> komt en me er dan
niet vindt. Ik moet hem eens toonen, dat ik me niet laat
dwingen. Niemand kan me dwingen, Vadertje, alleen jij,
en jij kunt het ook niet eens altijd.</p>
<p>Dag! Ik ga weg naar de bosschen, naar <span xml:lang="en">Adirondacks</span>!</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie">Kamp <span xml:lang="en">McBride</span></p>
<p class="datum rind1">6 September.</p>
<p>Lieve Vadertje.</p>
<p>Je brief ontving ik net een paar dagen te laat. (En dat
is gelukkig ook). Als je wilt, dat je bevelen worden opgevolgd,
<span class="pagenum" title="122"> </span><a id="p_122"></a>moet je je secretaris zeggen, dat hij geen twee weken
met het antwoord moet wachten. Zooals je ziet, zit ik nu
hier en dat al vijf heele dagen.</p>
<p>Het bosch is heerlijk en het kamp en het weer ook en de
<span xml:lang="en">McBrides</span> zijn schatten en de heele wereld is lief en goed.
O, ik ben zoo gelukkig!</p>
<p>Daar roept <ins class="corr" id="corr69" xml:lang="en" title="Bron: Jimmy">Jimmie</ins> me al om te gaan roeien. Dag! Het
spijt me dat ik je niet heb gehoorzaamd, maar waarom
verzet je je er toch met alle geweld tegen, dat ik ook eens
een beetje pleizier heb? Nu ik zoo'n heelen, langen zomer
heb gezwoegd, verdien ik toch deze twee heerlijke weken.
Je kunt niet zien, dat de zon in het water schijnt. Mijnheer
<span xml:lang="en">Smith</span>!</p>
<p>Toch hou ik van je, Vadertje, ondanks al je fouten.</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">3 October.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Nu ben ik weer hier op <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span> en wel in mijn
waardigheid van <span xml:lang="en">Senior</span>, daarbij nog redactrice van „De
Maandelijksche”. Het is haast niet te gelooven hè, dat zoo'n
gewichtig personage nog pas vier jaren geleden in het <span xml:lang="en">John
Grier Home</span> thuis hoorde. We kunnen hier in Amerika
onzen weg vinden als we maar willen!</p>
<p>Zeg, hoe vind je dat? Ik kreeg vanmorgen een briefje van
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>, dat hij naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> adresseerde
en dat me naar hier opgestuurd werd. Hij zegt, dat hij
tot zijn spijt in den herfst niet op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> kan komen.
Hij heeft een uitnoodiging van een vriend aangenomen om
met hem op de jacht te gaan. Hij hoopt, dat ik dezen zomer
veel plezier heb gehad en dat de buitenlucht me goed heeft
gedaan.</p>
<p>En hij wist toch, dat ik bij de <span xml:lang="en">McBrides</span> logeerde, want
<span xml:lang="en">Julia</span> heeft het hem zelf verteld. Jullie mannen moesten de
intrigetjes maar aan ons vrouwen overlaten: jullie hebt daar
toch geen slag van.</p>
<p><span xml:lang="en">Julia</span> heeft een koffer vol van de prachtigste costumes
<span class="pagenum" title="123"> </span><a id="p_123"></a>meegebracht, o.a. een avondjapon van <span xml:lang="en">Liberty crêpe</span> in
een onbeschrijfelijke tint, een geschikte kleeding voor de
engelen in het Paradijs. En ik dacht nog wel, dat mijn
kleeren dezen zomer onovertreffelijk mooi waren. Ik maakte
de costumes van Mevrouw <span xml:lang="en">Paterson</span> na met de hulp van
een goedkoop naaistertje en ofschoon mijn gewaden niet
bepaald volkomen gelijk aan de oorspronkelijke uitvielen,
was ik er toch erg blij mee, totdat <span xml:lang="en">Julia</span> haar schatten
tentoonstelde.</p>
<p>Lieveling, ben je eigenlijk niet blij, dat je geen meisje
bent? Je zult wel denken, dat we gansjes zijn om zooveel
over kleeren te spreken en er zoo dol veel van te houden.</p>
<p>Heb je wel eens van dien geleerden professor gehoord die
van oordeel was, dat vrouwen sober gekleed moesten gaan
en geen versieringen mochten dragen? Het liefst natuurlijk
in zoo'n soort hobbezak. Welnu, zijn vrouw was een
lief gedwee schepseltje en ze droeg heel gewillig de door
haar echtgenoot voorgeschreven kleeding. En wat denk je
nu wel, dat <em>hij</em> deed? Wel, hij ging er met een balletdanseres
vandoor!!</p>
<p class="groet rind3 margin2">Altijd</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Het kamermeisje in onze gang draagt blauw geruite
schorten. (Precies hetzelfde goed, dat ik vroeger op het
<abbr title="John Grier Home" xml:lang="en">J. G. H.</abbr> moest dragen). Ik zal er haar een paar bruine voor
in de plaats geven en dan moet ze die blauwe maar onder
in haar kast wegstoppen. Er gaat me telkens een koude rilling
over het lijf als ik die dingen zie.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">17 November.</p>
<p>Liefste Vadertje,</p>
<p>Ik heb toch zoo'n tegenslag op mijn letterkundigen loopbaan
gekregen. Eigenlijk weet ik niet of ik het je
vertellen zal, ja of neen, maar ik heb zoo'n behoefte aan
<span class="pagenum" title="124"> </span><a id="p_124"></a>sympathie, stilzwijgende sympathie alsjeblieft. Open de wonde
niet door er in je volgenden brief over te schrijven.</p>
<p>Ik heb een boek geschreven. Alle winteravonden heb ik
er het vorig jaar in mijn vrijen tijd aan gewerkt en ook
dezen zomer, wanneer ik<ins class="corr" id="corr70" title="Niet in Bron."> niet</ins> mijn twee dommertjes Latijn moest
inpompen. Juist voordat <span xml:lang="en">College</span> weer opende, was het klaar
en ik stuurde het naar een uitgever. Hij hield het twee
lange maanden en ik was er toch zoo zeker van, dat hij
het zou aannemen. Maar gisterenmorgen kwam een pakje met
de expres (ik moest er nog 30 cent voor betalen) en daar
hadt ik het toch weer terug. Er lag nog een brief van den
uitgever bij, heel vriendelijk en vaderlijk geschreven, maar
erg openhartig. Hij zei, dat hij aan het adres zag, dat ik
nog studeerde en als ik een goeden raad wilde aannemen,
dan zou hij me voorstellen voorloopig al mijn wilskracht
voor de studie te gebruiken en met schrijven te wachten
totdat ik gepromoveerd was. Daarbij gaf hij mij de opinie
van den man weer, die het boek had doorgelezen. Hier
hoor je die meteen:</p>
<p>„Samenloop van omstandigheden zeer onwaarschijnlijk.
Karakterbeschrijving overdreven. Gesprekken gedwongen en
onnatuurlijk. Veel humor maar niet altijd op de goede plaats.
Raad haar aan, door te zetten, mettertijd zal zij nog een
goed boek kunnen schrijven”.</p>
<p>Niet erg vleiend, vind je wel? En ik dacht nog wel, dat
ik den schat van de Amerikaansche letterkunde met mijn
geesteskind zou verrijken. Ja heusch, zoo ijdel was ik. Ik
wou je eens aardig verrassen door een goede novelle te
schrijven nog voordat ik promoveerde. De stof verzamelde
ik bij <span xml:lang="en">Julia's</span> familie, toen ik daar met Kerstmis logeerde.
Maar ik moet je ook eerlijk bekennen, dat ik zelf inzie dat
de uitgever gelijk heeft. Twee weken is waarschijnlijk niet
lang genoeg om de manieren en de gewoonten van een
groote stad en een vreemde omgeving gade te slaan.</p>
<p>Ik nam dat rampzalige boek gistermiddag met me mee en
toen ik bij de verwarmingsinrichting kwam, ging ik er in
en vroeg den stoker, of ik even van zijn fornuis gebruik mocht
maken. Hij deed heel beleefd het deurtje voor me open en
<span class="pagenum" title="125"> </span><a id="p_125"></a>met mijn eigen handen stopte ik de vellen papier er in.
Ik had het gevoel of ik mijn eigen kind had omgebracht.</p>
<p>Geheel terneergeslagen ging ik naar bed. Ik wanhoopte,
of ik het wel ooit tot iets zou brengen en dan hadt jij toch
maar je geld voor niets uitgegeven. Maar stel je voor! Vanmorgen
word ik wakker met een prachtig nieuw schema in
mijn hoofd en nu loop ik den geheelen dag al over de verschillende
karakters na te denken en voel me in den zevenden
hemel. Niemand zal me ooit van pessimisme kunnen beschuldigen.
