Initial commit

5 files changed, 7554 insertions, 0 deletions

diff --git a/71430-0.txt b/71430-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..8efe6b5
--- /dev/null
+++ b/71430-0.txt
@@ -0,0 +1,3365 @@
+

+The Project Gutenberg eBook of Lord Lister No. 0304: De wraak eener

+vrouw

+

+This ebook is for the use of anyone anywhere in the United States and 

+most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions 

+whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms 

+of the Project Gutenberg License included with this ebook or online 

+at www.gutenberg.org. If you are not located in the United States, 

+you will have to check the laws of the country where you are located 

+before using this eBook.

+

+

+Title: Lord Lister No. 0304: De wraak eener vrouw

+

+Author: Felix Hageman

+Author: Kurt Matull

+Author: Theo Blakensee

+

+Release Date: August 17, 2023 [eBook #71430]

+

+Language: Dutch

+

+Credits: Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team

+         at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg

+

+*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0304: DE WRAAK

+EENER VROUW ***

+

+

+

+

+

+                              LORD LISTER

+                            GENAAMD RAFFLES

+                          DE GROOTE ONBEKENDE.

+

+                    NO. 304   DE WRAAK EENER VROUW.

+

+

+

+

+

+

+

+

+DE WRAAK EENER VROUW.

+

+

+HOOFDSTUK I.

+

+DE STRIJD OM DE MACHT.

+

+

+De Firestreet behoort tot een der onoogelijkste buurten van Londen.

+

+De bewoners zijn voor een gering deel wat de Engelschen unskilled

+labourers noemen, dat wil zeggen, arbeiders zonder speciale

+vakopleiding, zooals kadewerkers, sjouwers, enz., maar voor het

+grootste gedeelte oefenen zij een beroep uit, hetwelk niet nauwkeurig

+te omschrijven valt, maar dat zeker niet tot de eerbiedwaardige

+gerekend mag worden.

+

+Over het algemeen woont hier een lichtschuw volkje, dat pas te

+voorschijn komt als het daglicht heeft plaats gemaakt voor het

+kunstmatig schijnsel der straatlantaarns, die hier overigens spaarzaam

+zijn aangebracht.

+

+Dan zwermen de mannelijke zoowel als de vrouwelijke bewoners van deze

+straat uit, evenals de bijen uit hun korf, met dit onderscheid evenwel,

+dat zij pas naar hun woningen terugkeeren op het oogenblik, dat de

+nijvere insecten zich gereed maken om uit te vliegen.

+

+De politie heeft het alles behalve voorzien op deze buurt, want zij

+weet zeer goed, dat daar misdadigers van allerlei aard bijeen hokken,

+inbrekers en dieven, ladelichters, zakkenrollers, souteneurs, chanteurs

+van diverse pluimage en voorts een groot aantal gelegenheidsdieven, die

+den arbeid schuwen, en van allerlei bronnen leven, die het daglicht

+niet kunnen velen.

+

+Somtijds worden er razzia’s ondernomen in deze straat, die niet geheel

+en al zonder gevaar zijn, want het ergste gespuis heeft een zeer vlotte

+hand van schieten, en ontziet zich niet, de bedreigde vrijheid met

+revolverschoten te verdedigen.

+

+Maar toch is de politie er van overtuigd, dat zij er nog altijd niet in

+geslaagd is, tot den haard van al deze ongerechtigheden door te

+dringen.

+

+Zij weet dat er ergens een haard moet bestaan, een kern, een

+middelpunt, de plek, waar de spin moet zitten in die webbe van de

+misdaad.

+

+Zij weet dat hier ergens een verborgen plaats van bijeenkomsten moet

+zijn, waar tal van misdaden worden uitgebroed.

+

+Zij kent ook den naam van de vereeniging, die een zeer groot aantal

+misdadigersbenden omvat, welke ever de geheele wereld verspreid zijn.

+

+Het Genootschap van den Gouden Sleutel, zoo luidt die naam.

+

+Dat alles weet de politie en zij acht het zeer weinig.

+

+Want zij weet niet wie er aan het hoofd staat van dit genootschap, zij

+weet niet wie er de voornaamste leden van zijn, kortom, zij weet niets

+van de geheele samenstelling, de organisatie van dit machtige lichaam.

+

+Er is een man, die er meer van weet; zijn naam is John Raffles.

+

+Maar John Raffles, de gentleman-inbreker, is de natuurlijke vijand van

+de politie en slechts zelden heeft hij haar deelgenoot gemaakt van wat

+hij weet.

+

+Hij deed het nooit anders dan om zichzelve te verdedigen tegen een

+hoogst gevaarlijke concurrentie, ofwel als er een misdaad was gepleegd

+die wegens haar bloedig karakter om wraak riep.

+

+In de Firestreet staat, ongeveer honderd meter van de Theems-kade,

+sedert eeuwen een drankhuis, dat vroeger echter een fatsoenlijk

+logement is geweest, hetwelk zich destijds aan de grens van de stad

+bevond en waar de reizigers afstapten, die met post-chaise, diligence

+of eigen reiswagen van Dover waren gekomen.

+

+In den loop der jaren echter had dit logement al zijne goede

+hoedanigheden verloren, en thans was het niet veel meer dan een

+ellendige kroeg, waar een versleten muziekautomaat van tijd tot tijd

+haar deuntjes jengelde, en die bij de politie in zeer kwaden reuk

+stond.

+

+Zij had in „De Roode Leeuw”—de naam van de gelegenheid was het eenige

+wat uit vroegere eeuwen was behouden—reeds eenige malen een inval

+gedaan, met afwisselend succes.

+

+Maar zij was er volkomen onkundig van, dat deze kroeg, waar overdag

+veel kadewerkers een glas bier of whisky kwamen drinken, een doorgang

+vormde naar een der voornaamste plaatsen, waar het bestuur van het

+zooeven genoemde genootschap geregeld zijn bijeenkomsten hield.

+

+Het was op een regenachtigen Novemberavond, terwijl stormvlagen het

+dorre loof van de boomen langs de Theems deden opwarrelen, toen eenige

+mannen, als arbeiders gekleed, met de handen in de zakken de gelagkamer

+van den „Rooden Leeuw” binnentraden.

+

+Het was er vrij vol, en bijna alle tafeltjes waren bezet.

+

+Een luid rumoer van schreeuwende en lachende stemmen, waaronder soms

+plotseling een dreigende ruzietoon opklonk, vervulde de lage

+gelagkamer, met haar zoldering van zware eiken balken.

+

+Er hing als het ware een grijze mist, veroorzaakt door den rook van

+vele pijpen en ordinaire sigaretten, zoodat men nauwelijks iets meer

+dan een paar meter vooruit kon zien.

+

+Rechts van den ingang bevond zich de toonbank, waarachter een

+zwaargebouwde kerel met een ruw, gemeen gelaat stond.

+

+Dat was de waard, „Red Peter” genaamd, uit hoofde van zijn vlammenden

+rooden haardos.

+

+Red Peter had al menigmaal kennis gemaakt met de politie, meestentijds

+wegens heling van gestolen goederen, maar hij scheen onverbeterlijk te

+zijn, want bijna steeds lag er in zijn kelder een hoeveelheid gestolen

+goed verborgen, dat daar wachtte op een gelegenheid om veilig te kunnen

+worden vervoerd.

+

+Stellig was Red Peter een ijverig lid van de Bende der Raven, een der

+meestberuchte benden van Londen, en in de gevechten met de politie was

+hij altijd haantje de voorste.

+

+Hij had geweldig zware vuisten, waarvan hij zich op voortreffelijke

+wijze wist te bedienen, en die door het voortdurend gebruik zoo hard

+waren geworden als hout.

+

+De drie mannen, die binnengetreden waren, keken even in het rond en

+slenterden toen langzaam naar de toonbank toe.

+

+Zij gaven den roodharigen waard een knipoogje, welke vriendelijkheid op

+dezelfde wijze beantwoord werd.

+

+Toen vroeg de voorste der drie mannen op zachten toon:

+

+—Is er nog al wat te doen, Peter?

+

+—De tijden zijn zwaar! klonk het antwoord.

+

+—Hoe is de koers?

+

+—De koers is dalende!

+

+—Waar zijn de vrienden?

+

+—De vrienden zijn overal!

+

+—Goed geantwoord, Peter! Nu is het jouw beurt, zeide de man, die

+zooeven met zijn twee metgezellen was binnengetreden.

+

+En nu begon de waard te vragen.

+

+—Waar is het voor?

+

+—Voor den nieuwen meester.

+

+—Waar gaat het heen?

+

+—Schuins omlaag!

+

+—Wie is de vijand?

+

+—John Raffles is de vijand!

+

+—Braaf geantwoord, makker! zeide Red Peter, terwijl hij al zijn groote

+gele tanden in een grijnslach liet zien. De weg is vrij—ik zal jullie

+doorlaten.

+

+Hij scheen zich even te bukken en aan een klein, rafelig touw te

+trekken.

+

+Dat touw scheen daar zoo maar toevallig over een roestigen spijker te

+hangen, maar inderdaad bracht de waard door er aan te trekken, een bel

+in beweging, die diep onder den grond hing, en die weerklonk zoodra er

+vrienden in aantocht waren—dat wil zeggen: boeven!

+

+Tegelijkertijd werd door het trekken aan het touw ongeveer twintig

+meter verder een deur geopend, achter in een smalle gang—geen gewone

+deur, want zij had noch slot, noch kruk, noch scharnieren, maar een

+valdeur in den houten wand, die in verborgen sponningen geruischloos op

+en neder kon glijden.

+

+Door het trekken aan het touw evenwel, rees de deur niet omhoog, maar

+werd eenvoudig een soort klink losgemaakt, die de deur onwrikbaar op

+haar plaats hield, zoodat de personen, die het kenden, haar konden

+oplichten.

+

+De drie mannen knikten den waard toe, liepen nog wat door de gelagkamer

+en verlieten haar toen door een deur in den achterwand.

+

+Dit was niets bijzonders en gewone bezoekers, die niet tot het

+misdadigersgilde behoorden, deden het ook wel, teneinde een kleine

+nevenzaal op te zoeken, waar gespeeld werd, gekaart en gedobbeld.

+

+Men kon deze zaal bereiken door een smalle gang, die slechts door een

+enkele gasvlam niet al te helder verlicht werd.

+

+De drie mannen volgden deze gang over een paar meters, maar sloegen

+toen een zijgang in—openden een deur, gingen weer een gang binnen en

+liepen langs een eikenhouten wand, die voor een verzamelaar van

+antiquiteiten zeker heel wat waard zou zijn geweest.

+

+Aan het einde van dien wand bevond zich de valdeur.

+

+Degene van de drie mannen, die het korte gesprek met den waard gevoerd

+had bukte zich, en tilde de deur op, door zijn hand onder een kier van

+het houten wandvak te steken.

+

+De valdeur was ongeveer tachtig centimeter breed, en bijna anderhalven

+meter hoog.

+

+Men moest haar omhoog houden, terwijl men door het gat kroop, en de

+laatste man liet de deur weder voorzichtig zakken.

+

+Aanstonds was er iemand op hen toegetreden, die het licht van een

+electrische zaklantaarn op de drie mannen liet schijnen.

+

+Dat was een van de bewakers van deze plek van samenkomst.

+

+Er werd nogmaals een kort en voor oningewijden onbegrijpelijk gesprek

+gevoerd, en daarop kon het drietal zijn weg voortzetten.

+

+Die weg leidde door een lange gang, welke met een flauwe helling naar

+het inwendige der aarde scheen te leiden.

+

+Het was hier volmaakt donker, en de drie bandieten—want aan hun waren

+aard behoeven wij nu niet meer te twijfelen—waren genoodzaakt

+zaklantaarns te gebruiken.

+

+Na nog eenige wachtposten te zijn gepasseerd, bereikten zij ten slotte

+de groote zaal, ongeveer tien meter onder den grond gelegen, waar dien

+avond een bijeenkomst zou plaats vinden.

+

+Er bevond zich daar reeds een honderdtal mannen, blijkbaar tot alle

+standen der maatschappij behoorend.

+

+Sommigen in den zwarten rok, met de monocle in het oog geklemd en fijne

+sigaretten rookend, anderen als arbeiders gekleed.

+

+De eersten behoorden blijkbaar tot het intellect van de

+misdadigerswereld, en aan hen werd dan ook het delicate gedeelte van de

+algemeene taak toevertrouwd.

+

+Zij hielden zich nimmer op met ordinaire misdrijven als laden lichten,

+valsch munten enz., maar waren bij uitstek geoefend op het gebied der

+chantage en van de inbraak.

+

+De aanwezigen waren echter lang niet allen langs denzelfden weg

+gekomen, want deze zaal had nog twee uitgangen, en langs twee

+verschillende tunnels kon men geheel verschillende wijken bereiken.

+

+Maar ook daar was er voor gewaakt, dat geen onbevoegden konden

+binnentreden; de bewaking mocht inderdaad zeer streng heeten, en het

+zou niet gemakkelijk vallen haar te verschalken.

+

+In de zaal stonden de mannen in kleine groepjes bijeen, en voerden een

+gesprek op fluisterenden toon.

+

+Er hing een eenigszins gedrukte stemming naar het scheen, en men durfde

+blijkbaar niet luid spreken.

+

+Stoelen waren er in het geheel niet in deze zaal aanwezig, behalve die

+voor het bestuur bestemd waren, dat uit zeven leden bestond.

+

+Deze stoelen waren geplaatst achter een lange tafel die met een zwart

+laken was bedekt.

+

+De middelste stoel was fraai gebeeldhouwd, en droeg boven op den rug

+een eigenaardig kenmerk—een zilveren doodskop, waaronder een dolk,

+gekruist met een sleutel—beide laatste voorwerpen zwaar verguld.

+

+Voor dezen stoel lag op het zwarte tafelkleed een zilveren

+voorzittershamer in den vorm van een houweel en daarnevens een tweede

+sleutel.

+

+Van deze zeven plaatsen was slechts de voorzittersstoel ledig.

+

+Maar plotseling werd het doodstil in de zaal.

+

+Het bestuurslid, dat links van den voorzittersstoel zat, was opgestaan,

+had den zilveren hamer ter hand genomen en gaf met dezen een zwaren

+slag op het tafelblad.

+

+Hij was opgestaan en toen het muisstil was, sprak hij met doordringende

+stem:

+

+—Makkers! Wij zijn hier vergaderd op verzoek van een onzer

+vooraanstaande leden—markies Beaupré de la Sardogne! Hij wenscht ons

+een voorstel van groot gewicht te doen, in verband met de afwezigheid

+van onzen voorzitter, die—wegens bijzondere omstandigheden—helaas

+verhinderd is, ten minste tijdelijk, om zijn taak als leider van ons

+genootschap op zich te nemen! Met uw goedvinden zal ik thans ons geacht

+lid het woord geven.

+

+Wederom viel de hamer, en toen kwam een man van rijzigen lichaamsbouw,

+die omstreeks vijf-en-dertig jaar oud kon zijn, met een regelmatig

+geteekend gelaat, dat misschien schoon geweest zou zijn, als het niet

+den stempel der misdaad droeg, naar voren.

+

+Hij baande zich een weg door de vergaderden en ging met opgeheven hoofd

+naar de tafel, waar de zes bestuursleden gezeten waren.

+

+Deze tafel stond op een soort verhooging, en nu stak markies Beaupré

+een heel eind uit boven zijn medeleden.

+

+Hij leunde met een zijner witte aristocratische handen op de tafel en

+begon, met een accent dat slechts zeer weinig aan zijn Fransche afkomst

+herinnerde:

+

+—Vrienden! Onze secretaris, Joe Burns, heeft u zooeven reeds gezegd,

+dat er verband bestaat tusschen mijn verzoek, om u een voorstel te

+mogen doen, en het feit, dat dr. Fox afwezig is! Dat is ook zoo.

+

+Beaupré wachtte even, wierp een blik om zich heen, als om aandacht te

+vragen, en vervolgde toen:

+

+—Wij allen weten, wat de reden der afwezigheid van dr. Fox is. Hij

+heeft zich eenige weken geleden naar de Vereenigde Staten begeven, meer

+in het bijzonder naar New-York, teneinde zich daar persoonlijk op de

+hoogte te gaan stellen van de werkwijze van de „Bende van het Kwade

+Oog”, welke daar niet lang geleden werd opgericht, en al spoedig angst

+en ontzetting in geheel de stad verspreidde.

+

+Een dof gemompel liet zich hooren, dat wellicht bedoeld was als teeken

+van hulde aan het adres van de genoemde bende, die inderdaad maanden

+lang groote onrust had teweeg gebracht, niet alleen in New-York, maar

+ook in andere groote Amerikaansche steden.

+

+—Wij allen weten maar al te goed, wat hem daar wedervaren is! hernam

+Beaupré, zonder dat zijn stem echter eenige ontroering verried, waaruit

+zou kunnen blijken dat hij zich het lot van den meester, van den leider

+van het genootschap, waarvan hij lid was, bijzonder aantrok. De chef

+kwam daar tegenover John Raffles te staan, die zich eveneens te

+New-York ophield, en gij allen kent de gevolgen, het duurde niet lang

+of dr. Fox zat in de gevangenis.

+

+Misschien had de Fransche markies dit laatste, ondanks zich zelf, op

+eenigszins spottenden toon gezegd, want hier en daar werd afkeurend

+gemompel hoorbaar, en Joe Burns voegde den spreker op gedempten toon

+eenige woorden toe, welke niemand verstond.

+

+Beaupré scheen zich echter door deze interruptie volstrekt niet van

+zijn stuk te laten brengen en vervolgde rustig:

+

+—Ik wil hier niet onderzoeken, in hoeverre dr. Fox hieraan zelf de

+schuld draagt. Ik ben overtuigd, dat de Amerikaansche bladen ons

+dienaangaande slechts zeer onvolledig kunnen inlichten. De reden

+daarvan is eenvoudig deze—dat zij het niet weten! Zij weten het evenmin

+als de politie, en daarom fantaseeren zij er maar wat op los! Hoe het

+ook zij—onze aanvoerder raakte daarginds in de gevangenis.

+

+—Maar hij wist toch weer los te komen! riep er iemand achter uit de

+zaal.

+

+Het gelaat van Beaupré betrok een oogenblik, zijn tanden klemden zich

+een oogenblik opeen, maar zijn stem had denzelfden vasten klank, toen

+hij antwoordde:

+

+—Zeker, dat deed hij! Wij moeten echter billijk en eerlijk zijn—dat was

+niet zijn eigen verdienste! Wij allen weten, dat de middelen om te

+ontvluchten hem verstrekt zijn door den geheimzinnigen aanvoerder van

+de Bende van het Kwade Oog—die thans, helaas, eindelijk ontdekt

+is—alweder door toedoen van dien vervloekten John Raffles!

+

+Nu gingen hier en daar kreten van woede en haat op, die den spreker het

+voortgaan een oogenblik onmogelijk maakten.

+

+—Ter dood met hem! Dood aan John Raffles! klonk het allerwege.

+

+Toen deze storm weder bedaard was, ging Beaupré voort:

+

+—Dr. Fox maakte dus gebruik van de middelen om te ontvluchten welke men

+hem op zoo sluwe wijze had weten te doen toekomen en hij herkreeg zijn

+vrijheid weder, maar slechts om haar nauwelijks een week later opnieuw,

+en nu naar allen schijn voor goed te verliezen.

+

+Weer werden er hier en daar kreten van afkeuring en protest vernomen,

+maar Beaupré bleef in dezelfde onverschillige houding staan, bekeek

+zijn nagels eens, en wachtte rustig tot ook deze kreten verstomd waren.

+

+Toen ging hij voort:

+

+—Ik hoor daar schreeuwen, dat dr. Fox wel weer opnieuw de vrijheid zal

+herkrijgen, maar ik ben zoo vrij dit te betwijfelen, en daarvoor heb ik

+goede redenen.

+

+—Noem ze op! schreeuwde iemand achter in de zaal.

+

+Voor het eerst verhief de Beaupré zijn stem een weinig, zij bleef even

+koel, maar toch lag er een dreigende klank in.

+

+—Ik zal die redenen zeker noemen, maar ik sommeer dien schreeuwer daar

+achter in de zaal, zijn snavel te houden, of ik zal hem aanstonds eens

+toonen dat ik als bokser mijn man sta! En nu mijn redenen! Ten eerste

+is de man buiten gevecht gesteld, die dr. Fox reeds eenmaal de vrijheid

+heeft helpen herwinnen en ten tweede zal de politie ditmaal de bewaking

+wel zoo streng maken, dat er aan ontsnappen niet te denken valt!

+Volgens menschelijke berekening zullen wij dr. Fox waarschijnlijk

+nimmer terugzien, want als hij daar zijn straf heeft afgezeten, dan zal

+hij naar Engeland worden uitgeleverd, en hier terecht moeten staan. Gij

+allen weet, wat dat zeggen wil—dat wil zeggen, dat hij een paar weken

+later door het hennepen venster zal moeten kijken.

+

+Voor de derde maal lieten zich eenige woedende protestkreten hooren.

+

+—Hij beleedigt onzen chef!

+

+—Laat hij zelf maar niet te dicht bij de galg komen!

+

+—Is dat de eerbied, dien men aan onzen leider verschuldigd is?

+

+—Wat wil die vreemdeling!

+

+Deze en dergelijke kreten werden hier en daar hoorbaar, maar de Beaupré

+liet zich volstrekt niet van zijn stuk brengen.

+

+Hij stak een sigaret op en wachtte kalm af tot de schreeuwers

+uitgeschreeuwd waren.

+

+Toen begon hij weder:

+

+—De heeren schreeuwers hebben ongelijk. Als men mij bestrijdt, laat men

+het dan met argumenten doen! Ik kom nu tot het slot van mijn korte

+toespraak—de zaak, waarom het gaat! Ik herhaal, dat dr. Fox voorloopig

+uitgeschakeld is, en een vennootschap als het onze kan nooit goed

+werken, wanneer het eenigen tijd zonder chef blijft, de tucht

+vermindert en de onderlinge samenhang gaat verloren. Gij weet, dat ik,

+toen er eenige maanden geleden een nieuwe chef gekozen moest worden,

+mij als candidaat opwierp, hetgeen toen tegen het gebruik heette te

+strijden, omdat dr. Fox reeds door het bestuur als meester was

+voorgesteld. Ik heb toen het onderspit moeten delven—ofschoon ik mij

+zelf zeer goed in staat achtte, het genootschap te besturen.

+

+Op deze woorden volgde weder een tijd van stilzwijgen, want geen der

+leden scheen goed te begrijpen, waar de spreker heen wilde.

+

+De Beaupré, nog altijd in nonchalante houding tegen de tafel leunende,

+liet zijn blikken even over de vergaderden dwalen en besloot:

+

+—Voor de rest kan ik kort zijn. In enkele woorden: ik stel u voor, mij

+te benoemen tot leider van uw genootschap, nu dr. Fox niet meer

+aanwezig is—niemand kan zeggen voor hoe lang.

+

+In denzelfden hoek, waar zooeven de interrupties waren gevallen, begon

+het nu opnieuw zeer rumoerig te worden.

+

+—Geen vreemdeling over ons!

+

+—Wij willen alleen dr. Fox tot leider!

+

+—Gij maakt misbruik van uwe positie en van de afwezigheid van dr. Fox!

+

+Deze en andere uitroepen werden gehoord.

+

+Maar het bleek al spoedig, dat er zich vrij veel bendeleden in de zaal

+bevonden, die op de hand waren van den stoutmoedigen Franschman en hem

+zeker een kans zouden geven.

+

+Ook zij begonnen te schreeuwen en binnen enkele oogenblikken was het

+een kabaal van belang.

+

+Beaupré bleef glimlachend staan, waar hij stond en stak een versche

+sigaret aan.

+

+Zijn scherp oog had spoedig gezien, dat hij, als hij maar vol hield,

+over een meerderheid zou kunnen beschikken, althans in deze

+vergadering.

+

+Hij moest dus het ijzer smeden, terwijl het heet was.

+

+Wat er daarna zou gebeuren, dat interesseerde hem minder.

+

+Als hij eenmaal aan het hoofd van het Genootschap stond, dan zou hij

+zijn post wel weten te handhaven.

+

+Er verliepen ongeveer 10 minuten onder een heidensch kabaal en het was

+goed dat men hier zoo diep onder den grond was.

+

+Maar eindelijk kon de vice-president weder kalmte verkrijgen en riep

+met een stem, bevend van woede:

+

+—Men kan inderdaad wel zien, dat hier een sterke hand noodig is, en dat

+er een krachtig man aan uw hoofd staat. Dr. Fox zou zulk een lawaai

+niet geduld hebben. En nu wat het voorstel van Beaupré betreft. In

+zekeren zin heeft hij gelijk, er moet een beslissing worden genomen,

+want ons genootschap mag niet hoofdeloos blijven. Ik voor mij heb er

+niets tegen, dat hij ons regeert, natuurlijk tot het tijdstip waarop

+dr. Fox weer in ons midden zal zijn—of anders hoogstens een half jaar,

+want na dien tijd moet er een vrije stemming plaats vinden.

+

+Beaupré had met gefronst voorhoofd toegeluisterd en zeide toen

+spottend:

+

+—Wie dan leeft, wie dan zorgt! Zoudt gij nu niet tot stemming kunnen

+laten overgaan?

+

+De noodige toebereidselen werden gemaakt en de stemming vond plaats.

+

+Er verstreken twintig minuten—en toen maakte de vice-voorzitter onder

+doodsche stilte bekend, dat volgens de stemming markies Beaupré de la

+Sardogne met 57 tegen 41 stemmen tot plaatsvervangend chef van het

+genootschap was gekozen.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK II.

+

+EEN ONVERWACHTE TERUGKEER.

+

+

+Er waren ongeveer twaalf dagen verloopen sedert de verkiezing van den

+nieuwen chef.

+

+Beaupré was dadelijk met kracht opgetreden en niet alleen was de tucht

+teruggekeerd onder de leden van het genootschap, maar ook nam de

+criminaliteit te Londen weder ziender oogen toe.

+

+Er hadden zeer veel aanrandingen en beroovingen op den openbaren weg

+plaats gevonden en in de meeste gevallen was de politie niet bij machte

+de daders te grijpen.

+

+Degenen, die in handen van de gerechtigheid vielen, en waarvan de

+politie bijna zeker wist, dat zij tot een georganiseerde bende

+behoorden, zwegen echter als het graf en verklapten niets—Beaupré wist

+orde onder zijn luitjes te houden.

+

+Alle leden wisten, dat hij een sterke hand had, en dat die hand zeer

+ver strekte.

+

+Eens zou er een dag komen, dat zij weder uit de gevangenis ontslagen

+werden, en dan wee hunner, wanneer zij soms hun mond voorbij gepraat

+mochten hebben!

+

+Maar eensklaps bracht de telegraaf het bericht, het ongelooflijk

+klinkende bericht, dat dr. Fox er opnieuw in geslaagd was, uit de

+gevangenis te ontvluchten.

+

+Het gevaarlijke bendehoofd, dat zich wel op honderd plaatsen tegelijk

+scheen te kunnen vertoonen, was dus weder op vrije voeten!

+

+Een oogenblik kon men nog hopen, dat hij achterhaald zou worden als hij

+zich naar een van de booten begaf, maar de ontvluchte misdadiger scheen

+voorzichtig te zijn, en had wel begrepen, dat de politie het oog zou

+houden op de inschepingsplaatsen der groote mailbooten.

+

+Waarschijnlijk zou dr. Fox er voorloopig niet aan denken, naar Engeland

+terug te keeren, omdat hij wel zou begrijpen, dat de politie daarginds

+waakzaam was. Maar intusschen was hij toch maar vrij!

+

+Eens zou er een dag komen, waarop hij de waakzaamheid der Amerikaansche

+politie zou weten te verschalken en weder naar Engeland zou oversteken.

+

+Men had er te New-York niet aan gedacht, het bericht van de

+ontvluchting geheim te houden, daar men terecht oordeelde, dat een zoo

+groot mogelijke openbaarheid het beste middel zou zijn, om den schurk

+weder in handen te krijgen.

+

+Zijn signalement werd dus onmiddellijk naar alle hoeken der wereld

+getelegrafeerd, ofschoon men er bijna zeker van was, dat dr. Fox in den

+eersten tijd Amerika niet zou durven verlaten.

+

+Natuurlijk waren ook aanstonds alle leden van de verschillende benden

+op de hoogte, welke tot het Genootschap van den Gouden Sleutel

+behoorden.

+

+En even natuurlijk werd het bericht in die kringen met gemengde

+gevoelens ontvangen.

+

+De vrienden van den meester, die de troonsbestijging van den Franschman

+steeds met leede oogen hadden aangezien, en slechts met tegenzin zijn

+bevelen opvolgden, vernamen het bericht der ontsnapping met groote

+vreugde, welke zij niet poogden te verbergen.

+

+De volgelingen van Beaupré daarentegen waren tamelijk ongerust en

+voorzagen, het heftig karakter van den Franschman kennende, een

+noodlottige botsing.

+

+En Beaupré zelf?

+

+Hij bleef onder het bericht volkomen kalm.

+

+Hij rekende er op, dat het Fox zoo goed als onmogelijk zou vallen, den

+Oceaan over te steken, daar dit gelijk zou staan met zelfmoord—hoe goed

+ook vermomd, de waakzame politie zou hem zeker aanhouden, zoodra hij

+den voet op een der Transatlantische zeebooten durfde zetten.

+

+En intusschen ging hij kalm door met het organiseeren van strooptochten

+in de voorsteden van Londen, het ondernemen van tochten per auto, met

+het doel om groote banken te berooven, waarbij hij steeds vóór ging,

+zonder het gevaar te achten.

+

+Er waren ongeveer negen dagen verloopen sedert het bericht der

+ontvluchting bekend werd, en er had wederom een samenkomst plaats in

+het onderaardsche dievenhol in de Firestreet.

+

+Ditmaal was er een groot aantal leden present, want er zou over een

+belangrijk onderwerp beraadslaagd worden, een organisatorische

+wijziging in het bestuur, door Beaupré voorgesteld, en waardoor de

+samenwerking der verschillende benden zoowel in, als buiten Engeland

+vergemakkelijkt zou worden.

+

+Het was omstreeks één uur in den nacht, en er was juist een spreker aan

+het woord, toen een der deuren van de zaal geopend werd en er een man

+binnentrad, die zachtjes naar voren trad en een oogenblik achter de

+groep mannen staande bleef luisteren.

+

+Maar één hunner had een blik achter zich geworpen en riep uit:

+

+—Dr. Fox!

+

+Aller oogen wendden zich naar den persoon, die zooeven was binnen

+gekomen en allerwege werden luide kreten hoorbaar—van blijde

+verrassing, of van schrik!

+

+Ja, het was zoo—dr. Fox was teruggekeerd!

+

+Met een zonderlingen glimlach om de dunne lippen en een glans in de

+grijsgroene oogen, die weinig goeds voorspelde, drong hij door de

+vergaderden, die eerbiedig en zwijgend plaats voor hem maakten, tot hij

+de tafel van het bestuur bereikt had en een voet op de verhooging gezet

+had.

+

+Het was doodstil in de zaal geworden en men had inderdaad een speld

+kunnen hooren vallen.

+

+In den bestuursstoel zat markies Beaupré, met den voorzittershamer in

+de hand.

+

+Hij was een weinig bleek geworden, toen hij dr. Fox zag naderen, maar

+anders had niets zijn ontroering verraden.

+

+Eenigen tijd keken de beide mededingers elkander strak aan.

+

+De vier overige leden van het bestuur waren onmiddellijk opgerezen en

+bleven nu in half gebukte houding achter de tafel met het sombere,

+zwarte kleed, staan.

+

+Toen sprak dr. Fox langzaam:

+

+—Markies Beaupré schijnt het niet noodzakelijk te achten, zijn

+teruggekeerden chef te begroeten?

+

+Beaupré klemde de lippen dicht opéén, en een straal van woede en haat

+flitste een oogenblik uit zijn zwakke oogen.

+

+Hij wist zich echter te beheerschen en zeide op kalmen toon:

+

+—Het verheugt mij voor u, dr. Fox, dat gij, niettegenstaande het

+dreigende gevaar, naar Londen hebt weten over te steken—maar ik kan

+niet inzien, waarom ik als president—als wettig gekozen voorzitter—zou

+moeten opstaan, om u buigend te begroeten.

+

+—Zijt gij als president gekozen? hernam dr. Fox tergend langzaam. Wel,

+dat is iets nieuws voor mij! Of liever gezegd: nieuw is het niet, want

+ten eerste verwachtte ik wel iets dergelijks, en ten tweede is het mij

+eenige uren geleden medegedeeld door één mijner vrienden! Ik behoef u

+zeker niet te zeggen, dat deze verkiezing onwettig was?

+

+—Onwettig? herhaalde Beaupré met dreigend samengetrokken wenkbrauwen.

+Men heeft mij in een geheime en directe stemming zonder dat iemand

+invloed kon uitoefenen, met een aanmerkelijke meerderheid gekozen—noemt

+gij dat onwettig?

+

+—Mijnentwege was zij het niet, hernam dr. Fox met stemverheffing. Wij

+willen daarover niet twisten. In ieder geval kon uw functie slechts

+zoolang duren, als ik afwezig was. Ik ben teruggekeerd—gij treedt dus

+automatisch weder af en ruimt de voorzittersplaats voor mij in!

+

+Een onheilspellende stilte volgde op deze woorden.

+

+Iedereen gevoelde, dat er iets in de lucht hing, iets dreigends,

+waaraan nog geen naam kon worden gegeven.

+

+Het gelaat van Beaupré was als uit marmer gehouwen, zoo wit en

+onbewegelijk, en alleen zijn oogen schenen te leven en vlammen te

+schieten.

+

+Toen barstte hij uit:

+

+—Gij zoudt mij dus willen dwingen, mijn taak als chef van het

+Genootschap weder neer te leggen?

+

+—Wat hadt gij dan gedacht? riep dr. Fox toornig uit. Ik heb

+levensgevaar getrotseerd, om aanstonds weder naar Engeland terug te

+keeren. Ik heb, vermomd als stoker, een plaats weten te krijgen op een

+particulier jacht, dat naar een Spaansche haven voer. Ik ben vandaar

+als blinde passagier door geheel Frankrijk gereisd, en ben van Parijs

+tegen betaling van een ongehoorde som per vliegmachine naar Londen

+overgestoken—alleen maar om mijn taak weder op mij te kunnen nemen. En

+gij zoudt durven ontkennen, dat ik daartoe het recht heb? Kort en

+goed—ik raad u aan, om aanstonds den voorzittershamer aan mij over te

+geven!

+

+—Ik weiger! Ik ben er—ik blijf er, zooals een goed rond gezegde in mijn

+taal luidt!

+

+Dat was duidelijk!

+

+Het was een gezegde, dat niet voor tweeërlei uitleggingen vatbaar was.

+Hier stonden twee vijanden tegenover elkander, en iedereen gevoelde,

+dat zich hier een felle strijd om het hoogste gezag zou ontspinnen.

+

+Vroeger werd de chef van het geheime Genootschap van den Gouden Sleutel

+steeds door de zeven leden van het bestuur gekozen, chefs van even

+zoovele groote benden, en die alleen het recht hadden, den leider

+ongemaskerd te zien en te spreken, en geen der andere leden had ooit

+geweten, wie de hoofdaanvoerder eigenlijk was.

+

+Dat was echter in dit geval niet mogelijk geweest, want John Raffles

+had al zeer spoedig de politie op de hoogte gebracht van de identiteit

+van het Hoofd, en ten overvloede had de Amerikaansche politie een zeer

+nauwkeurig signalement van hem gegeven.

+

+Het mocht dus wel nutteloos heeten, nog langer geheimhouding tegenover

+de leden te betrachten, en Fox had terecht ingezien, dat hier slechts

+een openlijk optreden kon baten, daar de Franschman zichzelf reeds een

+aanzienlijken aanhang zou hebben weten te verwerven.

+

+Dit bleek ook spoedig genoeg, want er klonk hier en daar een gemor in

+de zaal, dat hem niet veel goeds voorspelde.

+

+Hier moest ingegrepen worden—met krachtige hand!

+

+Beaupré weigerde om heen te gaan—welnu, dan zou hij hem echter moeten

+dwingen.

+

+Dr. Fox was met gekruiste armen op de bestuurstafel toegetreden, en

+stond nu vlak tegenover zijn vijand, dien hij met zijn grijsgroene

+oogen doorborend aanzag.

+

+—Ik heb u goed verstaan? Gij weigert mijne rechten te erkennen?

+

+—Ik weiger niet ze te erkennen—ik weiger slechts er rekening mede te

+houden! antwoordde Beaupré met een spottend lachje, hetwelk het bloed

+van den Meester aan het koken bracht.

+

+—Gij wil dus zeggen, dat ge mij tart? schreeuwde hij.

+

+—Gij moogt het noemen, zooals gij verkiest—ik heb deze zware taak niet

+op mij genomen met het voornemen, haar zoo spoedig weder te laten

+varen!

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK III.

+

+EEN VREESELIJK DUEL.

+

+

+Weer ontstond een gespannen stilte op deze woorden.

+

+Toen hernam dr. Fox langzaam en alsof hij ieder woord woog:

+

+—Wat men u ook moge verwijten—zeker geen gemis aan duidelijkheid!

+Welnu, ik wil in dat opzicht niet voor u onder doen, ik zal even

+duidelijk zijn! Gij hebt u reeds bij een vroegere gelegenheid mijn

+bitterste vijand betoond, en ik verdenk er u zelfs sterk van dat gij

+mij aan de politie hebt willen verraden! In het kort—een van ons beiden

+is te veel! Is u dat duidelijk genoeg?

+

+—Zeker, Fox! antwoordde markies de Beaupré spottend. Gij spreekt naar

+mijn hart—gij windt er geen doekjes om! Het is inderdaad maar beter als

+een van ons beiden verdwijnt. Gij moet inzien, dat het voor mij een al

+te harde noot te kraken zou zijn, als ik nu deze post weder moet

+verlaten, om voor u plaats te maken, nadat ik reeds eenige

+veranderingen heb ingevoerd—die volgens mijn oordeel verbeteringen

+zijn.

+

+—Welnu, dan zullen wij consequent moeten zijn, en onze conclusies

+hieruit trekken! vervolgde dr. Fox koeltjes. Het komt in het kort

+hierop neer, dat wij zullen moeten duelleeren.

+

+—Het staat mij aan! riep de Franschman uit. Dat is een ridderlijke

+wijze om geschillen te slechten. Zullen wij den degen kiezen?

+

+Dr. Fox schudde zwijgend ontkennend het hoofd.

+

+—Het pistool dan?

+

+Nogmaals een ontkennend hoofdschudden.

+

+—Noch het pistool—noch de degen? vroeg De Beaupré verwonderd. Voor den

+drommel—waar wilt gij dan mee vechten?

+

+—Met het mes! klonk het kortaf van de dunne lippen van dr. Fox.

+

+De wenkbrauwen van den Franschman gingen de hoogte in en daarop zonken

+zij zoo laag, dat zij zijn oogen geheel overschaduwden.

+

+—Het mes? bromde hij verachtelijk. Een zonderling wapen, dat moet ik

+zeggen.

+

+—Maar een wapen, dat gij toch wel hanteeren kunt, niet waar? zeide dr.

+Fox.

+

+—Ik ontken het niet!

+

+—Nu, dan staan wij in dat opzicht gelijk! Ik erken eerlijk, dat ik niet

+zeer sterk ben in het hanteeren van degen en duelleerpistool—en daar ik

+besloten ben om u te overwinnen—zoo heb ik het mes gekozen.

+

+Beaupré haalde na eenig nadenken de schouders op, en zeide toen:

+

+—Het zij zoo! Ik begrijp uw voorkeur voor het mes wel—gij zijt immers

+geneesheer? Laat ons dan de zaak maar niet uitstellen—de zaal is groot

+genoeg. Ik heb wel geen mes bij mij, maar een van de leden zal wel zoo

+vriendelijk zijn, mij er een te leenen!

+

+—Een oogenblik! klonk nu een stem uit de vergadering.

+

+Allen wendden den blik naar den spreker, een man met een fanatiek

+gelaat, diep in de kassen gezonken oogen en een rafelige, laag

+neerhangende snor.

+

+Het was een Mexicaan, die een half jaar geleden uit zijn land was

+gevlucht wegens moord op een ranchohouder en zijn dochter, naar

+Engeland was gevlucht, waar hij in veiligheid hoopte te zijn.

+

+—Ik stel voor, dat het een Mexicaansch duel zal zijn! ging de man

+voort.

+

+—Wat is dat? werd er van verschillende kanten geroepen.

+

+—Heel eenvoudig—de duellanten worden opgesloten in een stikdonker

+vertrek, waar geen enkele lichtstraal mag binnendringen en dat niet

+grooter mag zijn dan drie meter in het vierkant. Zij krijgen ieder een

+even sterk en groot mes in de vuist—de deur wordt gesloten—en een half

+uur later gaat men eens kijken hoe het zaakje staat!

+

+Een huivering van ontzetting was door de meeste aanwezigen gegaan, hoe

+gehard ook, want zij begrepen dadelijk alle afschuwelijkheden van zulk

+een duel in een tastbare duisternis, waar de dood onzichtbaar loerde.

+

+Maar aan den anderen kant verlokte het voorstel door zijn bloedige

+romantiek, en reeds gingen er van alle kanten kreten van instemming op.

+

+—Ja—het moet een Mexicaansch duel zijn! werd er geschreeuwd. Dan zal

+het lot spreken! Wie het overleeft, wordt onze leider!

+

+De beide vijanden hadden met bleek gelaat naar deze dierlijke kreten

+geluisterd—dezelfde kreten, die eenige eeuwen weerklonken op de steenen

+banken der arena’s waar de eerste Christenen ten prooi aan de wilde

+dieren werden geworpen.

+

+Bloeddorst lag op ieders gelaat—en de beide mannen lazen daar als in

+een opgeslagen boek, dat zij op mededoogen niet behoefden te rekenen.

+

+Men had besloten, dat het een Mexicaansch duel zou zijn—en daartegen

+zouden zij vruchteloos zich verzetten.

+

+Deden zij het niet, dan liepen zij groote kans, dat zij beiden wegens

+gebrek aan moed zouden worden verjaagd.