Wanneer mijn man en twaalf kinderen bij een
aardbeving zouden omkomen, zou ik den volgenden morgen
weer in een rooskleurige bui opstaan en probeeren een
ander stel bij elkaar te krijgen.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">14 December.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Ik had gisteren nacht toch zoo'n grappige droom! Ik
liep een boekwinkel binnen en daar bracht me de bediende
een boek, getiteld „Het leven en de brieven van <span xml:lang="en">Judy
Abbott</span>”. Ik zag het duidelijk voor me. Het was in een
rooden band met een teekening van het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>
erop. En voorin stond mijn portret met „Aan mijn besten
vriend. <span xml:lang="en">Judy Abbott</span>,” eronder gedrukt. Maar juist toen
ik het slot wilde lezen en het opschrift van mijn grafsteen,
werd ik wakker. Jammer hè? Ik had anders nog
kunnen zien, met wien ik zou trouwen en wanneer ik sterven
moet.</p>
<p>Geloof je ook niet, dat het verbazend leuk zou zijn om
werkelijk de geschiedenis van je leven te lezen, naar waarheid
geschreven door een alwetend schrijver? En stel je
voor, dat je alleen maar op die voorwaarde mocht lezen, dat
je het nooit mocht vergeten en het leven ten einde moest
brengen terwijl je alles al vooruit wist. Ook het uur,
waarop je zou sterven. Hoeveel menschen zouden dan wel
den moed hebben om het Boek te lezen en hoeveel zouden
<span class="pagenum" title="126"> </span><a id="p_126"></a>zooveel wilskracht hebben om het verlangen te weerstaan
het te mogen lezen, zelfs tot den grooten prijs dat zij het
leven zonder een sprankje hoop en zonder eenige verrassing
zouden moeten doorloopen.</p>
<p>Op zijn best genomen is het leven toch in-vervelend. Je
kunt elken dag weer opnieuw gaan eten en slapen, maar
stel je voor, hoe vreeselijk saai het zou worden, als er
nooit iets onverwachts, tusschen die maaltijden en dat slapen
gaan in, gebeurde. Nee, dank je hartelijk!</p>
<p>Ja Vadertje, dat is een inktmop, maar ik ben nu al aan
mijn derde zijdje en kan dat heusch niet allemaal nog eens
overschrijven.</p>
<p>Ik ga dit jaar door met ontleedkunde. Het is verbazend
interessant. Op het oogenblik bestudeeren wij het darmkanaal
van de zoogdieren. Je moest eens weten hoe aardig de
blinde darm van den kat er onder den microscoop uitziet!</p>
<p>Ook volg ik nu colleges over wijsbegeerte. Ook heel
mooi maar vreeselijk vaag! Ik houd dan toch meer van
ontleedkunde, waar je het voorwerp van je belangstelling aan
een bordje kunt vastmaken. Nog een mop en nog één! Mijn
pen stort tranen met tuiten. Neem het haar niet kwalijk,
Vadertje!</p>
<p>Geloof je in iemands vrijen wil? Ik doe het. Beslist. Ik
ben het heelemaal niet eens met de filosofen, die denken
dat elke daad het onvermijdelijke resultaat van een samenloop
van lang geleden oorzaken is. Dit is de meest minderwaardige
leer, waarvan ik ooit heb gehoord. Dus niemand
zou iets kunnen verwijten! Als een man fatalist is, blijft
hij maar den heelen dag kalm
zitten<ins class="corr" id="corr71" title="Bron: .">,</ins>—<ins class="corr2" id="corr72" title="Alineabreak verwijderd."></ins>„God's
wil geschiede”—en wacht net zoo lang tot hij
eindelijk dood is. Ba!</p>
<p>Ik geloof heilig in mijn eigen vrijen wil en mijn eigen
macht om mijn verder leven te vormen. En dat is een geloof,
dat zelfs bergen kan verzetten. Je zult nog eens zien, wat
ik voor een groot schrijfster word. Ik heb al vier hoofdstukken
van mijn nieuwe boek kant en klaar en No. V staat
al in korte trekken op een kladje.</p>
<p>Dit is weer eens een diepzinnige brief, hè lieveling?
<span class="pagenum" title="127"> </span><a id="p_127"></a>Heb je er hoofdpijn van gekregen? Laat ik dan nu met
redeneeren uitscheiden en wat caramels gaan maken. Ik
wou, dat ik er jou een doosje van kon sturen. Ze worden
vast heel lekker, want we doen het met room en drie balletjes
boter.</p>
<p class="judy">Je je liefhebbende <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. We hebben vandaag in het gymnastieklokaal
allerlei soort
fancydansen
uitgevoerd.</p>
<div class="figcenter" style="width: 400px;">
<a href="images/ill_p127a.png"><img src="images/ill_p127ath.png" width="400" height="167"
alt=""
title="Klik voor vergroting (834×349px, 8kB)" /></a>
</div>
<p>Hoe mooi
<ins class="corr" id="corr73" title="Bron: wet">we</ins> het doen,
zie je op dit
prentje.</p>
<p>Die op het
eind, die juist
een zeer bevallige pirouette maakt, is <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">26 December.</p>
<p>Liefste lieveling,</p>
<div class="figright" style="width: 389px;">
<a href="images/ill_p127b.png"><img src="images/ill_p127bth.png" width="389" height="169"
alt="Aan Vader's Langbeen — Goederen Vervoer"
title="Klik voor vergroting (811×352px, 12kB)" /></a>
<div class="caption">Aan Vader's Langbeen<br />Goederen Vervoer</div>
</div>
<p>Wat heb je nu gedaan? Weet je dan niet, dat je een
jong meisje geen 17 cadeaux met Kerstmis moet geven?
Denk er toch
aan, dat ik een
socialiste ben.
Wat zou het
niet vreeselijk
lastig worden,
als we later
ooit eens <ins class="corr" id="corr74" title="Bron: herzie">herrie</ins>
met elkaar
kregen. Ik zou een verhuiswagen moeten huren om je al je
cadeaux terug te sturen.</p>
<p>Het spijt me vreeselijk, dat de das, die ik je stuurde,
<span class="pagenum" title="128"> </span><a id="p_128"></a>zoo ongelijk gehaakt was, maar ik heb het zelf gedaan (zooals
je trouwens ook wel zien kunt). Je moet hem bij koud weer
dragen en dan je jas heelemaal dichtknoopen.</p>
<p>Dank je, Vadertje, voor alles wat je me weer gaf. Ik geloof,
dat je de liefste man op de heele wereld bent, maar toch
moet je me niet zoo verwennen.</p>
<p class="judy">Je <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Hier heb je een klaverblaadje van vier van Kamp
<span xml:lang="en">McBride</span>. Laat het je veel geluk brengen in het nieuwe jaar.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">9 Januari.</p>
<p>Wil je iets doen, lieveling, waarmee je je eeuwig zielsheil
kunt verzekeren? Er verkeert hier een familie in vreeselijken
nood, een moeder en vader en vier zichtbare
kinderen. De twee oudste jongens zijn de wijde wereld
ingetrokken, om hun fortuin te zoeken en hebben niets
meer van zich laten hooren. De vader heeft in een glasfabriek
gewerkt en kreeg er de tering—het is vreeselijk
ongezond werk—en nu ligt hij in het ziekenhuis. Door
die ziekte zijn al hun spaarduitjes opgeraakt en nu moet
de oudste dochter van 24 de heele familie onderhouden.
Ze gaat uit naaien voor $ 1.50 per dag (als ze dat ten
minste krijgt) en 's avonds borduurt ze ook nog. De
moeder is niet erg sterk en verbazend slap van karakter
en devoot. Ze zit den geheelen dag met gevouwen handen,
een beeld van geduldige gelatenheid, terwijl de dochter
zich met haar afbeulen, haar zorgen en haar groote verantwoordelijkheid
half dood maakt. Ze weet niet hoe ze
door den winter heen moeten komen en mij is dat ook
een raadsel. Met een honderd dollars zou ze brandstof kunnen
koopen en schoenen voor de kinderen, zoodat die
weer naar school kunnen, en ze zou dan ook nog overhouden,
zoodat ze niet zoo vreeselijk heeft te tobben wanneer
ze eens geen werk krijgt en een paar dagen thuis moet
blijven.</p>
<p><span class="pagenum" title="129"> </span><a id="p_129"></a></p>
<p>Jij bent de rijkste man, dien ik ken. Zou jij niet die honderd
dollars kunnen missen? Dat meisje verdient veel meer geholpen
te worden dan ik, toen ik nog in het <span xml:lang="en">John Grier
Home</span> was. Ik vraag het eigenlijk ook maar alleen voor
dat arme kind. De moeder kan me niets schelen. Daar zit
absoluut geen leven in en die vindt toch alles wat de Heere
doet, welgedaan.</p>
<p>Het kan me woedend maken, wanneer die menschen hun
oogen vroom ten hemel slaan en lijden: „Wie weet, misschien
is het wel voor ons bestwil” terwijl ze er zelf toch zoo vast
van overtuigd zijn, dat dat natuurlijk niet zoo is. Nederigheid,
of hoe je het ook noemen wilt, is alleen maar machtelooze
traagheid, laksheid! Ik ben voor een opgewekten, strijdlustigen
godsdienst.</p>
<p>We hebben op het oogenblik vervelende colleges over wijsbegeerte—morgen
weer over <span xml:lang="de">Schopenhauer</span>. Onze prof.
schijnt te denken, dat we voor niets anders te werken hebben.