+

+Beaupré was de eerste die weder sprak, zijn stem trilde slechts weinig,

+toen hij zeide:

+

+—Het is goed—ik stem toe! Het is geen tweegevecht naar mijn smaak, want

+thans zal het blinde lot ook een woordje meespreken, maar als gij het

+wilt, dan zal ik mij er in schikken.

+

+De toebereidselen waren spoedig getroffen.

+

+Twee leden van het Genootschap, broeders, bezaten twee volkomen

+gelijke, sterke, knipmessen, met een hoorn heft en een lemmet bijna een

+halven centimeter op den rug dik, en vier centimeter breed, vlijmscherp

+geslepen en dat onmogelijk kon dichtklappen als het eenmaal geopend

+was.

+

+Het waren vreeselijke wapens, in de handen van een geoefend vechter.

+

+Aan de groote vergaderzaal grensde een klein kamertje, dat eveneens

+steeds kunstmatig verlicht moest worden, en dat voortreffelijk voor het

+doel geschikt was.

+

+Er lag een tapijt op den vloer, er stond een tafel, een paar stoelen,

+een kastje en nog een enkel meubelstuk.

+

+De tafel en de stoelen werden er uit weggehaald—de draad van het

+electrisch licht werd doorgesneden, uit vrees dat de strijdenden het

+misschien zouden willen doen ontgloeien—zij kregen ieder een mes in de

+hand, waarop zij ieder in een tegenover gestelden hoek van het vertrek

+werden geplaatst, en daarop werd de deur gesloten.

+

+De twee doodsvijanden waren alleen.

+

+Zij waren vaak in het donker geweest, maar een bijna tastbare,

+afschuwelijke duisternis als deze, hadden zij nimmer beleefd.

+

+Het was alsof zij als lood op hen drukte en hen omving als de golven

+een drenkeling die onder de oppervlakte van het water is verdwenen.

+

+Zij hoorden niets dan elkanders stootende ademhaling en het gesuis in

+hun ooren, de aandrang van hun bloed.

+

+Beiden hielden het vreeselijke mes in de vuist geklemd alsof zij het

+sterke hoorn mes wilde verbrijzelen—want wie zijn wapen verloor, die

+was ten doode opgeschreven.

+

+Niemand hunner waagde aanvankelijk een stap te doen—want die eerste

+stap kon den dood brengen.

+

+Dr. Fox stiet een doffen, half gesmoorden kreet uit—zijn voet was onder

+het tapijt geraakt—en hij struikelde, want in deze vervloekte

+duisternis was men zijn bewegingen niet meester.

+

+Dadelijk was Beaupré bij hem en zwaaide zijn gewapenden arm met kracht

+vooruit.

+

+Maar hij raakte het ledige—en een oogenblik later viel hij languit over

+het uitgestrekte been van zijn vijand.

+

+Bijna was het mes aan zijn hand ontglipt.

+

+Zijn hoofd bonsde tegen den wand en even duizelde het hem.

+

+Toen voelde hij zich bij zijn korte jas grijpen—en weer stak hij

+woedend naar de hand die hem beet had gevat.

+

+Een schreeuw van pijn—de greep werd losser—het mes had blijkbaar de

+grijpende hand geraakt.

+

+En opnieuw begon het afschuwelijk tasten in het duister, het hijgend

+ademhalen, dat de twee strijdenden zooveel mogelijk voor elkander

+trachtten te verbergen, uit vrees hun aanwezigheid te verraden, en het

+kruipen langs den grond en langs de wanden.

+

+Deze vreeselijke minuten schenen eeuwig te duren.

+

+Eenmaal bleek het, dat de beide doodsvijanden achter elkander op handen

+en voeten het vertrek waren rondgekropen.

+

+Bij het voor zich uittasten greep Fox het been van Beaupré even boven

+den enkel en hij hield het krampachtig vast ondanks het schoppen van

+den ander, die zich uit alle macht trachtte los te maken.

+

+De volgende seconden hadden de twee mannen zich als slangen om elkander

+heen gekronkeld en staken zij onder het uiten van de vreeselijkste

+verwenschingen op elkander los.

+

+En bijna even plotseling hadden zij elkander weder losgelaten en

+stonden hijgend, bloedend, terwijl een roode nevel voor hun oogen op en

+neer golfde, ieder in een hoek van het vertrek weder stil.

+

+Opnieuw begonnen hun voeten tastend vooruit te schuifelen, hielden zij

+hun adem in om niet de plek te verraden waar zij stonden en den ander

+onverhoeds te kunnen neerstooten.

+

+Toen voelde Beaupré plotseling hoe het was, alsof de grond onder hem

+wegzonk en het volgende oogenblik begreep hij het.

+

+Zijn verraderlijke tegenstander had het kleine vloerkleed bij een der

+hoeken vastgegrepen en het met een ruk naar zich toegetrokken.

+

+De Franschman viel achterover—en ditmaal vloog het mes uit zijn handen!

+

+Een schorre kreet ontwrong zich aan zijn keel.

+

+Het was hem, alsof er nu overal rossige vlammen oplaaiden.

+

+Als waanzinnig trachtte hij de dichte duisternis vruchteloos met zijn

+wijdgeopende oogen te doorboren.

+

+Zijn slapen klopten alsof zij zouden barsten, en zijn hart hamerde hem

+met pijndoende slagen in de borst.

+

+Beaupré was voorzeker een moedig man, maar de toestand waarin hij zich

+thans bevond was werkelijk vreeselijk!

+

+Hij bevond zich in een zeer klein vertrek, waar niet de flauwste

+lichtstraal binnen drong—en op eenige meters afstand van hem wist hij

+een meedoogenloozen vijand, gewapend met een vlijmscherp knipmes, en

+die hem zeker zou dooden—want hij zelf was nu ongewapend.

+

+Met een doffen kreet liet hij zich op de knieën vallen, en begon met

+koortsachtige haast over den vloer te tasten, in de hoop dat hij zijn

+eigen mes zou terugvinden.

+

+Dr. Fox moest zeker het vallen van het wapen van zijn tegenstander

+gehoord hebben, want hij stiet een duivelsch lachje uit, en Beaupré

+hoorde hem nader sluipen.

+

+Het volgende oogenblik zou hij het koude staal wellicht in zijn lichaam

+voelen binnendringen, zonder zich ditmaal te kunnen verdedigen.

+

+Hij wierp zich plat op den grond, steeds met beide handen rondtastende.

+

+Toen voelde hij hoe de voet van zijn doodsvijand tegen zijn beenen

+stiet en hoe dr. Fox het evenwicht verloor.

+

+Hij sprong ijlings weder overeind, voor zijn vijand in den val had

+kunnen toestooten of zich herstellen, maar op zijn beurt struikelde hij

+opnieuw en viel voorover.

+

+Maar een zijner handen was op een scherp, koud voorwerp terecht

+gekomen.

+

+Hij slaakte een dierlijke kreet van vreugde—het toeval had hem juist

+het mes weder onder zijn bereik gebracht.

+

+Hij wendde zich bliksemsnel om, en greep zijn tegenstander vast,

+terwijl hij woedend naar hem stak.

+

+Maar tegelijkertijd slaakte hij een kreet van afschuw en schrik.

+

+Hij gevoelde, dat dr. Fox zijn bovenlichaam en zijn arm met het dikke

+tapijt had omwikkeld, ten einde zich zoodoende te beschermen.

+

+—Jij laffe verraderlijke hond! schreeuwde hij heesch, en nogmaals hief

+hij het mes op en stak in den blinde toe.

+

+Maar eensklaps slaakte hij een doordringenden gil.

+

+Hij gevoelde het staal in zijn rechterzijde dringen!

+

+Hij hoorde nog het satanische lachje van zijn vijand, en diens woesten

+kreet van zegepraal—en toen zonk het bewustzijn snel uit hem weg.

+

+Hij liet zijn tegenstander los, stond even heen en weer zwaaiend op

+dezelfde plek en viel toen met een zwaren slag op den vloer, waarbij

+zijn hoofd tegen den muur bonsde.

+

+—Komt hier, vrienden! riep dr. Fox op heeschen toon, het is gedaan!

+

+De deur van het kleine vertrek werd opengeworpen en een breede

+lichtstraal drong naar binnen, zoo schel, dat dr. Fox de handen tegen

+de oogen moest leggen en tegen den muur moest leunen.

+

+Hij bloedde uit verscheidene wonden en was schrikwekkend bleek.

+

+Het lichaam van Beaupré werd opgenomen en naar de zaal gedragen.

+

+Behalve eenige kleinere wonden had hij een diepe snijwond in de rechter

+zijde.

+

+Een der leden, een student in de medicijnen, die echter te lui was

+geweest om zijn graad te halen, onderzocht de wonden en zeide op

+ernstigen toon:

+

+—Hij moest aanstonds naar een ziekenhuis vervoerd worden, geschied dat

+niet, dan kan ik niet voor de gevolgen instaan.

+

+Dr. Fox keek den spreker met een duisteren blik aan en gromde:

+

+—Ik heb hem overwonnen—laat hij sterven!

+

+Deze woorden verwekten echter een dreigend gemompel onder de vrienden

+van den Franschman, en dr. Fox, die een menschenkenner was, begreep dat

+hij niet te ver mocht gaan.

+

+Hij haalde minachtend de schouders op en hernam:

+

+—Doe overigens wat gij wilt, als gij maar zorgt dat geen onzer gevaar

+loopt, en als gij maar erkent dat ik mij zijn meerdere heb getoond, en

+dus het recht heb weder de plaats in te nemen die mij toe komt.

+

+Hier en daar gingen kreten van instemming op, waarop de meester

+vervolgde:

+

+—Draag hem dan spoedig naar buiten, en laat een uwer een auto

+aanroepen, met hem naar een ziekenhuis rijden, en daar een of ander

+praatje opdisschen van een nachtelijke aanranding—een straatgevecht of

+iets dergelijks; ik raad u aan voorzichtig te zijn, want ik ben niet in

+een stemming om vergissingen en domheden over het hoofd te zien!

+

+Onder het spreken had dr. Fox een dreigenden blik om zich heen

+geworpen, en ondanks zichzelven voelden alle bandieten een zeker ontzag

+voor den man die zooeven pas een vreeselijk tweegevecht had moeten

+doorstaan en nu reeds weder zijn gezag deed gelden, bleek, bloedend,

+maar niet van zins om ook maar het geringste deel van zijn autoriteit

+prijs te geven.

+

+Een paar sterke kerels namen het slappe lichaam van den gewonde vlug op

+en droegen het naar buiten.

+

+Het was reeds zeer laat in den nacht maar het geluk was hen dienstig,

+want zij troffen vrij spoedig een taxi.

+

+Zij moesten den chauffeur echter een groote fooi beloven alvorens deze

+zich bereid toonde de beide mannen met den zwaargewonde naar het

+dichtstbijzijnde ziekenhuis te vervoeren, ofschoon dit nauwelijks een

+kwartier rijden van den anderen oever van de Theems gelegen was.

+

+Daar gekomen dischten de twee mannen een verhaal op van een nachtelijke

+vechtpartij, en Beaupré werd op de gemeenschappelijke mannenzaal in een

+krib gelegd, nadat hij in de operatiekamer verbonden was.

+

+De twee mannen hadden wijselijk geen naam genoemd—want zij begrepen wel

+dat hun dat in moeilijkheden kon brengen.

+

+En zoo werd er op de kaart die boven Beaupré’s bed gehangen werd niets

+ander ingevuld dan de aard van zijn ziekte: „Diepe steekwond in de

+rechterzijde, met perforatie van den maagwand.”

+

+Daaronder stond, ten behoeve van de verpleegster, in het kort de

+behandeling aangegeven, maar naam, woonplaats, ouderdom en alle andere

+gegevens moesten oningevuld blijven.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK IV.

+

+DE MINNARES VAN BEAUPRÉ.

+

+

+Den volgenden dag omstreeks vier uur in den middag hield een prachtige

+blauw gelakte limousine stil voor het hek hetwelk het ziekenhuis aan de

+Sloane street omgaf.

+

+Het hek was slechts op de klink gesloten, en de reusachtig gebouwde

+chauffeur, die achter het stuurwiel van de auto had gezeten, kon het

+gemakkelijk openen.

+

+Hij wilde weder op zijn plaats gaan zitten, om zijn wagen langs een der

+breede oprijwegen tot voor den hoofdingang van het ziekenhuis te

+brengen, maar een van de beide heeren die in de auto zaten had het

+portier reeds geopend en zeide nu:

+

+—Laat maar, Henderson—wij zullen dat kleine eind wel te voet afleggen,

+rijd maar naar huis, en kom over anderhalf uur terug.

+

+Onder het spreken was de eigenaar van de prachtige auto, een rijzig man

+in de kracht van zijn leven, met een gespierde gestalte, en haar dat

+aan de slapen licht begon te grijzen, gevolgd door een jongen man van

+omstreeks vijf-en-twintig of zes-en-twintig jaar, met lichtblauwe oogen

+en blond haar, die den ander met veel differentie scheen te behandelen.

+

+De chauffeur oogde hen even na, terwijl zij daar naast elkander de

+breede oprijlaan volgden, nam toen weder achter het stuurwiel plaats,

+en even later was de prachtige Limousine weder te midden van het groote

+stadsverkeer verdwenen.

+

+De twee elegant gekleede heeren, die daar naar het gasthuis onderweg

+waren, schenen hier geen onbekenden te zijn, want de eenvoudig gekleede

+portier die aan den ingang van de vestibule op post stond, tikte

+eerbiedig aan zijn pet, en liet de beide heeren zonder iets te vragen

+voorbijgaan.

+

+De oudste der beide mannen was Lord William Aberdeen, de schatrijke

+filantroop, in geheel Londen bekend wegens zijn teruggetrokken

+leefwijze, zijn grooten eenvoud, waarmede hij ondanks zijn rijkdom

+leefde, en zijn tallooze menschlievende daden.

+

+Zijn metgezel heette Charly Brand, en was zijn secretaris, die een

+eindelooze lijst van personen moest bijhouden, die in een of ander

+opzicht hulp en bijstand behoefden.

+

+Het was inderdaad een geweldige boekhouding, maar de jonge man oefende

+zijn functie blijkbaar met groot genoegen uit.

+

+Het was heden de dag waarop zij een of ander gasthuis plachten te

+bezoeken, waar voornamelijk lieden uit de volksklasse werden verpleegd.

+

+Dit was een gewoonte van zijn Lordschap, waarvan hij slechts zeer

+zelden afweek.

+

+Na den portier te zijn gepasseerd, bevonden de twee heeren zich in een

+ruime hal, met een groote lift ter weerszijden, ieder naast een breede,

+hardsteenen trap gelegen.

+

+Daar zij wisten op de eerste verdieping de groote zaal voor de

+mannelijke verpleegden te zullen vinden, liepen zij de lift voorbij en

+bestegen de breede trap.

+

+Zij kwamen nu en dan verplegers voorbij, die hen eveneens schenen te

+kennen en voor wie zij beleefd den hoed afnamen.

+

+Op de breede gang, welke zij thans bereikten, liep een ziekenverpleger

+op en neder, die de wacht hield bij de breede toegangsdeur.

+

+Het bezoekuur zou spoedig slaan, en hij moest er voor waken, dat de

+drukte niet al te groot zou worden.

+

+Hij maakte dadelijk plaats voor den hoogen bezoeker, en zeide

+glimlachend: Een rijken oogst vandaag Mylord,—de zaal ligt bijna geheel

+vol.

+

+En hij opende de deur voor de beide bezoekers.

+

+Dezen stonden nu aan het begin van een zeer groote zaal waar

+honderdtwintig bedden stonden, zestig langs iedere zijde van het

+vertrek.

+

+Het licht stroomde door een achttal hooge vensters naar binnen.

+

+Een paar verpleegsters liepen zachtjes heen en weder langs den breeden

+middenloop, die met een dikken kokoslooper bedekt was.

+

+In het midden daarvan stond een kleine tafel met een stoel er voor ten

+gebruike van de hoofdverpleegster, aan wie het toezicht over de geheele

+zaal was toevertrouwd.

+

+Er waren ruim honderd bedden bezet, en overal zag men wasbleeke

+ingevallen gezichten, koortsachtig schitterende oogen, of onrustig heen

+en weer over de kussens woelende hoofden.

+

+Dadelijk trad er een verpleegster op Lord Aberdeen toe, en de rondgang

+begon.

+

+De secretaris van zijn Lordschap, Brand, had een notitieboek en een

+vulpenhouder te voorschijn gehaald, en maakte aanteekeningen.

+

+De verpleegster begon met haar eentonige opsomming van ontberingen,

+armoede en ellende van allerlei aard, en de jonge man schreef.

+

+Met ernstig gelaat luisterde Lord Aberdeen toe.

+

+Bij ieder ziekbed stond hij een oogenblik stil, nu eens om een paar

+bemoedigende woorden te spreken tot een zieke die daar al maanden en

+maanden lag en den rijken bezoeker reeds kende, dan weder om nadere

+bijzonderheden te vernemen uit den mond zelf der patiënten.

+

+Zoo werd het een geheel verhaal van troostelooze, sombere misère,

+waarbij alleen de hoofdpersonen anderen waren, maar het drama zelf

+bijna onveranderlijk hetzelfde bleef.

+

+Daar waren metselaars, die van een steiger waren gevallen, en wier

+gezin reeds weken honger leed, daar waren bejaarde kantoorklerken, door

+een kwaal overvallen en die niet wisten wat zij moesten doen, als zij

+weder uit het ziekenhuis ontslagen zouden worden. Daar waren

+werkloozen, van stadswege verpleegd en in wier woningen sedert lang

+bittere armoede heerschte en daar waren ten slotte oorlogsinvalieden,

+die hier als wrakken gestrand waren, zonder hoop, zonder uitzicht op

+verbetering van den toestand, het hart vervuld van wrok jegens een

+ondankbare maatschappij, die hen eerst den dood tegemoet had gezonden,

+en hen nu verstiet, juist nu zij haar hulp zoozeer behoefden.

+

+Geduldig, zonder ooit iemand in de rede te vallen, hoorde Lord Aberdeen

+deze verhalen van lijden en ontbering aan, terwijl zijn secretaris

+ijverig schreef.

+

+Maar eensklaps bleef hij stilstaan en hield zijn groote grijze oogen

+onafgewend op een gestalte die naast een der bedden geknield lag, met

+het hoofd op een kussen, waarop reeds een ander, stil, bleek hoofd

+gevlijd lag met gesloten oogen en pijnlijk dichtgeknepen lippen.

+

+Het was een vrouw, tamelijk opzichtig gekleed en met een geschminkt

+gezicht, maar dat de sporen van een groot smartelijk leed vertoonde.

+

+Zij kon niet veel ouder zijn dan zes-en-twintig jaar, ofschoon een

+leven van vermaak en van late braspartijen reeds zijn sporen op haar

+wit gelaat had gedrukt.

+

+Zij zat daar doodstil, waarschijnlijk uit vrees om den man te wekken,

+die daar zoo stil en bleek terneder lag.

+

+De verpleegster was reeds verder gegaan maar hield nu haar schreden in,

+om op Lord Aberdeen te wachten, die nog altijd zijn blikken beurtelings

+op den man in het bed en de vrouw daar voor gevestigd hield.

+

+—Wie is die man? vroeg Lord Aberdeen eindelijk op zachten toon, terwijl

+hij zich tot de verpleegster wendde.

+

+—Dat weten wij niet, Mylord, antwoordde de verpleegster. Hij is hier

+vannacht door een paar mannen binnengebracht met een diepe steekwond in

+de rechterzijde, welke hij moet hebben opgedaan in een straatgevecht.

+

+Daarover verwonderden wij ons wel een weinig, want de man droeg vrij

+dure kleeren en zijn gelaat ziet er ook niet uit als van iemand die

+zich op straat in een messengevecht zal begeven.

+

+—Neen, dat doet het zeker niet! zeide Lord Aberdeen, terwijl hij het

+hoofd langzaam schudde, zonder zijn blikken van den zwaar gewonde af te

+wenden.

+

+Daarop vervolgde hij fluisterend:

+

+—Wie is de vrouw die aan zijn bed knielt?

+

+—Zijn vrouw of zijn minnares, Mylord, antwoordde de verpleegster even

+zacht. Zooals gij weet is het bezoekuur nog niet aangebroken, maar zij

+klaagde zoo luid, en smeekte zoo innig om haar bij dezen man toe te

+laten, dat wij het niet over ons hart konden krijgen haar weg te

+zenden.

+

+—Maar als gij den naam van dien man nog niet eens kendet, hoe kon de

+vrouw dan weten dat haar minnaar of haar man juist hier zou liggen?

+vroeg Charly Brand nu.

+

+De verpleegster haalde de schouders even op en antwoordde:

+

+—Ik weet niet, mijnheer! antwoordde de verpleegster even zacht. Zij

+zeide dat zij het van vrienden gehoord had.

+

+—Maar dan moet zij toch zelf den naam van haar minnaar hebben genoemd!

+hernam Lord Aberdeen verwonderd.

+

+—Neen, dat deed zij niet, ging de verpleegster voort, of liever, wij

+zijn er van overtuigd dat zij met opzet een verkeerden naam heeft

+opgegeven.

+

+Lord Aberdeen en zijn secretaris hadden een bliksemsnellen blik met

+elkander gewisseld, die door de verpleegster niet werd opgemerkt en nu

+vroeg de eerste:

+

+—Waarom denkt gij dat als ik vragen mag!

+

+—Zij noemde een echt Engelschen naam, Mylord. Brand en de gewonde heeft

+een deel van den nacht geijld en daarbij voortdurend Fransch gesproken!

+Bovendien heeft hij ook een buitenlandsch accent.

+

+—Is zijn toestand gevaarlijk?

+

+—Als er zich geen complicaties voordoen en de wondkoorts niet

+verergert, kan hij binnen een week weder genezen zijn. Het bloedverlies

+had hem uitgeput, maar hij heeft blijkbaar een zeer krachtig gestel.

+

+Gedurende dit gesprek was het kleine groepje reeds weder verder

+geloopen, maar Lord Aberdeen zoowel als zijn secretaris hadden van tijd

+tot tijd een blik achter zich geworpen naar de jonge vrouw, die nog

+altijd bewegingloos naast het bed geknield lag. De rondgang door de

+zaal werd toen voortgezet, en eindelijk waren alle bedden bezocht.

+

+Het notitieboekje van den jongen secretaris was voor een groot gedeelte

+volgeschreven en hij liet het weder in zijn zak glijden toen hij en

+zijn meester weder bij de breede deur stonden, die zij waren

+binnengetreden met de wetenschap dat Lord Aberdeen ongeveer met

+vijfhonderd pond sterling dezen rondgang zou betalen.

+

+Toen de beide mannen bij de deur afscheid namen van de vriendelijke

+verpleegster, wierpen zij nogmaals een blik op het bed, waar de

+zwaargewonde terneder lag.

+

+De vrouw had zich thans opgericht en stond naast het bed met de hand

+van den man in de hare.

+

+Haar bleeke lippen schenen woorden te prevelen, welke echter niemand

+verstond.

+

+Het volgende oogenblik viel de deur achter de beide bezoekers dicht.

+

+In gedachten verzonken volgden de beide mannen den breeden corridor,

+daalden de trap af en stonden weder in de vestibule.

+

+Lord Aberdeen haalde zijn horloge te voorschijn en wierp een blik op

+het met kostbare juweelen versierde uurwerk.

+

+Van de vestibule uit konden de twee mannen juist de blauwe auto weder

+zien aanrijden. Henderson, de chauffeur, was juist op tijd, zooals

+trouwens steeds.

+

+Lord Aberdeen en zijn secretaris liepen den wagen tegemoet, die juist

+het hek wilde doorrijden.

+

+Lord Aberdeen opende het portier, maar voor hij instapte wendde hij

+zich tot Charly Brand en zeide zacht:

+

+—Ik rijd alleen naar huis, blijf jij hier wachten, stel je verdekt op

+en volg die vrouw, je hebt haar natuurlijk herkend!

+

+—Haar zoowel als hem! Hij is Markies Beaupré de la Sardogne die reeds

+eenigen tijd door de politie van zijn land wordt gezocht, en zij is

+zijn minnares, Marthe Debussy!

+

+—Dat zag ik ook bij den eersten blik, Charly, je gaat dus die vrouw na,

+en rust niet voor je haar adres weet.

+

+—Ik beloof het je!

+

+De beide mannen drukten elkander de hand, Lord Aberdeen stapte in zijn

+auto, na den chauffeur zijn bevelen te hebben gegeven, en de wagen reed

+snel weg.

+

+Wie was deze man, die dit zonderlinge gesprek had met zijn secretaris?

+

+Niemand anders dan John Raffles, de Gentleman-inbreker, de langgezochte

+Groote Onbekende, op wiens aanhouding door Scotland Yard een premie van

+duizend pond sterling was gesteld.

+

+Maar welke Londenaar zou geloofd hebben, dat zich achter den bekenden

+filantroop, die jaarlijks tienduizenden ponden aan allerlei

+instellingen van liefdadigheid schonk, en zeker nog veel meer in het

+geheim, den man verborg, die het de politie jaren lang zoo bitter

+lastig had gemaakt, en op wiens rekening een aantal inbraken werden

+gesteld, die door hun weergalooze stoutmoedigheid tot zelfs de

+bewondering van Raffles’ natuurlijke vijanden, de rechercheurs en

+detectives hadden gewekt?

+

+Men zou den man, die het had durven beweren, eenvoudig voor gek hebben

+verklaard!

+

+John Raffles had dus in de auto plaats genomen, die door zijnen trouwen

+chauffeur Henderson bestuurd werd, en een half uur later bevond hij

+zich in zijn fraai huis, in het begin van de Regentstreet gelegen,

+dicht bij Pall Mall.

+

+Een oude bediende met spierwit haar, Gaston, had zijn hoed en overjas

+in ontvangst genomen, en ontkennend geantwoord op de vraag van zijn

+meester, of er boodschappen of brieven waren gekomen.

+

+Raffles begaf zich naar de rookkamer, en wachtte daar rustig op de

+terugkomst van Charly Brand.

+

+Hij ging in zijn gedachten nog eens de omstandigheden na, onder welke

+hij Markies de Beaupré voor de eerste maal had gezien.

+

+Dat was eenige maanden geleden, toen de verkiezing voor een nieuwen

+chef van het genootschap van den Gouden Sleutel had plaats gehad.

+

+Raffles had Beaupré toen ontmoet in een toestand van onbeschrijfelijke

+woede, omdat de keuze niet op hem maar op zijn mededinger dr. Fox was

+gevallen.

+

+Hij had hem aangesproken, hem gezegd, dat hij hem zijn hulp wilde

+aanbieden, voor het geval dat Beaupré den nieuwen chef wilde

+bestrijden.

+

+Eenige weken later was Raffles in de gelegenheid geweest, den eenen

+tegenstander tegen den anderen uit te spelen, en het had toen maar

+weinig gescheeld, of dr. Fox had het loodje gelegd.

+

+Sindsdien had hij den Franschman niet terug gezien, tot op dezen dag.

+

+En nu had een toeval hem weder op het spoor van den markies gebracht!

+

+Van dat straatgevecht geloofde Raffles niet veel.

+

+Dat Beaupré onder normale omstandigheden op straat met een mes zou

+hebben gevochten, kwam hem al heel onwaarschijnlijk voor.

+

+Dat lag in het geheel niet in den aard van den eleganten booswicht!

+

+—Neen, daar zal wel wat anders achter steken—en hij hoopte dat Charly

+Brand hem aanstonds berichten zou komen brengen, die hem van dienst

+zouden kunnen zijn.

+

+Nadat Raffles een paar uren gewacht had en besteed aan het bijhouden

+van zijn correspondentie, keerde Charly weder terug.

+

+Hij ging het werkvertrek van Raffles binnen, waar deze thans voor zijn

+schrijfbureau gezeten was, deed de deur achter zich dicht en zeide:

+

+—Ik heb haar gevonden.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK V.

+

+EEN GESPREK DAT GEVOLGEN HEEFT.

+

+

+—Ik ben blij dat je geslaagd bent, Charly, zeide Raffles eenvoudig. Ik

+denk dat ik die vrouw noodig kan hebben! Zoolang de wereld draait is

+een schoone vrouw, een vrouw met temperament, een scherp wapen geweest

+in de handen van een bekwaam man die het wist te hanteeren—zie

+bijvoorbeeld maar eens naar de minnaressen van de groote Fransche

+koningen! Madame Dubarry, La Pompadour, om er slechts twee te noemen,

+zijn beiden door sluwe intriganten geëxploiteerd om invloed op den

+koning uit te oefenen, soms zonder dat ze er zelf van bewust waren.

+

+—Zou Marthe Debussy op de hoogte zijn van wat er met haar minnaar

+geschied is?

+

+—Maar dat spreekt immers van zelf, dat is natuurlijk dadelijk

+uitgelegd. Voor een vrouw die werkelijk lief heeft kan men dergelijke

+dingen onmogelijk geheim houden. Ik heb op haar gelaat gelet, terwijl

+zij naast het bed van den zwaar gewonde geknield lag, en daarop kon men

+lezen als in een open geslagen boek. Er waren vele gevoelens op dat

+gelaat afgespiegeld: blinde liefde voor den man die daar zwaar gewond

+ter neder lag en woeste haat jegens den man die hem in dien toestand

+gebracht had. Fox behoort evenmin tot mijn vrienden en te zamen met die

+vrouw die natuurlijk op wraak zint, zullen wij wel in staat zijn den

+schurk machteloos te maken! Ik hoop dan slechts, dat de Engelsche

+gevangenissen een weinig moeilijker zullen zijn te verlaten dan de

+Amerikaansche.

+

+—Ja, daar schort nog al het een en ander aan, zeide Charly minachtend.

+Dat men eenmaal uit een gevangenis ontsnapt, kan ik mij nog begrijpen,

+maar het is mij volkomen duister hoe men daarin een tweede maal kan

+slagen.

+

+—Dr. Fox had daar machtige helpers, hernam Raffles schouderophalend,

+die bende schijnt over de geheele wereld te beschikken over zeer

+bekwame bondgenooten, tot in de gevangenissen toe! En nu zullen we eens

+handelen, mijn jongen.

+

+—Wat wil je doen?

+

+—Ik wil die vrouw gaan bezoeken!

+

+—En denk je dat ze je hulp zal aanvaarden? Vergeet niet dat de Beaupré

+ze heeft afgeslagen!

+

+—Dat vergeet ik niet, maar hij was trotsch. Hij was een man, en hij

+meende het alleen wel af te kunnen in zijn strijd tegen den meester! En

+tot op zekere hoogte kan ik die gevoelens waardeeren. Zij is echter een

+vrouw, zij staat alleen, zij heeft niet alleen Fox, maar ook zijn

+vrienden tegen zich en zij zal dus eerder geneigd zijn de hulp aan te

+nemen van een man die over machtige middelen beschikt!

+

+—Ook dan, als die man verklaarde vijand te zijn van de dievenbende,

+waarvan ook haar minnaar lid is?

+

+—Ook dan! Je mag ook niet uit het oog verliezen, dat Fox en Beaupré

+persoonlijke vijanden zijn, en dat die vrouw natuurlijk niets liever

+zou willen dan dat Fox voor goed werd verslagen en haar minnaar aan het

+hoofd van het machtige misdadigersgenootschap mocht komen te staan. Het

+eergevoel is juist bij dergelijke vrouwen zeer sterk ontwikkeld, al is

+het dan een eigenaardig eergevoel. En nu genoeg gepraat. Zeg mij nu

+waar zij woont dan ga ik er heen.

+

+—Zij heeft haar intrek genomen in een tweederangs hotel in Lincoln. Het

+heet „Het vergulde Hert”. Het is een logement dat zeker uit het begin

+van de zeventiende eeuw dateert en waaraan bijna nog niets verbouwd is.

+Jij als liefhebber van oude gebouwen zult er zeker je hart aan ophalen:

+

+Maar à propos, je zult er toch zeker niet naar toe gaan dan na je

+duchtig te hebben vermomd?

+

+—Daar kun je zeker van zijn!

+

+—En zul je je ware hoedanigheid openbaren?

+

+—Dat zal wel moeten, antwoordde Raffles, anders zal ze mijn hulp zeker

+niet aannemen, zij zou voor een valstrik vreezen!

+

+—Maar zal ze gelooven, dat je werkelijk John Raffles bent?

+

+—Daaraan twijfel ik niet; ik kan haar voldoende zaken mededeelen

+waaruit onaanvechtbaar blijkt, dat ik John Raffles moet zijn omdat die

+dingen alleen aan hem bekend kunnen zijn.

+

+Raffles was onder het spreken opgestaan en wendde zich nu naar de deur.

+

+—Ik hoop over een paar uren terug te zijn, Charly, maak jij intusschen

+een lijst op van de gezinnen der zieken die wij vanmorgen bezocht

+hebben, zoodat wij die in een enkelen dag kunnen bezoeken en daar doen

+wat er te doen valt.

+

+Hij knikte Charly nog eens toe, sloot de deur en begaf zich naar zijn

+groot slaapvertrek, waarvan de drie ramen uitzagen op den grooten tuin

+achter het huis.

+

+Hij opende een geheim vak in den wand, of liever de deur van een zeer

+groote kast, bijna een kamer, waar een zeer groot aantal kleederen

+keurig waren gerangschikt; uniformen van leger en vloot, van

+politieagenten en van matrozen, livreien, afgedragen kleederen—kortom,

+alles wat iemand als John Raffles noodig kon hebben om zich onkenbaar

+te maken.

+

+Daarbij behoorde een groote hoeveelheid voortreffelijk vervaardigde

+pruiken, baarden en knevels.

+

+Raffles stond eenigen tijd in beraad en koos toen een eenvoudig zwart

+costuum, een weinig versleten, waarin hij er, met een grijze pruik en

+een korten ringbaard zou uitzien als een diaken of een ouderling.

+

+Hij besteedde groote zorg aan zijn vermomming en toen hij zich een half

+uur later in den grooten spiegel bekeek, kon hij tevreden zijn over

+zichzelf. Hij geleek in niets meer op den man die zooeven het vertrek

+was binnengetreden. Zijn gelaatskleur, zijn houding, zijn gebaren waren

+veranderd, ja zelfs de vorm van zijn gezicht en de vorm van zijn oogen

+schenen een wijziging te hebben ondergaan.

+

+Hij sloot het vak weder met de grootste zorg en verliet het

+slaapvertrek door een tweede deur, die uitkwam op een smalle gang,

+welke hem naar een trap bracht, die regelrecht naar een deur in den

+zijmuur van het huis voerde, zoodat hij dit ongezien kon verlaten,

+zonder door Gaston, zijn grijzen kamerbediende, te worden opgemerkt.

+

+Hij liep de doodstille zijstraat vlug door en riep vervolgens een

+huurauto aan, hij gaf den chauffeur het adres van het kleine hotel en

+ongeveer twintig minuten later stond de auto stil voor het „Vergulde

+Hert” in Lincoln.

+

+Charly had er niet te veel van gezegd, het was inderdaad een zeer fraai

+oud gebouw, uitstekend onderhouden, en dat in den loop der eeuwen

+slechts zeer geringe veranderingen had ondergaan.

+

+Alleen vertoonde zich aan den ingang de onvermijdelijke portier in zijn

+groene jas met de blinkende knoopen en den gouden band om zijn pet, die

+wel wat afstak met de prachtige eikenhouten lambriseering in de

+ouderwetsche, ruime hal met zijn geweldigen schoorsteen, waarin een

+groot houtvuur vlamde.

+

+Er was nog meer geofferd aan den geest des tijds—en zoo werd Raffles

+niet ontvangen door een deftigen, vriendelijken waard, een kuitbroek,

+met een kastanjekleurig staartpruikje op, en in hagelwitte hemdsmouwen,

+maar door een geblankette jonge dame, die achter een soort toonbank

+gezeten was, waarop een lijvig register lag.

+

+Plotseling viel Raffles in, dat Marthe Debussy waarschijnlijk niet haar

+eigen naam zou hebben opgegeven en zoo was hij wel genoodzaakt een

+beschrijving van haar persoon te geven.

+

+Er werd een vestibule-kellner bijgehaald, en toen ook nog de portier en

+toen wist men wel, wie de bezoeker bedoelde. Hij kwam zeker om Miss

+Bispham.

+

+Raffles had dus wel gelijk gehad, de minnares van den Franschen markies

+had een valschen naam opgegeven—of liever een anderen naam dan Debussy,

+want als zoodanig zou zij ook wel niet vermeld staan in het Fransche

+register van den Burgerlijken Stand!

+

+Men was wel een weinig verbaast, dat de bezoeker den naam niet eens

+scheen te weten van de dame welke hij wenschte te spreken—en achter

+zijn rug gaf men elkander een knipoogje—die oude heer in het zwart en

+met zijn eerwaardig uiterlijk, kneep zeker de kat in het donker.

+

+Er werd nu een étage-kellner geroepen en deze bracht Raffles door een

+doolhof van gangen, voor het meerendeel met door ouderdom bijna zwart

+geworden eikenhoutbeschotten en langs een aantal tamelijk donkere

+trappen naar het vertrek, hetwelk de zoogenaamde Miss Bispham bewoonde.

+

+De kellner verzocht Raffles even te wachten, en vroeg toen:

+

+—Miss Bispham verwacht u zeker?

+

+—Neen! antwoordde Raffles kortaf.

+

+De wenkbrauwen van den kellner gingen een eind de hoogte in en daarop

+hernam hij:

+

+—Mag ik uw naam weten als-tu-blieft?

+

+—Die komt er niet op aan—de dame kent mij toch niet, zeg maar dat

+iemand, die belang in haar stelt haar om een zeer ernstige reden moet

+spreken.

+

+Er was nu niemand in de buurt om tegen te knipoogen en daarom haalde de

+kellner zijn neus maar eens op, keek den bezoeker schuin aan, en

+klopte.

+

+Daarbinnen antwoordde een vrouwestem: Binnen! De kellner ging binnen,

+en kwam terug met de boodschap of de bezoeker niet aan hem kon

+mededeelen, wat hij verlangde.

+

+—Onmogelijk, antwoordde Raffles eenigszins ongeduldig. Ik moet de dame

+absoluut zelf spreken. Zeg maar dat het een zaak van het hoogste

+gewicht betreft.

+

+Schouderophalend ging de kellner nogmaals naar binnen, en een oogenblik

+later keerde hij terug.

+

+—Miss Bispham verzoekt u binnen te komen, zei hij.

+

+Hij maakte plaats voor Raffles, die, voor hij binnentrad nog juist zag,

+dat de goede man tersluiks een collega wenkte, die aan het eind van de

+gang nieuwsgierig toezag, waarschijnlijk om hem het schandaaltje mede

+te deelen, dat een oud man, die er naar het oog zoo eerbiedwaardig

+uitzag, bezoeken kwam brengen bij een dame, die er nu niet bepaald als

+een heilige uitzag.

+

+Raffles had de deur achter zich gesloten en stond nu in een vrij

+eenvoudig gemeubelde hotelkamer, met tamelijk kleine ramen, en een open

+haard.

+

+Zelfs wat de verwarming betreft scheen de eigenaar van het hotel er

+niet toe te hebben kunnen besluiten de prachtige ouderwetsche

+schoorsteenen te vervangen door leelijke radiators, of nog leelijker

+kolenkachels.

+

+Dicht bij een der ramen stond een jonge, bleeke vrouw, met groote

+zwarte oogen, welke Raffles aanstonds zou hebben herkend, ook al had

+hij niet geweten wie hij hier zou vinden.

+

+Zij had hoed en mantel, welke zij in het ziekenhuis droeg, nonchalant

+op het bed geworpen, en scheen juist op het punt te staan, weder uit te

+gaan.

+

+Zij keek den binnenkomende met lichtgefronste wenkbrauwen aan, en

+vroeg, terwijl zij ongeduldig met den kleinen voet trappelde:

+

+—Wilt gij mij spoedig mededeelen, mijnheer, wie gij zijt en wat de

+reden van uw komst is; ik moet u bekennen, dat ik weinig tijd heb.

+

+Raffles was het vertrek wat verder binnengetreden, keek de jonge vrouw

+een oogenblik doordringend aan en zeide toen op zachten toon:

+

+—De reden van mijn bezoek zal u reeds iets duidelijker worden, miss,

+als ik u aanspreek met den naam, waaronder ik vroeger reeds eenmaal het

+genoegen heb gehad met u kennis te maken, Marthe Debussy!

+

+De jonge vrouw deed een stap achteruit, keek Raffles verschrikt aan, en

+vestigde toen haar blik op de deur alsof zij vreesde dat iemand dien

+naam had kunnen hooren.

+

+Toen trad zij dicht op Raffles toe, en zeide op fluisterenden toon:

+

+—Als gij mij bij dien naam noemt dan moet ge mij goed kennen; zeg mij

+spoedig wat gij wilt!

+

+—Ik wenschte uw hulp, zeide Raffles, terwijl hij de jonge vrouw

+aandachtig aankeek.

+

+—Mijn hulp? hernam Marthe verwonderd, in welk opzicht kan ik u van

+dienst zijn?

+

+—Gij kunt mij helpen in den strijd tegen een man, dien gij als uw

+doodsvijand moet beschouwen, omdat hij de doodsvijand van uw minnaar

+is.

+

+De jonge vrouw deinsde nu met de hand op het hart gedrukt achteruit, en

+stamelde:

+

+—Gij zijt van de politie? Gij zijt een detective? Want er is maar een

+man ter wereld op wien gij kunt doelen!

+

+—Ik ben geen detective! antwoordde Raffles glimlachend.

+

+—Misschien een slachtoffer van dien man?

+

+—In zekeren zin, ja, madame! Ik wil u niet langer in het onzeker laten!

+Ik ben John Raffles!

+

+De jonge vrouw sloot een oogenblik haar oogen en haar ademhaling ging

+zwaar.

+

+Zij stond nu onbeweeglijk midden in het vertrek en staarde Raffles

+onafgebroken aan.

+

+Toen kwam het toonloos over haar lippen:

+

+—Dan—dan zijt gij ook een vijand van—van hem—van mijn vriend!

+

+Raffles schudde zachtjes het hoofd en hernam:

+

+—Gij kent mij slecht, Madame! Ik ben de vijand van Markies de Beaupré

+in zooverre hij deel uitmaakt van een bende, die werkt met middelen

+welke mij zeer tegen de borst stuiten, nog geheel daarvan af gezien dat

+ze mij concurrentie aandoet! Maar aan den anderen kant ben ik zijn

+vriend, omdat hij een fel tegenstander is van mijn vijand, dr. Fox. Gij

+ziet dat ik man en paard noem!

+

+—Ja, als gij dit weet, dan moet gij wel werkelijk John Raffles zijn!

+zeide de jonge vrouw, terwijl zij eenige malen langzaam met het hoofd

+knikte.

+

+—Op dit oogenblik is, naar mijn spionnen mij hebben medegedeeld, uw

+vriend zeer zwaar gewond, nietwaar?

+

+Even scheen Marthe te aarzelen, maar toen antwoordde zij:

+

+—Waarom zou ik er een geheim van maken—het is zoo!

+

+—Wilt ge mij mededeelen, wie hem die wonden heeft toegebracht?

+

+De minnares van den Franschen markies antwoordde niet en klemde de

+lippen opeen.

+

+Maar haar gelaatstrekken kon zij niet in bedwang houden, en die spraken

+zoo duidelijk, dat Raffles met een flauwen glimlach vervolgde:

+

+—Gij behoeft niets te zeggen, ik weet het reeds!

+

+Hij wachtte even en vervolgde toen:

+

+—Er heeft dus een strijd plaats gehad tusschen dr. Fox en Beaupré, met

+het gevolg, dat deze laatste zwaar gewond is. Ik kan mij nu den gang

+der gebeurtenissen wel voorstellen. Reeds tien dagen geleden meldden de

+bladen dat de meester uit de gevangenis ontsnapt was, en ik wist wel

+dat men hem spoedig hier zou kunnen terug verwachten. Waarschijnlijk

+heeft uw vriend tijdelijk zijn plaats vervuld en na Fox’s terugkomst

+geweigerd zijn functie weder neer te leggen, waarop waarschijnlijk ten

+aanschouwe van alle leden der bende een tweegevecht heeft plaats gehad.

+Heb ik het bij het goede eind?

+

+Marthe Debussy had Raffles voortdurend met groote oogen aangestaard, en

+stamelde nu verschrikt:

+

+—Het is onbegrijpelijk, het is alsof gij er bij geweest zijt, ja, zoo

+is het gegaan, die ellendeling heeft Raoul zwaar gewond!

+

+—Ik behoef u zeker niet te vragen, of gij dr. Fox haat? vroeg Raffles,

+terwijl hij zijn koele grijze oogen onderzoekend op het gelaat van de

+vrouw vestigde.

+

+—Ik zou hem met eigen handen kunnen dooden! kwam het sissend over de

+lippen van de jonge vrouw, terwijl zij de kleine vuisten balde.

+

+—Hebt gij veel vrienden, die u zouden kunnen en willen helpen wraak te

+nemen?

+

+Marthe haalde verachtelijk de schouders op en zeide:

+

+—Er zijn genoeg mannen, die veel liever Raoul aan het hoofd van het

+genootschap zouden willen zien, maar zij zijn te laf, zij zouden niets

+tegen Fox durven ondernemen.

+

+—Zoudt gij de hulp willen aanvaarden van een man die dit wel zou

+durven? vroeg Raffles.

+

+—Onmiddellijk! antwoordde Marthe hartstochtelijk, ik leef slechts in de

+hoop dat ik mij en Raoul op dien laffen bandiet zou kunnen wreken! Als

+gij wist op welke wijze hij mijn vriend heeft weten te overwinnen dan

+zoudt gij mij begrijpen. Noem mij dien man en ik leg mijn hand

+aanstonds in de zijne en maak hem tot mijn bondgenoot.

+

+—Gij hadt het reeds moeten begrijpen, madame, die man staat voor u!

+antwoordde Raffles kalm.

+

+Een oogenblik bleef het stil in het vertrek.

+

+Marthe Debussy scheen aan een groote ontroering ten prooi en scheen den

+man die haar zijn hulp kwam bieden tot in het diepst van zijn ziel te

+willen lezen.

+

+Maar plotseling scheen zij een besluit te nemen.

+

+Zij trad op Raffles toe, en stak hem een hand toe, die koortsachtig

+gloeide.

+

+—Ik weet niet of Raoul het zou goedkeuren, maar dat kan mij niet

+schelen! riep zij uit, ik neem uw hulp aan, en ik wil met u plannen

+beramen om onzen gemeenschappelijken vijand ten onder te brengen.

+

+—Ik geloof dat gij daar goed aan doet, madame, zeide Raffles eenvoudig,

+en laat ons nu spoedig terzake komen! Weet gij niets van dr. Fox,

+waardoor ik hem in mijn macht zou kunnen krijgen en hem bijvoorbeeld

+aan de politie zou kunnen overleveren?

+

+De jonge vrouw dacht een oogenblik na, en hief toen plotseling het

+hoofd op.

+

+—Overmorgen zal er een inbraak plaats hebben in een groot huis in de

+Drury Lane. Den naam van den man die daar woont ken ik niet, ik weet

+alleen dat hij lid van het Hoogerhuis is. Fox zou zelf aan die inbraak

+deel nemen, als het ware om zijn terugkomst te vieren, meer

+bijzonderheden kan ik u tot mijn spijt niet mededeelen, maar ik kan nog

+wel meer te weten komen!

+

+Raffles keek de jonge vrouw een oogenblik strak aan en zeide:

+

+—Als gij u op Fox wildet wreken, waarom hebt gij dit dan niet aanstonds

+aan de politie medegedeeld, zoodat zij hem kon arresteeren?

+

+Marthe haalde de schouders op en antwoordde:

+

+—Ik ben zeker dat men mij wantrouwt en mijn gangen nagaat!

+

+—Maar gij hadt toch kunnen schrijven?

+

+—Ik heb de bijzonderheden pas eenige uren geleden vernomen en

+bovendien, als het slechts eenigszins mogelijk was, zou ik liever

+vermijden, dat het ruchtbaar werd dat ik de politie op de hoogte had

+gebracht, want dat zou de positie van mijn vriend kunnen benadeelen;

+verraad wordt bij onze bende steeds een groot misdrijf geacht, om welke

+reden het dan ook zelden gepleegd wordt.

+

+Raffles had glimlachend naar dit staaltje van vrouwelijke logica

+geluisterd.

+

+De jonge vrouw tegenover hem scheen niet in te zien dat het zeer weinig

+verschil uitmaakte of zij zelve de politie ging inlichten, dan wel, of

+zij dit door een tusschenpersoon liet doen, want zij moest toch

+begrijpen, dat Raffles niet alleen zou handelen, maar zich van de hulp

+der politie zou verzekeren.

+

+—Gij zoudt het dus goedkeuren, merkte hij op, als ik er voor zorgde,

+dat deze inbraak niet het verloop zal hebben, hetwelk dr. Fox er van

+verwacht? Gij zoudt mij vrijlaten, om alles te doen, wat ik noodig

+acht, om dien man ten onder te brengen?

+

+—Volkomen vrij! antwoordde Marthe met vaste stem. Hij of Raoul! Een

+tusschenweg is er niet! Ik weet, dat de chef van het Genootschap van

+den Gouden Sleutel niets liever zou wenschen, dan mijn vriend uit den

+weg te zien geruimd, al was het door sluipmoord, nu hij weet, dat hij

+in hem steeds een mededinger naar de macht zal vinden! Ik zal hem vóór

+zijn, reken daar op! Als gij niet hier gekomen waart, om mij voor te

+stellen Fox aan te vallen, dan zou ik zelve wel een middel hebben

+gevonden om mij te wreken!

+

+—Dan zijn wij het eens! Gij zorgt er voor, mij nadere bijzonderheden

+mede te deelen omtrent de voorgenomen inbraak, zooals het aantal der

+mannen, die er aan deel zullen nemen, het uur, de wijze, waarop zij te

+werk denken te gaan, en andere zaken die van belang kunnen zijn!

+

+—Ik beloof het u! antwoordde de jonge vrouw met schitterende oogen.

+

+—Wanneer kunt gij dat alles weten? vroeg Raffles.

+

+—Vandaag nog! antwoordde Marthe. Ik heb gehuicheld, dat ik mij niet al

+te veel aantrok van de overwinning op mijn vriend, om later des te

+gemakkelijker dr. Fox te kunnen treffen. Zij wantrouwen mij dus niet.

+Hedenmiddag zou er opnieuw over de inbraak worden beraadslaagd, en dan

+zouden de laatste toebereidselen worden gemaakt.

+

+—Waar en wanneer kan ik u ontmoeten?

+

+De jonge vrouw dacht even na en antwoordde toen:

+

+—Op den hoek van Marble Arch, tegenover de halteplaats van de taxi’s om

+zes uur.

+

+—Het is goed! zeide Raffles terwijl hij opstond. Als ge mij die

+inlichtingen verschaft, behoef ik verder niets te weten, en kunt gij u

+ook geheel terugtrekken, ik zelf zal dan wel voor de rest zorgen! Op

+die wijze loopt gij ook geen gevaar, dat men zich later op u zal

+wreken, ik zal wel zorgen, dat Fox zeer nauwkeurig te weten komt wie

+hem deze kool gestoofd heeft!

+

+Hij maakte een diepe buiging voor de jonge vrouw en zijn gelaat had

+weer dezelfde uitgestreken, schijn-vrome uitdrukking gekregen als er op

+lag toen hij het vertrek binnen trad.

+

+Hij bleef een oogenblik in gedachten staan, en daalde toen de trappen

+weder af.

+

+Hij had zelfs eenige moeite om den weg naar den uitgang te vinden in

+dit ouderwetsche doolhof, en moest een paar keer naar den weg vragen.

+

+Maar eindelijk stond hij toch weder op straat, riep een auto aan, en

+liet zich weder naar de Regentstreet brengen.

+

+Hij trad zijn huis binnen op dezelfde wijze als hij het verlaten had en

+eenige minuten later zat hij weder tegenover Charly.

+

+—Hoe is het gegaan? vroeg de jonge man nieuwsgierig.

+

+—Zooals ik wel verwachtte! Men kan een wraakzuchtige vrouw plooien en

+leiden zooals men wil, als men haar slechts in het vooruitzicht stelt

+dat zij aan haar wraakzucht zal kunnen voldoen.

+

+En nu deelde Raffles het verloop van het geheele onderhoud mede.

+

+Toen hij geëindigd had, zei Charly:

+

+—Een Hoogerhuislid, dat in Drury Lane woont, kan niemand anders zijn

+dan Sir Roger Maxwell!

+

+—Is er geen ander? vroeg Raffles vol belangstelling.

+

+—Neen! Ik mag gerust zeggen dat ik de woonplaats van alle

+Hoogerhuisleden uit het hoofd ken, maar ik zal het voor alle veiligheid

+nog eens nagaan.

+

+Hij was opgestaan, trad nu op de boekenkast toe, en nam er een klein in

+rood leder gebonden boekje uit waarin hij eenige oogenblikken bladerde.

+

+Hij klapte het spoedig weder dicht, zette het weg.

+

+—Het is zooals ik zeide, het is Sir Maxwell!

+

+—Zeer rijk, niet waar?

+

+—Buitengewoon rijk! Eigenaar van een renstal met twaalf paarden,

+landeigenaar met vijf landgoederen en zeven kasteelen, dikke vriend van

+Zijne Majesteit, groothandelaar in machines en gedurende den oorlog

+legerleverancier geweest, bezit het grootste motorjacht van Engeland en

+een particulier vermogen dat op twaalf millioen pond wordt geschat.

+

+—Ik dank je voor je nauwkeurige toelichting, beste Charly, maar ik ben

+nog niet tevreden, vertel mij nog maar iets meer van zijn persoon, want

+ik zie wel dat ik jou kan raadplegen als een encyclopedie of een

+aflevering van „Ioh’s-ioh?”

+

+—Vooruit dan maar! Sir Roger Maxwell is zestig jaar, weduwnaar met een

+dochter en twee zoons, waarvan er een bij het leger gediend heeft,

+laatstelijk als kapitein bij de Lanciers. De dochter is verloofd met

+een Baronet, Reginald Woodham. De oude Maxwell is lid van de twee

+duurste clubs, bezoekt veel de renbanen en is ook een trouw gast in

+opera en schouwburg. Voorts woont hij tamelijk geregeld de zittingen

+van het Hoogerhuis bij en dat is alles wat ik van hem weet.

+

+—Ik dank je voor je inlichtingen, zij zijn zoo volledig als ik maar

+wenschen kan. Ik behoef zeker niet te vragen welke politieke beginselen

+onze man is toegedaan?

+

+—Stokstijf conservatief! Hij stemt uit beginsel tegen alle wetten die

+niet door zijn partijgenooten zijn ingediend, ook al zou een

+schooljongen hem de voortreffelijke uitwerking van die wetten kunnen

+aantoonen!

+

+—Ik heb het al gezien, een schitterend object om te worden bestolen,

+hernam Raffles, en hij liep naar de tafel om een sigaret uit een fraai

+bewerkte zilveren doos te nemen.

+

+—Maar wij mogen toch niet toelaten dat dat geschiedt! riep Charly

+verontwaardigd uit!

+

+—Tenminste niet door anderen! hernam Raffles koeltjes.

+

+—Wat wil je daar mee zeggen?

+

+—Ik geloof dat mijn opmerking voor tweeërlei uitleg vatbaar is, Charly,

+antwoordde Raffles verwijtend. Ik wil zeggen, dat ik het werk van dr.

+Fox wel zal overnemen! Op deze wijze zou ik twee vliegen in een klap

+slaan. Fox onschadelijk maken en een ouden conservatieven geldpotter

+van een deel zijner nuttelooze rijkdommen ontlasten, ik geloof dat het

+een goede dag voor mij wordt, beste Charly.

+

+De naaste toekomst zou bewijzen, dat de Groote Onbekende zich hierin

+vergiste......

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK VI.

+

+EEN GEMANKEERDE AFSPRAAK.

+

+

+Als man van de wereld, was Raffles ruim een kwartier voor het

+afgesproken uur op den hoek van Marble Arch aanwezig, in dezelfde

+vermomming, welke hij dien morgen had gedragen. Het was immers mogelijk

+dat Marthe Debussy een weinig voor den afgesproken tijd zou komen en

+hij mocht haar niet laten wachten.

+

+Maar toen het op een naburige kerkklok zes uur sloeg, was er niets te

+zien van de jonge vrouw.

+

+Raffles wachtte een kwartier, een half uur—nog steeds was er niets te

+zien.

+

+Het werd kwart voor zeven—het werd zeven uur...

+

+Raffles was in zich zelf reeds begonnen met allerlei

+verontschuldigingen te zoeken voor het wegblijven van Marthe Debussy.

+

+De beraadslaging kon nog langer geduurd hebben dan zij verwacht had,

+men had haar misschien een opdracht kunnen geven, welke zij ten uitvoer

+had moeten brengen om geen argwaan te baren, wellicht ook had de

+hartstochtelijke jonge vrouw zich niet kunnen bedwingen en was tusschen

+haar en dr. Fox een woordenwisseling gevolgd.

+

+Maar toen het bijna half acht was, begreep Raffles dat er iets ernstigs

+moest zijn voorgevallen.

+

+Hij stond vlak bij de halteplaats der taxi’s, waar zich een

+telefoonpost bevond, en het zou haar als zij om een of andere reden

+verhinderd was geweest, gemakkelijk zijn gevallen om zich telefonisch

+met hem in verbinding te kunnen stellen.

+

+Het was reeds lang duister, en overal brandden de straatlantaarns en de

+winkeletalages.

+

+Raffles raadpleegde voor de zooveelste maal zijn horloge en wierp

+nogmaals een blik om zich heen.

+

+Toen bleef zijn oog gevestigd op een straatjongen, die tegen het hek

+leunde, dat Hyde-park omgaf, dicht bij een van de groote marmeren

+bogen, die hier den uitgang van het beroemde park vormden.

+

+Nu was Raffles reeds zeer argwanend gestemd en ongerust, en het zien

+van dien straatjongen prikkelde hem.

+

+Waarom?

+

+Eenvoudig omdat hij dienzelfden jongen daar reeds gezien had, toen hij

+om kwart voor zessen op de plaats verscheen.

+

+Wat drommel voert die jongen daar toch uit? mompelde Raffles in zich

+zelf, dat gluiperige gezicht bevalt mij niets.

+

+Hij deed een paar passen in de richting van den straatjongen, maar

+eensklaps scheen deze iets zeer bijzonders te zien, dat op eenigen

+afstand voorviel, want hij liep snel weg, en was het volgende oogenblik

+tusschen de menschenmassa verdwenen.

+

+Langzaam keerde Raffles weder naar den rand van het trottoir terug en

+stond een oogenblik in gedachten.

+

+—Dat bevalt mij niet, bromde hij! Dat bevalt mij in het geheel niet.

+

+Dat wegblijven van Marthe Debussy zegt mij niet veel goeds, en dan die

+straatjongen, die hier twee uren gestaan heeft en eensklaps op den loop

+gaat als ik hem nader, dat is ook niet in orde. Het dient echter tot

+niets als ik hier blijf staan, want zij komt zeker toch niet meer! Er

+moet iets gebeurd zijn.

+

+Hij ging naar een klein wijnhuis op den hoek van Piccadilly Circus, en

+telefoneerde naar Het Vergulde Hert.

+

+Hij kleedde zijn vraag in naar de zogenaamde Miss Bispham, en vernam,

+dat zij omstreeks half drie in den middag het hotel had verlaten, en

+niet was teruggekeerd, ofschoon zij gezegd had, om vijf uur nog even te

+zullen terugkeeren.

+

+Met een bezwaard hart hing Raffles het toestel weder aan den haak,

+betaalde, trad naar buiten en riep een auto aan.

+

+—Zoo vlug je kunt naar de Regent Street, op den hoek van Pall Mall,

+riep hij den chauffeur toe.

+

+Maar reeds de volgende seconde had hij er spijt van, dit bevel op zoo

+luiden toon te hebben gegeven, want juist toen hij wilde instappen zag

+hij op een meter afstand den straatjongen staan, die hem met een

+valschen lach op zijn bleek gezicht stond aan te kijken.

+

+Raffles gevoelde veel lust den jongen een muilpeer te geven, maar hij

+begreep, dat dat in de gegeven omstandigheden al zeer onvoorzichtig zou

+zijn, daar de jongen blijkbaar zeer goed wist wien hij voor had, en

+niet zou nalaten bij het eerste teeken van vijandschap de toesnellende

+voorbijgangers van zijn kennis deelgenoot te maken.

+

+De gevolgen zouden niet te overzien zijn.

+

+Raffles bedwong zich dus, stapte in, maar gaf goed acht, dat de jongen

+niet achter op de auto sprong, waartoe hij inderdaad aanstalten scheen

+te hebben willen maken.

+

+De auto was echter nog geen tien minuten onderweg, of Raffles tikte

+tegen de voorruit, wenkte den chauffeur om stil te houden, stapte uit

+en betaalde.

+

+Hij overwoog dat de straatjongen wel eens getelefoneerd kon hebben naar

+een medeplichtige, die hem op den hoek van Regent Street en Pall Mall

+zou opwachten, en hem zou volgen, om te zien waar hij bleef.

+

+Met tegenstanders als dr. Fox moest men steeds de grootste

+voorzichtigheid in acht nemen.

+

+Hij riep dus een tweede auto aan, nadat de eerste uit het gezicht was

+verdwenen, en gaf den chauffeur last hem naar de Bishopstreet te

+brengen, op den hoek van de Wellington street.

+

+Daar gekomen zond hij den chauffeur weg, overtuigde zich dat men hem

+niet gevolgd had en richtte zijn schreden haastig naar een klein huis,

+waarvan de blinden gesloten waren en dat twee uitgangen had.

+

+Het behoorde hem toe, en hij maakte er menigmaal gebruik van als hij

+zich in omstandigheden als deze bevond.

+

+Hij opende de voordeur met een sleutel dien hij bij zich had, ging naar

+binnen en verkleedde zich vlug in een der vertrekken gelijkvloers,

+waarop hij het huis door den tweeden uitgang weder verliet.

+

+Hij kon er nu wel zeker van zijn dat in geval men hem werkelijk gevolgd

+had, de achtervolgers zijn spoor wel bijster zouden geworden zijn.

+

+Voor de derde maal riep hij een voorbijrijdende auto aan, maar thans

+liet hij zich tot ongeveer het midden van de Regentstreet brengen, zond

+daar de auto weg, en ging te voet verder.

+

+Het was kwart over negenen toen hij eindelijk de kleine deur opende van

+den tuin, die zich achter zijn huis uitstrekte.

+

+Hij liep haastig door langs de duistere paden, trad de achterdeur van

+het groote heerenhuis binnen en begaf zich naar de rookkamer, waar hij

+Charly in groote ongerustheid aantrof.

+

+De jonge man trad hem met uitgestoken handen tegemoet en vroeg:

+

+—Waar ben je toch geweest, Edward? Ik wilde juist uitgaan om te zien

+waar je bleef, je gelaat staat zoo strak, is er iets ernstigs

+voorgevallen?

+

+—Dat moet ik vreezen, Charly. Marthe Debussy is niet op de plaats van

+de afspraak verschenen.

+

+Charly schrok en riep uit:

+

+—Dan moet er zeker iets hebben plaats gegrepen, wat het haar belet

+heeft, anders zou zij zeker wel gekomen zijn.

+

+—Dienzelfden indruk heb ik ook gekregen, en de verschijning van dien

+straatjongen zegt mij weinig goeds. Hoe het ook zij—wij moeten dadelijk

+een onderzoek gaan instellen.

+

+—Waar dan?

+

+—Allereerst in het hotel, waar Marthe Debussy gelogeerd heeft. Daar

+zullen wij wel een en ander ontdekken, dat ons op een spoor kan

+brengen. Dit is in ieder geval duidelijk, op de een of andere wijze

+zijn de schurken achter ons gesprek gekomen.

+

+—Is het ondenkbaar, dat de jonge vrouw verraad jegens je gepleegd kan

+hebben?

+

+—Dat acht ik onmogelijk. Waartoe? Waarom? Wat had zij daarmede bereikt?

+En waarom dan niet op de plaats van afspraak gekomen en mij in een

+valstrik gelokt? Neen, ik blijf er bij—zij verkeert in gevaar. En omdat

+ik zelf daartoe aanleiding heb gegeven, is het mijn plicht, haar te

+redden. Als inderdaad op een wijze, welke ik nu nog niet kan verklaren,

+ons gesprek in de hotelkamer is afgeluisterd, dan verkeert die vrouw in

+levensgevaar. Je kent de beginselen van het Genootschap van den Gouden

+Sleutel, de dood voor den verrader. En Marthe heeft zeker nog minder

+genade te wachten, daar zij de minnares is van een doodsvijand van Fox.

+

+Raffles bleef even in gedachten staan, en richtte eensklaps het hoofd

+weder op.

+

+—Daar valt mij iets in! riep hij uit. Even voor ik het vertrek zou

+binnentreden, waar Marthe Debussy mij wachtte, zag ik een kellner op

+eenigen afstand staan, die blijkbaar nieuwsgierig naar mij keek, en

+toen ik binnenging, liep de man die mij den weg gewezen had, naar dien

+kellner toe, en deelde hem iets mede. Wie kan zeggen, of die kerel geen

+spion van de bende is geweest. Nu, wij zullen het spoedig weten.

+

+—Kan ik je bij je onderzoek van dienst zijn, Edward, vroeg Charly.

+

+—Ik zou het inderdaad op prijs stellen, als je medeging, mijn jongen,

+antwoordde Raffles. Wij kunnen ons uitgeven voor particuliere

+detectives, en aan den eigenaar van het hotel zeggen, dat er vrees

+bestaat, dat zijn huurster het slachtoffer eener ontvoering is

+geworden. Kom, laten wij ons haasten. Iedere minuut kan kostbaar zijn.

+

+Binnen een kwartier hadden de beide vrienden alles voor hun onderneming

+in gereedheid gebracht.

+

+Henderson, de chauffeur, had zijn instructies ontvangen en nu verlieten

+de twee mannen het huis en namen een auto, welke hen spoedig voor „Het

+vergulde Hert” afzette.

+

+De portier geleidde hen, nadat zij zich als detectives hadden

+aangemeld, naar het woonvertrek van den eigenaar, een gemoedelijk man,

+met een rond, blozend gelaat, die niet weinig verschrikt keek, toen de

+twee gewaande politiebeambten hij hem binnentraden.

+

+—Wij zullen u niet lang ophouden, mijnheer! begon Raffles op zakelijken

+toon, waarachter hij zijn ongerustheid verborg—want al was die vrouw

+een misdadigster—hij was schuld, dat zij thans in groot gevaar

+verkeerde. In uw hotel heeft een Miss Bispham gewoond, waarvan wij

+vermoeden, dat zij ontvoerd is door schurken van de ergste soort. Wilt

+gij ons eenige mededeelingen doen?

+

+—Natuurlijk, mijnheer! stotterde de eigenaar. Vraag slechts.

+

+—Zijn al uw kellners lang in uw dienst?

+

+—Neen, enkele zijn hier pas sedert eenige dagen.

+

+—Zijn die hier nu?

+

+—Neen—een hunner is vanmiddag vroeg vertrokken, en nog niet

+teruggekeerd.

+

+—Had hij daar verlof toe?

+

+—Zeker niet.

+

+Raffles en Charly wisselden een snellen blik met elkander, het

+vermoeden van den gentleman-inbreker was maar al te juist geweest.

+

+—Wilt gij mij toestaan, even de kamer van die dame te onderzoeken? ging

+Raffles voort.

+

+—Welzeker. Ik zal u er zelf even heenbrengen.

+

+Vijf minuten later stonden de drie mannen in het logeervertrek.

+

+Raffles keek rond, en wendde zich toen tot den eigenaar met de vraag:

+

+—Waren de kamers hiernaast bezet?

+

+—Slechts een!

+

+—Dan zou ik gaarne de onbewoonde willen zien.

+

+—Tot uw dienst.

+

+De drie mannen traden nu een vertrek binnen, dat volmaakt geleek op

+dat, waar de verdwenen vrouw gewoond had.

+

+Raffles ging recht op een wandkast toe, en trok de deur open.

+

+Hij verlichtte het binnenste met zijn zaklantaarn en mompelde:

+

+—Ik heb het wel gedacht.

+

+—Wat is er dan, mijnheer, vroeg de eigenaar op angstigen toon.

+

+—De achterwand van de kast is doorboord, en het gat gaat ook door den

+muur. Het is nog geheel versch en zeker nog vandaag gemaakt. Wie zijn

+oor hier tegen legt, is slechts door een dunnen wand, namelijk het

+behangsel, van de kamer hiernaast gescheiden, en kan duidelijk alles

+hooren, wat daar gesproken wordt.

+

+—En—wat zou dat dan, mijnheer? vroeg de hotelier, zeer bevreesd voor

+den goeden naam van zijn inrichting.

+

+—O, het verklaart slechts eenige dingen van ondergeschikt belang!

+antwoordde Raffles schouderophalend, maar Charly zag wel, hoe die

+ontdekking hem geschokt had.

+

+Met gefronste wenkbrauwen verliet hij het vertrek weder, en even later

+stonden de drie mannen weder in het vertrek, waar zij ontvangen waren.

+

+Raffles wilde juist weder een vraag stellen, toen de telefoon ging.

+

+—Veroorloof mij een oogenblik! zeide de hotelier, terwijl hij naar het

+toestel ging.

+

+Hij had ternauwernood eenige woorden gesproken, toen hij Raffles

+wenkte, en zeide:

+

+—Neemt gij liever den hoorn, mijnheer. Ik geloof, dat dit uw zaak is.

+

+Raffles trad snel naar de telefoon, en luisterde met gespannen

+aandacht.

+

+Het gesprek was zeer kort, en duurde ternauwernood eenige seconden.

+

+Charly begreep er niets van, en het werd hem niet duidelijker, toen

+Raffles eensklaps het toestel weder ophing, hem bij den arm greep, en

+hem medetrok, terwijl hij den verwonderden eigenaar toeriep:

+

+—Bedankt voor uw moeite! Wij zijn reeds op een spoor.

+

+Raffles stormde de straat op, Charly met zich medesleurende.

+

+Hij floot om een huurauto, en riep den chauffeur toe:

+

+—Vijf pond voor jou, als je ons binnen acht minuten naar het ziekenhuis

+in de Sloane Street brengt.

+

+Acht minuten was een korte tijd voor dien afstand—maar vijf pond was

+zelfs in dezen tijd van hooge prijzen een mooie fooi en de auto reed

+dan ook in razende vaart door de straten van Londen.

+

+—Wil je mij nu eindelijk eens zeggen... begon Charly, die van dit alles

+niets begreep.

+

+—De zaak is in het kort deze, mijn jongen! antwoordde Raffles. Weet je,

+wie daar zooeven aan de telefoon was? Beaupré! Of liever, een

+ziekenzuster, die namens hem sprak. En weet je, wat hij van den

+hotelier wilde weten? Of Marthe Debussy nog hier was.

+

+—Maar wat beteekent dat? riep Charly ten hoogste verbaasd uit.

+

+—Luister! Ik stelde de zuster een paar vragen, en vernam, dat er op het

+oogenblik twee mannen bij de zwaargewonde zijn, die voorgaven familie

+van hem te zijn, die hem iets zeer gewichtigs hadden mede te deelen.

+Daarom liet men hen ook bij Beaupré toe, ondanks het late uur. Ik

+twijfel er geen seconde aan, of die kerels zijn leden van de bende.

+

+—Maar wat komen die daar dan doen? riep Charly uit.

+

+—Zij komen daar in verband met de verdwijning van Marthe, anders zou

+Beaupré niet zoo eensklaps navraag naar haar hebben laten doen.

+

+—En waarom rijden wij nu in zulk een razende vaart naar het ziekenhuis?

+

+—In de eerste plaats, om die twee bandieten te arresteeren.

+

+—Wil je hen aan de politie uitleveren, zonder nadere bewijzen?

+

+—Aan de politie denk ik geen seconde! antwoordde Raffles glimlachend.

+Je zult het wel zien. Daar zijn wij er al. De chauffeur heeft als een

+duivel gereden en zijn vijf pond wel verdiend.

+

+De auto stond stil voor het groote gebouw, de beide mannen stapten uit,

+en Raffles riep den chauffeur toe:

+

+—Wacht hier even. Het zal je geen windeieren leggen.

+

+En daarop snelde hij langs het oprijpad naar den ingang, door Charly op

+den voet gevolgd, die onder het loopen hijgend vroeg:

+

+—Zouden die kerels al niet verdwenen zijn?

+

+—Ik heb aan de zuster gevraagd, hen tot iederen prijs aan de praat te

+houden tot ik gekomen was.

+

+—Vroeg zij dan geen redenen?

+

+—Zeker—en die heb ik genoemd. Ik heb haar gezegd, dat die mannen

+beruchte chanteurs waren en dat ik kwam, om hen te arresteeren.

+

+—Maar dat is tamelijk gewaagd! riep Charly onder het voortrennen.

+

+—O, het geluk is aan de stoutmoedigen! riep Raffles uit.

+

+Zij hadden nu juist een groote vestibule bereikt, waar de portier hen

+tegemoet trad, en naar hun wenschen vroeg.

+

+—Zijn de twee bezoekers er nog, die den zwaargewonde op de algemeene

+mannenzaal kwamen opzoeken? vroeg Raffles ademloos.

+

+—Ja, mijnheer, antwoordde de man. Is u soms degene, die zooeven aan de

+telefoon was?

+

+—Ja. Ik kom toch niet te laat?

+

+—Het scheelde niet veel! antwoordde de portier snel en op fluisterenden

+toon, terwijl hij een blik op de liftkooi wierp, die naar beneden kwam.

+Het zou mij niet verwonderen, als zij daar juist aankwamen. Ik zou niet

+weten, wie het anders konden zijn.

+

+Raffles en Charly lieten den ouden man niet eens uitspreken, maar

+ijlden naar de lift, en plaatsten zich, met de revolver in de vuist,

+een weinig terzijde, in de duisternis, welke de schaduw van de groote

+trap daar verwekte.

+

+Het was hoog tijd.

+

+Juist kwam de lift naar beneden, en de jongen opende de ijzeren deuren

+en liet twee deftig gekleede heeren uitstappen.

+

+Zij waren ternauwernood over den lagen drempel van de liftkamer

+gestapt, of luid en bevelend klonk de stem van Raffles:

+

+—Steek uw handen op.

+

+Een woeste vloek—een snelle beweging naar een broekzak—het geklikklak

+van metaal—en de twee mannen voelden de boeien om hun polsen.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK VII.

+

+IN DE KLAUWEN VAN DEN DOOD.

+

+

+Zij keken Raffles en Charly met woeste blikken aan, en eindelijk vroeg

+een hunner op schorren toon:

+

+—Wat moet dat beteekenen? Wat geeft u het recht om ons te arresteeren?

+

+—Dat zul je later wel zien! zeide Raffles kortaf.

+

+—Toon je politiepenning! riep de andere man.

+

+Zonder een woord te spreken haalde Raffles zijn voortreffelijk

+nagemaakten politiepenning te voorschijn en liet hem den man zien.

+

+De portier was angstig naderbij gekomen en nu wendde Raffles zich tot

+dezen beambte met de vraag:

+

+—Dit waren immers de mannen, die den gewonde wilden spreken, die hier

+gisteren is binnen gebracht?

+

+—Ja, mijnheer,—het zijn dezelfden!

+

+Raffles wendde zich nu tot Charly en zeide:

+

+—Bewaak die kerels goed, collega! Ik moet boven in de zaal eenige

+inlichtingen vragen.

+

+En terwijl Charly de beide mannen gelastte tegen den muur te gaan

+staan, en met zijn revolver in de vuist vóór hen plaats nam, ging

+Raffles met de lift naar boven en haastte zich naar de

+gemeenschappelijke mannenzaal, waar hij zich dadelijk tot de

+hoofdverpleegster richtte, die hem met een verbaasde uitdrukking op

+haar gelaat te gemoet trad.

+

+—Het spijt mij, zuster, dat ik u moet lastig vallen, zeide Raffles met

+een beleefde buiging, maar het gaat niet anders! Ik ben van de politie!

+

+—Dus dan heb ik zooeven met u gesproken? vroeg de hoofdverpleegster.

+

+—Dat hebt gij! Kunt gij mij nog iets naders mededeelen?

+

+—Niets anders dan wat ik u reeds gezegd heb, mijnheer! De beide heeren

+zijn hier gekomen en hebben gezegd, dat zij naaste familie waren van

+den man, die hier zwaar gewond is binnen gebracht.

+

+—Noemden zij een naam? vroeg Raffles.

+

+—Zij vroegen naar William Brown—zoo heette de man! zeide zij.

+

+Raffles haalde de schouders op.

+

+—Zij hadden even goed Green of Black kunnen zeggen, zeide hij. Die

+zoogenaamde heeren waren... enfin, zij waren niet voor wie zij zich

+uitgaven, zuster! Zij kwamen om dien man daarginds iets af te persen en

+op het oogenblik staan zij geboeid in de vestibule.

+

+—Daarom hebt gij mij dus gevraagd om hen hier zoo lang mogelijk vast te

+houden?

+

+—Daarom, zuster!

+

+—Het spijt mij wel—maar ik wist op het laatste niets meer te bedenken

+en hun tegenwoordigheid scheen onzen gewonde zeer op te winden.

+

+—Gij zijt natuurlijk niet bij het gesprek aanwezig geweest?

+

+—Neen—die heeren zeiden mij, dat zij intieme familie-aangelegenheden te

+behandelen hadden, en het spreekt vanzelf, dat wij ons toen

+teruggetrokken hebben.

+

+Raffles wendde zijn blikken naar de zijde waar Beaupré op zijn sponde

+lag, en zag, dat twee bedden rechts van hem en één bed links onbezet

+waren—de bandieten hadden dus gemakkelijk even ongestoord met hem

+kunnen praten.

+

+Hij wendde zich weder tot de hoofdverpleegster:

+

+—Heb ik het goed verstaan, dat de gewonde de man is, die aan de

+telefoon stond, om te informeeren of een zekere miss Bispham nog in het

+hotel „Het Vergulde Hert” vertoefde?

+

+—Ja, zoo is het, mijnheer!

+

+—Ik begrijp het al, bromde Raffles vóór zich heen. Beaupré heeft zich

+natuurlijk willen overtuigen of de schurken hem niet bedrogen! Ik

+geloof, dat ik lont begin te ruiken.

+

+Hij wendde zich opnieuw tot de verpleegster en vroeg op zachten toon:

+

+—Wilt gij mij toestaan, zuster, dien zoogenaamden Brown een paar vragen

+te stellen?

+

+—Als gij belooft, dat het niet te lang zal duren, ga dan uw gang,

+mijnheer! Het gesprek van zooeven schijnt hem zeer te hebben

+aangegrepen!

+

+—Ik beloof het u! Vijf minuten zullen voldoende zijn.

+

+Raffles liep snel naar het bed toe, nam naast Beaupré plaats, greep

+zijn hand en keek hem strak aan.

+

+Toen zeide hij op fluisterenden toon, zoodat alleen de gewonde hem kon

+hooren:

+

+—Zeg mij spoedig alles, wat die twee mannen van u wilden—het gaat om

+het leven van Marthe Debussy!

+

+Er voer een schok door het lichaam van Beaupré en zijn wenkbrauwen

+trokken zich openlijk samen.

+

+Toen antwoordde hij op heeschen toon:

+

+—Wie zijt gij, dat gij dit weet? Kan ik u vertrouwen?

+

+—In deze zaak, zeker! antwoordde Raffles op dringenden toon. Zeg het

+mij spoedig—het is wellicht een zaak van minuten. Ik weet wie die

+mannen waren!

+

+De gewonde sloot even de oogen, en antwoordde nauwelijks hoorbaar:

+

+—Zij kwamen mij zeggen, dat Marthe zich in hun macht bevindt, en dat

+zij haar gevangen hadden genomen, omdat zij een gewichtig geheim van de

+bende zou hebben verraden. Zij dreigden mij, dat zij ter dood zou

+worden gebracht als ik niet onmiddellijk een duren eed zwoer, dat ik

+voor goed zou afzien van het leiderschap van ons Genootschap, en dat ik

+eenige geheimen van mijn eigen bende te Parijs zou verraden.

+

+—Dat moet een vreeselijke tweestrijd voor u zijn geweest, Beaupré,

+fluisterde Raffles.

+

+—Wat! Gij weet mijn naam?

+

+—Ik weet alles! antwoordde Raffles eenvoudig. Ik weet ook waarom men uw

+minnares gevangen heeft genomen en haar nu met den dood bedreigd—zij

+heeft het plan voor een inbraak bij Roger Maxwell aan Raffles verraden,

+opdat deze zich aldus zou kunnen wreken op dr. Fox!

+

+Beaupré had Raffles met verschrikte oogen aangekeken en vroeg nu op

+schorren toon:

+

+—Hoe weet gij dat alles?

+

+—Ik ben John Raffles, kwam het zacht over de lippen van den Grooten

+Onbekende.

+

+Een oogenblik bleef het zeer stil, en men hoorde in de groote zaal

+niets dan het tikken van de klok en het zacht gekreun van eenige

+zieken.

+

+Beaupré had de oogen gesloten, maar nu opende hij ze weder en zeide,

+met een zonderlingen glimlach om zijn bleeke lippen:

+

+—De wegen der Voorzienigheid zijn ondoorgrondelijk! Ik meende, dat wij

+elkander nooit weder zouden terug zien, en nu zit gij hier, en komt mij

+zeker uw hulp aanbieden?

+

+—Ik kom u aanbieden uw minnares uit de klauwen van den dood te redden!

+

+Beaupré kloonde de lippen op elkaar en uit zijn half gesloten oogen

+druppelden een paar heete tranen.

+

+In het verharde gemoed van den bandiet was een weeke plek—en dat was de

+liefde voor Marthe.

+

+Hij wist, dat zij zich in doodsgevaar bevond—deze man was in vrijheid

+en beschikte over ongelooflijke hulpbronnen—hij was de eenige, in staat

+om de jonge vrouw te redden.

+

+Zijn bevende hand tastte over het dek, tot zij die van Raffles gegrepen

+had en moeilijk kwam het over zijn lippen:

+

+—Ik kan niet anders—ik heb haar zoo lief—ik stel mijn en haar lot in uw

+handen—red haar—en ik zweer u, dat ik u nooit willens en wetens een

+haar op het hoofd zal krenken!

+

+Raffles knikte den gewonde toe, en hernam:

+

+—Ik beloof u, dat ik alles zal doen, wat in mijn vermogen is, en dan

+doe ik niet meer dan mijn plicht, want het is mijn schuld, dat zij zich

+thans in dezen vreeselijken toestand bevindt. Mag ik weten, wat gij aan

+de twee mannen geantwoord hebt?

+

+—Ik heb hun het eenige geantwoord wat er te antwoorden viel, hernam

+Beaupré zachtjes. Ik heb gezegd, dat ik geen aanspraak zou maken op het

+leiderschap zoolang dr. Fox aan ons hoofd stond, en hun beloofd, dat ik

+al de geheimen van mijn eigen Genootschap zal trachten uit te vinden en

+hun mede te deelen, zoodra ik hersteld was.

+

+—Namen zij daar genoegen mede?

+

+—Zij wilden, dat ik morgen in geheim geschrift naar Parijs zou laten

+telegrafeeren!

+

+—Maar gelooft gij nu in ernst, dat uw minnares nu veilig is, nu gij die

+eischen hebt ingewilligd?

+

+Een droge snik welde uit de keel van den zwaar gewonde en opnieuw

+gleden twee brandend heete tranen uit zijn oogen over zijn bleeke

+wangen.

+

+Wanhopig riep hij uit:

+

+—Neen, dat denk ik niet! O, ik ken de ellendelingen! Ik ken het

+karakter van dr. Fox. Hij is een duivel in menschengedaante! Voor

+verraad kent hij geen genade—en als die schurken zooeven de waarheid

+hebben gesproken—dan is het lot van Marthe beslist, want hij kent geen

+medelijden en al mijn eeden zouden daar niets aan veranderen—hij is

+zelf zoo slecht, dat hij onmogelijk zou kunnen gelooven, dat ik mijn

+eed zou houden!

+

+Raffles boog het hoofd—hij vreesde maar al te zeer, dat Beaupré gelijk

+had en dat hier een afschuwelijke comedie werd opgevoerd, die alleen

+ten doel had hem een paar kostbare geheimen af te zetten.