Hij is een grappige oude baas en altijd met zijn gedachten
ver van deze aarde verwijderd en als hij dan plotseling
vasten grond onder zijn voeten voelt, schrikt hij op. Hij
probeert de colleges een beetje aangenamer te maken door
er nu en dan een grap tusschen te gooien en dan spannen
wij ons in om te glimlachen. Maar ik kan je verzekeren,
dat dat soms toch nog moeilijk gaat. In zijn vrijen lijd
tracht hij het probleem op te lossen, of de dingen werkelijk
bestaan of dat hij alleen maar <em>denkt</em>, dat ze bestaan.</p>
<p>Ik weet zeker, dat mijn arm naaistertje het dan verder heeft
gebracht, zij weet tenminste dat de dingen bestaan.</p>
<p>Waar denk je wel, dat mijn nieuwe novelle is? In de
prullenmand! Ik zie zelf in, dat het niets wordt en als een
auteur dat al van zijn eigen werk zegt, wat moet het venijnige
publiek dan niet schreeuwen?</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Later.</p>
<p>Ik schrijf je van mijn ziekbed, Vadertje. Al twee dagen
lig ik hier met gezwollen amandelen. Ik kan net heete melk
drinken, maar dat is ook alles. „Hoe is het nu in godsnaam
<span class="pagenum" title="130"> </span><a id="p_130"></a>mogelijk, dat uw ouders die amandelen niet hebben laten
snijden toen u nog klein was?” vroeg de dokter me.
Daarop kon ik hem niet antwoorden, maar ik geloof, dat ze
toen niet hard over me hebben nagedacht.</p>
<p class="judy">Je J<ins class="corr" id="corr75" title="Niet in Bron.">.</ins> A.</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Volgende morgen.</p>
<p>Ik lees juist mijn brief over, voordat ik hem sluit. Ik begrijp
niet, waarom ik zoo'n duister licht over het leven werp.
Ik wil je nog gauw even schrijven, dat ik me jong, gelukkig
en levenslustig voel. En ik denk, dat jij dat ook wel zult
zijn. De jeugd heeft er niets mee te maken; hoeveel jaren
je eigenlijk telt, dat doet er niet toe, het hangt alleen maar
af van onze levendigheid van geest. Dus Vadertje, al heb
jij misschien grijze haren, toch kun je nog een echte jongen
zijn.</p>
<p class="judy">Je je liefhebbende <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">12 Januari.</p>
<p>Lieve Mijnheer de Philantroop.</p>
<p>Gisteren kreeg ik je chèque voor mijn arme familie.
Dank je heel hartelijk. Ik spijbelde voor gymnastiek en ging
er dadelijk na de koffie heen en je had het gezicht van het
meisje moeten zien! Ze was zoo verrast en gelukkig en
verlicht, dat ze er haast jong uitzag. En ze is toch pas 24.
Is dat niet vreeselijk?</p>
<p>In elk geval heeft ze nu het gevoel, alsof alle goede
dingen opeens op haar zijn neergedaald. Ze heeft nu al
voor twee maanden vooruit vast werk. Er gaat iemand
trouwen en zij heeft de bestellingen voor het uitzet gekregen.</p>
<p>„Laten we den goeden God danken”, zei de moeder
toen ze eindelijk tot besef kwam, dat dit kleine papiertje
$ 100.— waard was.</p>
<p>„De goede God stuurt het je heelemaal niet”, zei ik, „je
<span class="pagenum" title="131"> </span><a id="p_131"></a>hebt het van Vadertje Langbeen”, (ik zei natuurlijk: „van
Mijnheer Smith”).</p>
<p>„Maar de goede God heeft hem op die gedachte gebracht”,
zei ze weer.</p>
<p>„Absoluut niet, dat deed ik”, antwoordde ik haar.</p>
<p>Maar in elk geval vertrouw ik, dat God je naar waarde
zal beloonen, Vadertje. Je verdient een vrijstelling van
minstens 10.000 jaar uit het vagevuur.</p>
<p class="groet">Je je zeer dankbare</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy Abbott.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">15 Februari.</p>
<p>Zoo het Uwe Excellentie moge behagen.</p>
<p>Dezen morgen at ik bij het ontbijt een koud kalkoenepastijtje
en een stuk gans en ik liet mij een kopje thee
brengen (een Chineesche drank), welke ik nooit te voren had
geproefd.</p>
<p>Word niet zenuwachtig, Vadertje, ik ben nog bij mijn
verstand, ik citeer alleen maar uit <span xml:lang="en">Sam'l Pepys</span>. Wij lezen
hem in verband met de Engelsche geschiedenis en wel
in het oorspronkelijke. <span xml:lang="en">Sallie</span> en <span xml:lang="en">Julia</span> en ik spreken nu
alleen nog maar in de taal van 1660. Luister nu eens even
naar dit:</p>
<p>„Ik ging naar <span xml:lang="en">Charing Cross</span> om daar Majoor <span xml:lang="en">Harrison</span>
opgehangen, geradbraakt en gevierendeeld te zien. Hij keek
zoo vriendelijk als een man dat in dien toestand kan doen”.</p>
<p>En dan:</p>
<p>„Ik dineerde met mijn vrouw, die fraaie rouw draagt over
haar broer, welke gisteren aan de gele koorts stierf”.</p>
<p>Een vriend van <span xml:lang="en">Pepys</span> maakte een zeer loos testament
op, waarbij hij bepaalde, dat de Koning zijn schulden zou
mogen betalen met het geld, dat hij voor den verkoop
van zijn oude, bedorven levensmiddelen aan arme menschen
zou ontvangen. Wat denk jij, vooruitstrevende, wel van zoo
iets? Ik geloof niet, dat wij tegenwoordig zoo slecht zijn
als de kranten wel beweren.</p>
<p><span xml:lang="en">Samuel</span> was even blij met zijn kleeren als een jong meisje.
<span class="pagenum" title="132"> </span><a id="p_132"></a>Hij gaf er vijf maal zooveel voor uit als zijn vrouw. Toen
schijnt het wel de Gouden Eeuw voor de mannen geweest te
zijn. Kijk, vind je dat niet aardig? Hier zie je weer uit, dat
hij het werkelijk eerlijk meende:</p>
<p>„Vandaag kwam mijn prachtige <span xml:lang="en">Camlett</span> mantel met gouden
knoopen thuis. Het kostte me zeer veel geld en ik smeek God
dat Hij het me mogelijk zal maken deze som te betalen”.</p>
<p>Neem me niet kwalijk, dat ik zoo vol van dien <span xml:lang="en">Pepys</span> ben.
Ik schrijf, geloof ik, een heelen brief alleen over hem.</p>
<p>Wat zeg je daar wel van, Vadertje: het bestuur heeft
de 10 uur-regel ingetrokken. We mogen nu net zoo lang
licht branden als we zelf willen. De eenige voorwaarde is,
dat we de rust van de anderen niet storen, dus niet hard
praten of allemaal op één kamer bij elkaar komen, of zoo.
Het resultaat werpt weer een prachtig licht op de menschelijke
natuur. Nu we zoo lang op mogen blijven als
we maar willen, kan dat ons niets meer schelen. Om 9 uur
beginnen we te knikkebollen en om half tien ontvalt de
pen aan onze moede handen. Het is nu net half tien. Goeden
nacht!</p>
<hr class="tb" />
<p class="datum">Zondag.</p>
<p>Ik kom net uit de kerk. We hadden een predikant uit
<span xml:lang="en">Georgia</span>. Hij sprak er over, dat wij ervoor moeten zorgen,
dat de ontwikkeling van ons verstandsleven niet ten koste
van ons gevoelsleven gaat. Ik vond het een vervelend, droog
preekje. Uit welken hoek van de Vereenigde Staten ze ook
komen, we krijgen altijd weer hetzelfde te hooren. Waarom
gaan ze niet in 's hemelsnaam naar de mannenuniversiteit
en dringen ze er daar bij de studenten op aan, dat hun
mannelijk karakter niet te veel door geestelijke studie wordt
onderdrukt.</p>
<p>Het is vandaag een heerlijke dag: helder, vriezend weer<ins class="corr" id="corr76" title="Bron: ,">.</ins>
Dadelijk na het koffiedrinken trekken <span xml:lang="en">Sallie, Julia, Maty
Keene</span> en <span xml:lang="en">Eleanor Pratt</span> (vriendinnen van mij, maar jij kent
ze toch niet) en ik voetvrije rokken aan en dan gaan we
door het bosch naar <span xml:lang="en">Crystal Spring Farm</span> en eten er gebraden
<span class="pagenum" title="133"> </span><a id="p_133"></a>kuikentjes en wafels
en daarna rijdt boer <span xml:lang="en"><ins class="corr" id="corr77" title="Bron: Christal">Crystal</ins> Spring</span>
ons naar huis. We moeten eigenlijk om 7 uur weer binnen
zijn, maar ik denk, dat we er vanavond wel 8 uur van zullen
maken.</p>
<p>Dag Vadertje.</p>
<p>Ik heb de eer te teekenen als</p>
<div class="groetfl">
<p class="center">Uwe zeer oprechte, eerbiedige, gehoorzame<br />
en trouwe dienaresse</p>
<p class="judy" xml:lang="en">J. Abbott.</p>
</div>
<div class="clear"></div>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">5. Maart.</p>
<p>Lieve Mijnheer de Regent.</p>
<p>Morgen is het weer Lamme Woensdag in het <span xml:lang="en">John Grier
Home</span>. Wat zullen ze zich opgelucht voelen als het eindelijk
5 uur heeft geslagen en jij ze een tikje op hun hoofd hebt
gegeven! Heb jij me ook wel eens op mijn hoofd getikt,
Vadertje? Ik geloof het niet. Ik kan me alleen maar dikke
regenten voor den geest roepen.</p>
<p>Groet ze allen op het gesticht, als je wilt, en vriendelijk
ook. Als ik nu na vier jaar aan dat huis terugdenk, krijg ik
heusch een gevoel van teederheid. Toen ik hier de eerste
dagen was, voelde ik me ongelukkig omdat ik dacht, dat ik
beroofd was van de normale jeugd die andere meisjes genieten.