+

+—Ik dank u voor uw openhartigheid, hernam Raffles fluisterend. Wij

+zullen elkander zeker nog wel eens ontmoeten—en niet altijd als

+vrienden, maar dezen keer schrijden wij zij aan zij—om het leven van

+Marthe Debussy!

+

+Raffles was opgestaan, want hij zag, dat de gewonde reeds veel van zijn

+krachten had gevergd. De hoofdverpleegster kwam nu toeloopen en Raffles

+zeide:

+

+—Zoodra het gelukt is, zal ik het u telefonisch laten weten!

+

+Beaupré wierp hem zonder een woord te spreken een dankbaren blik toe,

+en Raffles verliet het vertrek, uitgeleide gedaan door de

+hoofdverpleegster.

+

+Beneden in de vestibule wachtte Charly hem met de beide arrestanten.

+

+Raffles gaf hem een wenk en daarop namen zij de beide schurken tusschen

+hen in en verlieten het ziekenhuis.

+

+—Zal ik soms om assistentie vragen, mijnheer, vroeg de portier

+gedienstig.

+

+—Dat is niet noodig, mijn vriend, wij kunnen het wel alleen af,

+antwoordde Raffles op grimmigen toon.

+

+De huurauto stond nog altijd te wachten en de twee geboeide kerels

+werden naar binnen geheschen.

+

+—Zeker naar Scotland Yard, vroeg de chauffeur, die de geboeide polsen

+had gezien, grinnikend.

+

+—Neen—eerst naar de Bishopstreet op den hoek van de Wellingtonstreet!

+beval Raffles. Ik moet daar in gezelschap van deze kerels een onderzoek

+instellen.

+

+Het portier klapte dicht en de auto zette zich in beweging.

+

+—Gij zoudt u met uw boodschap zeker begeven hebben naar de gewone

+plaats van samenkomst in de Firestreet? begon Raffles onmiddellijk zijn

+ondervraging.

+

+Hij kreeg geen antwoord.

+

+—Gij weigert mij te antwoorden? vroeg Raffles dreigend. Wel, des te

+erger voor u!

+

+Hij had onder het spreken de hand in den zak gestoken en er een klein

+étui uit genomen en geopend.

+

+Hij nam er een zeer fijne injectienaald uit en vóór de twee schurken

+goed wisten wat er met hen gebeurde, had hij hen beiden met het

+vlijmscherpe voorwerp in den pols geprikt!

+

+—Vervloekt! Wat doet gij daar? riep een van de schurken. Hebt gij ons

+vergiftigd?

+

+—Neen, zoo erg is het niet—ofschoon ik er geen seconde berouw van zal

+hebben als het wel zoo zou wezen, antwoordde Raffles verachtelijk. Ik

+heb u eenvoudig een middeltje van mijn vinding ingespoten, waardoor gij

+binnen vijf minuten bewusteloos zult zijn en naar waarheid zult

+antwoorden op alle vragen, die ik u zal stellen—want gij zult zeer goed

+kunnen hooren, alleen niet kunnen zien, en u ook niet kunnen bewegen.

+En wilt gij mij nu antwoorden?

+

+—Nooit! brulde de man. Gij zijt geen echte rechercheur! Ik had het

+aanstonds moeten begrijpen. Gij zijt Raffles!

+

+—Misschien hebt gij het wel geraden! zeide Raffles droogjes. Ik zou u

+echter willen verzoeken, niet zoo hard te schreeuwen, want ik heb hier

+een revolver in mijn hand—en die mocht door den luchtdruk eens afgaan!

+

+De bandiet zweeg, maar als blikken hadden kunnen dooden, dan zou

+Raffles geen seconde meer geleefd hebben!

+

+Het kwam juist zoo uit als Raffles gezegd had—binnen vijf minuten

+bevonden de twee bandieten zich in een zeer zonderlingen toestand—hun

+oogen waren geopend, maar hun blikken hadden alle uitdrukking verloren.

+Hun ledematen waren slap gebleven en toch schenen zij zich niet te

+kunnen bewegen.

+

+Maar nu stond de auto stil—en Raffles sprak eenvoudig op bevelenden

+toon de woorden:

+

+—Stap uit, gij beiden.

+

+En waarlijk, de twee schurken stapten uit met automatische beweging als

+reusachtige speelgoedpoppen.

+

+Raffles betaalde snel den chauffeur, gaf hem de overeengekomen fooi, en

+daarop brachten hij en Charly de twee kerels snel het huis binnen.

+

+Binnen een kwartier hadden zij van kleederen verwisseld, en hun gelaat

+een verandering doen ondergaan, die de twee schurken ontzet zou hebben

+doen staan als zij ze hadden kunnen zien—zij geleken op hen als twee

+droppels water.

+

+Toen deze gedaanteverwisseling had plaats gehad ging Raffles voor zijn

+dubbelganger staan die zooeven geweigerd had te antwoorden en zeide:

+

+—Geef mij antwoord op de volgende vragen. Waarheen moest gij u begeven

+met het antwoord? Wat is voor heden het wachtwoord? Waar bevindt zich

+Marthe Debussy? Wanneer zou ze ter dood worden gebracht?

+

+En het antwoord kwam, met toonlooze stem:

+

+—Naar de Firestreet! Dood aan de verraders! In een kelder van het

+wijnhuis. Morgen bij het aanbreken van den dag!

+

+Raffles wendde zich tot Charly en sprak rustig:

+

+—Meer hebben wij niet noodig te weten. De rest zal kinderspel zijn.

+

+—Kinderspel? herhaalde Charly. Nu, het is maar een opvatting. Hoelang

+blijven deze kerels bewusteloos?

+

+—Zoolang tot ik hun zelf een tegenmiddel ingeef. En ga spoedig mede,

+want bij dit zaakje moeten wij Henderson hebben.

+

+De twee vrienden lieten geen tijd verloren gaan, maar snelden het huis

+weder uit, na alle lichten te hebben gedoofd, namen op straat een

+huurauto en lieten zich tot op eenige meters afstand van Raffles’ huis

+in de Regentstreet brengen.

+

+Zij traden binnen en dadelijk werd Henderson door middel van de

+huistelefoon gewekt en op de hoogte gebracht.

+

+Tien minuten later stond de reus gekleed en wel, met zwarte vegen in

+het gelaat en een pet met een breede klep op het hoofd, die hem een

+verre van gunstig uiterlijk verleenden, en in iederen zak een revolver.

+

+Maar voor zij het huis zouden verlaten nam Charly Raffles ter zijde en

+vroeg zacht:

+

+—En de inbraak bij Sir Maxwell?

+

+—Dat loopt niet weg—dat is voor een volgende gelegenheid. Wij kunnen

+niet alles tegelijk doen. Als wij Marthe gered hebben, dan weet ik dat

+wij wezenlijk onzen dag niet zoo kwaad besteed hebben. En nu: Op

+marsch.

+

+—Als wij de honden eens meenamen? stelde Charly voor.

+

+—Te gevaarlijk, die zijn te bekend als de honden van Lord Aberdeen. Wij

+moeten het ditmaal maar met onze revolvers, onze vuisten en een beetje

+goed geluk af doen. Ik heb bovendien nog een paar kleine handgranaten

+in mijn zak, bij wijze van versnapering.

+

+Opnieuw nam de tocht dwars door Londen een aanvang. Een huurauto bracht

+de drie mannen tot in het hart van Houndsditch, de volksbuurt waar ook

+de Firestreet te vinden is.

+

+De belofte van een buitensporig hooge fooi bewerkte dat de chauffeur op

+diezelfde plaats zou blijven wachten, ook al duurde het een uur.

+

+En nu snelden de drie mannen weg en hadden spoedig het wijnhuis

+bereikt.

+

+Het was toen bijna half vier in den nacht.

+

+Red Peter, de vuurroode waard, ontving de drie mannen met een slaperig

+gezicht.

+

+Hij scheen Raffles en Charly aanstonds te herkennen, maar keek

+Henderson wantrouwend aan.

+

+—Het wachtwoord? vroeg hij.

+

+—Dood aan de verraders! antwoordde Raffles dadelijk. Is de meester er

+nog?

+

+—Neen, die heeft zijn geduld verloren en is weggegaan; hij was woedend

+op jullie omdat je zoo lang weg bleef. Wat de meid betreft, die gaat er

+morgenochtend aan.

+

+Een snelle wenk van Raffles was noodig om Henderson te beletten den

+rooden bandiet de hersens in te slaan op deze woorden, en daarop gingen

+zij langs den ons reeds bekenden weg naar de verzamelplaats onder den

+grond.

+

+Zij vonden daar een twaalftal mannen bijeen, en Henderson zeide, bijna

+hardop en met een minachtend schouderophalen:

+

+—Is dat alles? Maar dan hadt gij gerust kunnen gaan slapen, mylord, en

+het grapje aan mij over laten.

+

+Joe Burns was aanwezig, maar als secretaris had hij wel wat beter op

+zijn houding mogen passen, want hij lag voorover met zijn hoofd op

+tafel te snurken.

+

+Hij werd echter wakker gestompt door een van de andere bandieten, die

+aan het dobbelen en kaarten waren, en keek de binnenkomenden met

+lodderige oogen aan.

+

+—Zoo—zijn jullie daar nu pas? Jullie bent laat!

+

+—Voor jullie altijd nog vroeg genoeg! Handen op! beval Raffles op

+bevelenden toon.

+

+Slechts een onderdeel van een seconde dachten de bandieten aan een

+misplaatste grap—maar toen er drie indrukwekkende revolvers te

+voorschijn kwamen, begrepen zij, dat het bittere ernst was!

+

+—Verraad! schreeuwde Joe Burns, terwijl hij opsprong. Verdedig je,

+mannen!

+

+Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de meeste mannen

+hadden aanstonds verschrikt de handen opgestoken, en zij, die een

+beweging naar hun zak hadden gemaakt, hadden reeds kennis gemaakt met

+de harde vuisten van Henderson en konden dus evengoed dood zijn—zij

+lagen ergens bewegingloos in een hoek, drie in aantal. Een vierde was

+zoo onvoorzichtig, van onder zijn zakdoek op Raffles te vuren, maar

+dadelijk velde een kogel van Charly hem neer.

+

+De vijfde, die een poging tot verzet maakte, was Joe Burns in eigen

+persoon—maar niet veel later had hij er bittere spijt van, want

+Henderson tilde hem met één hand van den grond, met evenveel gemak als

+hij het een kind van een paar dagen zou hebben gedaan, en smeet hem

+daarna in een wijden boog tegen den muur, waar hij met een paar

+gebroken ribben bleef liggen.

+

+In een hoek van het vertrek bevond zich een kelderdeur en plotseling

+klonk daarachter de kreet:

+

+—Raffles! De Hemel zij geprezen! John Raffles! Kom mij ter hulp—zij

+willen mij dooden!

+

+—Maak dat eens even in orde, Henderson! zeide Raffles, terwijl wij de

+bandieten in bedwang houden.

+

+—Tot uw dienst, mijnheer, zeide de brave reus.

+

+Hij liet zijn revolver in zijn zak glijden en trad op de deur van het

+cachot toe, waarin zich een luik van ongeveer drie decimeter in het

+vierkant bevond, hetwelk door staven van ruim een vingerdik, op eenige

+centimeters van elkander geplaatst, en die aan de buitenzijde van de

+ijzeren deur waren vastgeklonken, was afgesloten.

+

+Maar dit was voor een man als Henderson slechts een zeer poover

+beletsel! Hij kneep in ieder zijner reusachtige vuisten zulk een

+staaf—rukte een paar malen—boog ze krom, alsof ze van lood waren—duwde

+ze naar binnen—boog ze nogmaals naar buiten—totdat zij los sprongen! De

+twee andere staven ondergingen hetzelfde lot, de opening was vrij!

+

+—Steek mij uw handen maar eens toe, schoone dame, verzocht Henderson

+galant. Er zal daarbinnen wel een stoel of een bank zijn, waarop gij

+kunt gaan staan.

+

+Marthe Debussy gehoorzaamde—en Henderson tilde haar als een kind naar

+buiten en zette haar behoedzaam neer.

+

+Dit alles had nauwelijks eenige minuten geduurd.

+

+—Breng haar weg, James, beval Raffles, wij zullen je aftocht dekken!

+

+De reus geleidde de half bewustelooze jonge vrouw snel naar de deur en

+Raffles en Charly vormden de achterhoede en hielden de bandieten met

+hun revolvers in bedwang, die hen bleek van woede nastaarden.

+

+Zoo bereikten zij de gelagkamer, waar zich niemand anders bevond dan de

+sluimerende waard, die verschrikt opsprong, toen hij de drie mannen met

+de geredde vrouw zag naderen.

+

+—Een oogenblik, mylord, zeide Henderson op zachten, smeekenden toon.

+Mijn rechter hand kriebelt zoo, dat ik het niet kan bedwingen.

+

+Hij schoof de jonge vrouw in de armen van Charly, balde zijn vuist en

+trof den beklagenswaardigen kroeghouder zóó gevoelig boven op het

+hoofd, dat de man zonder een kreet te slaken, als een zoutzak

+neerplofte en achter zijn toonbank verdween alsof hij eensklaps door

+een valluik zonk.

+

+Henderson wreef zich vergenoegd de handen, en riep met schitterende

+oogen uit:

+

+—Nu is mijn heele dag goed, mylord! Dat maakt een beter mensch van mij;

+als u het goed vindt, zullen wij nu maar weer verder gaan—want ik

+geloof, dat ik in den kelder al iets verdachts hoor aankomen!

+

+Hij nam de half bewustelooze vrouw in zijn sterke armen, en de drie

+mannen snelden weg en bereikten veilig de auto die juist weg reed, toen

+de eerste bandieten met een waar gebrul van woede het wijnhuis kwamen

+uitstormen!

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0304: DE WRAAK

+EENER VROUW ***

+

+

+

+Updated editions will replace the previous one—the old editions will

+be renamed.

+

+

+Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright

+law means that no one owns a United States copyright in these works,

+so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United

+States without permission and without paying copyright

+royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part

+of this license, apply to copying and distributing Project

+Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™

+concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,

+and may not be used if you charge for an eBook, except by following

+the terms of the trademark license, including paying royalties for use

+of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for

+copies of this eBook, complying with the trademark license is very

+easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation

+of derivative works, reports, performances and research. Project

+Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may

+do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected

+by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark

+license, especially commercial redistribution.

+

+

+START: FULL LICENSE

+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE

+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

+

+

+To protect the Project Gutenberg™ mission of promoting the free

+distribution of electronic works, by using or distributing this work

+(or any other work associated in any way with the phrase “Project

+Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full

+Project Gutenberg™ License available with this file or online at

+www.gutenberg.org/license.

+

+

+Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg™ electronic works

+

+

+1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg™

+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to

+and accept all the terms of this license and intellectual property

+(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all

+the terms of this agreement, you must cease using and return or

+destroy all copies of Project Gutenberg™ electronic works in your

+possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a

+Project Gutenberg™ electronic work and you do not agree to be bound

+by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person

+or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

+

+

+1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be

+used on or associated in any way with an electronic work by people who

+agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few

+things that you can do with most Project Gutenberg™ electronic works

+even without complying with the full terms of this agreement. See

+paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project

+Gutenberg™ electronic works if you follow the terms of this

+agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg™

+electronic works. See paragraph 1.E below.

+

+

+1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the

+Foundation” or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection

+of Project Gutenberg™ electronic works. Nearly all the individual

+works in the collection are in the public domain in the United

+States. If an individual work is unprotected by copyright law in the

+United States and you are located in the United States, we do not

+claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,

+displaying or creating derivative works based on the work as long as

+all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope

+that you will support the Project Gutenberg™ mission of promoting

+free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg™

+works in compliance with the terms of this agreement for keeping the

+Project Gutenberg™ name associated with the work. You can easily

+comply with the terms of this agreement by keeping this work in the

+same format with its attached full Project Gutenberg™ License when

+you share it without charge with others.

+

+

+

+1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern

+what you can do with this work. Copyright laws in most countries are

+in a constant state of change. If you are outside the United States,

+check the laws of your country in addition to the terms of this

+agreement before downloading, copying, displaying, performing,

+distributing or creating derivative works based on this work or any

+other Project Gutenberg™ work. The Foundation makes no

+representations concerning the copyright status of any work in any

+country other than the United States.

+

+

+1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

+

+

+1.E.1. The following sentence, with active links to, or other

+immediate access to, the full Project Gutenberg™ License must appear

+prominently whenever any copy of a Project Gutenberg™ work (any work

+on which the phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the

+phrase “Project Gutenberg” is associated) is accessed, displayed,

+performed, viewed, copied or distributed:

+

+

+  

+    This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most

+    other parts of the world at no cost and with almost no restrictions

+    whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms

+    of the Project Gutenberg License included with this eBook or online

+    at www.gutenberg.org. If you

+    are not located in the United States, you will have to check the laws

+    of the country where you are located before using this eBook.

+  

+

+

+1.E.2. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is

+derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not

+contain a notice indicating that it is posted with permission of the

+copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in

+the United States without paying any fees or charges. If you are

+redistributing or providing access to a work with the phrase “Project

+Gutenberg” associated with or appearing on the work, you must comply

+either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or

+obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg™

+trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.

+

+

+1.E.3. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is posted

+with the permission of the copyright holder, your use and distribution

+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any

+additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms

+will be linked to the Project Gutenberg™ License for all works

+posted with the permission of the copyright holder found at the

+beginning of this work.

+

+

+1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg™

+License terms from this work, or any files containing a part of this

+work or any other work associated with Project Gutenberg™.

+

+

+1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this

+electronic work, or any part of this electronic work, without

+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with

+active links or immediate access to the full terms of the Project

+Gutenberg™ License.

+

+

+1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,

+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including

+any word processing or hypertext form. However, if you provide access

+to or distribute copies of a Project Gutenberg™ work in a format

+other than “Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official

+version posted on the official Project Gutenberg™ website

+(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense

+to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means

+of obtaining a copy upon request, of the work in its original “Plain

+Vanilla ASCII” or other form. Any alternate format must include the

+full Project Gutenberg™ License as specified in paragraph 1.E.1.

+

+

+1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,

+performing, copying or distributing any Project Gutenberg™ works

+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

+

+

+1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing

+access to or distributing Project Gutenberg™ electronic works

+provided that:

+

+

+    • You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from

+        the use of Project Gutenberg™ works calculated using the method

+        you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed

+        to the owner of the Project Gutenberg™ trademark, but he has

+        agreed to donate royalties under this paragraph to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid

+        within 60 days following each date on which you prepare (or are

+        legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty

+        payments should be clearly marked as such and sent to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in

+        Section 4, “Information about donations to the Project Gutenberg

+        Literary Archive Foundation.”

+    

+    • You provide a full refund of any money paid by a user who notifies

+        you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he

+        does not agree to the terms of the full Project Gutenberg™

+        License. You must require such a user to return or destroy all

+        copies of the works possessed in a physical medium and discontinue

+        all use of and all access to other copies of Project Gutenberg™

+        works.

+    

+    • You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of

+        any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the

+        electronic work is discovered and reported to you within 90 days of

+        receipt of the work.

+    

+    • You comply with all other terms of this agreement for free

+        distribution of Project Gutenberg™ works.

+    

+

+

+1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project

+Gutenberg™ electronic work or group of works on different terms than

+are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing

+from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of

+the Project Gutenberg™ trademark. Contact the Foundation as set

+forth in Section 3 below.

+

+

+1.F.

+

+

+1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable

+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread

+works not protected by U.S. copyright law in creating the Project

+Gutenberg™ collection. Despite these efforts, Project Gutenberg™

+electronic works, and the medium on which they may be stored, may

+contain “Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate

+or corrupt data, transcription errors, a copyright or other

+intellectual property infringement, a defective or damaged disk or

+other medium, a computer virus, or computer codes that damage or

+cannot be read by your equipment.

+

+

+1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the “Right

+of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project

+Gutenberg™ trademark, and any other party distributing a Project

+Gutenberg™ electronic work under this agreement, disclaim all

+liability to you for damages, costs and expenses, including legal

+fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT

+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE

+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE

+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE

+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR

+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH

+DAMAGE.

+

+

+1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a

+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can

+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a

+written explanation to the person you received the work from. If you

+received the work on a physical medium, you must return the medium

+with your written explanation. The person or entity that provided you

+with the defective work may elect to provide a replacement copy in

+lieu of a refund. If you received the work electronically, the person

+or entity providing it to you may choose to give you a second

+opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If

+the second copy is also defective, you may demand a refund in writing

+without further opportunities to fix the problem.

+

+

+1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth

+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’, WITH NO

+OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT

+LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

+

+

+1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied

+warranties or the exclusion or limitation of certain types of

+damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement

+violates the law of the state applicable to this agreement, the

+agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or

+limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or

+unenforceability of any provision of this agreement shall not void the

+remaining provisions.

+

+

+1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the

+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone

+providing copies of Project Gutenberg™ electronic works in

+accordance with this agreement, and any volunteers associated with the

+production, promotion and distribution of Project Gutenberg™

+electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,

+including legal fees, that arise directly or indirectly from any of

+the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this

+or any Project Gutenberg™ work, (b) alteration, modification, or

+additions or deletions to any Project Gutenberg™ work, and (c) any

+Defect you cause.

+

+

+Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg™

+

+

+Project Gutenberg™ is synonymous with the free distribution of

+electronic works in formats readable by the widest variety of

+computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It

+exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations

+from people in all walks of life.

+

+

+Volunteers and financial support to provide volunteers with the

+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg™’s

+goals and ensuring that the Project Gutenberg™ collection will

+remain freely available for generations to come. In 2001, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure

+and permanent future for Project Gutenberg™ and future

+generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see

+Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org.

+

+

+Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+

+

+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit

+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the

+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal

+Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification

+number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by

+U.S. federal laws and your state’s laws.

+

+

+The Foundation’s business office is located at 809 North 1500 West,

+Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up

+to date contact information can be found at the Foundation’s website

+and official page at www.gutenberg.org/contact

+

+

+Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+

+

+Project Gutenberg™ depends upon and cannot survive without widespread

+public support and donations to carry out its mission of

+increasing the number of public domain and licensed works that can be

+freely distributed in machine-readable form accessible by the widest

+array of equipment including outdated equipment. Many small donations

+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt

+status with the IRS.

+

+

+The Foundation is committed to complying with the laws regulating

+charities and charitable donations in all 50 states of the United

+States. Compliance requirements are not uniform and it takes a

+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up

+with these requirements. We do not solicit donations in locations

+where we have not received written confirmation of compliance. To SEND

+DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state

+visit www.gutenberg.org/donate.

+

+

+While we cannot and do not solicit contributions from states where we

+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition

+against accepting unsolicited donations from donors in such states who

+approach us with offers to donate.

+

+

+International donations are gratefully accepted, but we cannot make

+any statements concerning tax treatment of donations received from

+outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

+

+

+Please check the Project Gutenberg web pages for current donation

+methods and addresses. Donations are accepted in a number of other

+ways including checks, online payments and credit card donations. To

+donate, please visit: www.gutenberg.org/donate.

+

+

+Section 5. General Information About Project Gutenberg™ electronic works

+

+

+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project

+Gutenberg™ concept of a library of electronic works that could be

+freely shared with anyone. For forty years, he produced and

+distributed Project Gutenberg™ eBooks with only a loose network of

+volunteer support.

+

+

+Project Gutenberg™ eBooks are often created from several printed

+editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in

+the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not

+necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper

+edition.

+

+

+Most people start at our website which has the main PG search

+facility: www.gutenberg.org.

+

+

+This website includes information about Project Gutenberg™,

+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to

+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.

+

diff --git a/71430-h.zip b/71430-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..058f695
--- /dev/null
+++ b/71430-h.zip
diff --git a/71430-h/71430-h.htm b/71430-h/71430-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..b5aae61
--- /dev/null
+++ b/71430-h/71430-h.htm
@@ -0,0 +1,4189 @@
+<!DOCTYPE HTML>

+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2023-08-17T20:27:47Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->

+<html lang="nl">

+<head>

+<title>Lord Lister No. 304: De wraak eener vrouw</title>

+<meta charset="utf-8">

+<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">

+<meta name="author" content="Felix Hageman (1877–1966)">

+<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1930?)">

+<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">

+<link rel="coverpage" href="images/lordlister0304-front.jpg">

+<link rel="icon" href="images/lordlister0304-front.jpg" type="image/x-cover">

+<link rel="schema.DC" href="http://purl.org/dc/elements/1.1/">

+<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 304: De wraak eener vrouw">

+<meta name="DC.Creator" content="Felix Hageman (1877–1966)">

+<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1930?)">

+<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">

+<meta name="DC.Contributor" content="Jan Wiegman (1884–1963)">

+<meta name="DC.Language" content="nl-1900">

+<meta name="DC.Format" content="text/html">

+<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">

+<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">

+<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">

+  <style>

+    

+    #pg-header div, #pg-footer div {

+        all: initial;

+        display: block;

+        margin-top: 1em;

+        margin-bottom: 1em;

+        margin-left: 2em;

+    }

+    #pg-footer div.agate {

+        font-size: 90%;

+        margin-top: 0;

+        margin-bottom: 0;

+        text-align: center;

+    }

+    #pg-footer li {

+        all: initial;

+        display: block;

+        margin-top: 1em;

+        margin-bottom: 1em;

+        text-indent: -0.6em;

+    }

+    #pg-footer div.secthead {

+        font-size: 110%;

+        font-weight: bold;

+    }

+    #pg-footer #project-gutenberg-license {

+        font-size: 110%;

+        margin-top: 0;

+        margin-bottom: 0;

+        text-align: center;

+    }

+    #pg-header-heading {

+        all: inherit;

+        text-align: center;

+        font-size: 120%;

+        font-weight:bold;

+    }

+    #pg-footer-heading {

+        all: inherit;

+        text-align: center;

+        font-size: 120%;

+        font-weight: normal;

+        margin-top: 0;

+        margin-bottom: 0;

+    }

+    #pg-header #pg-machine-header p {

+        text-indent: -4em;

+        margin-left: 4em;

+        margin-top: 1em;

+        margin-bottom: 0;

+        font-size: medium

+    }

+    #pg-header #pg-header-authlist {

+        all: initial;

+        margin-top: 0;

+        margin-bottom: 0;

+    }

+    #pg-header #pg-machine-header strong {

+        font-weight: normal;

+    }

+    #pg-header #pg-start-separator, #pg-footer #pg-end-separator {

+        margin-bottom: 3em;

+        margin-left: 0;

+        margin-right: auto;

+        margin-top: 2em;

+        text-align: center

+    }

+    

+  </style>

+<style> /* <![CDATA[ */

+html {

+line-height: 1.3;

+}

+body {

+margin: 0;

+}

+main {

+display: block;

+}

+h1 {

+font-size: 2em;

+margin: 0.67em 0;

+}

+hr {

+height: 0;

+overflow: visible;

+}

+pre {

+font-family: monospace;

+font-size: 1em;

+}

+a {

+background-color: transparent;

+}

+abbr[title] {

+border-bottom: none;

+text-decoration: underline dotted;

+}

+b, strong {

+font-weight: bolder;

+}

+code, kbd, samp {

+font-family: monospace;

+font-size: 1em;

+}

+small {

+font-size: 80%;

+}

+sub, sup {

+font-size: 67%;

+line-height: 0;

+position: relative;

+vertical-align: baseline;

+}

+sub {

+bottom: -0.25em;

+}

+sup {

+top: -0.5em;

+}

+img {

+border-style: none;

+}

+body {

+font-family: serif;

+font-size: 100%;

+text-align: left;

+margin-top: 2.4em;

+}

+div.front, div.body {

+margin-bottom: 7.2em;

+}

+div.back {

+margin-bottom: 2.4em;

+}

+.div0 {

+margin-top: 7.2em;

+margin-bottom: 7.2em;

+}

+.div1 {

+margin-top: 5.6em;

+margin-bottom: 5.6em;

+}

+.div2 {

+margin-top: 4.8em;

+margin-bottom: 4.8em;

+}

+.div3 {

+margin-top: 3.6em;

+margin-bottom: 3.6em;

+}

+.div4 {

+margin-top: 2.4em;

+margin-bottom: 2.4em;

+}

+.div5, .div6, .div7 {

+margin-top: 1.44em;

+margin-bottom: 1.44em;

+}

+.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,

+.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {

+margin-bottom: 0;

+}

+blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {

+margin-top: 0;

+margin-bottom: 0;

+}

+.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,

+.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {

+margin-top: 0;

+}

+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {

+clear: both;

+font-style: normal;

+text-transform: none;

+}

+h3, .h3 {

+font-size: 1.2em;

+}

+h3.label {

+font-size: 1em;

+margin-bottom: 0;

+}

+h4, .h4 {

+font-size: 1em;

+}

+.alignleft {

+text-align: left;

+}

+.alignright {

+text-align: right;

+}

+.alignblock {

+text-align: justify;

+}

+p.tb, hr.tb, .par.tb {

+margin: 1.6em auto;

+text-align: center;

+}

+p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {

+font-size: 0.9em;

+text-indent: 0;

+}

+p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {

+margin: 1.58em 10%;

+}

+.opener, .address {

+margin-top: 1.6em;

+margin-bottom: 1.6em;

+}

+.addrline {

+margin-top: 0;

+margin-bottom: 0;

+}

+.dateline {

+margin-top: 1.6em;

+margin-bottom: 1.6em;

+text-align: right;

+}

+.salute {

+margin-top: 1.6em;

+margin-left: 3.58em;

+text-indent: -2em;

+}

+.signed {

+margin-top: 1.6em;

+margin-left: 3.58em;

+text-indent: -2em;

+}

+.epigraph {

+font-size: 0.9em;

+width: 60%;

+margin-left: auto;

+}

+.epigraph span.bibl {

+display: block;

+text-align: right;

+}

+.trailer {

+clear: both;

+margin-top: 3.6em;

+}

+span.abbr, abbr {

+white-space: nowrap;

+}

+span.parnum {

+font-weight: bold;

+}

+span.corr, span.gap {

+border-bottom: 1px dotted red;

+}

+span.num, span.trans {

+border-bottom: 1px dotted gray;

+}

+span.measure {

+border-bottom: 1px dotted green;

+}

+.ex {

+letter-spacing: 0.2em;

+}

+.sc {

+font-variant: small-caps;

+}

+.asc {

+font-variant: small-caps;

+text-transform: lowercase;

+}

+.uc {

+text-transform: uppercase;

+}

+.tt {

+font-family: monospace;

+}

+.underline {

+text-decoration: underline;

+}

+.overline, .overtilde {

+text-decoration: overline;

+}

+.rm {

+font-style: normal;

+}

+.red {

+color: red;

+}

+hr {

+clear: both;

+border: none;

+border-bottom: 1px solid black;

+width: 45%;

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+margin-top: 1em;

+text-align: center;

+}

+hr.dotted {

+border-bottom: 2px dotted black;

+}

+hr.dashed {

+border-bottom: 2px dashed black;

+}

+.aligncenter {

+text-align: center;

+}

+h1, h2, .h1, .h2 {

+font-size: 1.44em;

+line-height: 1.5;

+}

+h1.label, h2.label {

+font-size: 1.2em;

+margin-bottom: 0;

+}

+h5, h6 {

+font-size: 1em;

+font-style: italic;

+}

+p, .par {

+text-indent: 0;

+}

+p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {

+text-transform: uppercase;

+}

+.hangq {

+text-indent: -0.32em;

+}

+.hangqq {

+text-indent: -0.42em;

+}

+.hangqqq {

+text-indent: -0.84em;

+}

+p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {

+float: left;

+clear: left;

+margin: 0 0.05em 0 0;

+padding: 0;

+line-height: 0.8;

+font-size: 420%;

+vertical-align: super;

+}

+blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {

+font-size: 0.9em;

+margin: 1.58em 5%;

+}

+.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {

+text-decoration: none;

+}

+.advertisement, .advertisements {

+background-color: #FFFEE0;

+border: black 1px dotted;

+color: #000;

+margin: 2em 5%;

+padding: 1em;

+}

+span.accent {

+display: inline-block;

+text-align: center;

+}

+span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {

+line-height: 0.40em;

+}

+span.accent span.top {

+font-weight: bold;

+font-size: 5pt;

+}

+span.accent span.base {

+display: block;

+}

+.footnotes .body, .footnotes .div1 {

+padding: 0;

+}

+.fnarrow {

+color: #AAAAAA;

+font-weight: bold;

+text-decoration: none;

+}

+.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {

+color: #660000;

+}

+.fnreturn {

+color: #AAAAAA;

+font-size: 80%;

+font-weight: bold;

+text-decoration: none;

+vertical-align: 0.25em;

+}

+a {

+text-decoration: none;

+}

+a:hover {

+text-decoration: underline;

+background-color: #e9f5ff;

+}

+a.noteRef, a.pseudoNoteRef {

+font-size: 67%;

+vertical-align: super;

+text-decoration: none;

+margin-left: 0.1em;

+}

+.externalUrl {

+font-size: small;

+font-family: monospace;

+color: gray;

+}

+.displayfootnote {

+display: none;

+}

+div.footnotes {

+font-size: 80%;

+margin-top: 1em;

+padding: 0;

+}

+hr.fnsep {

+margin-left: 0;

+margin-right: 0;

+text-align: left;

+width: 25%;

+}

+p.footnote, .par.footnote {

+margin-bottom: 0.5em;

+margin-top: 0.5em;

+}

+p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {

+float: left;

+margin-left: -0.1em;

+min-width: 1.0em;

+padding-right: 0.4em;

+}

+.apparatusnote {

+text-decoration: none;

+}

+.apparatusnote:target, .fndiv:target {

+background-color: #eaf3ff;

+}

+table.tocList {

+width: 100%;

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+border-width: 0;

+border-collapse: collapse;

+}

+td.tocPageNum, td.tocDivNum {

+text-align: right;

+min-width: 10%;

+border-width: 0;

+white-space: nowrap;

+}

+td.tocDivNum {

+padding-left: 0;

+padding-right: 0.5em;

+vertical-align: top;

+}

+td.tocPageNum {

+padding-left: 0.5em;

+padding-right: 0;

+vertical-align: bottom;

+}

+td.tocDivTitle {

+width: auto;

+}

+p.tocPart, .par.tocPart {

+margin: 1.58em 0;

+font-variant: small-caps;

+}

+p.tocChapter, .par.tocChapter {

+margin: 1.58em 0;

+}

+p.tocSection, .par.tocSection {

+margin: 0.7em 5%;

+}

+table.tocList td {

+vertical-align: top;

+}

+table.tocList td.tocPageNum {

+vertical-align: bottom;

+}

+table.inner {

+display: inline-table;

+border-collapse: collapse;

+width: 100%;

+}

+td.itemNum {

+text-align: right;

+min-width: 5%;

+padding-right: 0.8em;

+}

+td.innerContainer {

+padding: 0;

+margin: 0;

+}

+.index {

+font-size: 80%;

+}

+.index p {

+text-indent: -1em;

+margin-left: 1em;

+}

+.indexToc {

+text-align: center;

+}

+.transcriberNote {

+background-color: #DDE;

+border: black 1px dotted;

+color: #000;

+font-family: sans-serif;

+font-size: 80%;

+margin: 2em 5%;

+padding: 1em;

+}

+.missingTarget {

+text-decoration: line-through;

+color: red;

+}

+.correctionTable {

+width: 75%;

+}

+.width20 {

+width: 20%;

+}

+.width40 {

+width: 40%;

+}

+p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {

+color: #666666;

+font-size: 80%;

+}

+span.musictime {

+vertical-align: middle;

+display: inline-block;

+text-align: center;

+}

+span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {

+padding: 1px 0.5px;

+font-size: xx-small;

+font-weight: bold;

+line-height: 0.7em;

+}

+span.musictime span.bottom {

+display: block;

+}

+ul {

+list-style-type: none;

+}

+.splitListTable {

+margin-left: 0;

+}

+.splitListTable td {

+vertical-align: top;

+}

+.numberedItem {

+text-indent: -3em;

+margin-left: 3em;

+}

+.numberedItem .itemNumber {

+float: left;

+position: relative;

+left: -3.5em;

+width: 3em;

+display: inline-block;

+text-align: right;

+}

+.itemGroupTable {

+border-collapse: collapse;

+margin-left: 0;

+}

+.itemGroupTable td {

+padding: 0;

+margin: 0;

+vertical-align: middle;

+}

+.itemGroupBrace {

+padding: 0 0.5em !important;

+}

+div.figure {

+text-align: center;

+}

+.figure {

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+}

+.floatLeft {

+float: left;

+margin: 10px 10px 10px 0;

+}

+.floatRight {

+float: right;

+margin: 10px 0 10px 10px;

+}

+p.figureHead, .par.figureHead {

+font-size: 100%;

+text-align: center;

+}

+.figAnnotation {

+font-size: 80%;

+position: relative;

+margin: 0 auto;

+}

+.figTopLeft, .figBottomLeft {

+float: left;

+}

+.figTopRight, .figBottomRight {

+float: right;

+}

+.figure p, .figure .par {

+font-size: 80%;

+margin-top: 0;

+text-align: center;

+}

+img {

+border-width: 0;

+}

+td.galleryFigure {

+text-align: center;

+vertical-align: middle;

+}

+td.galleryCaption {

+text-align: center;

+vertical-align: top;

+}

+body {

+padding: 1.58em 16%;

+}

+.pageNum {

+display: inline;

+font-size: 8.4pt;

+font-style: normal;

+margin: 0;

+padding: 0;

+position: absolute;

+right: 1%;

+text-align: right;

+letter-spacing: normal;

+}

+.marginnote {

+font-size: 0.8em;

+height: 0;

+left: 1%;

+position: absolute;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: left;

+}

+.right-marginnote {

+font-size: 0.8em;

+height: 0;

+right: 3%;

+position: absolute;

+text-indent: 0;

+text-align: right;

+width: 11%

+}

+.cut-in-left-note {

+font-size: 0.8em;

+left: 1%;

+float: left;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: left;

+padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;

+}

+.cut-in-right-note {

+font-size: 0.8em;

+left: 1%;

+float: right;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: right;

+padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;

+}

+span.tocPageNum, span.flushright {

+position: absolute;

+right: 16%;

+top: auto;

+text-indent: 0;

+}

+.pglink::after {

+content: "\0000A0\01F4D8";

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.catlink::after {

+content: "\0000A0\01F4C7";

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {

+content: "\0000A0\002197\00FE0F";

+color: blue;

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.pglink:hover {

+background-color: #DCFFDC;

+}

+.catlink:hover {

+background-color: #FFFFDC;

+}

+.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {

+background-color: #FFDCDC;

+}

+body {

+background: #FFFFFF;

+font-family: serif;

+}

+body, a.hidden {

+color: black;

+}

+h1, h2, .h1, .h2 {

+text-align: center;

+font-variant: small-caps;

+font-weight: normal;

+}

+p.byline {

+text-align: center;

+font-style: italic;

+margin-bottom: 2em;

+}

+.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {

+text-align: left;

+}

+.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {

+color: #660000;

+}

+.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {

+color: #AAAAAA;

+}

+a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {

+color: red;

+}

+h1, h2, h3, h4, h5, h6 {

+font-weight: normal;

+}

+table {

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+}

+.tableCaption {

+text-align: center;

+}

+.arab { font-family: Scheherazade, serif; }

+.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }

+.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }

+.hebr { font-family: Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }

+.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }

+/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */

+.imprint {

+color: gray; text-align: center;

+}

+div.advertisement img {

+mix-blend-mode: darken;

+}

+.center {

+text-align: center;

+}

+.large {

+font-size: large;

+}

+.xl {

+font-size: x-large;

+}

+.xxl {

+font-size: xx-large;

+}

+.xxxl {

+font-size: xxx-large;

+}

+/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */

+.cover-imagewidth {

+width:562px;

+}

+.xd31e117 {

+font-size:x-large;

+}

+.xd31e119 {

+font-size:small;

+}

+.xd31e125 {

+font-size:xx-large;

+}

+/* ]]> */ </style>

+</head>

+<body>

+<section class='pg-boilerplate pgheader' id='pg-header' lang='en'>

+<h2 id='pg-header-heading' title=''>The Project Gutenberg eBook of Lord Lister No. 0304: De wraak eener vrouw by Felix Hageman</h2>

+

+<div>This ebook is for the use of anyone anywhere in the United States and 

+most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions 

+whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms 

+of the Project Gutenberg License included with this ebook or online 

+at <a class="reference external" href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you are not located in the United States, 

+you will have to check the laws of the country where you are located 

+before using this eBook.</div>

+

+

+<div class='container' id='pg-machine-header'>

+<p><strong>Title:</strong> Lord Lister No. 0304: De wraak eener vrouw</p>

+<div id='pg-header-authlist'>

+<p><strong>Author:</strong> Felix Hageman</p>

+<p><strong>Author:</strong> Kurt Matull </p>

+<p><strong>Author:</strong> Theo Blakensee</p>

+</div>

+

+<p><strong>Release Date:</strong> August 17, 2023 [eBook #71430]</p>

+<p><strong>Language:</strong> Dutch</p>

+<p><strong>Credits:</strong> Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg</p>

+</div>

+<div id='pg-start-separator'>

+<span>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0304: DE WRAAK EENER VROUW ***</span>

+</div>

+</section>

+<div class="front">

+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first"></p>

+<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0304-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="562" height="720"></div><p>

+<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first xd31e117">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜

+</p>

+<p class="xd31e119">UITGAVE VAN DEN ROMAN-<span class="corr" id="xd31e121" title="Niet in bron">,</span> BOEK- EN KUNSTHANDEL—SINGEL 236,—AMSTERDAM.

+</p>

+</div>

+</div>

+</div>

+<div class="body">

+<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<div class="figure"><img src="images/p0304-01.png" alt="DE WRAAK EENER VROUW." width="720" height="290"></div>

+<h2 class="super xd31e125">DE WRAAK EENER VROUW.</h2>

+<h2 class="label">HOOFDSTUK I.</h2>

+<h2 class="main">De strijd om de macht.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">De Firestreet behoort tot een der onoogelijkste buurten van Londen.

+</p>

+<p>De bewoners zijn voor een gering deel wat de Engelschen unskilled labourers noemen,

+dat wil zeggen, arbeiders zonder speciale vakopleiding, zooals kadewerkers, sjouwers,

+enz., maar voor het grootste gedeelte oefenen zij een beroep uit, hetwelk niet nauwkeurig

+te omschrijven valt, maar dat zeker niet tot de eerbiedwaardige gerekend mag worden.