Maar nu is dat gevoel al lang verdwenen, ik denk
aan mijn verleden als aan een vreemd avontuur terug. Ik
voel me ter zijde van de anderen staan en van daaruit een
blik in het leven werpen. Nu ik volwassen ben, krijg ik een
kijk op de wereld, die andere menschen, welke er middenin
zijn opgegroeid, totaal missen.</p>
<p>Ik ken een heeleboel meisjes,—<span xml:lang="en">Julia</span> b.v.—die nooit
weten dat ze gelukkig zijn. Ze zijn zoo aan het geluk gewend,
dat dat gevoel heelemaal verstompt is. Maar als ik me
gelukkig voel, is dat iets heel anders. En ik zal me gelukkig
blijven voelen, al moet ik misschien nog door heel wat ellende
heenworstelen. Ik beschouw nu alles, zelfs kiespijn, als
een belangwekkende gewaarwording en ik ben blij te weten
<span class="pagenum" title="134"> </span><a id="p_134"></a>wat het is.
<span xml:lang="en">„Whatever sky's above me, I've a heart for
any fate”.</span></p>
<p>Maar Vadertje, neem die ontluikende liefde voor het <span xml:lang="en">John
Grier Home</span> nu niet al te letterlijk op. Wanneer ik, zooals
<span xml:lang="fr">Rousseau</span>, vijf kinderen had, zou ik ze niet op den drempel
van een vondelingengesticht leggen, in de hoop dat ze eenvoudig
zouden worden opgevoed.</p>
<p>Doe mijn groeten aan Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> (dat kun je
heusch doen) en vertel haar eens, hoe mooi ik vooruitgekomen
ben.</p>
<p class="judy">Je kleine <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow.</p>
<p class="datum rind1">4 April.</p>
<p>Liefste Vadertje,</p>
<p>Heb je het poststempel wel gezien? Ja, het is zoo, we
zijn op <span xml:lang="en">Lock Willow</span>! <span xml:lang="en">Sallie</span> en ik vereeren deze plaats met
onze tegenwoordigheid gedurende de Paaschvacantie. Wij
meenden, dat dat het beste was, wat we in onze vacantie
doen konden. We waren beiden op en top zenuwachtig geworden
en konden het niet langer in <span xml:lang="en">Fergussen Hall</span> uithouden.
En als je in zoo'n toestand verkeert, is het een straf, om
met 400 meisjes in één zaal te eten. Er is dan zooveel lawaai,
dat je niet met het meisje tegenover je kunt spreken als
je beide handen niet voor je mond houdt en hard schreeuwt.
Heusch waar!</p>
<p>We hollen de heuvels op en af en lezen en schrijven en
hebben hier een heerlijken rustigen tijd. Dezen morgen
beklommen we den <span xml:lang="en">Sky Hill</span>. Je weet wel<ins class="corr" id="corr78" title="Niet in Bron.">,</ins> de berg, waar
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> en ik eens ons avondeten hebben klaargemaakt.
Ik kon nog de plek <ins class="corr" id="corr79" title="Bron: ontdeken">ontdekken</ins>, waar de rots door
den rook van ons vuur heelemaal zwart was geworden.
Het is toch vreemd dat sommige plekken je dadelijk aan
bepaalde menschen herinneren. Je kunt er niet langs, zonder
aan ze te denken. Ik voelde me erg verlaten zoo zonder hem,
net twee minuten lang.</p>
<p>Wat denk je wel, dat mijn laatste werk is, Vadertje? Je
zult wel gaan denken dat ik onverbeterlijk ben. Ik schrijf
<span class="pagenum" title="135"> </span><a id="p_135"></a>een boek! Drie weken geleden begon ik ermee en ik
schiet er heerlijk mee op. Ik ben nu eindelijk achter het
geheim gekomen. Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> en die uitgever hadden
gelijk. Je schrijft het best, wanneer je het over dingen hebt
die je door en door kent. En dezen keer heb ik het over
iets, waarvan ik zeker weet te kunnen spreken. Raad eens
wat! Het <span xml:lang="en">John Grier Home</span>! En het wordt goed, Vadertje.
Ik geloof het beslist. Tot op de kleine onbelangrijke alledaagsche
dingetjes toe. Ik ben nu een realiste. Ik heb de
romantiek er aan gegeven. Daartoe zal ik later nog
wel terugkeeren, wanneer mijn eigen avontuurlijke toekomst
begint.</p>
<p>Dit boek zal ik nu afmaken ook, en dan wordt het uitgegeven.
Je zult het zien! Als je vurig naar iets verlangt
en maar volhoudend blijft volharden, dan zet je je zin
toch door op den duur. Ik heb er nu al vier jaar <ins class="corr" id="corr80" title="Bron: langop">lang op</ins>
gewacht een brief van jou te ontvangen en ik geef den moed
nog altijd niet op.</p>
<p>Nacht Vadertje!</p>
<p>(Ik vind het prettig je „Vadertje” te noemen. Het klinkt
zoo aardig, vertrouwelijk!)</p>
<p class="groet rind1">Je je liefhebbende</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
<p class="ps">P.S. Ik vergat nog, je nieuws van hier te vertellen. En
het is toch werkelijk erg wanhopig nieuws. Lees maar niet
verder als je niet tot tranen toe geroerd wilt worden.</p>
<p>Arme, oude <span xml:lang="en">Grover</span> is dood! Hij was zoo zwak, dat hij niet
<ins class="corr" id="corr81" title="Bron: mee">meer</ins> kon eten en ze moesten hem daarom wel dood
schieten.</p>
<p>Negen kuikens zijn laatst door een wezel<ins class="corr" id="corr82" title="Niet in Bron."> of</ins> een bunzing
of een rat om het leven gebracht.</p>
<p>Een van de koeien is ziek en we hebben den veearts
uit <span xml:lang="en">Bonnyrigg Four Corners</span> laten komen. <span xml:lang="en">Amasai</span> moest
den heelen nacht opblijven om de koe lijnzaadolie en whisky
te geven maar we hebben er een zwaar hart over of die
arme zieke koe wel iets anders dan lijnzaadolie te proeven
heeft gekregen.</p>
<p><span class="pagenum" title="136"> </span><a id="p_136"></a></p>
<p>Sentimenteele <span xml:lang="en">Tommy</span> (de schildpad) is spoorloos verdwenen.
We zijn bang dat hij in een val terecht is gekomen.</p>
<p>Er is toch een macht verdriet op de wereld.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">17 Mei.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Dit wordt maar een erg kort briefje, want mijn schouders
doen al pijn bij het gezicht van een pen. Ik heb den heelen
dag gedurende de colleges aanteekeningen moeten maken
en den heelen avond aan mijn novelle geschreven en dat
is toch werkelijk wat al te veel.</p>
<p>Woensdag over drie weken is er promotiedag. Ik hoop,
dat je dan zult komen en kennis met me zult maken. Heusch
Vadertje, ik zal je gaan haten als je zelfs dan niet komt
opdagen. <span xml:lang="en">Julia</span> noodigt Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> uit omdat hij familie
van haar is, en <span xml:lang="en">Sallie Jimmie McBride</span>, ook omdat hij
familie van haar is, maar wien kan ik in 's hemelsnaam
uitnoodigen? Alleen jou en Juffrouw <span xml:lang="en">Lippett</span> en haar wil
ik niet zien. Kom dus alsjeblieft!</p>
<p>Dag lieveling, ik heb zoo'n schrijfkramp, dat ik het maar
niet langer maak.</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow.</p>
<p class="datum rind1">19 Juni.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen,</p>
<p>Het werk is volbracht. Mijn opleiding is teneinde. Mijn
diploma ligt in de bovenste la van mijn kast bij mijn twee
mooiste japonnen. De promotiedag verliep als gewoonlijk
met een paar regenbuien op onheilspellende oogenblikken.
Dank je voor je rozeknopjes. Ze waren schattig. Van
Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> en van <span xml:lang="en">Jimmie</span> kreeg ik rozen, maar ik
heb de hunne in het water laten staan en droeg jouw
bloemen bij den rondgang van de <span xml:lang="en">Seniors</span>.</p>
<p>Hier zit ik nu weer op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> voor de zomermaanden,
misschien wel voor altijd. Het leven is hier
goedkoop, de omgeving rustig en zeer geschikt voor een
letterkundig leven. Wat kon een worstelende schrijfster
<span class="pagenum" title="137"> </span><a id="p_137"></a>nog meer verlangen. Mijn boek maakt me gek. Ik denk
er elk wakend oogenblik aan en droom er nog 's nachts
van bovendien. Alles wat ik verlang is rust en vrede en
een macht tijd om te werken, onderbroken door krachtige
maaltijden.</p>
<p>Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> komt ook voor een week of zoo in
Augustus en <span xml:lang="en">Jimmie McBride</span> wil dezen zomer ook even
komen aanwippen.</p>
<p>Hij is geïnteresseerd bij de een of andere onderneming en
reist nu om aan de verschillende banken obligaties te verkoopen.
Hij wil nu „<span xml:lang="en">The Farmers National</span>” te <span xml:lang="en">Corners</span> en
mij op dezelfde reis vereenigen.</p>
<p>Je ziet dus, dat we hier op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> geen gebrek
aan bezoekers hebben. Ik had verwacht, dat je ook eens
langs zoudt komen met je auto, maar ik weet nu al, dat
mijn wenschen in verband met jou toch hopeloos zijn.