+</p>

+<p>Over het algemeen woont hier een lichtschuw volkje, dat pas te voorschijn komt als

+het daglicht heeft plaats gemaakt voor het kunstmatig schijnsel der straatlantaarns,

+die hier overigens spaarzaam zijn aangebracht.

+</p>

+<p>Dan zwermen de mannelijke zoowel als de vrouwelijke bewoners van deze straat uit,

+evenals de bijen uit hun korf, met dit onderscheid evenwel, dat zij pas naar hun woningen

+terugkeeren op het oogenblik, dat de nijvere insecten zich gereed maken om uit te

+vliegen.

+</p>

+<p>De politie heeft het alles behalve voorzien op deze buurt, want zij weet zeer goed,

+dat daar misdadigers van allerlei aard bijeen hokken, inbrekers en dieven, ladelichters,

+zakkenrollers, souteneurs, chanteurs van diverse pluimage en voorts een groot aantal

+gelegenheidsdieven, die den arbeid schuwen, en van allerlei bronnen leven, die het

+daglicht niet kunnen velen.

+</p>

+<p>Somtijds worden er razzia’s ondernomen in deze straat, die niet geheel en al zonder

+gevaar zijn, want het ergste gespuis heeft een zeer vlotte hand van schieten, en ontziet

+zich niet, de bedreigde vrijheid met revolverschoten te verdedigen.

+</p>

+<p>Maar toch is de politie er van overtuigd, dat zij er nog altijd niet in geslaagd is,

+tot den haard van al deze ongerechtigheden door te dringen.

+</p>

+<p>Zij weet dat er ergens een haard moet bestaan, een kern, een middelpunt, de plek,

+waar de spin moet zitten in die webbe van de misdaad.

+</p>

+<p>Zij weet dat hier ergens een verborgen plaats van bijeenkomsten moet zijn, waar tal

+van misdaden worden uitgebroed.

+</p>

+<p>Zij kent ook den naam van de vereeniging, die een zeer groot aantal misdadigersbenden

+omvat, welke ever de geheele wereld verspreid zijn.

+<span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span></p>

+<p>Het Genootschap van den Gouden Sleutel, zoo luidt die naam.

+</p>

+<p>Dat alles weet de politie en zij acht het zeer weinig.

+</p>

+<p>Want zij weet niet wie er aan het hoofd staat van dit genootschap, zij weet niet wie

+er de voornaamste leden van zijn, kortom, zij weet niets van de geheele samenstelling,

+de organisatie van dit machtige lichaam.

+</p>

+<p>Er is een man, die er meer van weet; zijn naam is John Raffles.

+</p>

+<p>Maar John Raffles, de gentleman-inbreker, is de natuurlijke vijand van de politie

+en slechts zelden heeft hij haar deelgenoot gemaakt van wat hij weet.

+</p>

+<p>Hij deed het nooit anders dan om zichzelve te verdedigen tegen een hoogst gevaarlijke

+concurrentie, ofwel als er een misdaad was gepleegd die wegens haar bloedig karakter

+om wraak riep.

+</p>

+<p>In de Firestreet staat, ongeveer honderd meter van de Theems-kade, sedert eeuwen een

+drankhuis, dat vroeger echter een fatsoenlijk logement is geweest, hetwelk zich destijds

+aan de grens van de stad bevond en waar de reizigers afstapten, die met <span class="corr" id="xd31e151" title="Bron: post-chais">post-chaise</span>, diligence of eigen reiswagen van Dover waren gekomen.

+</p>

+<p>In den loop der jaren echter had dit logement al zijne goede hoedanigheden verloren,

+en thans was het niet veel meer dan een ellendige kroeg, waar een versleten muziekautomaat

+van tijd tot tijd haar deuntjes jengelde, en die bij de politie in zeer kwaden reuk

+stond.

+</p>

+<p>Zij had in „De Roode Leeuw”—de naam van de gelegenheid was het eenige wat uit vroegere

+eeuwen was behouden—reeds eenige malen een inval gedaan, met afwisselend succes.

+</p>

+<p>Maar zij was er volkomen onkundig van, dat deze kroeg, waar overdag veel kadewerkers

+een glas bier of whisky kwamen drinken, een doorgang vormde naar een der voornaamste

+plaatsen, waar het bestuur van het zooeven genoemde genootschap geregeld zijn bijeenkomsten

+hield.

+</p>

+<p>Het was op een regenachtigen Novemberavond, terwijl stormvlagen het dorre loof van

+de boomen langs de Theems deden opwarrelen, toen eenige mannen, als arbeiders gekleed,

+met de handen in de zakken de gelagkamer van den „Rooden Leeuw” binnentraden.

+</p>

+<p>Het was er vrij vol, en bijna alle tafeltjes waren bezet.

+</p>

+<p>Een luid rumoer van schreeuwende en lachende stemmen, waaronder soms plotseling een

+dreigende ruzietoon opklonk, vervulde de lage gelagkamer, met haar zoldering van zware

+eiken balken.

+</p>

+<p>Er hing als het ware een grijze mist, veroorzaakt door den rook van vele pijpen en

+ordinaire sigaretten, zoodat men nauwelijks iets meer dan een paar meter vooruit kon

+zien.

+</p>

+<p>Rechts van den ingang bevond zich de toonbank, waarachter een zwaargebouwde kerel

+met een ruw, gemeen gelaat stond.

+</p>

+<p>Dat was de waard, „Red Peter” genaamd, uit hoofde van zijn vlammenden rooden haardos.

+</p>

+<p>Red Peter had al menigmaal kennis gemaakt met de politie, meestentijds wegens heling

+van gestolen goederen, maar hij scheen onverbeterlijk te zijn, want bijna steeds lag

+er in zijn kelder een hoeveelheid gestolen goed verborgen, dat daar wachtte op een

+gelegenheid om veilig te kunnen worden vervoerd.

+</p>

+<p>Stellig was Red Peter een ijverig lid van de Bende der Raven, een der meestberuchte

+benden van Londen, en in de gevechten met de politie was hij altijd haantje de voorste.

+</p>

+<p>Hij had geweldig zware vuisten, waarvan hij zich op voortreffelijke wijze wist te

+bedienen, en die door het voortdurend gebruik zoo hard waren geworden als hout.

+</p>

+<p>De drie mannen, die binnengetreden waren, keken even in het rond en slenterden toen

+langzaam naar de toonbank toe.

+</p>

+<p>Zij gaven den roodharigen waard een knipoogje, welke vriendelijkheid op dezelfde wijze

+beantwoord werd.

+</p>

+<p>Toen vroeg de voorste der drie mannen op zachten toon:

+</p>

+<p>—Is er nog al wat te doen, Peter?

+</p>

+<p>—De tijden zijn zwaar! klonk het antwoord.

+</p>

+<p>—Hoe is de koers?

+</p>

+<p>—De koers is dalende!

+</p>

+<p>—Waar zijn de vrienden?

+</p>

+<p>—De vrienden zijn overal!

+</p>

+<p>—Goed geantwoord, Peter! Nu is het jouw beurt, zeide de man, die zooeven met zijn

+twee metgezellen was binnengetreden.

+</p>

+<p>En nu begon de waard te vragen.

+</p>

+<p>—Waar is het voor?

+</p>

+<p>—Voor den nieuwen meester.

+<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p>

+<p>—Waar gaat het heen?

+</p>

+<p>—Schuins omlaag!

+</p>

+<p>—Wie is de vijand?

+</p>

+<p>—John Raffles is de vijand!

+</p>

+<p>—Braaf geantwoord, makker! zeide Red Peter, terwijl hij al zijn groote gele tanden

+in een grijnslach liet zien. De weg is vrij—ik zal jullie doorlaten.

+</p>

+<p>Hij scheen zich even te bukken en aan een klein, rafelig touw te trekken.

+</p>

+<p>Dat touw scheen daar zoo maar toevallig over een roestigen spijker te hangen, maar

+inderdaad bracht de waard door er aan te trekken, een bel in beweging, die diep onder

+den grond hing, en die weerklonk zoodra er vrienden in aantocht waren—dat wil zeggen:

+boeven!

+</p>

+<p>Tegelijkertijd werd door het trekken aan het touw ongeveer twintig meter verder een

+deur geopend, achter in een smalle gang—geen gewone deur, want zij had noch slot,

+noch kruk, noch scharnieren, maar een valdeur in den houten wand, die in verborgen

+sponningen geruischloos op en neder kon glijden.

+</p>

+<p>Door het trekken aan het touw evenwel, rees de deur niet omhoog, maar werd eenvoudig

+een soort klink losgemaakt, die de deur onwrikbaar op haar plaats hield, zoodat de

+personen, die het kenden, haar konden oplichten.

+</p>

+<p>De drie mannen knikten den waard toe, liepen nog wat door de gelagkamer en verlieten

+haar toen door een deur in den achterwand.

+</p>

+<p>Dit was niets bijzonders en gewone bezoekers, die niet tot het misdadigersgilde behoorden,

+deden het ook wel, teneinde een kleine nevenzaal op te zoeken, waar gespeeld werd,

+gekaart en gedobbeld.

+</p>

+<p>Men kon deze zaal bereiken door een smalle gang, die slechts door een enkele gasvlam

+niet al te helder verlicht werd.

+</p>

+<p>De drie mannen volgden deze gang over een paar meters, maar sloegen toen een zijgang

+in—openden een deur, gingen weer een gang binnen en liepen langs een eikenhouten wand,

+die voor een verzamelaar van antiquiteiten zeker heel wat waard zou zijn geweest.

+</p>

+<p>Aan het einde van dien wand bevond zich de valdeur.

+</p>

+<p>Degene van de drie mannen, die het korte gesprek met den waard gevoerd had bukte zich,

+en tilde de deur op, door zijn hand onder een kier van het houten wandvak te steken.

+</p>

+<p>De valdeur was ongeveer tachtig centimeter breed, en bijna anderhalven meter hoog.

+</p>

+<p>Men moest haar omhoog houden, terwijl men door het gat kroop, en de laatste man liet

+de deur weder voorzichtig zakken.

+</p>

+<p>Aanstonds was er iemand op hen toegetreden, die het licht van een electrische zaklantaarn

+op de drie mannen liet schijnen.

+</p>

+<p>Dat was een van de bewakers van deze plek van samenkomst.

+</p>

+<p>Er werd nogmaals een kort en voor oningewijden onbegrijpelijk gesprek gevoerd, en

+daarop kon het drietal zijn weg voortzetten.

+</p>

+<p>Die weg leidde door een lange gang, welke met een flauwe helling naar het inwendige

+der aarde scheen te leiden.

+</p>

+<p>Het was hier volmaakt donker, en de drie bandieten—want aan hun waren aard behoeven

+wij nu niet meer te twijfelen—waren genoodzaakt zaklantaarns te gebruiken.

+</p>

+<p>Na nog eenige wachtposten te zijn gepasseerd, bereikten zij ten slotte de groote zaal,

+ongeveer tien meter onder den grond gelegen, waar dien avond een bijeenkomst zou plaats

+vinden.

+</p>

+<p>Er bevond zich daar reeds een honderdtal mannen, blijkbaar tot alle standen der maatschappij

+behoorend.

+</p>

+<p>Sommigen in den zwarten rok, met de monocle in het oog geklemd en fijne sigaretten

+rookend, anderen als arbeiders gekleed.

+</p>

+<p>De eersten behoorden blijkbaar tot het intellect van de misdadigerswereld, en aan

+hen werd dan ook het delicate gedeelte van de algemeene taak toevertrouwd.

+</p>

+<p>Zij hielden zich nimmer op met ordinaire misdrijven als laden lichten, valsch munten

+enz., maar waren bij uitstek geoefend op het gebied der chantage en van de inbraak.

+</p>

+<p>De aanwezigen waren echter lang niet allen langs denzelfden weg gekomen, want deze

+zaal had nog twee uitgangen, en langs twee verschillende tunnels kon men geheel verschillende

+wijken bereiken.

+</p>

+<p>Maar ook daar was er voor gewaakt, dat geen onbevoegden konden binnentreden; de bewaking

+mocht inderdaad zeer streng heeten, en het zou niet gemakkelijk vallen haar te verschalken.

+</p>

+<p>In de zaal stonden de mannen in kleine groepjes bijeen, en voerden een gesprek op

+fluisterenden toon.

+<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p>

+<p>Er hing een eenigszins gedrukte stemming naar het scheen, en men durfde blijkbaar

+niet luid spreken.

+</p>

+<p>Stoelen waren er in het geheel niet in deze zaal aanwezig, behalve die voor het bestuur

+bestemd waren, dat uit zeven leden bestond.

+</p>

+<p>Deze stoelen waren geplaatst achter een lange tafel die met een zwart laken was bedekt.

+</p>

+<p>De middelste stoel was fraai gebeeldhouwd, en droeg boven op den rug een eigenaardig

+kenmerk—een zilveren doodskop, waaronder een dolk, gekruist met een sleutel—beide

+laatste voorwerpen zwaar verguld.

+</p>

+<p>Voor dezen stoel lag op het zwarte tafelkleed een zilveren voorzittershamer in den

+vorm van een houweel en daarnevens een tweede sleutel.

+</p>

+<p>Van deze zeven plaatsen was slechts de voorzittersstoel ledig.

+</p>

+<p>Maar plotseling werd het doodstil in de zaal.

+</p>

+<p>Het bestuurslid, dat links van den <span class="corr" id="xd31e228" title="Bron: voorzitterstoel">voorzittersstoel</span> zat, was opgestaan, had den zilveren hamer ter hand genomen en gaf met dezen een

+zwaren slag op het tafelblad.

+</p>

+<p>Hij was opgestaan en toen het muisstil was, sprak hij met doordringende stem:

+</p>

+<p>—Makkers! Wij zijn hier vergaderd op verzoek van een onzer vooraanstaande leden—markies

+Beaupré de la Sardogne! Hij wenscht ons een voorstel van groot gewicht te doen, in

+verband met de afwezigheid van onzen voorzitter, die—wegens bijzondere omstandigheden—helaas

+verhinderd is, ten minste tijdelijk, om zijn taak als leider van ons genootschap op

+zich te nemen! Met uw goedvinden zal ik thans ons geacht lid het woord geven.

+</p>

+<p>Wederom viel de hamer, en toen kwam een man van rijzigen lichaamsbouw, die omstreeks

+vijf-en-dertig jaar oud kon zijn, met een regelmatig geteekend gelaat, dat misschien

+schoon geweest zou zijn, als het niet den stempel der misdaad droeg, naar voren.

+</p>

+<p>Hij baande zich een weg door de vergaderden en ging met opgeheven hoofd naar de tafel,

+waar de zes bestuursleden gezeten waren.

+</p>

+<p>Deze tafel stond op een soort verhooging, en nu stak markies Beaupré een heel eind

+uit boven zijn medeleden.

+</p>

+<p>Hij leunde met een zijner witte aristocratische handen op de tafel en begon, met een

+accent dat slechts zeer weinig aan zijn Fransche afkomst herinnerde:

+</p>

+<p>—Vrienden! Onze secretaris, Joe Burns, heeft u zooeven reeds gezegd, dat er verband

+bestaat tusschen mijn verzoek, om u een voorstel te mogen doen, en het feit, dat dr.

+Fox afwezig is! Dat is ook zoo.

+</p>

+<p>Beaupré wachtte even, wierp een blik om zich heen, als om aandacht te vragen, en vervolgde

+toen:

+</p>

+<p>—Wij allen weten, wat de reden der afwezigheid van dr. Fox is. Hij heeft zich eenige

+weken geleden naar de Vereenigde Staten begeven, meer in het bijzonder naar New-York,

+teneinde zich daar persoonlijk op de hoogte te gaan stellen van de werkwijze van de

+„Bende van het Kwade Oog”, welke daar niet lang geleden werd opgericht, en al spoedig

+angst en ontzetting in geheel de stad verspreidde.

+</p>

+<p>Een dof gemompel liet zich hooren, dat wellicht bedoeld was als teeken van hulde aan

+het adres van de genoemde bende, die inderdaad maanden lang groote onrust had teweeg

+gebracht, niet alleen in New-York, maar ook in andere groote Amerikaansche steden.

+</p>

+<p>—Wij allen weten maar al te goed, wat hem daar wedervaren is! hernam Beaupré, zonder

+dat zijn stem echter eenige ontroering verried, waaruit zou kunnen blijken dat hij

+zich het lot van den meester, van den leider van het genootschap, waarvan hij lid

+was, bijzonder aantrok. De chef kwam daar tegenover John Raffles te staan, die zich

+eveneens te New-York ophield, en gij allen kent de gevolgen, het duurde niet lang

+of dr. Fox zat in de gevangenis.

+</p>

+<p>Misschien had de Fransche markies dit laatste, ondanks zich zelf, op eenigszins spottenden

+toon gezegd, want hier en daar werd afkeurend gemompel hoorbaar, en Joe Burns voegde

+den spreker op gedempten toon eenige woorden toe, welke niemand verstond.

+</p>

+<p>Beaupré scheen zich echter door deze interruptie volstrekt niet van zijn stuk te laten

+brengen en vervolgde rustig:

+</p>

+<p>—Ik wil hier niet onderzoeken, in hoeverre dr. Fox hieraan zelf de schuld draagt.

+Ik ben overtuigd, dat de Amerikaansche bladen ons dienaangaande slechts zeer onvolledig

+kunnen inlichten. De reden daarvan is eenvoudig deze—dat zij het niet weten! Zij weten

+het evenmin als de politie, en daarom fantaseeren zij er maar wat op los! Hoe het

+ook zij—onze aanvoerder raakte daarginds in de gevangenis.

+</p>

+<p>—Maar hij wist toch weer los te komen! riep er iemand achter uit de zaal.

+<span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span></p>

+<p>Het gelaat van Beaupré betrok een oogenblik, zijn tanden klemden zich een oogenblik

+opeen, maar zijn stem had denzelfden vasten klank, toen hij antwoordde:

+</p>

+<p>—Zeker, dat deed hij! Wij moeten echter billijk en eerlijk zijn—dat was niet zijn

+eigen verdienste! Wij allen weten, dat de middelen om te ontvluchten hem verstrekt

+zijn door den geheimzinnigen aanvoerder van de Bende van het Kwade Oog—die thans,

+helaas, eindelijk ontdekt is—alweder door toedoen van dien vervloekten John Raffles!

+</p>

+<p>Nu gingen hier en daar kreten van woede en haat op, die den spreker het voortgaan

+een oogenblik onmogelijk maakten.

+</p>

+<p>—Ter dood met hem! Dood aan John Raffles! klonk het allerwege.

+</p>

+<p>Toen deze storm weder bedaard was, ging Beaupré voort:

+</p>

+<p>—Dr. Fox maakte dus gebruik van de middelen om te ontvluchten welke men hem op zoo

+sluwe wijze had weten te doen toekomen en hij herkreeg zijn vrijheid weder, maar slechts

+om haar nauwelijks een week later opnieuw, en nu naar allen schijn voor goed te verliezen.

+</p>

+<p>Weer werden er hier en daar kreten van afkeuring en protest vernomen, maar Beaupré

+bleef in dezelfde onverschillige houding staan, bekeek zijn nagels eens, en wachtte

+rustig tot ook deze kreten verstomd waren.

+</p>

+<p>Toen ging hij voort:

+</p>

+<p>—Ik hoor daar schreeuwen, dat dr. Fox wel weer opnieuw de vrijheid zal herkrijgen,

+maar ik ben zoo vrij dit te betwijfelen, en daarvoor heb ik goede redenen.

+</p>

+<p>—Noem ze op! schreeuwde iemand achter in de zaal.

+</p>

+<p>Voor het eerst verhief de Beaupré zijn stem een weinig, zij bleef even koel, maar

+toch lag er een dreigende klank in.

+</p>

+<p>—Ik zal die redenen zeker noemen, maar ik sommeer dien schreeuwer daar achter in de

+zaal, zijn snavel te houden, of ik zal hem aanstonds eens toonen dat ik als bokser

+mijn man sta! En nu mijn redenen! Ten eerste is de man buiten gevecht gesteld, die

+dr. Fox reeds eenmaal de vrijheid heeft helpen herwinnen en ten tweede zal de politie

+ditmaal de bewaking wel zoo streng maken, dat er aan ontsnappen niet te denken valt!

+Volgens menschelijke berekening zullen wij dr. Fox waarschijnlijk nimmer terugzien,

+want als hij daar zijn straf heeft afgezeten, dan zal hij naar Engeland worden uitgeleverd,

+en hier terecht moeten staan. Gij allen weet, wat dat zeggen wil—dat wil zeggen, dat

+hij een paar weken later door het hennepen venster zal moeten kijken.

+</p>

+<p>Voor de derde maal lieten zich eenige woedende protestkreten hooren.

+</p>

+<p>—Hij beleedigt onzen chef!

+</p>

+<p>—Laat hij zelf maar niet te dicht bij de galg komen!

+</p>

+<p>—Is dat de eerbied, dien men aan onzen leider verschuldigd is?

+</p>

+<p>—Wat wil die vreemdeling!

+</p>

+<p>Deze en dergelijke kreten werden hier en daar hoorbaar, maar de Beaupré liet zich

+volstrekt niet van zijn stuk brengen.

+</p>

+<p>Hij stak een sigaret op en wachtte kalm af tot de schreeuwers uitgeschreeuwd waren.

+</p>

+<p>Toen begon hij weder:

+</p>

+<p>—De heeren schreeuwers hebben ongelijk. Als men mij bestrijdt, laat men het dan met

+argumenten doen! Ik kom nu tot het slot van mijn korte toespraak—de zaak, waarom het

+gaat! Ik herhaal, dat dr. Fox voorloopig uitgeschakeld is, en een vennootschap als

+het onze kan nooit goed werken, wanneer het eenigen tijd zonder chef blijft, de tucht

+vermindert en de onderlinge samenhang gaat verloren. Gij weet, dat ik, toen er eenige

+maanden geleden een nieuwe chef gekozen moest worden, mij als candidaat opwierp, hetgeen

+toen tegen het gebruik heette te strijden, omdat dr. Fox reeds door het bestuur als

+meester was voorgesteld. Ik heb toen het onderspit moeten delven—ofschoon ik mij zelf

+zeer goed in staat achtte, het genootschap te besturen.

+</p>

+<p>Op deze woorden volgde weder een tijd van stilzwijgen, want geen der leden scheen

+goed te begrijpen, waar de spreker heen wilde.

+</p>

+<p>De Beaupré, nog altijd in nonchalante houding tegen de tafel leunende, liet zijn blikken

+even over de vergaderden dwalen en besloot:

+</p>

+<p>—Voor de rest kan ik kort zijn. In enkele woorden: ik stel u voor, mij te benoemen

+tot leider van uw genootschap, nu dr. Fox niet meer aanwezig is—niemand kan zeggen

+voor hoe lang.

+</p>

+<p>In denzelfden hoek, waar zooeven de interrupties waren gevallen, begon het nu opnieuw

+zeer rumoerig te worden.

+</p>

+<p>—Geen vreemdeling over ons!

+<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p>

+<p>—Wij willen alleen dr. Fox tot leider!

+</p>

+<p>—Gij maakt misbruik van uwe positie en van de afwezigheid van dr. Fox!

+</p>

+<p>Deze en andere uitroepen werden gehoord.

+</p>

+<p>Maar het bleek al spoedig, dat er zich vrij veel bendeleden in de zaal bevonden, die

+op de hand waren van den stoutmoedigen Franschman en hem zeker een kans zouden geven.

+</p>

+<p>Ook zij begonnen te schreeuwen en binnen enkele oogenblikken was het een kabaal van

+belang.

+</p>

+<p>Beaupré bleef glimlachend staan, waar hij stond en stak een versche sigaret aan.

+</p>

+<p>Zijn scherp oog had spoedig gezien, dat hij, als hij maar vol hield, over een meerderheid

+zou kunnen beschikken, althans in deze vergadering.

+</p>

+<p>Hij moest dus het ijzer smeden, terwijl het heet was.

+</p>

+<p>Wat er daarna zou gebeuren, dat interesseerde hem minder.

+</p>

+<p>Als hij eenmaal aan het hoofd van het Genootschap stond, dan zou hij zijn post wel

+weten te handhaven.

+</p>

+<p>Er verliepen ongeveer 10 minuten onder een heidensch kabaal en het was goed dat men

+hier zoo diep onder den grond was.

+</p>

+<p>Maar eindelijk kon de vice-president weder kalmte verkrijgen en riep met een stem,

+bevend van woede:

+</p>

+<p>—Men kan inderdaad wel zien, dat hier een sterke hand noodig is, en dat er een krachtig

+man aan uw hoofd staat. Dr. Fox zou zulk een lawaai niet geduld hebben. En nu wat

+het voorstel van Beaupré betreft. In zekeren zin heeft hij gelijk, er moet een beslissing

+worden genomen, want ons genootschap mag niet hoofdeloos blijven. Ik voor mij heb

+er niets tegen, dat hij ons regeert, natuurlijk tot het tijdstip waarop <span class="corr" id="xd31e295" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox weer in ons midden zal zijn—of anders hoogstens een half jaar, want na dien tijd

+moet er een vrije stemming plaats vinden.

+</p>

+<p>Beaupré had met gefronst voorhoofd toegeluisterd en zeide toen spottend:

+</p>

+<p>—Wie dan leeft, wie dan zorgt! Zoudt gij nu niet tot stemming kunnen laten overgaan?

+</p>

+<p>De noodige toebereidselen werden gemaakt en de stemming vond plaats.

+</p>

+<p>Er verstreken twintig minuten—en toen maakte de vice-voorzitter onder doodsche stilte

+bekend, dat volgens de stemming markies Beaupré de la Sardogne met 57 tegen 41 stemmen

+tot plaatsvervangend chef van het genootschap was gekozen.

+<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK II.</h2>

+<h2 class="main">Een onverwachte terugkeer.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Er waren ongeveer twaalf dagen verloopen sedert de verkiezing van den nieuwen chef.

+</p>

+<p>Beaupré was dadelijk met kracht opgetreden en niet alleen was de tucht teruggekeerd

+onder de leden van het genootschap, maar ook nam de criminaliteit te Londen weder

+ziender oogen toe.

+</p>

+<p>Er hadden zeer veel aanrandingen en beroovingen op den openbaren weg plaats<span class="corr" id="xd31e312" title="Niet in bron"> gevonden</span> en in de meeste gevallen was de politie niet bij machte de daders te grijpen.

+</p>

+<p>Degenen, die in handen van de gerechtigheid vielen, en waarvan de politie bijna zeker

+wist, dat zij tot een georganiseerde bende behoorden, zwegen echter als het graf en

+verklapten niets—Beaupré wist orde onder zijn <span class="corr" id="xd31e316" title="Bron: luidjes">luitjes</span> te houden.

+</p>

+<p>Alle leden wisten, dat hij een sterke hand had, en dat die hand zeer ver strekte.

+</p>

+<p>Eens zou er een dag komen, dat zij weder uit de gevangenis ontslagen werden, en dan

+wee hunner, wanneer zij soms hun mond voorbij gepraat mochten hebben!

+</p>

+<p>Maar eensklaps bracht de telegraaf het bericht, het ongelooflijk klinkende bericht,

+dat dr. <span class="corr" id="xd31e323" title="Bron: Fok">Fox</span> er opnieuw in geslaagd was, uit de gevangenis te ontvluchten.

+</p>

+<p>Het gevaarlijke bendehoofd, dat zich wel op honderd plaatsen tegelijk scheen te kunnen

+vertoonen, was dus weder op vrije voeten!

+</p>

+<p>Een oogenblik kon men nog hopen, dat hij achterhaald zou worden als hij zich naar

+een van de booten begaf, maar de <span class="corr" id="xd31e329" title="Bron: onvluchte">ontvluchte</span> misdadiger scheen voorzichtig te zijn, en had wel begrepen, dat de politie het oog

+zou houden op de inschepingsplaatsen der groote mailbooten.

+</p>

+<p>Waarschijnlijk zou dr. Fox er voorloopig niet aan denken, naar Engeland terug te keeren,

+omdat hij wel zou begrijpen, dat de politie daarginds waakzaam was. Maar intusschen

+was hij toch maar vrij!

+</p>

+<p>Eens zou er een dag komen, waarop hij de waakzaamheid der Amerikaansche politie zou

+weten te verschalken en weder naar Engeland zou oversteken.

+</p>

+<p>Men had er te New-York niet aan gedacht, het bericht van de ontvluchting geheim te

+houden, daar men terecht oordeelde, dat een zoo groot mogelijke openbaarheid het beste

+middel zou zijn, om den schurk weder in handen te krijgen.

+</p>

+<p>Zijn signalement werd dus onmiddellijk naar alle hoeken der wereld getelegrafeerd,

+ofschoon men er bijna zeker van was, dat dr. Fox in den eersten tijd Amerika niet

+zou durven verlaten.

+</p>

+<p>Natuurlijk waren ook aanstonds alle leden van de verschillende benden op de hoogte,

+welke tot het Genootschap van den Gouden Sleutel behoorden.

+</p>

+<p>En even natuurlijk werd het bericht in die kringen met gemengde gevoelens ontvangen.

+</p>

+<p>De vrienden van den meester, die de troonsbestijging van den Franschman steeds met

+leede oogen hadden aangezien, en slechts met tegenzin zijn bevelen opvolgden, vernamen

+het bericht der ontsnapping met groote vreugde, welke zij niet poogden te verbergen.

+</p>

+<p>De volgelingen van Beaupré daarentegen waren tamelijk ongerust en voorzagen, het heftig

+karakter van den Franschman kennende, een noodlottige botsing.

+</p>

+<p>En Beaupré zelf?

+</p>

+<p>Hij bleef onder het bericht volkomen kalm.

+</p>

+<p>Hij rekende er op, dat het Fox zoo goed als onmogelijk zou vallen, den Oceaan over

+te steken, daar dit gelijk zou staan met zelfmoord—hoe goed ook vermomd, de waakzame

+politie zou hem zeker aanhouden, zoodra hij den voet op een der Transatlantische zeebooten

+durfde zetten.

+</p>

+<p>En intusschen ging hij kalm door met het organiseeren van strooptochten in de voorsteden

+van Londen, het ondernemen van tochten per auto, met het doel om groote banken te

+berooven, waarbij hij steeds vóór ging, zonder het gevaar te achten.

+</p>

+<p>Er waren ongeveer negen dagen verloopen sedert het bericht der ontvluchting bekend

+werd, en er had <span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span>wederom een samenkomst plaats in het onderaardsche dievenhol in de Firestreet.

+</p>

+<p>Ditmaal was er een groot aantal leden present, want er zou over een belangrijk onderwerp

+beraadslaagd worden, een organisatorische wijziging in het bestuur, door Beaupré voorgesteld,

+en waardoor de samenwerking der verschillende benden zoowel in, als buiten Engeland

+vergemakkelijkt zou worden.

+</p>

+<p>Het was omstreeks één uur in den nacht, en er was juist een spreker aan het woord,

+toen een der deuren van de zaal geopend werd en er een man binnentrad, die zachtjes

+naar voren trad en een oogenblik achter de groep mannen staande bleef luisteren.

+</p>

+<p>Maar één hunner had een blik achter zich geworpen en riep uit:

+</p>

+<p>—Dr. Fox!

+</p>

+<p>Aller oogen wendden zich naar den persoon, die zooeven was binnen gekomen en allerwege

+werden luide kreten hoorbaar—van blijde verrassing, of van schrik!

+</p>

+<p>Ja, het was zoo—dr. Fox was teruggekeerd!

+</p>

+<p>Met een zonderlingen glimlach om de dunne lippen en een glans in de grijsgroene oogen,

+die weinig goeds voorspelde, drong hij door de vergaderden, die eerbiedig en zwijgend

+plaats voor hem maakten, tot hij de tafel van het bestuur bereikt had en een voet

+op de verhooging gezet had.

+</p>

+<p>Het was doodstil in de zaal geworden en men had <span class="corr" id="xd31e359" title="Bron: inderdaar">inderdaad</span> een speld kunnen hooren vallen.

+</p>

+<p>In den bestuursstoel zat markies Beaupré, met den voorzittershamer in de hand.

+</p>

+<p>Hij was een weinig bleek geworden, toen hij dr. Fox zag naderen, maar anders had niets

+zijn ontroering verraden.

+</p>

+<p>Eenigen tijd keken de beide mededingers elkander strak aan.

+</p>

+<p>De vier overige leden van het bestuur waren onmiddellijk opgerezen en bleven nu in

+half gebukte houding achter de tafel met het sombere, zwarte kleed, staan.

+</p>

+<p>Toen sprak dr. Fox langzaam:

+</p>

+<p>—Markies Beaupré schijnt het niet noodzakelijk te achten, zijn teruggekeerden chef

+te begroeten?

+</p>

+<p>Beaupré klemde de lippen dicht opéén, en een straal van woede en haat flitste een

+oogenblik uit zijn zwakke oogen.

+</p>

+<p>Hij wist zich echter te beheerschen en zeide op kalmen toon:

+</p>

+<p>—Het verheugt mij voor u, dr. Fox, dat gij, niettegenstaande het dreigende gevaar,

+naar Londen hebt weten over te steken—maar ik kan niet inzien, waarom ik als president—als

+wettig gekozen voorzitter—zou moeten opstaan, om u buigend te begroeten.

+</p>

+<p>—Zijt gij als president gekozen? hernam dr. Fox tergend langzaam. Wel, dat is iets

+nieuws voor mij! Of liever gezegd: nieuw is het niet, want ten eerste verwachtte ik

+wel iets dergelijks, en ten tweede is het mij eenige uren geleden medegedeeld door

+één mijner vrienden! Ik behoef u zeker niet te zeggen, dat deze verkiezing onwettig

+was?

+</p>

+<p>—Onwettig? herhaalde Beaupré met dreigend samengetrokken wenkbrauwen. Men heeft mij

+in een geheime en directe stemming zonder dat iemand invloed kon uitoefenen, met een

+aanmerkelijke meerderheid gekozen—noemt gij dat onwettig?

+</p>

+<p>—Mijnentwege was zij het niet, hernam dr. Fox met stemverheffing. Wij willen daarover

+niet twisten. In ieder geval kon uw functie slechts zoolang duren, als ik afwezig

+was. Ik ben teruggekeerd—gij treedt dus automatisch weder af en ruimt de voorzittersplaats

+voor mij in!

+</p>

+<p>Een onheilspellende stilte volgde op deze woorden.

+</p>

+<p>Iedereen gevoelde, dat er iets in de lucht hing, iets dreigends, waaraan nog geen

+naam kon worden gegeven.

+</p>

+<p>Het gelaat van Beaupré was als uit marmer gehouwen, zoo wit en onbewegelijk, en alleen

+zijn oogen schenen te leven en vlammen te schieten.

+</p>

+<p>Toen barstte hij uit:

+</p>

+<p>—Gij zoudt mij dus willen dwingen, mijn taak als chef van het Genootschap weder neer

+te leggen?

+</p>

+<p>—Wat hadt gij dan gedacht? riep dr. Fox toornig uit. Ik heb levensgevaar getrotseerd,

+om aanstonds weder naar Engeland terug te keeren. Ik heb, vermomd als stoker, een

+plaats weten te krijgen op een particulier jacht, dat naar een Spaansche haven voer.

+Ik ben vandaar als blinde passagier door geheel Frankrijk gereisd, en ben van Parijs

+tegen betaling van een ongehoorde som per vliegmachine naar Londen overgestoken—alleen

+maar om mijn taak weder op mij te kunnen nemen. En gij zoudt durven ontkennen, dat

+ik daartoe het recht heb? Kort en goed—ik raad u aan, om aanstonds den voorzittershamer

+aan mij over te geven!

+</p>

+<p>—Ik weiger! Ik ben er—ik blijf er, zooals een goed rond gezegde in mijn taal luidt!

+<span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span></p>

+<p>Dat was duidelijk!

+</p>

+<p>Het was een gezegde, dat niet voor tweeërlei uitleggingen vatbaar was. Hier stonden

+twee vijanden tegenover elkander, en iedereen gevoelde, dat zich hier een felle strijd

+om het hoogste gezag zou ontspinnen.

+</p>

+<p>Vroeger werd de chef van het geheime Genootschap van den Gouden Sleutel steeds door

+de zeven leden van het bestuur gekozen, chefs van even zoovele groote benden, en die

+alleen het recht hadden, den leider ongemaskerd te zien en te spreken, en geen der

+andere leden had ooit geweten, wie de hoofdaanvoerder eigenlijk was.

+</p>

+<p>Dat was echter in dit geval niet mogelijk geweest, want John Raffles had al zeer spoedig

+de politie op de hoogte gebracht van de identiteit van het Hoofd, en ten overvloede

+had de Amerikaansche politie een zeer nauwkeurig signalement van hem gegeven.

+</p>

+<p>Het mocht dus wel nutteloos heeten, nog langer geheimhouding tegenover de leden te

+betrachten, en Fox had terecht ingezien, dat hier slechts een openlijk optreden kon

+baten, daar de Franschman zichzelf reeds een aanzienlijken aanhang zou hebben weten

+te verwerven.

+</p>

+<p>Dit bleek ook spoedig genoeg, want er klonk hier en daar een gemor in de zaal, dat

+hem niet veel goeds voorspelde.

+</p>

+<p>Hier moest ingegrepen worden—met krachtige hand!

+</p>

+<p>Beaupré weigerde om heen te gaan—welnu, dan zou hij hem echter moeten dwingen.

+</p>

+<p>Dr. Fox was met gekruiste armen op de bestuurstafel toegetreden, en stond nu vlak

+tegenover zijn vijand, dien hij met zijn grijsgroene oogen doorborend aanzag.

+</p>

+<p>—Ik heb u goed verstaan? Gij weigert mijne rechten te erkennen?

+</p>

+<p>—Ik weiger niet ze te erkennen—ik weiger slechts er rekening mede te houden! antwoordde

+Beaupré met een spottend lachje, hetwelk het bloed van den Meester aan het koken bracht.

+</p>

+<p>—Gij wil dus zeggen, dat ge mij tart? schreeuwde hij.

+</p>

+<p>—Gij moogt het noemen, zooals gij verkiest—ik heb deze zware taak niet op mij genomen

+met het voornemen, haar zoo spoedig weder te laten varen!

+<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK III.</h2>

+<h2 class="main">Een vreeselijk duel.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Weer ontstond een gespannen stilte op deze woorden.

+</p>

+<p>Toen hernam <span class="corr" id="xd31e408" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox langzaam en alsof hij ieder woord woog:

+</p>

+<p>—Wat men u ook moge verwijten—zeker geen gemis aan duidelijkheid! Welnu, ik wil in

+dat opzicht niet voor u onder doen, ik zal even duidelijk zijn! Gij hebt u reeds bij

+een vroegere gelegenheid mijn bitterste vijand betoond, en ik verdenk er u zelfs sterk

+van dat gij mij aan de politie hebt willen verraden! In het kort—een van ons beiden

+is te veel! Is u dat duidelijk genoeg?

+</p>

+<p>—Zeker, Fox! antwoordde markies de Beaupré spottend. Gij spreekt naar mijn hart—gij

+windt er geen doekjes om! Het is inderdaad maar beter als een van ons beiden verdwijnt.

+Gij moet inzien, dat het voor mij een al te harde noot te kraken zou zijn, als ik

+nu deze post weder moet verlaten, om voor u plaats te maken, nadat ik reeds eenige

+veranderingen heb ingevoerd—die volgens mijn oordeel verbeteringen zijn.

+</p>

+<p>—Welnu, dan zullen wij consequent moeten zijn, en onze conclusies hieruit trekken!

+vervolgde dr. Fox koeltjes. Het komt in het kort hierop neer, dat wij zullen moeten

+duelleeren.

+</p>

+<p>—Het staat mij aan! riep de Franschman uit. Dat is een ridderlijke wijze om geschillen

+te slechten. Zullen wij den degen kiezen?

+</p>

+<p>Dr. Fox schudde zwijgend ontkennend het hoofd.

+</p>

+<p>—Het pistool dan?

+</p>

+<p>Nogmaals een ontkennend hoofdschudden.

+</p>

+<p>—Noch het pistool—noch de degen? vroeg De Beaupré verwonderd. Voor den drommel—waar

+wilt gij dan mee vechten?

+</p>

+<p>—Met het mes! klonk het kortaf van de dunne lippen van <span class="corr" id="xd31e422" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox.

+</p>

+<p>De wenkbrauwen van den Franschman gingen de hoogte in en daarop zonken zij zoo laag,

+dat zij zijn oogen geheel overschaduwden.

+</p>

+<p>—Het mes? bromde hij verachtelijk. Een zonderling wapen, dat moet ik zeggen.

+</p>

+<p>—Maar een wapen, dat gij toch wel hanteeren kunt, niet waar? zeide <span class="corr" id="xd31e429" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox.

+</p>

+<p>—Ik ontken het niet!

+</p>

+<p>—Nu, dan staan wij in dat opzicht gelijk! Ik erken eerlijk, dat ik niet zeer sterk

+ben in het hanteeren van degen en duelleerpistool—en daar ik besloten ben om u te

+overwinnen—zoo heb ik het mes gekozen.

+</p>

+<p>Beaupré haalde na eenig nadenken de schouders op, en zeide toen:

+</p>

+<p>—Het zij zoo! Ik begrijp <span class="corr" id="xd31e437" title="Bron: u">uw</span> voorkeur voor het mes wel—gij zijt immers geneesheer? Laat ons dan de zaak maar niet

+uitstellen—de zaal is groot genoeg. Ik heb wel geen mes bij mij, maar een van de leden

+zal wel zoo vriendelijk zijn, mij er een te leenen!

+</p>

+<p>—Een oogenblik! klonk nu een stem uit de vergadering.

+</p>

+<p>Allen wendden den blik naar den spreker, een man met een fanatiek gelaat, diep in

+de kassen gezonken oogen en een rafelige, laag neerhangende snor.

+</p>

+<p>Het was een Mexicaan, die een half jaar geleden uit zijn land was gevlucht wegens

+moord op een ranchohouder en zijn dochter, naar Engeland was gevlucht, waar hij in

+veiligheid hoopte te zijn.

+</p>

+<p>—Ik stel voor, dat het een Mexicaansch duel zal zijn! ging de man voort.

+</p>

+<p>—Wat is dat? werd er van verschillende kanten geroepen.

+</p>

+<p>—Heel eenvoudig—de duellanten worden opgesloten in een stikdonker vertrek, waar geen

+enkele lichtstraal mag binnendringen en dat niet grooter mag zijn dan drie meter in

+het vierkant. Zij krijgen ieder een even sterk en groot mes in de vuist—de deur wordt

+gesloten—en een half uur later gaat men eens kijken hoe het zaakje staat!

+</p>

+<p>Een huivering van ontzetting was door de meeste aanwezigen gegaan, hoe gehard ook,

+want zij begrepen dadelijk alle afschuwelijkheden van zulk een duel in een <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>tastbare duisternis, waar de dood onzichtbaar loerde.

+</p>

+<p>Maar aan den anderen kant verlokte het voorstel door zijn bloedige romantiek, en reeds

+gingen er van alle kanten kreten van instemming op<span class="corr" id="xd31e453" title="Bron: ,">.</span>

+</p>

+<p>—Ja—het moet een Mexicaansch duel zijn! werd er geschreeuwd. Dan zal het lot spreken!

+Wie het overleeft, wordt onze leider!

+</p>

+<p>De beide vijanden hadden met bleek gelaat naar deze dierlijke kreten geluisterd—dezelfde

+kreten, die eenige eeuwen weerklonken op de steenen banken der arena’s waar de eerste

+Christenen ten prooi aan de wilde dieren werden geworpen.

+</p>

+<p>Bloeddorst lag op ieders gelaat—en de beide mannen lazen daar als in een opgeslagen

+boek, dat zij op mededoogen niet behoefden te rekenen.

+</p>

+<p>Men had besloten, dat het een Mexicaansch duel zou zijn—en daartegen zouden zij vruchteloos

+zich verzetten.

+</p>

+<p>Deden zij het niet, dan liepen zij groote kans, dat zij beiden wegens gebrek aan moed

+zouden worden verjaagd.

+</p>

+<p>Beaupré was de eerste die weder sprak, zijn stem trilde slechts weinig, toen hij zeide:

+</p>

+<p>—Het is goed—ik stem toe! Het is geen tweegevecht naar mijn smaak, want thans zal

+het blinde lot ook een woordje meespreken, maar als gij het wilt, dan zal ik mij er

+in schikken.

+</p>

+<p>De toebereidselen waren spoedig getroffen.

+</p>

+<p>Twee leden van het Genootschap, broeders, bezaten twee volkomen gelijke, sterke, knipmessen,

+met een hoorn heft en een <span class="corr" id="xd31e467" title="Bron: lemet">lemmet</span> bijna een halven centimeter op den rug dik, en vier centimeter breed, vlijmscherp

+geslepen en dat onmogelijk kon dichtklappen als het eenmaal geopend was.

+</p>

+<p>Het waren vreeselijke wapens, in de handen van een geoefend vechter.

+</p>

+<p>Aan de groote vergaderzaal grensde een klein kamertje, dat eveneens steeds kunstmatig

+verlicht moest worden, en dat voortreffelijk voor het doel geschikt was.

+</p>

+<p>Er lag een tapijt op den vloer, er stond een tafel, een paar stoelen, een kastje en

+nog een enkel meubelstuk.

+</p>

+<p>De tafel en de stoelen werden er uit weggehaald—de draad van het electrisch licht

+werd doorgesneden, uit vrees dat de strijdenden het misschien zouden willen doen ontgloeien—zij

+kregen ieder een mes in de hand, waarop zij ieder in een tegenover gestelden hoek

+van het vertrek werden geplaatst, en daarop werd de deur gesloten.

+</p>

+<p>De twee doodsvijanden waren alleen.

+</p>

+<p>Zij waren vaak in het donker geweest, maar een bijna tastbare, afschuwelijke duisternis

+als deze, hadden zij nimmer beleefd.

+</p>

+<p>Het was alsof zij als lood op hen drukte en hen omving als de golven een drenkeling

+die onder de oppervlakte van het water is verdwenen.

+</p>

+<p>Zij hoorden niets dan elkanders stootende ademhaling en het gesuis in hun ooren, de

+aandrang van hun bloed.

+</p>

+<p>Beiden hielden het vreeselijke mes in de vuist geklemd alsof zij het sterke hoorn

+mes wilde verbrijzelen—want wie zijn wapen verloor, die was ten doode opgeschreven.

+</p>

+<p>Niemand hunner waagde aanvankelijk een stap te doen—want die eerste stap kon den dood

+brengen.

+</p>

+<p>Dr. Fox stiet een doffen, half gesmoorden kreet uit—zijn voet was onder het tapijt

+geraakt—en hij struikelde, want in deze vervloekte duisternis was men zijn bewegingen

+niet meester.

+</p>

+<p>Dadelijk was Beaupré bij hem en zwaaide zijn gewapenden arm met kracht vooruit.

+</p>

+<p>Maar hij raakte het ledige—en een oogenblik later viel hij languit over het uitgestrekte

+been van zijn vijand.

+</p>

+<p>Bijna was het mes aan zijn hand ontglipt.

+</p>

+<p>Zijn hoofd bonsde tegen den wand en even duizelde het hem.

+</p>

+<p>Toen voelde hij zich bij zijn korte jas grijpen—en weer stak hij woedend naar de hand

+die hem beet had gevat.

+</p>

+<p>Een schreeuw van pijn—de greep werd losser—het mes had blijkbaar de grijpende hand

+geraakt.

+</p>

+<p>En opnieuw begon het afschuwelijk tasten in het duister, het hijgend ademhalen, dat

+de twee strijdenden zooveel mogelijk voor elkander trachtten te verbergen, uit vrees

+hun aanwezigheid te verraden, en het kruipen langs den grond en langs de wanden.

+</p>

+<p>Deze vreeselijke minuten schenen eeuwig te duren.

+</p>

+<p>Eenmaal bleek het, dat de beide doodsvijanden achter elkander op handen en voeten

+het vertrek waren rondgekropen.

+</p>

+<p>Bij het voor zich uittasten greep Fox het been van Beaupré even boven den enkel en

+hij hield het krampachtig vast ondanks het schoppen van den ander, die zich uit alle

+macht trachtte los te maken.

+<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p>

+<p>De volgende seconden hadden de twee mannen zich als slangen om elkander heen gekronkeld

+en staken zij onder het uiten van de vreeselijkste verwenschingen op elkander los.

+</p>

+<p>En bijna even plotseling hadden zij elkander weder losgelaten en stonden hijgend,

+bloedend, terwijl een roode nevel voor hun oogen op en neer golfde, ieder in een hoek

+van het vertrek weder stil.

+</p>

+<p>Opnieuw begonnen hun voeten <span class="corr" id="xd31e499" title="Bron: tasten">tastend</span> vooruit te schuifelen, hielden zij hun adem in om niet de plek te verraden waar zij

+stonden en den ander onverhoeds te kunnen neerstooten.

+</p>

+<p>Toen voelde Beaupré plotseling hoe het was, alsof de grond onder hem wegzonk en het

+volgende oogenblik begreep hij het.

+</p>

+<p>Zijn verraderlijke tegenstander had het kleine vloerkleed bij een der hoeken vastgegrepen

+en het met een ruk naar zich toegetrokken.

+</p>

+<p>De Franschman viel achterover—en ditmaal vloog het mes uit zijn handen!

+</p>

+<p>Een schorre kreet ontwrong zich aan zijn keel.

+</p>

+<p>Het was hem, alsof er nu overal rossige vlammen oplaaiden.

+</p>

+<p>Als waanzinnig trachtte hij de dichte duisternis vruchteloos met zijn wijdgeopende

+oogen te doorboren.

+</p>

+<p>Zijn slapen klopten alsof zij zouden barsten, en zijn hart hamerde hem met pijndoende

+slagen in de borst.

+</p>

+<p>Beaupré was voorzeker een moedig man, maar de toestand waarin hij zich thans bevond

+was werkelijk vreeselijk!

+</p>

+<p>Hij bevond zich in een zeer klein vertrek, waar niet de flauwste lichtstraal binnen

+drong—en op eenige meters afstand van hem wist hij een meedoogenloozen vijand, gewapend

+met een vlijmscherp knipmes, en die hem zeker zou dooden—want hij zelf was nu ongewapend.

+</p>

+<p>Met een doffen kreet liet hij zich op de knieën vallen, en begon met koortsachtige

+haast over den vloer te tasten, in de hoop dat hij zijn eigen mes zou terugvinden.

+</p>

+<p>Dr. Fox moest zeker het vallen van het wapen van zijn tegenstander gehoord hebben,

+want hij stiet een duivelsch lachje uit, en Beaupré hoorde hem nader sluipen.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik zou hij het koude staal wellicht in zijn lichaam voelen binnendringen,

+zonder zich ditmaal te kunnen verdedigen.

+</p>

+<p>Hij wierp zich plat op den grond, steeds met beide handen rondtastende.

+</p>

+<p>Toen voelde hij hoe de voet van zijn doodsvijand tegen zijn beenen stiet en hoe <span class="corr" id="xd31e518" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox het evenwicht verloor.

+</p>

+<p>Hij sprong ijlings weder overeind, voor zijn vijand in den val had kunnen toestooten

+of zich herstellen, maar op zijn beurt struikelde hij opnieuw en viel voorover.

+</p>

+<p>Maar een zijner handen was op een scherp, koud voorwerp terecht gekomen.

+</p>

+<p>Hij slaakte een dierlijke kreet van vreugde—het toeval had hem juist het mes weder

+onder zijn bereik gebracht.

+</p>

+<p>Hij wendde zich bliksemsnel om, en greep zijn tegenstander vast, terwijl hij woedend

+naar hem stak.

+</p>

+<p>Maar tegelijkertijd slaakte hij een kreet van afschuw en schrik.

+</p>

+<p>Hij gevoelde, dat dr. Fox zijn bovenlichaam en zijn arm met het dikke tapijt had omwikkeld,

+ten einde zich zoodoende te beschermen.

+</p>

+<p>—Jij laffe verraderlijke hond! schreeuwde hij heesch, en nogmaals hief hij het mes

+op en stak in den blinde toe.

+</p>

+<p>Maar eensklaps slaakte hij een doordringenden gil.

+</p>

+<p>Hij gevoelde het staal in zijn rechterzijde dringen!

+</p>

+<p>Hij hoorde nog het satanische lachje van zijn vijand, en diens woesten kreet van zegepraal—en

+toen zonk het bewustzijn snel uit hem weg.

+</p>

+<p>Hij liet zijn tegenstander los, stond even heen en weer zwaaiend op dezelfde plek

+en viel toen met een zwaren slag op den vloer, waarbij zijn hoofd tegen den muur bonsde.

+</p>

+<p>—Komt hier, vrienden! riep dr. Fox op heeschen toon, het is gedaan!

+</p>

+<p>De deur van het kleine vertrek werd opengeworpen en een breede lichtstraal drong naar

+binnen, zoo schel, dat dr. Fox de handen tegen de oogen moest leggen en tegen den

+muur moest leunen.

+</p>

+<p>Hij bloedde uit verscheidene wonden en was schrikwekkend bleek.

+</p>

+<p>Het lichaam van Beaupré werd opgenomen en naar de zaal gedragen.

+</p>

+<p>Behalve eenige kleinere wonden had hij een diepe snijwond in de rechter zijde.

+</p>

+<p>Een der leden, een student in de medicijnen, die <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>echter te lui was geweest om zijn graad te halen, onderzocht de wonden en zeide op

+ernstigen toon:

+</p>

+<p>—Hij moest aanstonds naar een ziekenhuis vervoerd worden, geschied dat niet, dan kan

+ik niet voor de gevolgen instaan.

+</p>

+<p>Dr. Fox keek den spreker met een duisteren blik aan en gromde:

+</p>

+<p>—Ik heb hem overwonnen—laat hij sterven!

+</p>

+<p>Deze woorden verwekten echter een dreigend gemompel onder de vrienden van den Franschman,

+en dr. Fox, die een menschenkenner was, begreep dat hij niet te ver mocht gaan.

+</p>

+<p>Hij haalde minachtend de schouders op en hernam:

+</p>

+<p>—Doe overigens wat gij wilt, als gij maar zorgt dat geen onzer gevaar loopt, en als

+gij maar erkent dat ik mij zijn meerdere heb getoond, en dus het recht heb weder de

+plaats in te nemen die mij toe komt.

+</p>

+<p>Hier en daar gingen kreten van instemming op, waarop de meester vervolgde:

+</p>

+<p>—Draag hem dan spoedig naar buiten, en laat een uwer een auto aanroepen, met hem naar

+een ziekenhuis rijden, en daar een of ander praatje opdisschen van een nachtelijke

+aanranding—een straatgevecht of iets dergelijks; ik raad u aan voorzichtig te zijn,

+want ik ben niet in een stemming om vergissingen en domheden over het hoofd te zien!

+</p>

+<p>Onder het spreken had <span class="corr" id="xd31e554" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox een dreigenden blik om zich heen geworpen, en ondanks zichzelven voelden alle

+bandieten een zeker ontzag voor den man die zooeven pas een vreeselijk tweegevecht

+had moeten doorstaan en nu reeds weder zijn gezag deed gelden, bleek, bloedend, maar

+niet van zins om ook maar het geringste deel van zijn autoriteit prijs te geven.

+</p>

+<p>Een paar sterke kerels namen het slappe lichaam van den gewonde vlug op en droegen

+het naar buiten.

+</p>

+<p>Het was reeds zeer laat in den nacht maar het geluk was hen dienstig, want zij troffen

+vrij spoedig een taxi.

+</p>

+<p>Zij moesten den chauffeur echter een groote fooi beloven alvorens deze zich bereid

+toonde de beide mannen met den zwaargewonde naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te

+vervoeren, ofschoon dit nauwelijks een kwartier rijden van den anderen oever van de

+Theems gelegen was.

+</p>

+<p>Daar gekomen dischten de twee mannen een verhaal op van een nachtelijke vechtpartij,

+en Beaupré werd op de gemeenschappelijke mannenzaal in een krib gelegd, nadat hij

+in de operatiekamer verbonden was.

+</p>

+<p>De twee mannen hadden wijselijk geen naam genoemd—want zij begrepen wel dat hun dat

+in moeilijkheden kon brengen.

+</p>

+<p>En zoo werd er op de kaart die boven Beaupré’s bed gehangen werd niets ander ingevuld

+dan de aard van zijn ziekte: „Diepe steekwond in de rechterzijde, met perforatie van

+den maagwand.”

+</p>

+<p>Daaronder stond, ten behoeve van de verpleegster, in het kort de behandeling aangegeven,

+maar naam, woonplaats, ouderdom en alle andere gegevens moesten oningevuld blijven.

+<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK IV.</h2>

+<h2 class="main">De minnares van Beaupré.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Den volgenden dag omstreeks vier uur in den middag hield een prachtige blauw gelakte

+limousine stil voor het hek hetwelk het ziekenhuis aan de Sloane street omgaf.

+</p>

+<p>Het hek was slechts op de klink gesloten, en de reusachtig gebouwde chauffeur, die

+achter het stuurwiel van de auto had gezeten, kon het gemakkelijk openen.

+</p>

+<p>Hij wilde weder op zijn plaats gaan zitten, om zijn wagen langs een der breede oprijwegen

+tot voor den hoofdingang van het ziekenhuis te brengen, maar een van de beide heeren

+die in de auto zaten had het portier reeds geopend en zeide nu:

+</p>

+<p>—Laat maar, Henderson—wij zullen dat kleine eind wel te voet afleggen, rijd maar naar

+huis, en kom over anderhalf uur terug<span class="corr" id="xd31e575" title="Bron: :">.</span>

+</p>

+<p>Onder het spreken was de eigenaar van de prachtige auto, een rijzig man in de kracht

+van zijn leven, met een gespierde gestalte, en haar dat aan de slapen licht begon

+te grijzen, gevolgd door een jongen man van omstreeks <span class="corr" id="xd31e580" title="Bron: vijf en twintig">vijf-en-twintig</span> of <span class="corr" id="xd31e583" title="Bron: zes en twintig">zes-en-twintig</span> jaar, met lichtblauwe oogen en blond haar, die den ander met veel differentie scheen

+te behandelen.

+</p>

+<p>De chauffeur oogde hen even na, terwijl zij daar naast elkander de breede oprijlaan

+volgden, nam toen weder achter het stuurwiel plaats, en even later was de prachtige

+Limousine weder te midden van het groote stadsverkeer verdwenen.

+</p>

+<p>De twee elegant gekleede heeren, die daar naar het gasthuis onderweg waren, schenen

+hier geen onbekenden te zijn, want de eenvoudig gekleede portier die aan den ingang

+van de vestibule op post stond, tikte eerbiedig aan zijn pet, en liet de beide heeren

+zonder iets te vragen voorbijgaan.

+</p>

+<p>De oudste der beide mannen was Lord William Aberdeen, de schatrijke filantroop, in

+geheel Londen bekend wegens zijn teruggetrokken leefwijze, zijn grooten eenvoud, waarmede

+hij ondanks zijn rijkdom leefde, en zijn tallooze menschlievende daden.

+</p>

+<p>Zijn metgezel heette Charly Brand, en was zijn secretaris, die een eindelooze lijst

+van personen moest bijhouden, die in een of ander opzicht hulp en bijstand behoefden.

+</p>

+<p>Het was inderdaad een geweldige boekhouding, maar de jonge man oefende zijn functie

+blijkbaar met groot genoegen uit.

+</p>

+<p>Het was heden de dag waarop zij een of ander gasthuis plachten te bezoeken, waar voornamelijk

+lieden uit de volksklasse werden verpleegd.

+</p>

+<p>Dit was een gewoonte van zijn Lordschap, waarvan hij slechts zeer zelden afweek.

+</p>

+<p>Na den portier te zijn gepasseerd, bevonden de twee heeren zich in een ruime hal,

+met een groote lift ter weerszijden, ieder naast een breede, hardsteenen trap gelegen.

+</p>

+<p>Daar zij wisten op de eerste verdieping de groote zaal voor de mannelijke verpleegden

+te zullen vinden, liepen zij de lift voorbij en bestegen de breede trap.

+</p>

+<p>Zij kwamen nu en dan verplegers voorbij, die hen eveneens schenen te kennen en voor

+wie zij beleefd den hoed afnamen.

+</p>

+<p>Op de breede gang, welke zij thans bereikten, liep een ziekenverpleger op en neder,

+die de wacht hield bij de breede toegangsdeur.

+</p>

+<p>Het bezoekuur <span class="corr" id="xd31e600" title="Bron: zoo">zou</span> spoedig slaan, en hij moest er voor waken, dat de drukte niet al te groot zou worden.

+</p>

+<p>Hij maakte dadelijk plaats voor den hoogen bezoeker, en zeide glimlachend: Een rijken

+oogst vandaag Mylord,—de zaal ligt bijna geheel vol.

+</p>

+<p>En hij opende de deur voor de beide bezoekers.

+</p>

+<p>Dezen stonden nu aan het begin van een zeer groote zaal waar honderdtwintig bedden

+stonden, zestig langs iedere zijde van het vertrek.

+</p>

+<p>Het licht stroomde door een achttal hooge vensters naar binnen.

+</p>

+<p>Een paar verpleegsters liepen zachtjes heen en weder langs den breeden middenloop,

+die met een dikken kokoslooper bedekt was.

+<span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span></p>

+<p>In het midden daarvan stond een kleine tafel met een stoel er voor ten gebruike van

+de hoofdverpleegster, aan wie het toezicht over de geheele zaal was toevertrouwd.

+</p>

+<p>Er waren ruim honderd bedden bezet, en overal zag men wasbleeke ingevallen gezichten,

+koortsachtig schitterende oogen, of onrustig heen en weer over de kussens woelende

+hoofden.

+</p>

+<p>Dadelijk trad er een verpleegster op Lord Aberdeen toe, en de rondgang begon.

+</p>

+<p>De secretaris van zijn Lordschap, Brand, had een notitieboek en een vulpenhouder te

+voorschijn gehaald, en maakte aanteekeningen.

+</p>

+<p>De verpleegster begon met haar eentonige opsomming van ontberingen, armoede en ellende

+van allerlei aard, en de jonge man schreef.

+</p>

+<p>Met ernstig gelaat luisterde Lord Aberdeen toe.

+</p>

+<p>Bij ieder ziekbed stond hij een oogenblik stil, nu eens om een paar bemoedigende woorden

+te spreken tot een zieke die daar al maanden en maanden lag en den rijken bezoeker

+reeds kende, dan weder om nadere bijzonderheden te vernemen uit den mond zelf der

+patiënten.

+</p>

+<p>Zoo werd het een geheel verhaal van troostelooze, sombere misère, waarbij alleen de

+hoofdpersonen anderen waren, maar het drama zelf bijna onveranderlijk hetzelfde bleef.

+</p>

+<p>Daar waren metselaars, die van een steiger waren gevallen, en wier gezin reeds weken

+honger leed, daar waren bejaarde kantoorklerken, door een kwaal overvallen en die

+niet wisten wat zij moesten doen, als zij weder uit het ziekenhuis ontslagen zouden

+worden. Daar waren werkloozen, van stadswege verpleegd en in wier woningen sedert

+lang bittere armoede heerschte en daar waren ten slotte oorlogsinvalieden, die hier

+als wrakken gestrand waren, zonder hoop, zonder uitzicht op verbetering van den toestand,

+het hart vervuld van wrok jegens een ondankbare maatschappij, die hen eerst den dood

+tegemoet had gezonden, en hen nu verstiet, juist nu zij haar hulp zoozeer behoefden.

+</p>

+<p>Geduldig, zonder ooit iemand in de rede te vallen, hoorde Lord Aberdeen deze verhalen

+van lijden en ontbering aan, terwijl zijn secretaris ijverig schreef.

+</p>

+<p>Maar eensklaps bleef hij stilstaan en hield zijn groote grijze oogen onafgewend op

+een gestalte die naast een der bedden geknield lag, met het hoofd op een kussen, waarop

+reeds een ander, stil, bleek hoofd gevlijd lag met gesloten oogen en pijnlijk dichtgeknepen

+lippen.

+</p>

+<p>Het was een vrouw, tamelijk opzichtig gekleed en met een geschminkt gezicht, maar

+dat de sporen van een groot smartelijk leed vertoonde.

+</p>

+<p>Zij kon niet veel ouder zijn dan zes-en-twintig jaar, ofschoon een leven van vermaak

+en van late braspartijen reeds zijn sporen op haar wit gelaat had gedrukt.

+</p>

+<p>Zij zat daar doodstil, waarschijnlijk uit vrees om den man te wekken, die daar zoo

+stil en bleek terneder lag.

+</p>

+<p>De verpleegster was reeds verder gegaan maar hield nu haar schreden in, om op Lord

+Aberdeen te wachten, die nog altijd zijn blikken beurtelings op den man in het bed

+en de vrouw daar voor gevestigd hield.

+</p>

+<p>—Wie is die man? vroeg Lord Aberdeen eindelijk op zachten toon, terwijl hij zich tot

+de verpleegster wendde.

+</p>

+<p>—Dat weten wij niet, Mylord, antwoordde de verpleegster. Hij is hier vannacht door

+een paar mannen binnengebracht met een diepe steekwond in de rechterzijde, welke hij

+moet hebben opgedaan in een straatgevecht.

+</p>

+<p>Daarover verwonderden wij ons wel een weinig, want de man droeg vrij dure kleeren

+en zijn gelaat ziet er ook niet uit als van iemand die zich op straat in een messengevecht

+zal begeven.

+</p>

+<p>—Neen, dat doet het zeker niet! zeide Lord Aberdeen, terwijl hij het hoofd langzaam

+schudde, zonder zijn blikken van den zwaar gewonde af te wenden.

+</p>

+<p>Daarop vervolgde hij fluisterend:

+</p>

+<p>—Wie is de vrouw die aan zijn bed knielt?

+</p>

+<p>—Zijn vrouw of zijn minnares, Mylord, antwoordde de verpleegster even zacht. Zooals

+gij weet is het bezoekuur nog niet aangebroken, maar zij klaagde zoo luid, en smeekte

+zoo innig om haar bij dezen man toe te laten, dat wij het niet over ons hart konden

+krijgen haar weg te zenden.

+</p>

+<p>—Maar als gij den naam van dien man nog niet eens kendet, hoe kon de vrouw dan weten

+dat haar minnaar of haar man juist hier zou liggen? vroeg Charly Brand nu.

+</p>

+<p>De verpleegster haalde de schouders even op en antwoordde:

+</p>

+<p>—Ik weet niet, mijnheer! antwoordde de verpleegster even zacht. Zij zeide dat zij

+het van vrienden gehoord had.

+</p>

+<p>—Maar dan moet zij toch zelf den naam van haar minnaar hebben genoemd! hernam Lord

+Aberdeen verwonderd.

+<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p>

+<p>—Neen, dat deed zij niet, ging de verpleegster voort, of liever, wij zijn er van overtuigd

+dat zij met opzet een verkeerden naam heeft opgegeven.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen en zijn secretaris hadden een bliksemsnellen blik met elkander gewisseld,

+die door de verpleegster niet werd opgemerkt en nu vroeg de eerste:

+</p>

+<p>—Waarom denkt gij dat als ik vragen mag!

+</p>

+<p>—Zij noemde een echt Engelschen naam, Mylord<span class="corr" id="xd31e646" title="Bron: ,">.</span> Brand en de gewonde heeft een deel van den nacht geijld en daarbij voortdurend Fransch

+gesproken! Bovendien heeft hij ook een buitenlandsch accent.

+</p>

+<p>—Is zijn toestand gevaarlijk?

+</p>

+<p>—Als er zich geen complicaties voordoen en de wondkoorts niet verergert, kan hij binnen

+een week weder genezen zijn. Het bloedverlies had hem uitgeput, maar hij heeft blijkbaar

+een zeer krachtig gestel.

+</p>

+<p>Gedurende dit gesprek was het kleine groepje reeds weder verder geloopen, maar Lord

+Aberdeen zoowel als zijn secretaris hadden van tijd tot tijd een blik achter zich

+geworpen naar de jonge vrouw, die nog altijd bewegingloos naast het bed geknield lag.

+De rondgang door de zaal werd toen voortgezet, en eindelijk waren alle bedden bezocht.

+</p>

+<p>Het notitieboekje van den jongen secretaris was voor een groot gedeelte volgeschreven

+en hij liet het weder in zijn zak glijden toen hij en zijn meester weder bij de breede

+deur stonden, die zij waren binnengetreden met de wetenschap dat Lord Aberdeen ongeveer

+met vijfhonderd <span class="corr" id="xd31e655" title="Bron: pondsterling">pond sterling</span> dezen rondgang zou betalen.

+</p>

+<p>Toen de beide mannen bij de deur afscheid namen van de vriendelijke verpleegster,

+wierpen zij nogmaals een blik op het bed, waar de zwaargewonde terneder lag.

+</p>

+<p>De vrouw had zich thans opgericht en stond naast het bed met de hand van den man in

+de hare.

+</p>

+<p>Haar bleeke lippen schenen woorden te prevelen, welke echter niemand verstond.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik viel de deur achter de beide bezoekers dicht.

+</p>

+<p>In gedachten verzonken volgden de beide mannen den breeden <span class="corr" id="xd31e664" title="Bron: korridor">corridor</span>, daalden de trap af en stonden weder in de vestibule.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen haalde zijn horloge te voorschijn en wierp een blik op het met kostbare

+juweelen versierde uurwerk.

+</p>

+<p>Van de vestibule uit konden de twee mannen juist de blauwe auto weder zien aanrijden.

+Henderson, de chauffeur, was juist op tijd, zooals trouwens steeds.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen en zijn secretaris liepen den wagen tegemoet, die juist het hek wilde

+doorrijden.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen opende het portier, maar voor hij instapte wendde hij zich tot Charly

+Brand en zeide zacht:

+</p>

+<p>—Ik rijd alleen naar huis, blijf jij hier wachten, stel je verdekt op en volg die

+vrouw, je hebt haar natuurlijk herkend!

+</p>

+<p>—Haar zoowel als hem! Hij is Markies Beaupré de la Sardogne die reeds eenigen tijd

+door de politie van zijn land wordt gezocht, en zij is zijn minnares, Marthe Debussy!

+</p>

+<p>—Dat zag ik ook bij den eersten blik, Charly, je gaat dus die vrouw na, en rust niet

+voor je haar adres weet.

+</p>

+<p>—Ik beloof het je!

+</p>

+<p>De beide mannen drukten elkander de hand, Lord Aberdeen stapte in zijn auto, na den

+chauffeur zijn bevelen te hebben gegeven, en de wagen reed snel weg.

+</p>

+<p>Wie was deze man, die dit zonderlinge gesprek had met zijn secretaris?

+</p>

+<p>Niemand anders dan John Raffles, de Gentleman-inbreker, de langgezochte Groote Onbekende,

+op wiens aanhouding door Scotland Yard een premie van duizend pond sterling was gesteld.

+</p>

+<p>Maar welke Londenaar zou geloofd hebben, dat zich achter den bekenden filantroop,

+die jaarlijks tienduizenden ponden aan allerlei instellingen van liefdadigheid schonk,

+en zeker nog veel meer in het geheim, den man verborg, die het de politie jaren lang

+zoo bitter lastig had gemaakt, en op wiens rekening een aantal inbraken werden gesteld,

+die door hun weergalooze stoutmoedigheid tot zelfs de bewondering van Raffles’ natuurlijke

+vijanden, de rechercheurs en detectives hadden gewekt?

+</p>

+<p>Men zou den man, die het had durven beweren, eenvoudig voor gek hebben verklaard!

+</p>

+<p>John Raffles had dus in de auto plaats genomen, die door zijnen trouwen chauffeur

+Henderson bestuurd werd, en een half uur later bevond hij zich in zijn fraai huis,

+in het begin van de Regentstreet gelegen, dicht bij Pall Mall.

+</p>

+<p>Een oude bediende met spierwit haar, Gaston, had zijn hoed en overjas in ontvangst

+genomen, en ontkennend <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>geantwoord op de vraag van zijn meester, of er boodschappen of brieven waren gekomen.

+</p>

+<p>Raffles begaf zich naar de rookkamer, en wachtte daar rustig op de terugkomst van

+Charly Brand.

+</p>

+<p>Hij ging in zijn gedachten nog eens de omstandigheden na, onder welke hij Markies

+de Beaupré voor de eerste maal had gezien.

+</p>

+<p>Dat was eenige maanden geleden, toen de verkiezing voor een nieuwen chef van het genootschap

+van den Gouden Sleutel had plaats gehad.

+</p>

+<p>Raffles had Beaupré toen ontmoet in een toestand van <span class="corr" id="xd31e692" title="Bron: onbeschrijflijke">onbeschrijfelijke</span> woede, omdat de keuze niet op hem maar op zijn mededinger <span class="corr" id="xd31e695" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox was gevallen.

+</p>

+<p>Hij had hem aangesproken, hem gezegd, dat hij hem zijn hulp wilde aanbieden, voor

+het geval dat Beaupré den nieuwen chef wilde bestrijden.

+</p>

+<p>Eenige weken later was Raffles in de gelegenheid geweest, den eenen tegenstander tegen

+den anderen uit te spelen, en het had toen maar weinig gescheeld, of <span class="corr" id="xd31e701" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox had het loodje gelegd.

+</p>

+<p>Sindsdien had hij den Franschman niet terug gezien, tot op dezen dag.

+</p>

+<p>En nu had een toeval hem weder op het spoor van den markies gebracht!

+</p>

+<p>Van dat straatgevecht geloofde Raffles niet veel.

+</p>

+<p>Dat Beaupré onder normale omstandigheden op straat met een mes zou hebben gevochten,

+kwam hem al heel onwaarschijnlijk voor.

+</p>

+<p>Dat lag in het geheel niet in den aard van den eleganten booswicht!

+</p>

+<p>—Neen, daar zal wel wat anders achter steken—en hij hoopte dat Charly Brand hem aanstonds

+berichten zou komen brengen, die hem van dienst zouden kunnen zijn.

+</p>

+<p>Nadat Raffles een paar uren gewacht had en besteed aan het bijhouden van zijn correspondentie,

+keerde Charly weder terug.

+</p>

+<p>Hij ging het werkvertrek van Raffles binnen, waar deze thans voor zijn schrijfbureau

+gezeten was, deed de deur achter zich dicht en zeide:

+</p>

+<p>—Ik heb haar gevonden<span class="corr" id="xd31e715" title="Niet in bron">.</span>

+</p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK V.</h2>

+<h2 class="main">Een gesprek dat gevolgen heeft.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">—Ik ben blij dat je geslaagd bent, Charly, zeide Raffles eenvoudig. Ik denk dat ik

+die vrouw noodig kan hebben! Zoolang de wereld draait is een schoone vrouw, een vrouw

+met temperament, een scherp wapen geweest in de handen van een bekwaam man die het

+wist te hanteeren—zie bijvoorbeeld maar eens naar de <span class="corr" id="xd31e723" title="Bron: minaressen">minnaressen</span> van de groote Fransche koningen! Madame Dubarry, La Pompadour, om er slechts twee

+te noemen, zijn beiden door sluwe intriganten geëxploiteerd om invloed op den koning

+uit te oefenen, soms zonder dat ze er zelf van bewust waren.

+</p>

+<p>—Zou Marthe Debussy op de hoogte zijn van wat er met haar minnaar geschied is<span class="corr" id="xd31e728" title="Bron: .">?</span>

+</p>

+<p>—Maar dat spreekt immers van zelf, dat is natuurlijk dadelijk uitgelegd. Voor een

+vrouw die werkelijk lief heeft kan men dergelijke dingen onmogelijk geheim houden.

+Ik heb op haar gelaat gelet, terwijl zij naast het bed van den zwaar gewonde geknield

+lag, en daarop kon men lezen als in een open geslagen boek. Er waren vele gevoelens

+op dat gelaat afgespiegeld: <span class="corr" id="xd31e733" title="Bron: Blinde">blinde</span> liefde voor den man die daar zwaar gewond ter neder lag en woeste haat jegens den

+man die hem in dien toestand gebracht had. Fox behoort evenmin tot mijn vrienden en

+te zamen met die vrouw die natuurlijk op wraak zint, zullen wij wel in staat zijn

+den schurk machteloos te maken! Ik hoop dan slechts, dat <span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span>de Engelsche gevangenissen een weinig moeilijker zullen zijn te verlaten dan de Amerikaansche.

+</p>

+<p>—Ja, daar schort nog al het een en ander aan, zeide Charly minachtend. Dat men eenmaal

+uit een gevangenis ontsnapt, kan ik mij nog begrijpen, maar het is mij volkomen duister

+hoe men daarin een tweede maal kan slagen.

+</p>

+<p>—Dr. Fox had daar machtige helpers, hernam Raffles schouderophalend, die bende schijnt

+over de geheele wereld te beschikken over zeer bekwame bondgenooten, tot in de gevangenissen

+toe! En nu zullen we eens handelen, mijn jongen.

+</p>

+<p>—Wat wil je doen?

+</p>

+<p>—Ik wil die vrouw gaan bezoeken!

+</p>

+<p>—En denk je dat ze je hulp zal aanvaarden? Vergeet niet dat de Beaupré ze heeft afgeslagen!

+</p>

+<p>—Dat vergeet ik niet, maar hij was trotsch. Hij was een man, en hij meende het alleen

+wel af te kunnen in zijn strijd tegen den meester! En tot op zekere hoogte kan ik

+die gevoelens waardeeren. Zij is echter een vrouw, zij staat alleen, zij heeft niet

+alleen Fox, maar ook zijn vrienden tegen zich en zij zal dus eerder geneigd zijn de

+hulp aan te nemen van een man die over machtige middelen beschikt!

+</p>

+<p>—Ook dan, als die man verklaarde vijand te zijn van de dievenbende, waarvan ook haar

+minnaar lid is?

+</p>

+<p>—Ook dan! Je mag ook niet uit het oog verliezen, dat Fox en Beaupré persoonlijke vijanden

+zijn, en dat die vrouw natuurlijk niets liever zou willen dan dat Fox voor goed werd

+verslagen en haar minnaar aan het hoofd van het machtige misdadigersgenootschap mocht

+komen te staan. Het eergevoel is juist bij dergelijke vrouwen zeer sterk ontwikkeld,

+<span class="corr" id="xd31e748" title="Bron: als">al</span> is het dan een eigenaardig eergevoel. En nu genoeg gepraat. Zeg mij nu waar zij woont

+dan ga ik er heen.

+</p>

+<p>—Zij heeft haar intrek genomen in een <span class="corr" id="xd31e753" title="Bron: tweede rangs">tweederangs</span> hotel in Lincoln. Het heet „Het vergulde Hert”. Het is een logement dat zeker uit

+het begin van de zeventiende eeuw dateert en waaraan bijna nog niets verbouwd is.

+Jij als liefhebber van oude gebouwen zult er zeker je hart aan ophalen:

+</p>

+<p>Maar à propos, je zult er toch zeker niet naar toe gaan dan na je duchtig te hebben

+vermomd?

+</p>

+<p>—Daar kun je zeker van zijn!

+</p>

+<p>—En zul je je ware hoedanigheid openbaren?

+</p>

+<p>—Dat zal wel moeten, antwoordde Raffles, anders zal ze mijn hulp zeker niet aannemen,

+zij zou voor een valstrik vreezen!

+</p>

+<p>—Maar zal ze gelooven, dat je werkelijk John Raffles bent?

+</p>

+<p>—Daaraan twijfel ik niet; ik kan haar voldoende zaken mededeelen waaruit onaanvechtbaar

+blijkt, dat ik John Raffles moet zijn omdat die dingen alleen aan hem bekend kunnen

+zijn.

+</p>

+<p>Raffles was onder het spreken opgestaan en wendde zich nu naar de deur.

+</p>

+<p>—Ik hoop over een paar uren terug te zijn, Charly, maak jij intusschen een lijst op

+van de gezinnen der zieken die wij vanmorgen bezocht hebben, zoodat wij die in een

+enkelen dag kunnen bezoeken en daar doen wat er te doen valt.

+</p>

+<p>Hij knikte Charly nog eens toe, sloot de deur en begaf zich naar zijn groot slaapvertrek,

+waarvan de drie ramen uitzagen op den grooten tuin achter het huis.

+</p>

+<p>Hij opende een geheim vak in den wand, of liever de deur van een zeer groote kast,

+bijna een kamer, waar een zeer groot aantal kleederen keurig waren gerangschikt; uniformen

+van leger en vloot, van politieagenten en van matrozen, livreien, afgedragen kleederen—kortom,

+alles wat iemand als John Raffles noodig kon hebben om zich onkenbaar te maken.

+</p>

+<p>Daarbij behoorde een groote hoeveelheid voortreffelijk vervaardigde pruiken, baarden

+en knevels.

+</p>

+<p>Raffles stond eenigen tijd in beraad en koos toen een eenvoudig zwart costuum, een

+weinig versleten, waarin hij er, met een grijze pruik en een korten ringbaard zou

+uitzien als een diaken of een ouderling.

+</p>

+<p>Hij besteedde groote zorg aan zijn vermomming en toen hij zich een half uur later

+in den grooten spiegel bekeek, kon hij tevreden zijn over zichzelf. Hij geleek in

+niets meer op den man die zooeven het vertrek was binnengetreden. Zijn gelaatskleur,

+zijn houding, zijn gebaren waren veranderd, ja zelfs de vorm van zijn gezicht en de

+vorm van zijn oogen schenen een wijziging te hebben ondergaan.

+</p>

+<p>Hij sloot het vak weder met de grootste zorg en verliet het slaapvertrek door een

+tweede deur, die uitkwam op een smalle gang, welke hem naar een trap bracht, die regelrecht

+naar een deur in den zijmuur van het huis voerde, zoodat hij dit ongezien kon verlaten,

+zonder door Gaston, zijn grijzen kamerbediende, te worden opgemerkt.

+</p>

+<p>Hij liep de doodstille zijstraat vlug door en riep vervolgens <span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span>een huurauto aan, hij gaf den chauffeur het adres van het kleine hotel en ongeveer

+twintig minuten later stond de auto stil voor het „Vergulde Hert” in <span class="corr" id="xd31e775" title="Bron: Lincolms">Lincoln</span>.

+</p>

+<p>Charly had er niet te veel van gezegd, het was inderdaad een zeer fraai oud gebouw,

+uitstekend onderhouden, en dat in den loop der eeuwen slechts zeer geringe veranderingen

+had ondergaan.

+</p>

+<p>Alleen vertoonde zich aan den ingang de onvermijdelijke portier in zijn groene jas

+met de blinkende knoopen en den gouden band om zijn pet, die wel wat afstak met de

+prachtige eikenhouten lambriseering in de ouderwetsche, ruime hal met zijn geweldigen

+schoorsteen, waarin een groot houtvuur vlamde.

+</p>

+<p>Er was nog meer geofferd aan den geest des tijds—en zoo werd Raffles niet ontvangen

+door een deftigen, vriendelijken waard, een kuitbroek, met een kastanjekleurig staartpruikje

+op, en in hagelwitte hemdsmouwen, maar door een geblankette jonge dame, die achter

+een soort toonbank gezeten was, waarop een lijvig register lag.

+</p>

+<p>Plotseling viel Raffles in, dat Marthe Debussy waarschijnlijk niet haar eigen naam

+zou hebben opgegeven en zoo was hij wel genoodzaakt een beschrijving van haar persoon

+te geven.

+</p>

+<p>Er werd een vestibule-kellner bijgehaald, en toen ook nog de portier en toen wist

+men wel, wie de bezoeker bedoelde. Hij kwam zeker om Miss Bispham.

+</p>

+<p>Raffles had dus wel gelijk gehad, de minnares van den Franschen markies had een valschen

+naam opgegeven—of liever een anderen naam dan Debussy, want als zoodanig zou zij ook

+wel niet vermeld staan in het Fransche register van den Burgerlijken Stand!

+</p>

+<p>Men was wel een weinig verbaast, dat de bezoeker den naam niet eens scheen te weten

+van de dame welke hij wenschte te spreken—en achter zijn rug gaf men elkander een

+knipoogje—die oude heer in het zwart en met zijn eerwaardig uiterlijk, kneep zeker

+de kat in het donker.

+</p>

+<p>Er werd nu een étage-kellner geroepen en deze bracht Raffles door een doolhof van

+gangen, voor het meerendeel met door ouderdom bijna zwart geworden eikenhoutbeschotten

+en langs een aantal tamelijk donkere trappen naar het vertrek, hetwelk de zoogenaamde

+Miss Bispham bewoonde.