Toen ik zag dat je zelfs niet op mijn promotiedag was
overgekomen, verbande ik je voor altijd en eeuwig uit
mijn hart.</p>
<p class="judy"><span xml:lang="en">Judy Abbott</span> A. B.</p>
<p>(A. B. afkorting van <span xml:lang="la">Artium Baccalaureus</span>, dat is de eerste
academische graad na drie jaar studie en examens).</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum"><ins class="corr" id="corr83" title="Niet in Bron.">24 Juli.</ins></p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen,</p>
<p>Is het niet heerlijk te kunnen werken? Of heb je het nog
nooit gedaan? Het is vooral eenig, wanneer je werk het
liefste is, dat je zou willen doen. Ik heb dezen zomer elken
dag zooveel geschreven als ik maar met mogelijkheid kon
doen en mijn eenige grief tegen het leven is, dat de dagen
niet lang genoeg zijn om alle mooie en waardevolle en
onderhoudende gedachten, die ik heb, zwart op wit te zetten.</p>
<p>Ik heb nu al twee deelen van mijn boek klaar en ga morgen
om half zeven met het derde deel beginnen. Het is het
mooiste boek, dat je ooit hebt gezien. Werkelijk waar! Ik
denk aan niets anders meer. 's Morgens heb ik haast geen
geduld om me behoorlijk aan te kleeden en te gaan ontbijten.
Dan ga ik schrijven en nogeens schrijven totdat ik
<span class="pagenum" title="138"> </span><a id="p_138"></a>ten langen leste zoo doodop ben, dat ik haast van mijn stokje
val. Dan ga ik uit met <span xml:lang="en">Collin</span> (de nieuwe herdershond) en
ren met hem door de velden en doe een nieuwen <ins class="corr" id="corr84" title="Bron: vooraad">voorraad</ins>
gedachten op voor den volgenden dag. Het is het mooiste
boek, dat je ooit gelezen hebt. O, neem me niet kwalijk,
dat heb ik je zooeven al verteld.</p>
<p>Zeg lieveling, je denkt toch niet, dat ik verwaand ben?</p>
<p>Dat ben ik anders heusch niet. Alleen maar een beetje
opgewonden. Misschien bekoel ik later wel en word ik kritisch
en vervelend. Och nee, dat weet ik toch wel, dat ik dat niet
word. Maar dezen keer heb ik dan een werkelijk boek geschreven.
Wacht maar totdat je het hebt gelezen, dan kun
je er zelf over oordeelen.</p>
<p>Ik zal voor een oogenblik probeeren over iets anders
te spreken. Ik heb je nog niet verteld, dat <span xml:lang="en">Amasai</span> en
<ins class="corr" id="corr85" xml:lang="en" title="Bron: Carry">Carrie</ins>
dit jaar Mei getrouwd zijn, is het wel? Ze blijven hier
beiden werken, maar voor zoover ik erover kan oordeelen,
geloof ik, dat het huwelijk hen beiden heeft bedorven.
Vroeger lachte ze, wanneer hij modderschoenen mee naar
binnen bracht of asch op den grond morste maar nu....
Zeg, je moest haar eens hooren schelden. En ze krult haar
haar ook niet meer. En <span xml:lang="en">Amasai</span>, die vroeger altijd zoo graag
bereid was om kleedjes te kloppen en hout aan te dragen,
bromt nu als ze hem zoo iets vraagt. Zijn dassen zijn nu
ook van een erg sombere kleur, zwart en bruin, terwijl hij
vroeger nooit anders dan roode en paarse droeg. Ik heb
besloten nooit te trouwen. Het schijnt dat dat heusch een
ontaardend proces is.</p>
<p>Ik kan je van hier niet veel nieuws berichten. De dieren
genieten alle een goede gezondheid. De varkens zijn buitengewoon
vet, de koeien schijnen tevreden en de kippen
leggen goed. Stel je belang in pluimvee? Laat ik je dan
even dat kleine boekje aanbevelen: „200 eieren per kip elk
jaar”. Ik denk er hard over, de volgende lente een kunstmatige
broedmoeder te laten komen. Je ziet, dat ik al aardig
aan het denkbeeld gewend raak, om hier op <span xml:lang="en">Lock Willow</span>
blijvend mijn tenten op te slaan. Ik moet hier nog 114 novellen
schrijven, evenals <span xml:lang="en">Anthony Trollope's</span> moeder. Dan
<span class="pagenum" title="139"> </span><a id="p_139"></a>heb ik mijn levenstaak volbracht en kan ik me terugtrekken
en gaan reizen.</p>
<p>Mijnheer <span xml:lang="en">James McBride</span> was hier den vorigen Zondag
bij ons. We hebben gebraden kip en roomijs bij het
avondeten gehad en het scheen hem heel goed te smaken.
Ik was erg blij, hem weer eens te zien. Het was voor
mij een bewijs, dat de wereld bij <span xml:lang="en">Lock Willow</span> toch niet
ophoudt. Die arme <span xml:lang="en">Jimmie</span> moet hard werken om zijn
obligaties kwijt te raken. <span xml:lang="en">The Farmers' National</span> in <span xml:lang="en">Corners</span>
wil er niet van hooren, al betaalt het ook 6% en soms
zelfs 7% per jaar. Ik denk, dat hij nu wel weer naar
huis zal gaan en in de fabriek van zijn vader werk
zal zoeken. Hij is veel te rond en vertrouwelijk en
goedhartig om ooit een goed effectenman te worden.
Maar aan het hoofd van een goed gaande fabriek te
staan, is toch ook een prachtige positie, vindt je niet?
Nu spreekt hij daar nog niet over, maar hij zal het later
toch doen.</p>
<p>Ik hoop dat je het op prijs stelt, dat je vandaag een
langen brief krijgt van iemand die erge schrijfkramp heeft.
Ik hou toch nog altijd erg veel van je, lieveling, en ik voel
me erg gelukkig. Overal zijn hier prachtige landschappen en
er is altijd genoeg om te eten en ik heb een heerlijk, zacht
bed en een riem papier en een liter inkt. Mijn hartje, wat
wensch je nog meer?</p>
<p class="groet rind5">Altijd,</p>
<p class="judy">Je je liefhebbende <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. De postbode brengt ons zoo juist goed nieuws. Jongeheer
<span xml:lang="en">Jervie</span> kondigt ons zijn bezoek voor den volgenden
Vrijdag aan en hij wil een week blijven. Heerlijk: ik ben
alleen bang, dat er niet veel tijd voor mijn boek zal overblijven.
Hij is nog al erg veeleischend.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">27 Augustus.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Zeg, waar zit je nu?</p>
<p>Ik weet nooit in welken hoek van de wereld je eigenlijk
<span class="pagenum" title="140"> </span><a id="p_140"></a>bent, maar ik hoop, dat je in elk geval niet met die afschuwelijke
warmte in <span xml:lang="en">New-York</span> zit. Ik hoop dat je ergens op een
hoogen bergtop zit (maar niet in Zwitserland, een beetje
dichterbij). Denk alsjeblieft eens aan mij. Ik ben heelemaal
alleen en ik verlang er toch zoo naar, dat iemand een oogenblik
aan mij denkt. O lieveling, ik zou het toch zoo heerlijk
vinden, als ik je werkelijk kende. Wanneer we ons dan alle
twee ongelukkig voelden, zouden we elkaar kunnen opvroolijken.</p>
<p>Ik denk niet, dat ik nog lang op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> zal blijven.
Ik zal maar weggaan. <span xml:lang="en">Sallie</span> gaat den volgenden winter naar
<span xml:lang="en">Boston</span> om daar voor haar proefschrift te werken. Zou het
niet aardig zijn als we samen gingen, dan zouden we samen
een werkkamer hebben en ik zou schrijven terwijl zij aan
haar proefschrift werkte, en 's avonds zouden we heel veel
aan elkaar hebben. De avonden zijn hier zoo lang. Ik heb
alleen maar de <span xml:lang="en">Semples</span> en <span xml:lang="en">Carrie</span> en <span xml:lang="en">Amasai</span> om mee te
praten. Ik weet al van te voren, dat je niet op mijn plannen
zult ingaan. Ik zie al het briefje van je secretaris:</p>
<div class="griggs">
<p class="center">„Mejuffrouw <span xml:lang="en">Jerusha Abbott</span>.</p>
<p class="locatie rind1" xml:lang="en">Lock Willow.</p>
<p class="aanhef">„Geachte Mejuffrouw,</p>
<p>„Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> ziet liever, dat u op <span xml:lang="en">Lock Willow</span> blijft.</p>
<p class="groet rind1">Hoogachtend,</p>
<p class="right rind1" xml:lang="en">Elmer H. Griggs”.</p>
</div>
<p>Ik heb het land aan je secretaris. Ik ben er van overtuigd,
dat een man, die <span xml:lang="en">Elmer H. Griggs</span> heet, vervelend
moet zijn. Maar werkelijk, lieveling, ik geloof in ernst dat ik
naar <span xml:lang="en">Boston</span> moet gaan. Ik kan hier niet langer blijven. Als
er niet gauw iets gebeurt, zal ik me uit pure wanhoop nog
gaan verdrinken.</p>
<p>Lieve deugd, wat is het warm! Het gras is heelemaal
verschroeid en de beekjes zijn uitgedroogd, de wegen stoffig!