+</p>

+<p>De kellner verzocht Raffles even te wachten, en vroeg toen:

+</p>

+<p>—Miss Bispham verwacht u zeker?

+</p>

+<p>—Neen! antwoordde Raffles kortaf.

+</p>

+<p>De wenkbrauwen van den kellner gingen een eind de hoogte in en daarop hernam hij:

+</p>

+<p>—Mag ik uw naam weten als-tu-blieft?

+</p>

+<p>—Die komt er niet op aan—de dame kent mij toch niet, zeg maar dat iemand, die belang

+in haar stelt haar om een zeer ernstige reden moet spreken.

+</p>

+<p>Er was nu niemand in de buurt om tegen te knipoogen en daarom haalde de kellner zijn

+neus maar eens op, keek den bezoeker schuin aan, en klopte.

+</p>

+<p>Daarbinnen antwoordde een vrouwestem: Binnen! De kellner ging binnen, en kwam terug

+met de boodschap of de bezoeker niet aan hem kon mededeelen, wat hij verlangde.

+</p>

+<p>—Onmogelijk, antwoordde Raffles eenigszins ongeduldig. Ik moet de dame absoluut zelf

+spreken. Zeg maar dat het een zaak van het hoogste gewicht betreft.

+</p>

+<p>Schouderophalend ging de kellner nogmaals naar binnen, en een oogenblik later keerde

+hij terug.

+</p>

+<p>—Miss Bispham verzoekt u binnen te komen, zei hij.

+</p>

+<p>Hij maakte plaats voor Raffles, die, voor hij binnentrad nog juist zag, dat de goede

+man tersluiks een collega wenkte, die aan het eind van de gang nieuwsgierig toezag,

+waarschijnlijk om hem het schandaaltje mede te deelen, dat een oud man, die er naar

+het oog zoo eerbiedwaardig uitzag, bezoeken kwam brengen bij een dame, die er nu niet

+bepaald als een heilige uitzag.

+</p>

+<p>Raffles had de deur achter zich gesloten en stond nu in een vrij eenvoudig gemeubelde

+hotelkamer, met tamelijk kleine ramen, en een open haard.

+</p>

+<p>Zelfs wat de verwarming betreft scheen de eigenaar van het hotel er niet toe te hebben

+kunnen besluiten de prachtige ouderwetsche schoorsteenen te vervangen door leelijke

+radiators, of nog leelijker kolenkachels.

+</p>

+<p>Dicht bij een der ramen stond een jonge, bleeke vrouw, met groote zwarte oogen, welke

+Raffles aanstonds zou hebben herkend, ook al had hij niet geweten wie hij hier zou

+vinden.

+</p>

+<p>Zij had hoed en mantel, welke zij in het ziekenhuis droeg, nonchalant op het bed geworpen,

+en scheen juist op het punt te staan, weder uit te gaan.

+</p>

+<p>Zij keek den binnenkomende met lichtgefronste wenkbrauwen aan, en vroeg, terwijl zij

+ongeduldig met den kleinen voet trappelde:

+<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p>

+<p>—Wilt gij mij spoedig mededeelen, mijnheer, wie gij zijt en wat de reden van uw komst

+is; ik moet u bekennen, dat ik weinig tijd heb.

+</p>

+<p>Raffles was het vertrek wat verder binnengetreden, keek de jonge vrouw een oogenblik

+doordringend aan en zeide toen op zachten toon:

+</p>

+<p>—De reden van mijn bezoek zal u reeds iets duidelijker worden, miss, als ik u aanspreek

+met den naam, waaronder ik vroeger reeds eenmaal het genoegen heb gehad met u kennis

+te maken, Marthe Debussy!

+</p>

+<p>De jonge vrouw deed een stap achteruit, keek Raffles verschrikt aan, en vestigde toen

+haar blik op de deur alsof zij vreesde dat iemand dien naam had kunnen hooren.

+</p>

+<p>Toen trad zij dicht op Raffles toe, en zeide op fluisterenden toon:

+</p>

+<p>—Als gij mij bij dien naam noemt dan moet ge mij goed kennen; zeg mij spoedig wat

+gij wilt!

+</p>

+<p>—Ik wenschte uw hulp, zeide Raffles, terwijl hij de jonge vrouw aandachtig aankeek.

+</p>

+<p>—Mijn hulp? hernam Marthe verwonderd, in welk opzicht kan ik u van dienst zijn?

+</p>

+<p>—Gij kunt mij helpen in den strijd tegen een man, dien gij als uw doodsvijand moet

+beschouwen, omdat hij de doodsvijand van uw minnaar is.

+</p>

+<p>De jonge vrouw deinsde nu met de hand op het hart gedrukt achteruit, en stamelde:

+</p>

+<p>—Gij zijt van de politie? Gij zijt een detective? Want er is maar een man ter wereld

+op wien gij kunt doelen!

+</p>

+<p>—Ik ben geen detective! antwoordde Raffles glimlachend.

+</p>

+<p>—Misschien een slachtoffer van dien man?

+</p>

+<p>—In zekeren zin, ja, madame! Ik wil u niet langer in het onzeker laten! Ik ben John

+Raffles!

+</p>

+<p>De jonge vrouw sloot een <span class="corr" id="xd31e825" title="Bron: oogenblk">oogenblik</span> haar oogen en haar ademhaling ging zwaar.

+</p>

+<p>Zij stond nu onbeweeglijk midden in het vertrek en staarde Raffles onafgebroken aan.

+</p>

+<p>Toen kwam het toonloos over haar lippen:

+</p>

+<p>—Dan—dan zijt gij ook een vijand van—van hem—van mijn vriend!

+</p>

+<p>Raffles schudde zachtjes het hoofd en hernam:

+</p>

+<p>—Gij kent mij slecht, Madame! Ik ben de vijand van Markies de Beaupré in zooverre

+hij deel uitmaakt van een bende, die werkt met middelen welke mij zeer tegen de borst

+stuiten, nog geheel daarvan af gezien dat ze mij concurrentie aandoet! Maar aan den

+anderen kant ben ik zijn vriend, omdat hij een fel tegenstander is van mijn vijand,

+<span class="corr" id="xd31e834" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox. Gij ziet dat ik man en paard noem!

+</p>

+<p>—Ja, als gij dit weet, dan moet gij wel werkelijk John Raffles zijn! zeide de jonge

+vrouw, terwijl zij eenige malen langzaam met het hoofd knikte.

+</p>

+<p>—Op dit oogenblik is, naar mijn spionnen mij hebben medegedeeld, uw vriend zeer zwaar

+gewond, nietwaar?

+</p>

+<p>Even scheen Marthe te aarzelen, maar toen <span class="corr" id="xd31e841" title="Bron: antwoorde">antwoordde</span> zij:

+</p>

+<p>—Waarom zou ik er een geheim van maken—het is zoo!

+</p>

+<p>—Wilt ge mij mededeelen, wie hem die wonden heeft toegebracht?

+</p>

+<p>De minnares van den Franschen markies antwoordde niet en klemde de lippen opeen.

+</p>

+<p>Maar haar gelaatstrekken kon zij niet in bedwang houden, en die spraken <span class="corr" id="xd31e850" title="Bron: zou">zoo</span> duidelijk, dat Raffles met een flauwen glimlach vervolgde:

+</p>

+<p>—Gij behoeft niets te zeggen, ik weet het reeds!

+</p>

+<p>Hij wachtte even en vervolgde toen:

+</p>

+<p>—Er heeft dus een strijd plaats gehad tusschen <span class="corr" id="xd31e857" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox en Beaupré, met het gevolg, dat deze laatste zwaar gewond is. Ik kan mij nu den

+gang der gebeurtenissen wel voorstellen. Reeds tien dagen geleden meldden de bladen

+dat de meester uit de gevangenis ontsnapt was, en ik wist wel dat men hem spoedig

+hier zou kunnen terug verwachten. Waarschijnlijk heeft uw vriend tijdelijk zijn plaats

+vervuld en na Fox’s terugkomst geweigerd zijn functie weder neer te leggen, waarop

+waarschijnlijk ten aanschouwe van alle leden der bende een tweegevecht heeft plaats

+gehad. Heb ik het bij het goede eind?

+</p>

+<p>Marthe Debussy had Raffles voortdurend met groote oogen aangestaard, en stamelde nu

+verschrikt:

+</p>

+<p>—Het is onbegrijpelijk, het is alsof gij er bij geweest zijt, ja, zoo is het gegaan,

+die ellendeling heeft Raoul zwaar gewond!

+</p>

+<p>—Ik behoef u zeker niet te vragen, of gij dr. Fox haat? vroeg Raffles, terwijl hij

+zijn koele grijze oogen onderzoekend op het gelaat van de vrouw vestigde.

+</p>

+<p>—Ik zou hem met eigen handen kunnen dooden! kwam het sissend over de lippen van de

+jonge vrouw, terwijl zij de kleine vuisten balde.

+<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p>

+<p>—Hebt gij veel vrienden, die u zouden kunnen en willen helpen wraak te nemen?

+</p>

+<p>Marthe haalde <span class="corr" id="xd31e870" title="Bron: verachterlijk">verachtelijk</span> de schouders op en zeide:

+</p>

+<p>—Er zijn genoeg mannen, die veel liever Raoul aan het hoofd van het genootschap zouden

+willen zien, maar zij zijn te laf, zij zouden niets tegen Fox durven ondernemen.

+</p>

+<p>—Zoudt gij de hulp willen aanvaarden van een man die dit wel zou durven? vroeg Raffles.

+</p>

+<p>—Onmiddellijk! antwoordde Marthe hartstochtelijk, ik leef slechts in de hoop dat ik

+mij en Raoul op dien laffen bandiet zou kunnen wreken! Als gij wist op welke wijze

+hij mijn vriend heeft weten te overwinnen dan zoudt gij mij begrijpen. Noem mij dien

+man en ik leg mijn hand aanstonds in de zijne en maak hem tot mijn bondgenoot.

+</p>

+<p>—Gij hadt het reeds moeten begrijpen, madame, die man staat voor u! antwoordde Raffles

+kalm.

+</p>

+<p>Een oogenblik bleef het stil in het vertrek.

+</p>

+<p>Marthe Debussy scheen aan een groote ontroering ten prooi en scheen den man die haar

+zijn hulp kwam bieden tot in het diepst van zijn ziel te willen lezen.

+</p>

+<p>Maar plotseling scheen zij een besluit te nemen.

+</p>

+<p>Zij trad op Raffles toe, en stak hem een hand toe, die koortsachtig gloeide.

+</p>

+<p>—Ik weet niet of Raoul het zou goedkeuren, maar dat kan mij niet schelen! riep zij

+uit, ik neem <span class="corr" id="xd31e883" title="Bron: u">uw</span> hulp aan, en ik wil met u plannen beramen om onzen gemeenschappelijken vijand ten

+onder te brengen.

+</p>

+<p>—Ik geloof dat gij daar goed aan doet, madame, zeide Raffles eenvoudig, en laat ons

+nu spoedig terzake komen! Weet gij niets van dr. Fox, waardoor ik hem in mijn macht

+zou kunnen krijgen en hem bijvoorbeeld aan de politie zou kunnen overleveren?

+</p>

+<p>De jonge vrouw dacht een oogenblik na, en hief toen plotseling het hoofd op.

+</p>

+<p>—Overmorgen zal er een inbraak plaats hebben in een groot huis in de Drury Lane. Den

+naam van den man die daar woont ken ik niet, ik weet alleen dat hij lid van het Hoogerhuis

+is. Fox zou zelf aan die inbraak deel nemen, als het ware om zijn terugkomst te vieren,

+meer bijzonderheden kan ik u tot mijn spijt niet mededeelen, maar ik kan nog wel meer

+te weten komen!

+</p>

+<p>Raffles keek de jonge vrouw een oogenblik strak aan en zeide:

+</p>

+<p>—Als gij u op Fox wildet wreken, waarom hebt gij dit dan niet aanstonds aan de politie

+medegedeeld, zoodat zij hem kon arresteeren?

+</p>

+<p>Marthe haalde de schouders op en antwoordde:

+</p>

+<p>—Ik ben zeker dat men mij wantrouwt en mijn gangen nagaat!

+</p>

+<p>—Maar gij hadt toch kunnen schrijven?

+</p>

+<p>—Ik heb de bijzonderheden pas eenige uren geleden vernomen en bovendien, als het slechts

+eenigszins mogelijk was, zou ik liever vermijden, dat het ruchtbaar werd dat ik de

+politie op de hoogte had gebracht, want dat zou de positie van mijn vriend kunnen

+benadeelen; verraad wordt bij onze bende steeds een groot misdrijf geacht, om welke

+reden het dan ook zelden gepleegd wordt.

+</p>

+<p>Raffles had glimlachend naar dit staaltje van vrouwelijke logica geluisterd.

+</p>

+<p>De jonge vrouw tegenover hem scheen niet in te zien dat het zeer weinig verschil uitmaakte

+of zij zelve de politie ging inlichten, dan wel, of zij dit door een tusschenpersoon

+liet doen, want zij moest toch begrijpen, dat Raffles niet alleen zou handelen, maar

+zich van de hulp der politie zou verzekeren.

+</p>

+<p>—Gij zoudt het dus goedkeuren, merkte hij op, als ik er voor zorgde, dat deze inbraak

+niet het verloop zal hebben, hetwelk dr. Fox er van verwacht? Gij zoudt mij vrijlaten,

+om alles te doen, wat ik noodig acht, om dien man ten onder te brengen?

+</p>

+<p>—Volkomen vrij! antwoordde Marthe met vaste stem. Hij of Raoul! Een tusschenweg is

+er niet! Ik weet, dat de chef van het Genootschap van den Gouden Sleutel niets liever

+zou wenschen, dan mijn vriend uit den weg te zien geruimd, al was het door sluipmoord,

+nu hij weet, dat hij in hem steeds een mededinger naar de macht zal vinden! Ik zal

+hem vóór zijn, reken daar op! Als gij niet hier gekomen waart, om mij voor te stellen

+Fox aan te vallen, dan zou ik zelve wel een middel hebben gevonden om mij te wreken!

+</p>

+<p>—Dan zijn wij het eens! Gij zorgt er voor, mij nadere bijzonderheden mede te deelen

+omtrent de voorgenomen inbraak, zooals het aantal der mannen, die er aan deel zullen

+nemen, het uur, de wijze, waarop zij te werk denken te gaan, en andere zaken die van

+belang kunnen zijn!

+</p>

+<p>—Ik beloof het u! antwoordde de jonge vrouw met schitterende oogen.

+<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p>

+<p>—Wanneer kunt gij dat alles weten? vroeg Raffles.

+</p>

+<p>—Vandaag nog! antwoordde Marthe. Ik heb gehuicheld, dat ik mij niet al te veel aantrok

+van de overwinning op mijn vriend, om later des te gemakkelijker dr. Fox te kunnen

+treffen. Zij wantrouwen mij dus niet. Hedenmiddag zou er opnieuw over de inbraak worden

+beraadslaagd, en dan zouden de laatste toebereidselen worden gemaakt.

+</p>

+<p>—Waar en wanneer kan ik u ontmoeten?

+</p>

+<p>De jonge vrouw dacht even na en antwoordde toen:

+</p>

+<p>—Op den hoek van Marble Arch, tegenover de halteplaats van de taxi’s om zes uur.

+</p>

+<p>—Het is goed! zeide Raffles terwijl hij opstond. Als ge mij die inlichtingen verschaft,

+behoef ik verder niets te weten, en kunt gij u ook geheel terugtrekken, ik zelf zal

+dan wel voor de rest zorgen! Op die wijze loopt gij ook geen gevaar, dat men zich

+later op u zal wreken, ik zal wel zorgen, dat Fox zeer nauwkeurig te weten komt wie

+hem deze kool gestoofd heeft!

+</p>

+<p>Hij maakte een diepe buiging voor de jonge vrouw en zijn gelaat had weer dezelfde

+uitgestreken, schijn-vrome uitdrukking gekregen als er op lag toen hij het vertrek

+binnen trad.

+</p>

+<p>Hij bleef een oogenblik in gedachten staan, en daalde toen de trappen weder af.

+</p>

+<p>Hij had zelfs eenige moeite om den weg naar den uitgang te vinden in dit ouderwetsche

+doolhof, en moest een paar keer naar den weg vragen.

+</p>

+<p>Maar eindelijk stond hij toch weder op straat, riep een auto aan, en liet zich weder

+naar de Regentstreet brengen.

+</p>

+<p>Hij trad zijn huis binnen op dezelfde wijze als hij het verlaten had en eenige minuten

+later zat hij weder tegenover Charly.

+</p>

+<p>—Hoe is het gegaan? vroeg de jonge man nieuwsgierig.

+</p>

+<p>—Zooals ik wel verwachtte! Men kan een wraakzuchtige vrouw plooien en leiden zooals

+men wil, als men haar slechts in het vooruitzicht stelt dat zij aan haar wraakzucht

+zal kunnen voldoen.

+</p>

+<p>En nu deelde Raffles het verloop van het geheele onderhoud mede.

+</p>

+<p>Toen hij geëindigd had, zei Charly:

+</p>

+<p>—Een Hoogerhuislid, dat in Drury Lane woont, kan niemand anders zijn dan Sir Roger

+Maxwell!

+</p>

+<p>—Is er geen ander? vroeg Raffles vol belangstelling.

+</p>

+<p>—Neen! Ik mag gerust zeggen dat ik de woonplaats van alle Hoogerhuisleden uit het

+hoofd ken, maar ik zal het voor alle veiligheid nog eens nagaan.

+</p>

+<p>Hij was opgestaan, trad nu op de boekenkast toe, en nam er een klein in rood leder

+gebonden boekje uit waarin hij eenige oogenblikken bladerde.

+</p>

+<p>Hij klapte het spoedig weder dicht, zette het weg.

+</p>

+<p>—Het is zooals ik zeide, het is Sir Maxwell!

+</p>

+<p>—Zeer rijk, niet waar?

+</p>

+<p>—Buitengewoon rijk! Eigenaar van een renstal met twaalf paarden, landeigenaar met

+vijf landgoederen en zeven kasteelen, dikke vriend van Zijne Majesteit, groothandelaar

+in machines en gedurende den oorlog legerleverancier geweest, bezit het grootste motorjacht

+van Engeland en een particulier vermogen dat op twaalf millioen pond wordt geschat.

+</p>

+<p>—Ik dank je voor je nauwkeurige toelichting, beste Charly, maar ik ben nog niet tevreden,

+vertel mij nog maar iets meer van zijn persoon, want ik zie wel dat ik jou kan raadplegen

+als een encyclopedie of een aflevering van „Ioh’s-ioh?”

+</p>

+<p>—Vooruit dan maar! Sir Roger Maxwell is zestig jaar, weduwnaar met een dochter en

+twee zoons, waarvan er een bij het leger gediend heeft, laatstelijk als kapitein bij

+de Lanciers. De dochter is verloofd met een Baronet, Reginald Woodham. De oude Maxwell

+is lid van de twee duurste clubs, bezoekt veel de renbanen en is ook een trouw gast

+in opera en schouwburg. Voorts woont hij tamelijk geregeld de zittingen van het Hoogerhuis

+bij en dat is alles wat ik van hem weet.

+</p>

+<p>—Ik dank je voor je inlichtingen, zij zijn zoo volledig als ik maar wenschen kan.

+Ik behoef zeker niet te vragen welke politieke beginselen onze man is toegedaan?

+</p>

+<p>—Stokstijf conservatief! Hij stemt uit beginsel tegen alle wetten die niet door zijn

+partijgenooten zijn ingediend, ook al zou een schooljongen hem de voortreffelijke

+uitwerking van die wetten kunnen aantoonen!

+</p>

+<p>—Ik heb het al gezien, een schitterend object om te worden bestolen, hernam Raffles,

+en hij liep naar de tafel om een <span class="corr" id="xd31e936" title="Bron: cigaret">sigaret</span> uit een fraai bewerkte zilveren doos te nemen.

+</p>

+<p>—Maar wij mogen toch niet toelaten dat dat geschiedt! riep Charly verontwaardigd uit!

+</p>

+<p>—Tenminste niet door anderen! hernam Raffles koeltjes.

+</p>

+<p>—Wat wil je daar mee zeggen?

+<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p>

+<p>—Ik geloof dat mijn opmerking voor tweeërlei <span class="corr" id="xd31e947" title="Bron: opmerking">uitleg</span> vatbaar is, Charly, antwoordde Raffles verwijtend. Ik wil zeggen, dat ik het werk

+van dr. Fox wel zal overnemen! Op deze wijze zou ik twee vliegen in een klap slaan.

+Fox onschadelijk maken en een ouden conservatieven geldpotter van een deel zijner

+nuttelooze rijkdommen ontlasten, ik geloof dat het een goede dag voor mij wordt, beste

+Charly.

+</p>

+<p>De naaste toekomst zou bewijzen, dat de Groote Onbekende zich hierin vergiste.…..

+</p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK VI.</h2>

+<h2 class="main">Een gemankeerde afspraak.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Als man van de wereld, was Raffles ruim een kwartier voor het afgesproken uur op den

+hoek van Marble Arch aanwezig, in dezelfde vermomming, welke hij dien morgen had gedragen.

+Het was immers mogelijk dat Marthe Debussy een weinig voor den afgesproken tijd zou

+komen en hij mocht haar niet laten wachten.

+</p>

+<p>Maar toen het op een naburige kerkklok zes uur sloeg, was er niets te zien van de

+jonge vrouw.

+</p>

+<p>Raffles wachtte een kwartier, een half uur—nog steeds was er niets te zien.

+</p>

+<p>Het werd kwart voor zeven—het werd zeven uur …

+</p>

+<p>Raffles was in zich zelf reeds begonnen met allerlei verontschuldigingen te zoeken

+voor het wegblijven van Marthe Debussy.

+</p>

+<p>De beraadslaging kon nog langer geduurd hebben dan zij verwacht had, men had haar

+misschien een opdracht kunnen geven, welke zij ten uitvoer had moeten brengen om geen

+argwaan te baren, wellicht ook had de hartstochtelijke jonge vrouw zich niet kunnen

+bedwingen en was tusschen haar en <span class="corr" id="xd31e962" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox een woordenwisseling gevolgd.

+</p>

+<p>Maar toen het bijna half acht was, begreep Raffles dat er iets ernstigs moest zijn

+voorgevallen.

+</p>

+<p>Hij stond vlak bij de halteplaats der taxi’s, waar zich een telefoonpost bevond, en

+het zou haar als zij om een of andere reden verhinderd was geweest, gemakkelijk zijn

+gevallen om zich telefonisch met hem in verbinding te kunnen stellen.

+</p>

+<p>Het was reeds lang duister, en overal brandden de straatlantaarns en de winkeletalages.

+</p>

+<p>Raffles raadpleegde voor de zooveelste maal zijn horloge en wierp nogmaals een blik

+om zich heen.

+</p>

+<p>Toen bleef zijn oog gevestigd op een straatjongen, die tegen het hek leunde, dat Hyde-park

+omgaf, dicht bij een van de groote marmeren bogen, die hier den uitgang van het beroemde

+park vormden.

+</p>

+<p>Nu was Raffles reeds zeer argwanend gestemd en ongerust, en het zien van dien straatjongen

+prikkelde hem.

+</p>

+<p>Waarom?

+</p>

+<p>Eenvoudig omdat hij dienzelfden jongen daar reeds gezien had, toen hij om kwart voor

+zessen op de plaats verscheen.

+</p>

+<p>Wat drommel voert die jongen daar toch uit? mompelde Raffles in zich zelf, dat gluiperige

+gezicht bevalt mij niets.

+</p>

+<p>Hij deed een paar passen in de richting van den straatjongen, maar eensklaps scheen

+deze iets zeer bijzonders te zien, dat op eenigen afstand voorviel, want hij liep

+snel weg, en was het volgende oogenblik tusschen de menschenmassa verdwenen.

+</p>

+<p>Langzaam keerde Raffles weder naar den rand van het trottoir terug en stond een oogenblik

+in gedachten.

+</p>

+<p>—Dat bevalt mij niet, bromde hij! Dat bevalt mij in het geheel niet.

+</p>

+<p>Dat wegblijven van Marthe Debussy zegt mij niet veel goeds, en dan die straatjongen,

+die hier twee uren gestaan heeft en eensklaps op den loop gaat als ik hem <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>nader, dat is ook niet in orde. Het dient echter tot niets als ik hier blijf staan,

+want zij komt zeker toch niet meer! Er moet iets gebeurd zijn.

+</p>

+<p>Hij ging naar een klein wijnhuis op den hoek van Piccadilly Circus, en telefoneerde

+naar Het Vergulde Hert.

+</p>

+<p>Hij kleedde zijn vraag in naar de zogenaamde <span class="corr" id="xd31e986" title="Bron: Biss">Miss</span> Bispham, en vernam, dat zij omstreeks half drie in den middag het hotel had verlaten,

+en niet was teruggekeerd, ofschoon zij gezegd had, om vijf uur nog even te zullen

+terugkeeren.

+</p>

+<p>Met een bezwaard hart hing Raffles het toestel weder aan den haak, betaalde, trad

+naar buiten en riep een auto aan.

+</p>

+<p>—Zoo vlug je kunt naar de Regent Street, op den hoek van Pall Mall, riep hij den chauffeur

+toe.

+</p>

+<p>Maar reeds de volgende seconde had hij er spijt van, dit bevel op zoo luiden toon

+te hebben gegeven, want juist toen hij wilde instappen zag hij op een meter afstand

+den straatjongen staan, die hem met een valschen lach op zijn bleek gezicht stond

+aan te kijken.

+</p>

+<p>Raffles gevoelde veel lust den jongen een muilpeer te geven, maar hij begreep, dat

+dat in de gegeven omstandigheden al zeer onvoorzichtig zou zijn, daar de jongen blijkbaar

+zeer goed wist wien hij voor had, en niet zou nalaten bij het eerste teeken van vijandschap

+de toesnellende voorbijgangers van zijn kennis deelgenoot te maken.

+</p>

+<p>De gevolgen zouden niet te overzien zijn.

+</p>

+<p>Raffles bedwong zich dus, stapte in, maar gaf goed acht, dat de jongen niet achter

+op de auto sprong, waartoe hij inderdaad aanstalten scheen te hebben willen maken.

+</p>

+<p>De auto was echter nog geen tien minuten onderweg, of Raffles tikte tegen de voorruit,

+wenkte den chauffeur om stil te houden, stapte uit en betaalde.

+</p>

+<p>Hij overwoog dat de straatjongen wel eens getelefoneerd kon hebben naar een medeplichtige,

+die hem op den hoek van Regent Street en <span class="corr" id="xd31e998" title="Bron: Pall-Mall">Pall Mall</span> zou opwachten, en hem zou volgen, om te zien waar hij bleef.

+</p>

+<p>Met tegenstanders als <span class="corr" id="xd31e1003" title="Bron: Dr.">dr.</span> Fox moest men steeds de grootste voorzichtigheid in acht nemen.

+</p>

+<p>Hij riep dus een tweede auto aan, nadat de eerste uit het gezicht was verdwenen, en

+gaf den chauffeur last hem naar de <span class="corr" id="xd31e1008" title="Bron: Bisschopstreet">Bishopstreet</span> te brengen, op den hoek van de Wellington street.

+</p>

+<p>Daar gekomen zond hij den chauffeur weg, overtuigde zich dat men hem niet gevolgd

+had en richtte zijn schreden haastig naar een klein huis, waarvan de blinden gesloten

+waren en dat twee uitgangen had.

+</p>

+<p>Het behoorde hem toe, en hij maakte er menigmaal gebruik van als hij zich in omstandigheden

+als deze bevond.

+</p>

+<p>Hij opende de voordeur met een sleutel dien hij bij zich <span class="corr" id="xd31e1016" title="Bron: vlug in een der vertrekken gelijkvloers, waarop">had, ging naar binnen en verkleedde</span> zich vlug in een der vertrekken gelijkvloers, waarop hij het huis door den tweeden

+uitgang weder verliet.

+</p>

+<p>Hij kon er nu wel zeker van zijn dat in geval men hem werkelijk gevolgd had, de achtervolgers

+zijn spoor wel bijster zouden geworden zijn.

+</p>

+<p>Voor de derde maal riep hij een voorbijrijdende auto aan, maar thans liet hij zich

+tot ongeveer het midden van de Regentstreet brengen, zond daar de auto weg, en ging

+te voet verder.

+</p>

+<p>Het was kwart over negenen toen hij eindelijk de kleine deur opende van den tuin,

+die zich achter zijn huis uitstrekte.

+</p>

+<p>Hij liep haastig door langs de duistere paden, trad de achterdeur van het groote heerenhuis

+binnen en begaf zich naar de rookkamer, waar hij Charly in groote ongerustheid aantrof.

+</p>

+<p>De jonge man trad hem met uitgestoken handen tegemoet en vroeg:

+</p>

+<p>—Waar ben je toch geweest, Edward? Ik wilde juist uitgaan om te zien waar je bleef,

+je gelaat staat zoo strak, is er iets ernstigs voorgevallen?

+</p>

+<p>—Dat moet ik vreezen, Charly. Marthe Debussy is niet op de plaats van de afspraak

+verschenen.

+</p>

+<p>Charly schrok en riep uit:

+</p>

+<p>—Dan moet er zeker iets hebben plaats gegrepen, wat het haar belet heeft, anders zou

+zij zeker wel gekomen zijn.

+</p>

+<p>—Dienzelfden indruk heb ik ook gekregen, en de verschijning van dien straatjongen

+zegt mij weinig goeds. Hoe het ook zij—wij moeten dadelijk een onderzoek gaan instellen.

+</p>

+<p>—Waar dan?

+</p>

+<p>—Allereerst in het hotel, waar Marthe Debussy gelogeerd heeft. Daar zullen wij wel

+een en ander ontdekken, dat ons op een spoor kan brengen. Dit is in ieder geval duidelijk,

+op de een of andere wijze zijn de schurken achter ons gesprek gekomen.

+</p>

+<p>—Is het ondenkbaar, dat de jonge vrouw verraad jegens je gepleegd kan hebben?

+<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p>

+<p>—Dat acht ik onmogelijk. Waartoe? Waarom? Wat had zij daarmede bereikt? En waarom

+dan niet op de plaats van afspraak gekomen en mij in een valstrik gelokt? Neen, ik

+blijf er bij—zij verkeert in gevaar. En omdat ik zelf daartoe aanleiding heb gegeven,

+is het mijn plicht, haar te redden. Als inderdaad op een wijze, welke ik nu nog niet

+kan verklaren, ons gesprek in de hotelkamer is afgeluisterd, dan verkeert die vrouw

+in levensgevaar. Je kent de beginselen van het Genootschap van den Gouden Sleutel,

+de dood voor den verrader. En Marthe heeft zeker nog minder genade te wachten, daar

+zij de minnares is van een doodsvijand van Fox.

+</p>

+<p>Raffles bleef even in gedachten staan, en richtte eensklaps het hoofd weder op.

+</p>

+<p>—Daar valt mij iets in! riep hij uit. Even voor ik het vertrek zou binnentreden, waar

+Marthe Debussy mij wachtte, zag ik een kellner op eenigen afstand staan, die blijkbaar

+nieuwsgierig naar mij keek, en toen ik binnenging, liep de man die mij den weg gewezen

+had, naar dien kellner toe, en deelde hem iets mede. Wie kan zeggen, of die kerel

+geen spion van de bende is geweest. Nu, wij zullen het spoedig weten.

+</p>

+<p>—Kan ik je bij je onderzoek van dienst zijn, Edward, vroeg Charly.

+</p>

+<p>—Ik zou het inderdaad op prijs stellen, als je medeging, mijn jongen, antwoordde Raffles.

+Wij kunnen ons uitgeven voor particuliere detectives, en aan den eigenaar van het

+hotel zeggen, dat er vrees bestaat, dat zijn huurster het slachtoffer eener ontvoering

+is geworden. Kom, laten wij ons haasten. Iedere minuut kan kostbaar zijn.

+</p>

+<p>Binnen een kwartier hadden de beide vrienden alles voor hun onderneming in gereedheid

+gebracht.

+</p>

+<p>Henderson, de chauffeur, had zijn instructies ontvangen en nu verlieten de twee mannen

+het huis en namen een auto, welke hen spoedig voor „Het vergulde Hert” afzette.

+</p>

+<p>De portier geleidde hen, nadat zij zich als detectives hadden aangemeld, naar het

+woonvertrek van den eigenaar, een gemoedelijk man, met een rond, blozend gelaat, die

+niet weinig verschrikt keek, toen de twee gewaande politiebeambten hij hem binnentraden.

+</p>

+<p>—Wij zullen u niet lang ophouden, mijnheer! begon Raffles op zakelijken toon, waarachter

+hij zijn ongerustheid verborg—want al was die vrouw een misdadigster—hij was schuld,

+dat zij thans in groot gevaar verkeerde. In uw hotel heeft een Miss Bispham gewoond,

+waarvan wij vermoeden, dat zij ontvoerd is door schurken van de ergste soort. Wilt

+gij ons eenige mededeelingen doen<span class="corr" id="xd31e1046" title="Bron: .">?</span>

+</p>

+<p>—Natuurlijk, mijnheer! stotterde de eigenaar. Vraag slechts.

+</p>

+<p>—Zijn al uw kellners lang in uw dienst?

+</p>

+<p>—Neen, enkele zijn hier pas sedert eenige dagen.

+</p>

+<p>—Zijn die hier nu?

+</p>

+<p>—Neen—een hunner is vanmiddag vroeg vertrokken, en nog niet teruggekeerd.

+</p>

+<p>—Had hij daar verlof toe?

+</p>

+<p>—Zeker niet.

+</p>

+<p>Raffles en Charly wisselden een snellen blik met elkander, het vermoeden van den gentleman-inbreker

+was maar al te juist geweest.

+</p>

+<p>—Wilt gij mij toestaan, even de kamer van die dame te onderzoeken? ging Raffles voort.

+</p>

+<p>—Welzeker. Ik zal u er zelf even heenbrengen.

+</p>

+<p>Vijf minuten later stonden de drie mannen in het logeervertrek.

+</p>

+<p>Raffles keek rond, en wendde zich toen tot den eigenaar met de vraag:

+</p>

+<p>—Waren de kamers hiernaast bezet?

+</p>

+<p>—Slechts een!

+</p>

+<p>—Dan zou ik gaarne de onbewoonde willen zien.

+</p>

+<p>—Tot uw dienst.

+</p>

+<p>De drie mannen traden nu een vertrek binnen, dat volmaakt geleek op dat, waar de verdwenen

+vrouw gewoond had.

+</p>

+<p>Raffles ging recht op een wandkast toe, en trok de deur open.

+</p>

+<p>Hij verlichtte het binnenste met zijn zaklantaarn en mompelde:

+</p>

+<p>—Ik heb het wel gedacht.

+</p>

+<p>—Wat is er dan, mijnheer, vroeg de eigenaar op angstigen toon.

+</p>

+<p>—De achterwand van de kast is doorboord, en het gat gaat ook door den muur. Het is

+nog geheel versch en zeker nog vandaag gemaakt. Wie zijn oor hier tegen legt, is slechts

+door een dunnen wand, namelijk het behangsel, van de kamer hiernaast gescheiden, en

+kan duidelijk alles hooren, wat daar gesproken wordt.

+</p>

+<p>—En—wat zou dat dan, mijnheer? vroeg de hotelier, zeer bevreesd voor den goeden naam

+van zijn inrichting.

+</p>

+<p>—O, het verklaart slechts eenige dingen van ondergeschikt <span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span>belang! antwoordde Raffles schouderophalend, maar Charly zag wel, hoe die ontdekking

+hem geschokt had.

+</p>

+<p>Met gefronste wenkbrauwen verliet hij het vertrek weder, en even later stonden de

+drie mannen weder in het vertrek, waar zij ontvangen waren.

+</p>

+<p>Raffles wilde juist weder een vraag stellen, toen de telefoon ging.

+</p>

+<p>—Veroorloof mij een oogenblik! zeide de hotelier, terwijl hij naar het toestel ging.

+</p>

+<p>Hij had ternauwernood eenige woorden gesproken, toen hij Raffles wenkte, en zeide:

+</p>

+<p>—Neemt gij liever den hoorn, mijnheer. Ik geloof, dat dit uw zaak is.

+</p>

+<p>Raffles trad snel naar de telefoon, en luisterde met gespannen aandacht.

+</p>

+<p>Het gesprek was zeer kort, en duurde ternauwernood eenige seconden.

+</p>

+<p>Charly begreep er niets van, en het werd hem niet duidelijker, toen Raffles eensklaps

+het toestel weder ophing, hem bij den arm greep, en hem medetrok, terwijl hij den

+verwonderden eigenaar toeriep:

+</p>

+<p>—Bedankt voor uw moeite! Wij zijn reeds op een spoor.

+</p>

+<p>Raffles stormde de straat op, Charly met zich medesleurende.

+</p>

+<p>Hij floot om een huurauto, en riep den chauffeur toe:

+</p>

+<p>—Vijf pond voor jou, als je ons binnen acht minuten naar het ziekenhuis in de Sloane

+Street brengt.

+</p>

+<p>Acht minuten was een korte tijd voor dien afstand—maar vijf pond was zelfs in dezen

+tijd van hooge prijzen een mooie fooi en de auto reed dan ook in razende vaart door

+de straten van Londen.

+</p>

+<p>—Wil je mij nu eindelijk eens zeggen … begon Charly, die van dit alles niets begreep.

+</p>

+<p>—De zaak is in het kort deze, mijn jongen! antwoordde Raffles. Weet je, wie daar zooeven

+aan de telefoon was? Beaupré! Of liever, een ziekenzuster, die namens hem sprak. En

+weet je, wat hij van den hotelier wilde weten? Of Marthe Debussy nog hier was.

+</p>

+<p>—Maar wat beteekent dat? riep Charly ten hoogste verbaasd uit.

+</p>

+<p>—Luister! Ik stelde de zuster een paar vragen, en vernam, dat er op het oogenblik

+twee mannen bij de zwaargewonde zijn, die voorgaven familie van hem te zijn, die hem

+iets zeer gewichtigs hadden mede te deelen. Daarom liet men hen ook bij Beaupré toe,

+ondanks <span class="corr" id="xd31e1097" title="Bron: eht">het</span> late uur. Ik twijfel er geen seconde aan, of die kerels zijn leden van de bende.

+</p>

+<p>—Maar wat komen die daar dan doen? riep Charly uit.

+</p>

+<p>—Zij komen daar in verband met de verdwijning van Marthe, anders zou Beaupré niet

+zoo eensklaps navraag naar haar hebben laten doen.

+</p>

+<p>—En waarom rijden wij nu in zulk een razende vaart naar het ziekenhuis?

+</p>

+<p>—In de eerste plaats, om die twee bandieten te arresteeren.

+</p>

+<p>—Wil je hen aan de politie uitleveren, zonder nadere bewijzen?

+</p>

+<p>—Aan de politie denk ik geen seconde! antwoordde Raffles glimlachend. Je zult het

+wel zien. Daar zijn wij er al. De chauffeur heeft als een duivel gereden en zijn vijf

+pond wel verdiend.

+</p>

+<p>De auto stond stil voor het groote gebouw, de beide mannen stapten uit, en Raffles

+riep den chauffeur toe:

+</p>

+<p>—Wacht hier even. Het zal je geen windeieren leggen.

+</p>

+<p>En daarop snelde hij langs het oprijpad naar den ingang, door Charly op den voet gevolgd,

+die onder het loopen hijgend vroeg:

+</p>

+<p>—Zouden die kerels al niet verdwenen zijn?

+</p>

+<p>—Ik heb aan de zuster gevraagd, hen tot iederen prijs aan de praat te houden tot ik

+gekomen was.

+</p>

+<p>—Vroeg zij dan geen redenen?

+</p>

+<p>—Zeker—en die heb ik genoemd. Ik heb haar gezegd, dat die mannen beruchte chanteurs

+waren en dat ik kwam, om hen te arresteeren.

+</p>

+<p>—Maar dat is tamelijk gewaagd! riep Charly onder het voortrennen.

+</p>

+<p>—O, het geluk is aan de stoutmoedigen! riep Raffles uit.

+</p>

+<p>Zij hadden nu juist een groote vestibule bereikt, waar de portier hen tegemoet trad,

+en naar hun wenschen vroeg.

+</p>

+<p>—Zijn de twee bezoekers er nog, die den zwaargewonde op de algemeene mannenzaal kwamen

+opzoeken? vroeg Raffles ademloos.

+</p>

+<p>—Ja, mijnheer, antwoordde de man. Is u soms degene, die zooeven aan de telefoon was?

+</p>

+<p>—Ja. Ik kom toch niet te laat?

+</p>

+<p>—Het scheelde niet veel! antwoordde de portier snel en op fluisterenden toon, terwijl

+hij een blik op de liftkooi wierp, die naar beneden kwam. Het zou mij <span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span>niet verwonderen, als zij daar juist aankwamen. Ik zou niet weten, wie het anders

+konden zijn.

+</p>

+<p>Raffles en Charly lieten den ouden man niet eens uitspreken, maar ijlden naar de lift,

+en plaatsten zich, met de revolver in de vuist, een weinig terzijde, in de duisternis,

+welke de schaduw van de groote trap daar verwekte.

+</p>

+<p>Het was hoog tijd.

+</p>

+<p>Juist kwam de lift naar beneden, en de jongen opende de ijzeren deuren en liet twee

+deftig gekleede heeren uitstappen.

+</p>

+<p>Zij waren ternauwernood over den lagen drempel van de liftkamer gestapt, of luid en

+bevelend klonk de stem van Raffles:

+</p>

+<p>—Steek uw handen op.

+</p>

+<p>Een woeste vloek—een snelle beweging naar een broekzak—het geklikklak van metaal—en

+de twee mannen voelden de boeien om hun polsen.

+</p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch7" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK VII.</h2>

+<h2 class="main">In de klauwen van den dood.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Zij keken Raffles en Charly met woeste blikken aan, en eindelijk vroeg een hunner

+op schorren toon:

+</p>

+<p>—Wat moet dat beteekenen? Wat geeft u het recht om ons te arresteeren?

+</p>

+<p>—Dat zul je later wel zien! zeide Raffles kortaf.

+</p>

+<p>—Toon je <span class="corr" id="xd31e1141" title="Bron: politiepennning">politiepenning</span>! riep de andere man.

+</p>

+<p>Zonder een woord te spreken haalde Raffles zijn voortreffelijk nagemaakten politiepenning

+te voorschijn en liet hem den man zien.