Het heeft weken en weken lang niet geregend.</p>
<p><span class="pagenum" title="141"> </span><a id="p_141"></a></p>
<p>Deze brief klinkt heusch, alsof ik de hydrophobia had,
maar dat is toch niet zoo. Ik verlang alleen maar naar
familie, naar iemand die van me houdt.</p>
<p>Nacht, mijn lieve Vadertje. Ik wou, dat ik je kende.</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="locatie" xml:lang="en">Lock Willow.</p>
<p class="datum rind1">3 October.</p>
<p>Lieve Vadertje Langbeen.</p>
<p>Je eigenhandig geschreven briefje (en nog wel met zoo'n
onzeker schrift) kreeg ik juist vanmorgen. Wat naar, dat
je ziek bent geweest! Ik had je niet met mijn zaken
lastig gevallen als ik dat geweten had. Ja, ik zal je mijn
verdriet vertellen. Maar, het is nogal ingewikkeld om het
alles te schrijven en het is een héél intieme kwestie. Bewaar
dezen brief alsjeblieft niet, maar verbrand hem als je
hem gelezen hebt.</p>
<p>Voordat ik begin, stuur ik je eerst een chèque van
$ 1000.— Het lijkt wel grappig, hé, dat ik aan jou een
chèque stuur. Waarmee denk je wel, dat ik dat zoo ineens
heb verdiend?</p>
<p>Ik heb mijn boek verkocht, Vadertje. Het wordt nu in
zeven deelen uitgegeven en dan in een boekdeel. Je denkt
nu misschien, dat ik opgewonden van geluk ben, maar
dat is toch niet zoo. Het kan me haast niets schelen.
Natuurlijk ben ik blij, dat ik met het afbetalen een begin
kan maken. Ik ben je meer dan $ 2000.— schuldig. Het
zal bij gedeelten binnenkomen. Wees nu niet vervelend
en zeg niet, dat je het niet wilt aannemen, want ik voor
mij vind het een heerlijk gevoel, dat ik het terugbetalen
kan. Ik ben jou veel meer dan je geld schuldig. Voor die
rest zal ik je mijn heele leven dankbaar blijven en je liefhebben.</p>
<p>En nu Vadertje, moet ik je over iets anders spreken.
Geef me nu een heel goeden raad.</p>
<p><span class="pagenum" title="142"> </span><a id="p_142"></a></p>
<p>Je weet, dat ik altijd heel veel van je heb gehouden. Jij
was immers mijn heele familie in één. Maar natuurlijk neem
je me niet kwalijk, als ik je zeg dat ik nog een anderen
man op een heel, heel andere manier liefheb. Het zal je wel
niet moeilijk vallen te begrijpen, wie dat is. Ik vermoed
dat je het allang hebt gemerkt, dat mijn brieven vol waren
van Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span>.</p>
<p>Ik wou dat ik je duidelijk kon maken, hoe hij is en
hoe vriendschappelijk onze omgang was. We denken zoowat
hetzelfde over alles. Ik ben bang dat ik dikwijls geneigd
ben eerst te denken, hoe <em>hij</em> het wel zou vinden. Maar
hij heeft ook altijd gelijk. Dat moet ook, zie je, want hij
is veertien jaar ouder dan ik. In andere dingen is hij
weer een echte groote jongen en dan moet je wel degelijk
voor hem zorgen. Hij heeft er b.v. geen flauw benul van,
dat je overschoenen moet dragen, als het nat, regenachtig
weer is. Hij en ik vinden dezelfde dingen leuk, en dat
is ook een heeleboel waard. Het is erg vervelend wanneer
de humoristische kijk op de dingen van twee menschen niet
hetzelfde is. Ik geloof niet dat die twee dan werkelijk samen
gelukkig kunnen zijn.</p>
<p>En dan is hij ... Ach, ik kan het je niet zeggen, hij is,
die hij is en ik mis hem, ik mis hem vreeselijk. De heele
wereld schijnt me zoo leeg en ellendig zonder hem. Ik
haat den maneschijn, omdat die zoo prachtig is en hij
niet bij me is om er samen met mij van te genieten<ins class="corr" id="corr86" title="Bron: ,">.</ins>
Maar misschien heb jij ook wel eens van iemand gehouden
en weet je dus wat ik nu lijd. Als dat zoo is, hoef ik
er ook niet verder over te spreken en als je het nooit
gedaan hebt, wel, dan kan ik het je toch niet duidelijk
maken.</p>
<p>In elk geval, ik verlang ontzettend naar hem. En ik heb
geweigerd met hem te trouwen.</p>
<p>Ik gaf er hem geen reden voor op. Ik voelde me zoo
ellendig en moe en ik kon niet denken bij wat ik zei. En
nu is hij boos weggegaan en denkt, dat ik van <span xml:lang="en">Jimmie
McBride</span> hou. En dat is nog zoo'n jongen, heelemaal geen
man. Maar Jongeheer <span xml:lang="en">Jervie</span> en ik raakten van het eene
<span class="pagenum" title="143"> </span><a id="p_143"></a>misverstand in het andere en we griefden elkaar. Ik vroeg
hem om weg te gaan, niet omdat ik hem niet genoeg
liefhad, maar juist omdat ik hem boven alles liefheb. Ik
was bang dat hij er later berouw van zou hebben en dat
zou ik niet kunnen verdragen. Het schijnt me niet goed
voor iemand als ik, die nog niet eens de naam van mijn
ouders ken, in zoo'n familie te trouwen. Ik heb hem nog
nooit over het vondelingengesticht gesproken en ik vond het
altijd vreeselijk, dat ik daar niet voor uit dorst komen, en
dat ik niet eens zelf wist, wie of ik eigenlijk ben. Misschien
ben ik wel van heel lage afkomst, en zijn familie is trotsch.
En ik ben ook trotsch.</p>
<p>Dan voelde ik ook een band tusschen jou en mij. Nu je
mij de opleiding voor schrijfster hebt gegeven, heb ik de
verplichting tenminste te trachten er een te worden. Het zou
niet eerlijk zijn, eerst die opleiding aan te nemen en dan
er mee uit te scheiden en er geen gebruik van te maken.
Maar nu ik al een deel van de som heb terugbetaald, voel
ik de schulden al lichter op me wegen en ook zie ik nu in,
dat ik kan schrijven al ben ik getrouwd.</p>
<p>Ik heb er heel veel over nagedacht. Natuurlijk, hij is
socialist, en heeft dus geen bekrompen gedachten over
standsverschil. Misschien kan het hem niets schelen om
iemand uit het volk te trouwen, zooals wel meer mannen
er over denken. En als twee menschen goed harmonieeren
en met elkaar gelukkig zijn en zich ellendig en verlaten
voelen wanneer ze gescheiden zijn, moeten ze misschien
wel niets ter wereld tusschen zich dulden. Natuurlijk wil
ik dat vreeselijk graag gelooven, maar ik had ook graag
uw onpartijdig oordeel <ins class="corr" id="corr87" title="Bron: gehoort">gehoord</ins>. Jij behoort waarschijnlijk
ook tot een aanzienlijke familie en je zult er van een
wereldsch standpunt over oordeelen en niet alleen van een
medevoelend-menschelijk standpunt. Dus zie je hoe dapper
ik ben, om mijn lot door jou te laten beslissen.</p>
<p>Denk eens aan, als ik nu naar hem toeging en hem vertelde
dat de oorzaak van onze ellende niet <span xml:lang="en">Jimmie McBride</span>
maar het <span xml:lang="en">John Grier Home</span> was, zou dat niet vreeselijk voor
me zijn? Ik zou er in elk geval veel moed voor
<span class="pagenum" title="144"> </span><a id="p_144"></a>noodig hebben. Neen, dan blijf ik me nog liever mijn heele
verdere leven ellendig-alleen voelen.</p>
<p>Dit alles is zoowat twee maanden geleden gebeurd. Ik
heb nog geen woord van hem gehoord sedert hij hier was,
en ik ging juist aan het gevoel van een gebroken hart
wennen, toen ik zoo net een brief van <span xml:lang="en">Julia</span> kreeg, die me
heelemaal van stuur maakt. Ze schrijft zoo terloops, dat
„Oom <span xml:lang="en">Jervie</span>” een heelen stormnacht uit is gebleven, terwijl
hij in Canada op de jacht was en hij heeft sedert dien
naren nacht longontsteking. En dat heb ik nooit geweten!
Ik voelde me gekrenkt, omdat hij weg was gebleven en niets
meer van zich had laten hooren! Ik denk, dat hij zich nu
ook erg ongelukkig voelt, net als ik.</p>
<p>Wat raad je me nu aan te doen?</p>
<p class="judy" xml:lang="en">Judy.</p>
</div>
<div class="brief">
<p class="datum">6 October.</p>
<p>Liefste Vadertje Langbeen.</p>
<p>Ja zeker, ik zal komen. Volgende Woensdag om half vier!
Natuurlijk vind ik den weg. Ik ben al drie maal in <span xml:lang="en">New-York</span>
geweest en ik ben toch geen klein kind meer. Ik kan het
haast niet gelooven, dat ik je nu werkelijk zal zien. Ik heb
je altijd alleen maar in <em>gedachten</em> gezien, het schijnt me haast
onwaarschijnlijk, dat je een werkelijk mensch van vleesch
en bloed bent.</p>
<p>Je bent toch verbazend lief, Vadertje, dat je me nog
helpen wilt, terwijl je zelf ziek bent. Wees vooral voorzichtig
om geen kou te vatten, de mist dringt nu overal binnen.</p>
<p class="judy">Je je liefhebbende <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Ik krijg opeens een angstige gedachte. Heb je een
huisknecht? Ik heb een doodsangst voor huisknechten en
als er een de deur voor me openmaakt, zal ik nog op den
drempel flauw vallen. En wat moet ik tegen hem zeggen?
Je hebt me nog nooit verteld, hoe je eigenlijk heet. Moet ik
naar Mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> vragen?</p>
</div>
<p><span class="pagenum" title="145"> </span><a id="p_145"></a></p>
<div class="brief">
<p class="datum">Donderdagmorgen.</p>
<p>Mijn eigen liefste Jongeheer-<span xml:lang="en">Jervie</span>-Vadertje-Langbeen-<span xml:lang="en">Pendleton-Smith</span>.</p>
<p>Heb jij gisteren nacht kunnen slapen? Ik niet, geen oogenblik.
Ik was zoo opgewonden en verbaasd en overstuur en
dol-gelukkig. Ik kan haast niet gelooven, dat ik ooit weer
als een gewoon sterveling ga eten en slapen. Maar ik hoop
toch, dat je hebt kunnen slapen, want je moet heusch je
best doen om weer gauw sterk te worden, dan kun je bij
me komen.</p>
<p>Mijn liefste, ik durf er haast niet aan te denken, dat
je zoo ziek bent geweest. En ik heb er al dien tijd niets
van geweten! Toen de dokter gisteren beneden kwam
om te zeggen dat ik weg moest, vertelde hij me, dat hij
drie dagen geleden geen hoop meer had. Mijn beste
lieveling, als dat ooit was gebeurd, dat vreeselijke, dan
zou er voor mij geen vreugde meer op aarde hebben
bestaan. Eens, in de verre toekomst, zal ook een van ons
den ander moeten verlaten, maar dan hebben we een
gelukkig leven achter ons en we zullen, met de herinnering
daaraan, voortleven.</p>
<p>Ik wilde je opvroolijken en inplaats daarvan vroolijk
ik nu mezelf op, want, hoewel ik nu veel gelukkiger ben
dan ooit te voren, voel ik me ook ernstiger. De zorg,
dat jou iets zou kunnen overkomen, liefste, maakt me
onrustig en angstig. Vroeger kon ik luchthartig en onbezorgd
zijn, ik had niets dierbaars te verliezen, maar nu
zal ik die eene, groote zorg mijn heele leven houden.
Wanneer je van me weg bent, dan zal ik over al die
auto's denken, die je zouden kunnen overrijden of aan de uithangborden,
die naar beneden kunnen vallen, aan die
verraderlijke ziektekiemen, die je kunt inademen. Mijn
kalmte en rust is nu voor altijd weg. O, maar ik ben er
blij om, ik heb nu iemand voor wien ik mag zorgen, aan
wien ik altijd kan denken!</p>
<p>O lieveling, zorg toch, dat je gauw, heel gauw beter bent.
Ik wou dat ik je dicht bij me had, zoodat ik je altijd zou
<span class="pagenum" title="146"> </span><a id="p_146"></a>kunnen zien en voelen. Dan kon ik me telkens overtuigen
dat het geen droom maar werkelijkheid is.</p>
<p>Wat hebben we samen een heerlijk halfuurtje gehad!
Als ik nu alleen maar een klein beetje familie van je was
(bijv. een achter-achter-achternichtje), dan zou ik elken
dag bij je mogen komen en ik zou je kunnen voorlezen
en je kussens opschudden en die twee kleine rimpels van
je voorhoofd gladstrijken en ik zou maken, dat je
mondhoeken even opkrulden bij jouw eigen lieve glimlach.
Je bent nu ook vroolijk, niet lieveling? Je was het
gisteren wel, toen ik weg moest. De dokter zei, dat ik
zeker een heel goede verpleegster was, want je zag er wel
tien jaar jonger uit. Ik hoop, dat niet iedereen er tien jaar
jonger gaat uitzien, wanneer hij iemand liefheeft. Zeg mantie,
zou jij toch nog van me houden, ook als ik er nu als een
kind van elf ging uitzien?</p>
<p>Gisteren was de mooiste dag van mijn leven. Ik kan
niet gelooven, dat er ooit nog zóó een zal terugkomen.
Juffrouw <span xml:lang="en">Semple</span> wekte me om half vier. Ik staarde half
dronken in de duisternis voor me uit en het eerste, dat
me toen te binnen schoot, was: Ik ga vandaag naar
Vadertje Langbeen! Ik ontbeet in de keuken bij kaarslicht
en reed toen vijf mijlen ver naar het station in het
prachtigste Octoberweer, dat je je denken kunt. De zon
ging juist op en de vochtige eschdoorns en het struikgewas
stonden in oranje-rooden gloed en op den steenen
muur en de korenvelden schitterde de nachtvorst. De
lucht was zoo helder en alles scheen zoo vol vreugdevolle
verwachting! Ik <em>wist</em> dat er een geluk zou gebeuren. Den
heelen weg snorden de wielen van den trein: „Je gaat
naar Vadertje Langbeen, je gaat naar Vadertje Langbeen!”
Het gaf me zoo'n rustig, veilig gevoel. Ik had zoo'n vertrouwen
in de hulp van mijn Vadertje, ik wist, dat hij
de zaak in orde zou kunnen brengen. En ik wist ook, dat
ergens een andere man, die mij nog liever was dan Vadertje,
er vurig naar verlangde om me te zien en ik voelde bij
instinct, dat ik dien man denzelfden dag nog zou ontmoeten
en je ziet, dat ik gelijk had!</p>
<p><span class="pagenum" title="147"> </span><a id="p_147"></a></p>
<p>Toen ik bij het huis op de <span xml:lang="en">Madison Avenue</span> kwam, zag
dat er zoo groot en deftig en streng uit, dat ik niet naar
binnen dorst te gaan. Dus liep ik er eerst maar een paar keer
om heen, om al mijn moed te verzamelen. Maar ik had heelemaal
niet bang hoeven te zijn want je huisknecht is een
echt lieve man en ik voelde mij dadelijk op mijn gemak.
„Bent u juffrouw <span xml:lang="en">Abbott</span>?” vroeg hij en ik zei „ja”. Dus
hoefde ik heelemaal niet naar mijnheer <span xml:lang="en">Smith</span> te vragen.
Hij liet me in den salon wachten. Het was een heel sobere,
smaakvolle kamer, een echte kamer voor een man. Ik zat
daar op een puntje van een leeren stoel en zei telkens bij
mezelf: „Ik zal nu dadelijk Vadertje Langbeen zien, ik zal
dadelijk Vadertje Langbeen zien!”</p>
<p>Toen kwam de man terug en hij vroeg me, met hem mee
te gaan naar de bibliotheek. Ik was zoo overstuur, dat ik
haast niet kon loopen. Voor de deur draaide hij zich nog
even om en fluisterde: „Mijnheer is zwaar ziek geweest,
juffrouw. Vandaag mag mijnheer voor het eerst weer even
opzitten. U wilt zeker wel niet te lang blijven om Mijnheer
niet te vermoeien?<ins class="corr" id="corr88" title="Niet in Bron.">”</ins> Uit de manier, waarop hij dat zei merkte
ik duidelijk, dat hij van je hield. O, het is een goeie man!<ins class="corr2" id="corr89" title="Bron: ”"></ins></p>
<p>Toen klopte hij aan en meldde „Juffrouw <span xml:lang="en">Abbott</span>” en hij
verdween en sloot de deur achter zich.</p>
<p>Omdat ik pas uit de lichte <span xml:lang="en">hall</span> kwam, leek het zoo duister,
dat ik op het eerste oogenblik niets kon onderscheiden. Toen
zag ik een groote makkelijke stoel voor het vuur en een
mooie theetafel en een klein stoeltje daarnaast. En eindelijk
zag ik daar in dien grooten stoel, tusschen een heeleboel
kussens in, een man met een <span xml:lang="en">shawl</span> over de knieën.
Voordat ik hem kon tegenhouden, rees hij op (nog wat
onzeker), steunde tegen den rug van de stoel aan <ins class="corr" id="corr90" title="Bron: een">en</ins> keek
naar mij, zonder een woord te spreken. En toen ... toen
zag ik, dat jij dat was! Maar zelfs toen begreep ik het
nog niet. Ik dacht, lieveling, dat jij daar gekomen was om
mij te verrassen.</p>
<p>Toen lachte je en je stak je hand naar me uit en zei: „Mijn
lieve kleine <span xml:lang="en">Judy</span>, kon je dan maar niet begrijpen dat ik
Vadertje Langbeen was?”</p>
<p><span class="pagenum" title="148"> </span><a id="p_148"></a></p>
<p>En toen, opeens, begreep ik alles. O, wat was ik toch dom!
Honderd kleine bizonderheden hadden het me kunnen verraden,
als ik maar een beetje scherpzinnig was geweest. Ik
heb niet veel aanleg voor een detective, hè Vadertje? <span xml:lang="en">Jervie?</span>
Hoe moet ik je eigenlijk noemen? Zoo alleen maar „<span xml:lang="en">Jervie</span>”
klinkt zoo oneerbiedig en dat mag ik toch niet tegenover
je zijn.</p>
<p>Het was een goddelijk half uur, totdat de dokter kwam
en me wegstuurde. Ik was zoo in de war, dat ik haast in
een trein naar <span xml:lang="en">St. Louis</span> stapte. En jij was ook overstuur,
hoor! Je hebt heelemaal vergeten me thee aan te bieden.