+</p>

+<p>De portier was angstig naderbij gekomen en nu wendde Raffles zich tot dezen beambte

+met de vraag:

+</p>

+<p>—Dit waren immers de mannen, die den gewonde wilden spreken, die hier gisteren is

+binnen gebracht?

+</p>

+<p>—Ja, mijnheer,—het zijn dezelfden!

+</p>

+<p>Raffles wendde zich nu tot Charly en zeide:

+</p>

+<p>—Bewaak die kerels goed, collega! Ik moet boven in de zaal eenige inlichtingen vragen.

+</p>

+<p>En terwijl Charly de beide mannen gelastte tegen den muur te gaan staan, en met zijn

+revolver in de vuist vóór hen plaats nam, ging Raffles met de lift naar boven en haastte

+zich naar de gemeenschappelijke mannenzaal, waar hij zich dadelijk tot de hoofdverpleegster

+richtte, die hem met een verbaasde uitdrukking op haar gelaat te gemoet trad.

+</p>

+<p>—Het spijt mij, zuster, dat ik u moet lastig vallen, zeide Raffles met een beleefde

+buiging, maar het gaat niet anders! Ik ben van de politie!

+</p>

+<p>—Dus dan heb ik zooeven met u gesproken? vroeg de hoofdverpleegster.

+</p>

+<p>—Dat hebt gij! Kunt gij mij nog iets naders mededeelen?

+</p>

+<p>—Niets anders dan wat ik u reeds gezegd heb, mijnheer! De beide heeren zijn hier gekomen

+en hebben gezegd, dat zij naaste familie waren van den man, die hier zwaar gewond

+is binnen gebracht.

+</p>

+<p>—Noemden zij een naam? vroeg Raffles.

+</p>

+<p>—Zij vroegen naar William Brown—zoo heette de man! zeide zij.

+</p>

+<p>Raffles haalde de schouders op.

+</p>

+<p>—Zij hadden even goed Green of Black kunnen zeggen, zeide hij. Die zoogenaamde heeren

+waren … enfin, zij waren niet voor wie zij zich uitgaven, zuster! Zij kwamen om dien

+man daarginds iets af te persen en op het oogenblik staan zij geboeid in de vestibule.

+</p>

+<p>—Daarom hebt gij mij dus gevraagd om hen hier zoo lang mogelijk vast te houden?

+</p>

+<p>—Daarom, zuster!

+</p>

+<p>—Het spijt mij wel—maar ik wist op het laatste niets meer te bedenken en hun tegenwoordigheid

+scheen onzen gewonde zeer op te winden.

+<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p>

+<p>—Gij zijt natuurlijk niet bij het gesprek aanwezig geweest?

+</p>

+<p>—Neen—die heeren zeiden mij, dat zij intieme familie-aangelegenheden te behandelen

+hadden, en het spreekt vanzelf, dat wij ons toen teruggetrokken hebben.

+</p>

+<p>Raffles wendde zijn blikken naar de zijde waar Beaupré op zijn sponde lag, en zag,

+dat twee bedden rechts van hem en één bed links onbezet waren—de bandieten hadden

+dus gemakkelijk even ongestoord met hem kunnen praten.

+</p>

+<p>Hij wendde zich weder tot de hoofdverpleegster:

+</p>

+<p>—Heb ik het goed verstaan, dat de gewonde de man is, die aan de telefoon stond, om

+te informeeren of een zekere miss Bispham nog in het hotel „Het Vergulde Hert” vertoefde?

+</p>

+<p>—Ja, zoo is het, mijnheer!

+</p>

+<p>—Ik begrijp het al, bromde Raffles vóór zich heen. Beaupré heeft zich natuurlijk willen

+overtuigen of de schurken hem niet bedrogen! Ik geloof, dat ik lont begin te ruiken.

+</p>

+<p>Hij wendde zich opnieuw tot de verpleegster en vroeg op zachten toon:

+</p>

+<p>—Wilt gij mij toestaan, zuster, dien zoogenaamden Brown een paar vragen te stellen?

+</p>

+<p>—Als gij belooft, dat het niet te lang zal duren, ga dan uw gang, mijnheer! Het gesprek

+van zooeven schijnt hem zeer te hebben aangegrepen!

+</p>

+<p>—Ik beloof het u! Vijf minuten zullen voldoende zijn.

+</p>

+<p>Raffles liep snel naar het bed toe, nam naast Beaupré plaats, greep zijn hand en keek

+hem strak aan.

+</p>

+<p>Toen zeide hij op fluisterenden toon, zoodat alleen de gewonde hem kon hooren:

+</p>

+<p>—Zeg mij spoedig alles, wat die twee mannen van u wilden—het gaat om het leven van

+Marthe Debussy!

+</p>

+<p>Er voer een schok door het lichaam van Beaupré en zijn wenkbrauwen trokken zich openlijk

+samen.

+</p>

+<p>Toen antwoordde hij op heeschen toon:

+</p>

+<p>—Wie zijt gij, dat gij dit weet? Kan ik u vertrouwen?

+</p>

+<p>—In deze zaak, zeker! antwoordde Raffles op dringenden toon. Zeg het mij spoedig—het

+is wellicht een zaak van minuten. Ik weet wie die mannen waren!

+</p>

+<p>De gewonde sloot even de oogen, en antwoordde nauwelijks hoorbaar:

+</p>

+<p>—Zij kwamen mij zeggen, dat Marthe zich in hun macht bevindt, en dat zij haar gevangen

+hadden genomen, omdat zij een gewichtig geheim van de bende zou hebben verraden. Zij

+dreigden mij, dat zij ter dood zou worden gebracht als ik niet onmiddellijk een duren

+eed zwoer, dat ik voor goed zou afzien van het leiderschap van ons Genootschap, en

+dat ik eenige geheimen van mijn eigen bende te Parijs zou verraden.

+</p>

+<p>—Dat moet een vreeselijke tweestrijd voor u zijn geweest, Beaupré, fluisterde Raffles.

+</p>

+<p>—Wat! Gij weet mijn naam?

+</p>

+<p>—Ik weet alles! antwoordde Raffles eenvoudig. Ik weet ook waarom men uw minnares gevangen

+heeft genomen en haar nu met den dood bedreigd—zij heeft het plan voor een inbraak

+bij Roger Maxwell aan Raffles verraden, opdat deze zich aldus zou kunnen wreken op

+dr. Fox!

+</p>

+<p>Beaupré had Raffles met verschrikte oogen aangekeken en vroeg nu op schorren toon:

+</p>

+<p>—Hoe weet gij dat alles?

+</p>

+<p>—Ik ben John Raffles, kwam het zacht over de lippen van den Grooten Onbekende.

+</p>

+<p>Een oogenblik bleef het zeer stil, en men hoorde in de groote zaal niets dan het tikken

+van de klok en het zacht gekreun van eenige zieken.

+</p>

+<p>Beaupré had de oogen gesloten, maar nu opende hij ze weder en zeide, met een zonderlingen

+glimlach om zijn bleeke lippen:

+</p>

+<p>—De wegen der Voorzienigheid zijn ondoorgrondelijk! Ik meende, dat wij elkander nooit

+weder zouden terug zien, en nu zit gij hier, en komt mij zeker uw hulp aanbieden?

+</p>

+<p>—Ik kom u aanbieden uw minnares uit de klauwen van den dood te redden!

+</p>

+<p>Beaupré kloonde de lippen op elkaar en uit zijn half gesloten oogen druppelden een

+paar heete tranen.

+</p>

+<p>In het verharde gemoed van den bandiet was een weeke plek—en dat was de liefde voor

+Marthe.

+</p>

+<p>Hij wist, dat zij zich in doodsgevaar bevond—deze man was in vrijheid en beschikte

+over ongelooflijke hulpbronnen—hij was de eenige, in staat om de jonge vrouw te redden.

+</p>

+<p>Zijn bevende hand tastte over het dek, tot zij die van Raffles gegrepen had en moeilijk

+kwam het over zijn lippen:

+</p>

+<p>—Ik kan niet anders—ik heb haar zoo lief—ik stel mijn en haar lot in uw handen—red

+haar—en <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>ik zweer u, dat ik u nooit willens en wetens een haar op het hoofd zal krenken!

+</p>

+<p>Raffles knikte den gewonde toe, en hernam:

+</p>

+<p>—Ik beloof u, dat ik alles zal doen, wat in mijn vermogen is, en dan doe ik niet meer

+dan mijn plicht, want het is mijn schuld, dat zij zich thans in dezen vreeselijken

+toestand bevindt. Mag ik weten, wat gij aan de twee mannen geantwoord hebt?

+</p>

+<p>—Ik heb hun het eenige geantwoord wat er te antwoorden viel, hernam Beaupré zachtjes.

+Ik heb gezegd, dat ik geen aanspraak zou maken op het leiderschap zoolang dr. Fox

+aan ons hoofd stond, en hun beloofd, dat ik al de geheimen van mijn eigen Genootschap

+zal trachten uit te vinden en hun mede te deelen, zoodra ik hersteld was.

+</p>

+<p>—Namen zij daar genoegen mede?

+</p>

+<p>—Zij wilden, dat ik morgen in geheim geschrift naar Parijs zou laten telegrafeeren!

+</p>

+<p>—Maar gelooft gij nu in ernst, dat uw minnares nu veilig is, nu gij die eischen hebt

+ingewilligd<span class="corr" id="xd31e1214" title="Bron: .">?</span>

+</p>

+<p>Een droge snik welde uit de keel van den zwaar gewonde en opnieuw gleden twee brandend

+heete tranen uit zijn oogen over zijn bleeke wangen.

+</p>

+<p>Wanhopig riep hij uit:

+</p>

+<p>—Neen, dat denk ik niet! O, ik ken de ellendelingen! Ik ken het karakter van dr. Fox.

+Hij is een duivel in menschengedaante! Voor verraad kent hij geen genade—en als die

+schurken zooeven de waarheid hebben gesproken—dan is het lot van Marthe beslist, want

+hij kent geen medelijden en al mijn eeden zouden daar niets aan veranderen—hij is

+zelf zoo slecht, dat hij onmogelijk zou kunnen gelooven, dat ik mijn eed zou houden!

+</p>

+<p>Raffles boog het hoofd—hij vreesde maar al te zeer, dat Beaupré gelijk had en dat

+hier een afschuwelijke comedie werd opgevoerd, die alleen ten doel had hem een paar

+kostbare geheimen af te zetten.

+</p>

+<p>—Ik dank u voor uw openhartigheid, hernam Raffles fluisterend. Wij zullen elkander

+zeker nog wel eens ontmoeten—en niet altijd als vrienden, maar dezen keer schrijden

+wij zij aan zij—om het leven van Marthe Debussy!

+</p>

+<p>Raffles was opgestaan, want hij zag, dat de gewonde reeds veel van zijn krachten had

+gevergd. De hoofdverpleegster kwam nu toeloopen en Raffles zeide:

+</p>

+<p>—Zoodra het gelukt is, zal ik het u telefonisch laten weten!

+</p>

+<p>Beaupré wierp hem zonder een woord te spreken een dankbaren blik toe, en Raffles verliet

+het vertrek, uitgeleide gedaan door de hoofdverpleegster.

+</p>

+<p>Beneden in de vestibule <span class="corr" id="xd31e1228" title="Bron: wachte">wachtte</span> Charly hem met de beide arrestanten.

+</p>

+<p>Raffles gaf hem een wenk en daarop namen zij de beide schurken tusschen hen in en

+verlieten het ziekenhuis.

+</p>

+<p>—Zal ik soms om assistentie vragen, mijnheer, vroeg de portier gedienstig.

+</p>

+<p>—Dat is niet noodig, mijn vriend, wij kunnen het wel alleen af, antwoordde Raffles

+op grimmigen toon.

+</p>

+<p>De huurauto stond nog altijd te wachten en de twee geboeide kerels werden naar binnen

+geheschen.

+</p>

+<p>—Zeker naar Scotland Yard, vroeg de chauffeur, die de geboeide polsen had gezien,

+grinnikend.

+</p>

+<p>—Neen—eerst naar de Bishopstreet op den hoek van de Wellingtonstreet! beval Raffles.

+Ik moet daar in gezelschap van deze kerels een onderzoek instellen.

+</p>

+<p>Het portier klapte dicht en de auto zette zich in beweging.

+</p>

+<p>—Gij zoudt u met uw boodschap zeker begeven hebben naar de gewone plaats van samenkomst

+in de Firestreet? begon Raffles onmiddellijk zijn ondervraging.

+</p>

+<p>Hij kreeg geen antwoord.

+</p>

+<p>—Gij weigert mij te antwoorden? vroeg Raffles dreigend. Wel, des te erger voor u!

+</p>

+<p>Hij had onder het spreken de hand in den zak gestoken en er een klein étui uit genomen

+en geopend.

+</p>

+<p>Hij nam er een zeer fijne injectienaald uit en vóór de twee schurken goed wisten wat

+er met hen gebeurde, had hij hen beiden met het vlijmscherpe voorwerp in den pols

+geprikt!

+</p>

+<p>—Vervloekt! Wat doet gij daar? riep een van de schurken. Hebt gij ons vergiftigd?

+</p>

+<p>—Neen, zoo erg is het niet—ofschoon ik er geen seconde berouw van zal hebben als het

+wel zoo zou wezen, antwoordde Raffles verachtelijk. Ik heb u eenvoudig een middeltje

+van mijn vinding ingespoten, waardoor gij binnen vijf minuten bewusteloos zult zijn

+en naar waarheid zult antwoorden op alle vragen, die ik u zal stellen—want gij zult

+zeer goed kunnen hooren, alleen niet kunnen zien, en u ook niet kunnen bewegen. En

+wilt gij mij nu antwoorden?

+</p>

+<p>—Nooit! brulde de man. Gij zijt geen echte rechercheur! Ik had het aanstonds moeten

+begrijpen. Gij zijt Raffles!

+<span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span></p>

+<p>—Misschien hebt gij het wel geraden! zeide Raffles droogjes. Ik zou u echter willen

+verzoeken, niet zoo hard te schreeuwen, want ik heb hier een revolver in mijn hand—en

+die mocht door den luchtdruk eens afgaan!

+</p>

+<p>De bandiet zweeg, maar als blikken hadden kunnen dooden, dan zou Raffles geen seconde

+meer geleefd hebben!

+</p>

+<p>Het kwam juist zoo uit als Raffles gezegd had—binnen vijf minuten bevonden de twee

+bandieten zich in een zeer zonderlingen toestand—hun oogen waren geopend, maar hun

+blikken hadden alle uitdrukking verloren. Hun ledematen waren slap gebleven en toch

+schenen zij zich niet te kunnen bewegen.

+</p>

+<p>Maar nu stond de auto stil—en Raffles sprak eenvoudig op bevelenden toon de woorden:

+</p>

+<p>—Stap uit, gij beiden.

+</p>

+<p>En waarlijk, de twee schurken stapten uit met automatische beweging als reusachtige

+speelgoedpoppen.

+</p>

+<p>Raffles betaalde snel den chauffeur, gaf hem de overeengekomen fooi, en daarop <span class="corr" id="xd31e1258" title="Bron: brachtten">brachten</span> hij en <span class="corr" id="xd31e1261" title="Bron: Charlie">Charly</span> de twee kerels snel het huis binnen.

+</p>

+<p>Binnen een kwartier hadden zij van kleederen verwisseld, en hun gelaat een verandering

+doen ondergaan, die de twee schurken ontzet zou hebben doen staan als zij ze hadden

+kunnen zien—zij geleken op hen als twee droppels water.

+</p>

+<p>Toen deze gedaanteverwisseling had plaats gehad ging Raffles voor zijn dubbelganger

+staan die zooeven geweigerd had te antwoorden en zeide:

+</p>

+<p>—Geef mij antwoord op de volgende vragen. Waarheen moest gij u begeven met het antwoord?

+Wat is voor heden het wachtwoord? Waar bevindt zich Marthe Debussy? Wanneer zou ze

+ter dood worden gebracht?

+</p>

+<p>En het antwoord kwam, met toonlooze stem:

+</p>

+<p>—Naar de Firestreet! Dood aan de verraders! In een kelder van het wijnhuis. Morgen

+bij het aanbreken van den dag!

+</p>

+<p>Raffles wendde zich tot Charly en sprak rustig:

+</p>

+<p>—Meer hebben wij niet noodig te weten. De rest zal kinderspel zijn.

+</p>

+<p>—Kinderspel? herhaalde Charly. Nu, het is maar een opvatting. Hoelang blijven deze

+kerels bewusteloos?

+</p>

+<p>—Zoolang tot ik hun zelf een tegenmiddel ingeef. En ga spoedig mede, want bij dit

+zaakje moeten wij Henderson hebben.

+</p>

+<p>De twee vrienden lieten geen tijd verloren gaan, maar snelden het huis weder uit,

+na alle lichten te hebben gedoofd, namen op straat een huurauto en lieten zich tot

+op eenige meters afstand van Raffles’ huis in de Regentstreet brengen.

+</p>

+<p>Zij traden binnen en dadelijk werd Henderson door middel van de huistelefoon gewekt

+en op de hoogte gebracht.

+</p>

+<p>Tien minuten later stond de reus gekleed en wel, met zwarte vegen in het gelaat en

+een pet met een breede klep op het hoofd, die hem een verre van gunstig uiterlijk

+verleenden, en in iederen zak een revolver.

+</p>

+<p>Maar voor zij het huis zouden verlaten nam Charly Raffles ter zijde en vroeg zacht:

+</p>

+<p>—En de inbraak bij Sir Maxwell?

+</p>

+<p>—Dat loopt niet weg—dat is voor een volgende gelegenheid. Wij kunnen niet alles tegelijk

+doen. Als wij Marthe gered hebben, dan weet ik dat wij wezenlijk onzen dag niet zoo

+kwaad besteed hebben. En nu: Op marsch.

+</p>

+<p>—Als wij de honden eens meenamen? stelde Charly voor.

+</p>

+<p>—Te gevaarlijk, die zijn te bekend als de honden van Lord Aberdeen. Wij moeten het

+ditmaal maar met onze revolvers, onze vuisten en een beetje goed geluk af doen. Ik

+heb bovendien nog een paar kleine handgranaten in mijn zak, bij wijze van versnapering.

+</p>

+<p>Opnieuw nam de tocht dwars door Londen een <span class="corr" id="xd31e1285" title="Bron: aanvan">aanvang</span>. Een huurauto bracht de drie mannen tot in het hart van <span class="corr" id="xd31e1288" title="Bron: Hounsditch">Houndsditch</span>, de volksbuurt waar ook de Firestreet te vinden is.

+</p>

+<p>De belofte van een buitensporig hooge fooi bewerkte dat de chauffeur op diezelfde

+plaats zou blijven wachten, ook al duurde het een uur.

+</p>

+<p>En nu snelden de drie mannen weg en hadden spoedig het wijnhuis bereikt.

+</p>

+<p>Het was toen bijna half vier in den nacht.

+</p>

+<p>Red Peter, de vuurroode waard, ontving de drie mannen met een slaperig gezicht.

+</p>

+<p>Hij scheen Raffles en Charly aanstonds te herkennen, maar keek Henderson wantrouwend

+aan.

+</p>

+<p>—Het wachtwoord? vroeg hij.

+</p>

+<p>—Dood aan de verraders! antwoordde Raffles dadelijk. Is de meester er nog?

+</p>

+<p>—Neen, die heeft zijn geduld verloren en is weggegaan; <span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span>hij was woedend op jullie omdat je zoo lang weg bleef. Wat de meid betreft, die gaat

+er morgenochtend aan.

+</p>

+<p>Een snelle wenk van Raffles was noodig om Henderson te beletten den rooden bandiet

+de hersens in te slaan op deze woorden, en daarop gingen zij langs den ons reeds bekenden

+weg naar de verzamelplaats onder den grond.

+</p>

+<p>Zij vonden daar een twaalftal mannen bijeen, en Henderson zeide, bijna hardop en met

+een minachtend schouderophalen:

+</p>

+<p>—Is dat alles? Maar dan hadt gij gerust kunnen gaan slapen, mylord, en het grapje

+aan mij over laten.

+</p>

+<p>Joe Burns was aanwezig, maar als secretaris had hij wel wat beter op zijn houding

+mogen passen, want hij lag voorover met zijn hoofd op tafel te snurken.

+</p>

+<p>Hij werd echter wakker gestompt door een van de andere bandieten, die aan het dobbelen

+en kaarten waren, en keek de binnenkomenden met lodderige oogen aan.

+</p>

+<p>—Zoo—zijn jullie daar nu pas? Jullie bent laat!

+</p>

+<p>—Voor jullie altijd nog vroeg genoeg! Handen op! beval Raffles op bevelenden toon.

+</p>

+<p>Slechts een onderdeel van een seconde dachten de bandieten aan een misplaatste grap—maar

+toen er drie indrukwekkende revolvers te voorschijn kwamen, begrepen zij, dat het

+bittere ernst was!

+</p>

+<p>—Verraad! schreeuwde Joe Burns, terwijl hij opsprong. Verdedig je, mannen!

+</p>

+<p>Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de meeste mannen hadden aanstonds

+verschrikt de handen opgestoken, en zij, die een beweging naar hun zak hadden gemaakt,

+hadden reeds kennis gemaakt met de harde vuisten van Henderson en konden dus evengoed

+dood zijn—zij lagen ergens bewegingloos in een hoek, drie in aantal. Een vierde was

+zoo onvoorzichtig, van onder zijn zakdoek op Raffles te vuren, maar dadelijk velde

+een kogel van Charly hem neer.

+</p>

+<p>De vijfde, die een poging tot verzet maakte, was Joe Burns in eigen persoon—maar niet

+veel later had hij er bittere spijt van, want Henderson tilde hem met één hand van

+den grond, met evenveel gemak als hij het een kind van een paar dagen zou hebben gedaan,

+en smeet hem daarna in een wijden boog tegen den muur, waar hij met een paar gebroken

+ribben bleef liggen.

+</p>

+<p>In een hoek van het vertrek bevond zich een kelderdeur en plotseling klonk daarachter

+de kreet:

+</p>

+<p>—Raffles! De Hemel zij geprezen! John Raffles! Kom mij ter hulp—zij willen mij dooden!

+</p>

+<p>—Maak dat eens even in orde, Henderson! zeide Raffles, terwijl wij de bandieten in

+bedwang houden.

+</p>

+<p>—Tot uw dienst, mijnheer, zeide de brave reus.

+</p>

+<p>Hij liet zijn revolver in zijn zak glijden en trad op de deur van het cachot toe,

+waarin zich een luik van ongeveer drie decimeter in het vierkant bevond, hetwelk door

+staven van ruim een vingerdik, op eenige centimeters van elkander geplaatst, en die

+aan de buitenzijde van de ijzeren deur waren vastgeklonken, was afgesloten.

+</p>

+<p>Maar dit was voor een man als Henderson slechts een zeer poover beletsel! Hij kneep

+in ieder zijner reusachtige vuisten zulk een staaf—rukte een paar malen—boog ze krom,

+alsof ze van lood waren—duwde ze naar binnen—boog ze nogmaals naar buiten—totdat zij

+los sprongen! De twee andere staven ondergingen hetzelfde lot, de opening was vrij!

+</p>

+<p>—Steek mij uw handen maar eens toe, schoone dame, verzocht Henderson galant. Er zal

+daarbinnen wel een stoel of een bank zijn, waarop gij kunt gaan staan.

+</p>

+<p>Marthe Debussy gehoorzaamde—en Henderson tilde haar als een kind naar buiten en zette

+haar behoedzaam neer.

+</p>

+<p>Dit alles had nauwelijks eenige minuten geduurd.

+</p>

+<p>—Breng haar weg, James, beval Raffles, wij zullen je aftocht dekken!

+</p>

+<p>De reus geleidde de half <span class="corr" id="xd31e1328" title="Bron: bewusteloos">bewustelooze</span> jonge vrouw snel naar de deur en Raffles en Charly vormden de achterhoede en hielden

+de bandieten met hun revolvers in bedwang, die hen bleek van woede nastaarden.

+</p>

+<p>Zoo bereikten zij de gelagkamer, waar zich niemand anders bevond dan de sluimerende

+waard, die verschrikt opsprong, toen hij de drie mannen met de geredde vrouw zag naderen.

+</p>

+<p>—Een oogenblik, mylord, zeide Henderson op zachten, smeekenden toon. Mijn rechter

+hand kriebelt zoo, dat ik het niet kan bedwingen.

+</p>

+<p>Hij schoof de jonge vrouw in de armen van Charly, balde zijn vuist en trof den beklagenswaardigen

+kroeghouder zóó gevoelig boven op het hoofd, dat de man <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>zonder een kreet te slaken, als een zoutzak neerplofte en achter zijn toonbank verdween

+alsof hij eensklaps door een valluik zonk.

+</p>

+<p>Henderson wreef zich vergenoegd de handen, en riep met schitterende oogen uit:

+</p>

+<p>—Nu is mijn heele dag goed, mylord! Dat maakt een beter mensch van mij; als u het

+goed vindt, zullen wij nu maar weer verder gaan—want ik geloof, dat ik in den kelder

+al iets verdachts hoor aankomen!

+</p>

+<p>Hij nam de half bewustelooze vrouw in zijn sterke armen, en de drie mannen snelden

+weg en bereikten veilig de auto die juist weg reed, toen de eerste bandieten met een

+waar gebrul van woede het wijnhuis kwamen uitstormen!

+</p>

+</div>

+</div>

+</div>

+<div class="back">

+<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first center">De volgende aflevering (No. 305) bevat:

+</p>

+<p class="center xxl">DE SCHIJNDOODEN.

+</p>

+</div>

+</div>

+<div class="div1" id="toc">

+<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>

+<table>

+<tr id="ch1.toc">

+<td class="tocDivNum">I. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">De strijd om de macht.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch2.toc">

+<td class="tocDivNum">II. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">Een onverwachte terugkeer.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">7</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch3.toc">

+<td class="tocDivNum">III. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">Een vreeselijk duel.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">10</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch4.toc">

+<td class="tocDivNum">IV. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">De minnares van Beaupré.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">14</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch5.toc">

+<td class="tocDivNum">V. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">Een gesprek dat gevolgen heeft.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">17</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch6.toc">

+<td class="tocDivNum">VI. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">Een gemankeerde afspraak.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">23</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch7.toc">

+<td class="tocDivNum">VII. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">In de klauwen van den dood.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">27</a></td>

+</tr>

+</table>

+</div>

+<div class="transcriberNote">

+<h2 class="main">Colofon</h2>

+<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3>

+<p class="first">Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen

+van welke soort dan ook. U mag het kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden

+van de Project Gutenberg Licentie in dit eBoek of on-line op <a class="seclink xd31e47" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.

+</p>

+<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctieteam op <a class="seclink xd31e47" title="Externe link" href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.

+</p>

+<h3 class="main">Metadata</h3>

+<table class="colophonMetadata">

+<tr>

+<td><b>Titel:</b></td>

+<td>Lord Lister No. 304: De wraak eener vrouw</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/8133268/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Felix Hageman (1877–1966)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/5168161211441040070000/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Kurt Matull (1872–1930?)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/56770919/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Illustrator:</b></td>

+<td>Jan Wiegman (1884–1963)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/65074834/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Aanmaakdatum bestand:</b></td>

+<td>2023-08-17 20:27:47 UTC</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Taal:</b></td>

+<td>Nederlands (Spelling De Vries-Te Winkel)</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Oorspronkelijke uitgiftedatum:</b></td>

+<td>[1920]</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Trefwoorden:</b></td>

+<td>Detective and mystery stories -- Periodicals</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b></b></td>

+<td>Dime novels -- Periodicals</td>

+<td></td>

+</tr>

+</table>

+<h3 class="main">Codering</h3>

+<p class="first">Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het

+einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel

+zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van

+dit boek.</p>

+<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>

+<ul>

+<li>2023-08-16 Begonnen.

+</li>

+</ul>

+<h3 class="main">Verbeteringen</h3>

+<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>

+<table class="correctionTable">

+<tr>

+<th>Bladzijde</th>

+<th>Bron</th>

+<th>Verbetering</th>

+<th>Bewerkingsafstand</th>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e121">1</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e151">2</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">post-chais</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">post-chaise</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e228">4</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">voorzitterstoel</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">voorzittersstoel</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e295">6</a>, <a class="pageref" href="#xd31e408">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e422">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e429">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e518">12</a>, <a class="pageref" href="#xd31e554">13</a>, <a class="pageref" href="#xd31e695">17</a>, <a class="pageref" href="#xd31e701">17</a>, <a class="pageref" href="#xd31e834">20</a>, <a class="pageref" href="#xd31e857">20</a>, <a class="pageref" href="#xd31e962">23</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1003">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Dr.</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">dr.</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e312">7</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl"> gevonden</td>

+<td class="bottom">9</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e316">7</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">luidjes</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">luitjes</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e323">7</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Fok</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Fox</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e329">7</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">onvluchte</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">ontvluchte</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e359">8</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">inderdaar</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">inderdaad</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e437">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e883">21</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">u</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">uw</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e453">11</a>, <a class="pageref" href="#xd31e646">16</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e467">11</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">lemet</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">lemmet</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e499">12</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">tasten</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">tastend</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e575">14</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">:</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e580">14</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">vijf en twintig</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">vijf-en-twintig</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e583">14</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zes en twintig</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zes-en-twintig</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e600">14</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zoo</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zou</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e655">16</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">pondsterling</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">pond sterling</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e664">16</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">korridor</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">corridor</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e692">17</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">onbeschrijflijke</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">onbeschrijfelijke</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e715">17</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e723">17</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">minaressen</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">minnaressen</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e728">17</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1046">25</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1214">29</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">?</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e733">17</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Blinde</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">blinde</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e748">18</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">als</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">al</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e753">18</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">tweede rangs</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">tweederangs</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e775">19</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lincolms</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lincoln</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e825">20</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">oogenblk</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">oogenblik</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e841">20</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">antwoorde</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">antwoordde</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e850">20</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zou</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">zoo</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e870">21</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">verachterlijk</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">verachtelijk</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e936">22</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">cigaret</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">sigaret</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e947">23</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">opmerking</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">uitleg</td>

+<td class="bottom">8</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e986">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Biss</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Miss</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e998">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Pall-Mall</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Pall Mall</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1008">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Bisschopstreet</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Bishopstreet</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1016">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">vlug in een der vertrekken gelijkvloers, waarop</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">had, ging naar binnen en verkleedde</td>

+<td class="bottom">34</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1097">26</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">eht</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">het</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1141">27</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">politiepennning</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">politiepenning</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1228">29</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">wachte</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">wachtte</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1258">30</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">brachtten</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">brachten</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1261">30</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Charlie</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Charly</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1285">30</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">aanvan</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">aanvang</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1288">30</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Hounsditch</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">Houndsditch</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1328">31</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">bewusteloos</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl">bewustelooze</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+</table>

+</div>

+</div>

+<div style='display:block; margin-top:4em'></div>

+<section class='pg-boilerplate pgheader' id='pg-footer' lang='en' >

+<div id='pg-end-separator'>

+<span>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0304: DE WRAAK EENER VROUW ***</span>

+</div>

+

+<div>

+Updated editions will replace the previous one—the old editions will

+be renamed.

+</div>

+<div>

+Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright

+law means that no one owns a United States copyright in these works,

+so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United

+States without permission and without paying copyright

+royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part

+of this license, apply to copying and distributing Project

+Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™

+concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,

+and may not be used if you charge for an eBook, except by following

+the terms of the trademark license, including paying royalties for use

+of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for

+copies of this eBook, complying with the trademark license is very

+easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation

+of derivative works, reports, performances and research. Project

+Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may

+do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected

+by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark

+license, especially commercial redistribution.

+</div>

+

+<div id='project-gutenberg-license'>START: FULL LICENSE</div>

+<h2 id='pg-footer-heading'>THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE</h2>

+<div class='agate'>PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK</div>

+

+<div>

+To protect the Project Gutenberg™ mission of promoting the free

+distribution of electronic works, by using or distributing this work

+(or any other work associated in any way with the phrase “Project

+Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full

+Project Gutenberg™ License available with this file or online at

+www.gutenberg.org/license.

+</div>

+<div class='secthead'>

+Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg™ electronic works

+</div>

+<div>

+1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg™

+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to

+and accept all the terms of this license and intellectual property

+(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all

+the terms of this agreement, you must cease using and return or

+destroy all copies of Project Gutenberg™ electronic works in your

+possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a

+Project Gutenberg™ electronic work and you do not agree to be bound

+by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person

+or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

+</div>

+<div>

+1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be

+used on or associated in any way with an electronic work by people who

+agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few

+things that you can do with most Project Gutenberg™ electronic works

+even without complying with the full terms of this agreement. See

+paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project

+Gutenberg™ electronic works if you follow the terms of this

+agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg™

+electronic works. See paragraph 1.E below.

+</div>

+<div>

+1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the

+Foundation” or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection

+of Project Gutenberg™ electronic works. Nearly all the individual

+works in the collection are in the public domain in the United

+States. If an individual work is unprotected by copyright law in the

+United States and you are located in the United States, we do not

+claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,

+displaying or creating derivative works based on the work as long as

+all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope

+that you will support the Project Gutenberg™ mission of promoting

+free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg™

+works in compliance with the terms of this agreement for keeping the

+Project Gutenberg™ name associated with the work. You can easily

+comply with the terms of this agreement by keeping this work in the

+same format with its attached full Project Gutenberg™ License when

+you share it without charge with others.

+</div>

+

+<div>

+1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern

+what you can do with this work. Copyright laws in most countries are

+in a constant state of change. If you are outside the United States,

+check the laws of your country in addition to the terms of this

+agreement before downloading, copying, displaying, performing,

+distributing or creating derivative works based on this work or any

+other Project Gutenberg™ work. The Foundation makes no

+representations concerning the copyright status of any work in any

+country other than the United States.

+</div>

+<div>

+1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

+</div>

+<div>

+1.E.1. The following sentence, with active links to, or other

+immediate access to, the full Project Gutenberg™ License must appear

+prominently whenever any copy of a Project Gutenberg™ work (any work

+on which the phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the

+phrase “Project Gutenberg” is associated) is accessed, displayed,

+performed, viewed, copied or distributed:

+</div>

+<blockquote>

+  <div>

+    This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most

+    other parts of the world at no cost and with almost no restrictions

+    whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms

+    of the Project Gutenberg License included with this eBook or online

+    at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you

+    are not located in the United States, you will have to check the laws

+    of the country where you are located before using this eBook.

+  </div>

+</blockquote>

+<div>

+1.E.2. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is

+derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not

+contain a notice indicating that it is posted with permission of the

+copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in

+the United States without paying any fees or charges. If you are

+redistributing or providing access to a work with the phrase “Project

+Gutenberg” associated with or appearing on the work, you must comply

+either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or

+obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg™

+trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.

+</div>

+<div>

+1.E.3. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is posted

+with the permission of the copyright holder, your use and distribution

+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any

+additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms

+will be linked to the Project Gutenberg™ License for all works

+posted with the permission of the copyright holder found at the

+beginning of this work.

+</div>

+<div>

+1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg™

+License terms from this work, or any files containing a part of this

+work or any other work associated with Project Gutenberg™.

+</div>

+<div>

+1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this

+electronic work, or any part of this electronic work, without

+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with

+active links or immediate access to the full terms of the Project

+Gutenberg™ License.

+</div>

+<div>

+1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,

+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including

+any word processing or hypertext form. However, if you provide access

+to or distribute copies of a Project Gutenberg™ work in a format

+other than “Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official

+version posted on the official Project Gutenberg™ website

+(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense

+to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means

+of obtaining a copy upon request, of the work in its original “Plain

+Vanilla ASCII” or other form. Any alternate format must include the

+full Project Gutenberg™ License as specified in paragraph 1.E.1.

+</div>

+<div>

+1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,

+performing, copying or distributing any Project Gutenberg™ works

+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

+</div>

+<div>

+1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing

+access to or distributing Project Gutenberg™ electronic works

+provided that:

+</div>

+<ul>

+    <li>• You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from

+        the use of Project Gutenberg™ works calculated using the method

+        you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed

+        to the owner of the Project Gutenberg™ trademark, but he has

+        agreed to donate royalties under this paragraph to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid

+        within 60 days following each date on which you prepare (or are

+        legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty

+        payments should be clearly marked as such and sent to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in

+        Section 4, “Information about donations to the Project Gutenberg

+        Literary Archive Foundation.”

+    </li>

+    <li>• You provide a full refund of any money paid by a user who notifies

+        you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he

+        does not agree to the terms of the full Project Gutenberg™

+        License. You must require such a user to return or destroy all

+        copies of the works possessed in a physical medium and discontinue

+        all use of and all access to other copies of Project Gutenberg™

+        works.

+    </li>

+    <li>• You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of

+        any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the

+        electronic work is discovered and reported to you within 90 days of

+        receipt of the work.

+    </li>

+    <li>• You comply with all other terms of this agreement for free

+        distribution of Project Gutenberg™ works.

+    </li>

+</ul>

+<div>

+1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project

+Gutenberg™ electronic work or group of works on different terms than

+are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing

+from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of

+the Project Gutenberg™ trademark. Contact the Foundation as set

+forth in Section 3 below.

+</div>

+<div>

+1.F.

+</div>

+<div>

+1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable

+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread

+works not protected by U.S. copyright law in creating the Project

+Gutenberg™ collection. Despite these efforts, Project Gutenberg™

+electronic works, and the medium on which they may be stored, may

+contain “Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate

+or corrupt data, transcription errors, a copyright or other

+intellectual property infringement, a defective or damaged disk or

+other medium, a computer virus, or computer codes that damage or

+cannot be read by your equipment.

+</div>

+<div>

+1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the “Right

+of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project

+Gutenberg™ trademark, and any other party distributing a Project

+Gutenberg™ electronic work under this agreement, disclaim all

+liability to you for damages, costs and expenses, including legal

+fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT

+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE

+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE

+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE

+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR

+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH

+DAMAGE.

+</div>

+<div>

+1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a

+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can

+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a

+written explanation to the person you received the work from. If you

+received the work on a physical medium, you must return the medium

+with your written explanation. The person or entity that provided you

+with the defective work may elect to provide a replacement copy in

+lieu of a refund. If you received the work electronically, the person

+or entity providing it to you may choose to give you a second

+opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If

+the second copy is also defective, you may demand a refund in writing

+without further opportunities to fix the problem.

+</div>

+<div>

+1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth

+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’, WITH NO

+OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT

+LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

+</div>

+<div>

+1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied

+warranties or the exclusion or limitation of certain types of

+damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement

+violates the law of the state applicable to this agreement, the

+agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or

+limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or

+unenforceability of any provision of this agreement shall not void the

+remaining provisions.

+</div>

+<div>

+1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the

+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone

+providing copies of Project Gutenberg™ electronic works in

+accordance with this agreement, and any volunteers associated with the

+production, promotion and distribution of Project Gutenberg™

+electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,

+including legal fees, that arise directly or indirectly from any of

+the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this

+or any Project Gutenberg™ work, (b) alteration, modification, or

+additions or deletions to any Project Gutenberg™ work, and (c) any

+Defect you cause.

+</div>

+<div class='secthead'>

+Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg™

+</div>

+<div>

+Project Gutenberg™ is synonymous with the free distribution of

+electronic works in formats readable by the widest variety of

+computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It

+exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations

+from people in all walks of life.

+</div>

+<div>

+Volunteers and financial support to provide volunteers with the

+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg™’s

+goals and ensuring that the Project Gutenberg™ collection will

+remain freely available for generations to come. In 2001, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure

+and permanent future for Project Gutenberg™ and future

+generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see

+Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org.

+</div>

+<div class='secthead'>

+Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+</div>

+<div>

+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit

+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the

+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal

+Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification

+number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by

+U.S. federal laws and your state’s laws.

+</div>

+<div>

+The Foundation’s business office is located at 809 North 1500 West,

+Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up

+to date contact information can be found at the Foundation’s website

+and official page at www.gutenberg.org/contact

+</div>

+<div class='secthead'>

+Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+</div>

+<div>

+Project Gutenberg™ depends upon and cannot survive without widespread

+public support and donations to carry out its mission of

+increasing the number of public domain and licensed works that can be

+freely distributed in machine-readable form accessible by the widest

+array of equipment including outdated equipment. Many small donations

+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt

+status with the IRS.

+</div>

+<div>

+The Foundation is committed to complying with the laws regulating

+charities and charitable donations in all 50 states of the United

+States. Compliance requirements are not uniform and it takes a

+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up

+with these requirements. We do not solicit donations in locations

+where we have not received written confirmation of compliance. To SEND

+DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state

+visit <a href="https://www.gutenberg.org/donate/">www.gutenberg.org/donate</a>.

+</div>

+<div>

+While we cannot and do not solicit contributions from states where we

+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition

+against accepting unsolicited donations from donors in such states who

+approach us with offers to donate.

+</div>

+<div>

+International donations are gratefully accepted, but we cannot make

+any statements concerning tax treatment of donations received from

+outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

+</div>

+<div>

+Please check the Project Gutenberg web pages for current donation

+methods and addresses. Donations are accepted in a number of other

+ways including checks, online payments and credit card donations. To

+donate, please visit: www.gutenberg.org/donate.

+</div>

+<div class='secthead'>

+Section 5. General Information About Project Gutenberg™ electronic works

+</div>

+<div>

+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project

+Gutenberg™ concept of a library of electronic works that could be

+freely shared with anyone. For forty years, he produced and

+distributed Project Gutenberg™ eBooks with only a loose network of

+volunteer support.

+</div>

+<div>

+Project Gutenberg™ eBooks are often created from several printed

+editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in

+the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not

+necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper

+edition.

+</div>

+<div>

+Most people start at our website which has the main PG search

+facility: <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>.

+</div>

+<div>

+This website includes information about Project Gutenberg™,

+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to

+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.

+</div>

+

+</section>

+</body>

+</html>

diff --git a/71430-h/images/lordlister0304-front.jpg b/71430-h/images/lordlister0304-front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..1a4b7fc
--- /dev/null
+++ b/71430-h/images/lordlister0304-front.jpg
diff --git a/71430-h/images/p0304-01.png b/71430-h/images/p0304-01.png
new file mode 100644
index 0000000..cc2faf7
--- /dev/null
+++ b/71430-h/images/p0304-01.png