Maar we waren heel, heel gelukkig samen. In het donker
reed ik naar <span xml:lang="en">Lock Willow</span> terug. Maar o, wat schitterden
die sterren!</p>
<p>En van morgen ben ik naar <ins class="corr" id="corr91" xml:lang="en" title="Bron: Colin">Collin</ins> gegaan en heb alle
plekjes opgezocht, waar we samen geweest zijn en ik
dacht eraan, wat je daar gezegd hebt en hoe je er uitzag.
Over het bosch ligt vandaag een bronzen tint en er is
vorst in de lucht. Het is net weer, om een grooten bergtocht
te maken. Ik wou dat je bij me was en dat we samen
bergen gingen klimmen. Ik mis je zoo vreeselijk, mijn <span xml:lang="en">Jervie</span>.
Maar het is toch een gelukkig gemis, want ik weet, dat we
gauw bij elkaar zullen zijn. Wij hooren nu voor altijd en
eeuwig bij elkaar. Lijkt het je niet vreemd, dat ik nu
werkelijk ook bij iemand hoor? Het is zoo heerlijk, ik ben
zoo in-gelukkig.</p>
<p>En ik zal er voor zorgen, dat jij je nooit, nooit verdrietig
zult voelen.</p>
<p class="groet rind6 margin2">Voor altijd,</p>
<p class="judy margin2">Je eigen <span xml:lang="en">Judy</span>.</p>
<p class="ps">P.S. Dit is de eerste liefdesbrief, die ik ooit geschreven
heb. Grappig hè, dat ik het tòch kan.</p>
</div>
<hr class="chend" />
<p><span class="pagenum" title="-"> </span><a id="p_ad"></a></p>
<div class="ad">
<p class="noi">Als vervolg op dit boek leze men „HET
<span xml:lang="en">JOHN GRIER HOME</span>” dat even geestig
is en ofschoon 256 bladzijden beslaande
in linnen band ook slechts f 1.50 kost.</p>
</div>
<div class="TNbox">
<a id="correctie"></a>
<h2>Overzicht aangebrachte correcties</h2>
<p>De volgende correcties zijn aangebracht in de tekst:</p>
<table summary="correcties in tekst">
<thead>
<tr><th>Plaats</th><th>Bron</th><th>Correctie</th></tr>
</thead>
<tbody>
<tr><td class="td2"><a href="#corr1">Blz. 6</a></td><td class="td4">verezen</td><td class="td4">verrezen</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr2">Blz. 8</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr3">Blz. 9</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">,</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr4">Blz. 9</a></td><td class="td4">staande</td><td class="td4">zittende</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr5">Blz. 14</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr6">Blz. 14</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Rudlege</td><td class="td4" xml:lang="en">Rutledge</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr7">Blz. 15</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr8">Blz. 15</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr9">Blz. 18</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Freddy</td><td class="td4" xml:lang="en">Freddie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr10">Blz. 19</a></td><td class="td4">teekenaanlag</td><td class="td4">teekenaanleg</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr11">Blz. 23</a></td><td class="td4">.</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr12">Blz. 23</a></td><td class="td4">mooien</td><td class="td4">mooie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr13">Blz. 24</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr14">Blz. 25</a></td><td class="td4">hebt</td><td class="td4">heb</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr15">Blz. 28</a></td><td class="td4">.</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr16">Blz. 28</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr17">Blz. 29</a></td><td class="td4">vindt</td><td class="td4">vind</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr18">Blz. 29</a></td><td class="td4">sweeters</td><td class="td4">sweaters</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr19">Blz. 29</a></td><td class="td4">droorkruist</td><td class="td4">doorkruist</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr20">Blz. 30</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr21">Blz. 35</a></td><td class="td4"> ! !</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr22">Blz. 36</a></td><td class="td4">alsoluut</td><td class="td4">absoluut</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr23">Blz. 44</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Freddy</td><td class="td4" xml:lang="en">Freddie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr24">Blz. 46</a></td><td class="td4">heeleven</td><td class="td4">heel even</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr25">Blz. 46</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr26">Blz. 47</a></td><td class="td4">vreeeselijk</td><td class="td4">vreeselijk</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr27">Blz. 47</a></td><td class="td4">leele</td><td class="td4">heele</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr28">Blz. 51</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr29">Blz. 52</a></td><td class="td4">mischien</td><td class="td4">misschien</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr30">Blz. 52</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Orghingtons</td><td class="td4" xml:lang="en">Orpingtons</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr31">Blz. 54</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">,</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr32">Blz. 55</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr33">Blz. 59</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr34">Blz. 60</a></td><td class="td4">werkelikheid</td><td class="td4">werkelijkheid</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr35">Blz. 60</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Sallies</td><td class="td4" xml:lang="en">Sallie's</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr36">Blz. 61</a></td><td class="td4">verlangte</td><td class="td4">verlangde</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr37">Blz. 61</a></td><td class="td4">altjd</td><td class="td4">altijd</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr38">Blz. 65</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Princeto</td><td class="td4" xml:lang="en">Princeton</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr39">Blz. 65</a></td><td class="td4" xml:lang="en">orange</td><td class="td4">oranje</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr40">Blz. 66</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr41">Blz. 66</a></td><td class="td4">Amoniak</td><td class="td4">Ammoniak</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr42">Blz. 66</a></td><td class="td4">lavaai</td><td class="td4">lawaai</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr43">Blz. 67</a></td><td class="td4">det</td><td class="td4">dat</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr44">Blz. 69</a></td><td class="td4">mischien</td><td class="td4">misschien</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr45">Blz. 79</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr46">Blz. 80</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Skakespeare's</td><td class="td4" xml:lang="en">Shakespeare's</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr47">Blz. 84</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">”</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr48">Blz. 85</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr49">Blz. 87</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr50">Blz. 88</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Islands</td><td class="td4" xml:lang="en">Island</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr51">Blz. 88</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Buf Orphingtons</td><td class="td4" xml:lang="en">Buff Orpingtons</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr52">Blz. 89</a></td><td class="td4">vooraad</td><td class="td4">voorraad</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr53">Blz. 90</a></td><td class="td4">voortbereidselen</td><td class="td4">voorbereidselen</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr54">Blz. 90</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Grove</td><td class="td4" xml:lang="en">Grover</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr55">Blz. 92</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Perkin's</td><td class="td4" xml:lang="en">Perkins'</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr56">Blz. 100</a></td><td class="td4">hoort</td><td class="td4">is</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr57">Blz. 102</a></td><td class="td4">blej</td><td class="td4">blij</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr58">Blz. 104</a></td><td class="td4">massa</td><td class="td4" xml:lang="fr">masse</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr59">Blz. 105</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr60">Blz. 108</a></td><td class="td4">bij</td><td class="td4">blij</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr61">Blz. 108</a></td><td class="td4" xml:lang="en">McBridge</td><td class="td4" xml:lang="en">McBride</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr62">Blz. 110</a></td><td class="td4">liefhebende</td><td class="td4">liefhebbende</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr63">Blz. 113</a></td><td class="td4">moet ten</td><td class="td4">moeten</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr64">Blz. 116</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">,</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr65">Blz. 118</a></td><td class="td4">onverschillighed</td><td class="td4">onverschilligheid</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr66">Blz. 118</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr67">Blz. 118</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4"> ik</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr68">Blz. 119</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Patersons's</td><td class="td4" xml:lang="en">Paterson's</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr69">Blz. 122</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Jimmy</td><td class="td4" xml:lang="en">Jimmie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr70">Blz. 124</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4"> niet</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr71">Blz. 126</a></td><td class="td4">.</td><td class="td4">,</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr72">Blz. 126</a></td><td class="td4">[<i>Alineabreak.</i>]</td><td class="td4">[<i>Alineabreak verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr73">Blz. 127</a></td><td class="td4">wet</td><td class="td4">we</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr74">Blz. 127</a></td><td class="td4">herzie</td><td class="td4">herrie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr75">Blz. 130</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr76">Blz. 132</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr77">Blz. 133</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Christal</td><td class="td4" xml:lang="en">Crystal</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr78">Blz. 134</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">,</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr79">Blz. 134</a></td><td class="td4">ontdeken</td><td class="td4">ontdekken</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr80">Blz. 135</a></td><td class="td4">langop</td><td class="td4">lang op</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr81">Blz. 135</a></td><td class="td4">mee</td><td class="td4">meer</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr82">Blz. 135</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4"> of</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr83">Blz. 137</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">24 Juli.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr84">Blz. 138</a></td><td class="td4">vooraad</td><td class="td4">voorraad</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr85">Blz. 138</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Carry</td><td class="td4" xml:lang="en">Carrie</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr86">Blz. 142</a></td><td class="td4">,</td><td class="td4">.</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr87">Blz. 143</a></td><td class="td4">gehoort</td><td class="td4">gehoord</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr88">Blz. 147</a></td><td class="td4">[<i>Niet in Bron.</i>]</td><td class="td4">”</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr89">Blz. 147</a></td><td class="td4">”</td><td class="td4">[<i>Verwijderd.</i>]</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr90">Blz. 147</a></td><td class="td4">een</td><td class="td4">en</td></tr>
<tr><td class="td2"><a href="#corr91">Blz. 148</a></td><td class="td4" xml:lang="en">Colin</td><td class="td4" xml:lang="en">Collin</td></tr>
</tbody>
</table>
</div>
<div>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 42443 ***</div>
</body>
</html>
|
